Popularne
Kwetiapina występuje w postaci fumaranu kwetiapiny w różnych dawkach, w zależności od produktu leczniczego. Poniżej przedstawiono przykłady składu:
Substancjami pomocniczymi o znanym działaniu są m.in. laktoza jednowodna oraz żółcień pomarańczowa (E110) w niektórych preparatach6.
Kwetiapina jest wskazana w leczeniu:
Kwetiapina jest wskazana w leczeniu schizofrenii u dorosłych. Jest to lek przeciwpsychotyczny, który pomaga w redukcji objawów psychotycznych, takich jak halucynacje, urojenia i zaburzenia myślenia12.
Kwetiapina jest stosowana w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej, w tym:
Kwetiapina jest również stosowana jako terapia wspomagająca w ciężkich epizodach depresyjnych u pacjentów z dużą depresją (Major Depressive Disorder, MDD), którzy nie wykazali wystarczającej odpowiedzi na monoterapię lekiem przeciwdepresyjnym6.
Kwetiapina jest podawana dwa razy na dobę. Schemat dawkowania wygląda następująco:
Od 4. dnia dawka jest dostosowywana do skutecznej dawki, która zwykle wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Dawka może być modyfikowana w zakresie od 150 do 750 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta1.
Kwetiapina jest podawana dwa razy na dobę. Schemat dawkowania:
Następnie dawkę można zwiększać maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej 800 mg w 6. dniu leczenia. Dawka podtrzymująca wynosi od 200 do 800 mg na dobę, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta2.
Kwetiapina jest podawana raz na dobę przed snem. Schemat dawkowania:
Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści ze stosowania dawki 600 mg w porównaniu z dawką 300 mg3.
Pacjenci powinni kontynuować przyjmowanie kwetiapiny w tej samej dawce, w której uzyskali odpowiedź kliniczną. Dawka może być dostosowana w zakresie od 300 do 800 mg na dobę, podawana dwa razy na dobę4.
U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się ostrożność, szczególnie w początkowym okresie terapii. Może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i stosowanie mniejszej dawki dobowej niż u młodszych pacjentów. Średni klirens osoczowy kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku jest zmniejszony o 30-50%5.
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych uzasadniających jej stosowanie w tej grupie wiekowej6.
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek7.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. Dawkę można zwiększać codziennie o 25-50 mg aż do osiągnięcia dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta8.
Przeciwwskazaniem do stosowania kwetiapiny jest nadwrażliwość na substancję czynną (kwetiapinę) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL) leku1.
W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych lub innych objawów nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem2.
Jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) jest przeciwwskazane. Należą do nich:
Te substancje mogą zwiększać stężenie kwetiapiny w osoczu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych3.
Przed rozpoczęciem leczenia kwetiapiną należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, aby uniknąć potencjalnie niebezpiecznych interakcji4.
Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny jest CYP3A4. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC (powierzchnia pod krzywą stężenia) kwetiapiny1. Dlatego przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4.
Nie zaleca się również spożywania soku grejpfrutowego podczas terapii kwetiapiną, ponieważ może on hamować CYP3A42.
Stosowanie kwetiapiny z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco zwiększa klirens kwetiapiny. W przypadku karbamazepiny ekspozycja na kwetiapinę (AUC) spada średnio do 13% wartości w monoterapii3. Fenytoina zwiększa klirens kwetiapiny o około 450%4.
Leczenie kwetiapiną u pacjentów przyjmujących induktory enzymów wątrobowych powinno być rozpoczynane tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Zmiany w leczeniu powinny być wprowadzane stopniowo, a w razie potrzeby induktor należy zastąpić lekiem nieindukującym (np. walproinianem sodu)5.
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się znacząco w wyniku równoczesnego stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi, takimi jak imipramina (inhibitor CYP2D6) czy fluoksetyna (inhibitor CYP3A4 i CYP2D6)6. Również leki przeciwpsychotyczne, takie jak rysperydon czy haloperydol, nie wpływają znacząco na farmakokinetykę kwetiapiny7.
Kwetiapina działa na ośrodkowy układ nerwowy, dlatego należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami o podobnym działaniu, takimi jak leki uspokajające, nasenne czy alkohol8.
Kwetiapinę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z lekami serotoninergicznymi, takimi jak inhibitory MAO, SSRI, SNRI czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego9.
Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów przyjmujących inne leki o działaniu antycholinergicznym (muskarynowym), ponieważ może to nasilać działania niepożądane10.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT lub zaburzać równowagę elektrolitową11.
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę zgłaszano przypadki fałszywie dodatnich wyników testów immunologicznych na obecność metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. W razie wątpliwości zaleca się potwierdzenie wyników za pomocą chromatografii12.
W przypadku jednoczesnego stosowania z litem obserwowano częstsze występowanie objawów pozapiramidowych, senności i przyrostu masy ciała13. W przypadku walproinianu sodu nie stwierdzono istotnych klinicznie zmian farmakokinetycznych, ale w grupie leczonej skojarzenie częściej występowała leukopenia i neutropenia14.
Umiarkowana liczba opublikowanych danych dotyczących ciąż z ekspozycją na kwetiapinę (od 300 do 1000 przypadków) nie wskazuje na zwiększone ryzyko wad rozwojowych. Jednak na podstawie wszystkich dostępnych danych nie można wyciągnąć ostatecznych wniosków1.
Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, dlatego kwetiapina może być stosowana w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko2.
Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w trzecim trymestrze ciąży są narażone na ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe i/lub odstawienia. Mogą wystąpić: pobudzenie, hipertonia, hipotonia, drżenie, senność, niewydolność oddechowa lub zaburzenia karmienia3.
Z ograniczonych danych wynika, że kwetiapina przenika do mleka kobiecego, jednak stopień tego przenikania nie jest dokładnie określony4.
Ze względu na brak odpowiednich danych, należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy zakończyć terapię kwetiapiną, uwzględniając korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla matki5.
Nie oceniono wpływu kwetiapiny na ludzką płodność. U szczurów obserwowano efekty związane z podwyższonym stężeniem prolaktyny, jednak dane te nie mają bezpośredniego znaczenia dla ludzi6.
Objawy przedawkowania kwetiapiny wynikają z nadmiernego nasilenia jej znanych efektów farmakologicznych. Najczęściej zgłaszane objawy to:
Przedawkowanie może prowadzić do poważnych konsekwencji, takich jak:
Pacjenci z wcześniej istniejącymi ciężkimi chorobami układu krążenia są bardziej narażeni na wystąpienie poważnych skutków przedawkowania1.
Nie istnieje swoista odtrutka na kwetiapinę. W przypadku ciężkiego zatrucia należy podjąć następujące kroki:
W przypadku zespołu majaczeniowego i pobudzenia oraz ewidentnego zespołu przeciwcholinergicznego można rozważyć podanie fizostygminy w dawce 1-2 mg pod stałym monitorowaniem EKG. Nie jest to jednak standardowe leczenie ze względu na potencjalny negatywny wpływ na przewodnictwo wewnątrzsercowe3.
W przypadku ciężkiego przedawkowania można rozważyć płukanie żołądka, najlepiej w ciągu godziny od zażycia leku, oraz podanie węgla aktywnego4.
W przypadku opornego na leczenie niedociśnienia tętniczego należy zastosować dożylne podawanie płynów i/lub leków sympatomimetycznych. Należy unikać stosowania epinefryny i dopaminy, ponieważ mogą one nasilić niedociśnienie5.
Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską aż do pełnego powrotu do zdrowia6.