Popularne
Teofilina bezwodna (Theophyllinum anhydricum) jest substancją czynną stosowaną w lekach o przedłużonym uwalnianiu, takich jak Theospirex retard 300 mg i Theospirex retard 150 mg. Każda tabletka zawiera odpowiednio 300 mg lub 150 mg teofiliny bezwodnej12.
Teofilina działa poprzez rozszerzenie oskrzeli, co ułatwia oddychanie u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Jest szczególnie skuteczna w zapobieganiu skurczom oskrzeli w przebiegu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP)34.
Teofilina bezwodna jest wskazana do:
Uwaga: Produkty z teofiliną o przedłużonym uwalnianiu nie są przeznaczone do doraźnego leczenia stanu astmatycznego (ciężkiego napadu astmy) lub zaburzeń oddychania spowodowanych ostrym skurczem oskrzeli910.
Teofiliny nie należy stosować jako leku pierwszego wyboru w leczeniu astmy u dzieci1112.
Teofilina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest stosowana w celu zapobiegania skurczom oskrzeli w przebiegu:
Produkty z teofiliną o przedłużonym uwalnianiu nie są przeznaczone do doraźnego leczenia stanu astmatycznego (ciężkiego napadu astmy) lub zaburzeń oddychania spowodowanych ostrym skurczem oskrzeli1.
Teofiliny nie należy stosować jako leku pierwszego wyboru w leczeniu astmy u dzieci2.
Produkty z teofiliną o przedłużonym uwalnianiu nie są przeznaczone do doraźnego leczenia stanu astmatycznego (ciężkiego napadu astmy) lub zaburzeń oddychania spowodowanych ostrym skurczem oskrzeli1.
Teofilina, substancja czynna w lekach Theospirex retard 300 mg i Theospirex retard 150 mg, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu. Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi doustnymi lub parenteralnymi produktami zawierającymi teofilinę, co zwiększa ryzyko przedawkowania i nasilenia działań niepożądanych, a w skrajnych przypadkach może prowadzić do zatrucia1.
Teofilina powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów z:
Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku oraz w okresie szczepień. Produktu nie należy stosować w ostrym napadzie astmy oskrzelowej i stanach astmatycznych3.
Teofilina może wchodzić w interakcje z lekami spowalniającymi jej metabolizm, co wymaga monitorowania stężenia teofiliny w osoczu, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, ciężko chorych lub leczonych w oddziałach intensywnej opieki medycznej4.
W przypadku ostrej choroby przebiegającej z gorączką, klirens teofiliny może być zmniejszony, co może wymagać redukcji dawki5.
Dawkowanie teofiliny powinno być indywidualnie dostosowane, uwzględniając skuteczność działania i tolerancję pacjenta. Zaleca się monitorowanie stężenia teofiliny w osoczu (skuteczne stężenie: 5-12 μg/ml)1.
W przypadku braku możliwości monitorowania stężenia leku we krwi, nie należy przekraczać następujących dawek:
Osoby palące wymagają większych dawek teofiliny ze względu na szybsze jej wydalanie. Należy zachować ostrożność u osób rzucających palenie, ponieważ stężenie teofiliny w osoczu może wzrosnąć9.
Wolniejsze wydalanie teofiliny obserwuje się u pacjentów z niewydolnością serca, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, zapaleniem płuc, ostrym obrzękiem płuc, zakażeniami wirusowymi (np. grypa), gorączką, u osób starszych oraz u pacjentów przyjmujących niektóre leki10.
U pacjentów z zaburzeniami wątroby wydalanie teofiliny jest wolniejsze, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek może dojść do kumulacji metabolitów teofiliny. W takich przypadkach zaleca się zmniejszenie dawki11.
Tabletki teofiliny należy przyjmować doustnie, po posiłku, w równych odstępach czasu. W przypadku podawania dwa razy na dobę, zaleca się przyjmowanie rano i wieczorem. Tabletki można podzielić na pół wzdłuż linii podziału, ale nie należy ich żuć ani kruszyć12.
Teofilina, będąca pochodną ksantyny, ma szereg przeciwwskazań, które należy bezwzględnie przestrzegać:
Teofilina jest lekiem o wąskim indeksie terapeutycznym, co oznacza, że niewielkie zmiany w dawkowaniu mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. W związku z tym:
Bezpieczeństwo stosowania teofiliny w okresie ciąży nie zostało ustalone, ponieważ nie przeprowadzono odpowiednich badań. Teofilina przenika przez barierę łożyskową, co może wpływać na płód1.
Teofilina może wywoływać działanie sympatykomimetyczne u płodu4.
Stopień wiązania teofiliny z białkami osocza oraz klirens mogą ulegać zmniejszeniu w trakcie rozwoju ciąży. Wskazane może być zmniejszenie dawki, aby uniknąć działań niepożądanych5.
Stosowanie teofiliny w końcowym okresie ciąży może hamować kurczliwość macicy. Należy prowadzić dokładne monitorowanie noworodków narażonych in utero na działanie teofiliny w celu wykrycia ewentualnych objawów przedmiotowych wywołanych jej działaniem6.
Nie należy stosować teofiliny w okresie laktacji, ponieważ przenika ona do mleka matki i może powodować działania niepożądane u karmionych niemowląt7.
Stężenie teofiliny w mleku karmiącej matki może stanowić 60–90% stężenia tego leku we krwi8.
Działania niepożądane mogą być bardziej nasilone u osób z nadwrażliwością na teofilinę lub w przypadku przedawkowania (stężenie teofiliny w osoczu > 20 mg/l)12.
Gdy stężenie teofiliny w osoczu przekracza 25 mg/l, mogą wystąpić objawy toksyczne, takie jak:
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego14.
Zgłoszenia można dokonać za pośrednictwem:
Można również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio do podmiotu odpowiedzialnego15.
Objawy przedawkowania teofiliny mogą wystąpić, jeśli jej stężenie w surowicy krwi przekracza 20 µg/ml, a nasilają się wraz ze wzrostem stężenia1.
U pacjentów ze zwiększoną wrażliwością na teofilinę, ciężkie objawy mogą wystąpić nawet przy stężeniu mniejszym niż 20 µg/ml4.