Popularne
Substancja czynna: Lewotyroksyna sodowa (Levothyroxinum natricum) jest syntetycznym analogiem naturalnego hormonu tarczycy – tyroksyny (T4). Jest stosowana w leczeniu zaburzeń czynności tarczycy, takich jak niedoczynność tarczycy, wole obojętne oraz w terapii supresyjnej w raku tarczycy1.
Forma farmaceutyczna: Tabletki lub roztwór doustny w pojemniku jednodawkowym2.
Dawkowanie: Dawka lewotyroksyny jest indywidualnie dostosowywana do pacjenta, w zależności od wieku, masy ciała, stanu klinicznego oraz wyników badań laboratoryjnych3.
Lewotyroksyna sodowa działa poprzez uzupełnienie niedoboru hormonów tarczycy w organizmie. Po podaniu doustnym jest wchłaniana w jelicie cienkim i przekształcana w aktywną formę – trójjodotyroninę (T3), która reguluje metabolizm komórkowy, wzrost i rozwój organizmu4.
Lewotyroksyna wpływa na:
Lewotyroksyna sodowa jest stosowana w następujących przypadkach:
Substancja czynna Levothyroxinum natricum jest stosowana w leczeniu różnych stanów związanych z zaburzeniami funkcji tarczycy. Główne wskazania obejmują:
Levothyroxinum natricum jest stosowane jako terapia substytucyjna w przypadku niedoczynności tarczycy. Wskazania obejmują:
Levothyroxinum natricum jest również stosowane w terapii supresyjnej, szczególnie w przypadku nowotworów tarczycy. Wskazania obejmują:
Levothyroxinum natricum jest również wykorzystywane w diagnostyce zaburzeń tarczycy. Wskazania obejmują:
Przed rozpoczęciem leczenia lewotyroksyną należy wykluczyć lub leczyć następujące stany:
U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych zaleca się rozpoczęcie leczenia od małej dawki i stopniowe zwiększanie dawki, z monitorowaniem stanu pacjenta1.
U pacjentów z niewydolnością wieńcową, niewydolnością serca lub tachyarytmią należy unikać nawet łagodnej nadczynności tarczycy wywołanej lekami. Konieczne jest częste monitorowanie parametrów hormonu tarczycy1.
U niemowląt urodzonych przedwcześnie z bardzo małą urodzeniową masą ciała należy monitorować parametry hemodynamiczne, ponieważ może wystąpić zapaść krążeniowa spowodowana niedojrzałą czynnością nadnerczy1.
U kobiet w okresie pomenopauzalnym z niedoczynnością tarczycy i zwiększonym ryzykiem osteoporozy konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji tarczycy, aby uniknąć suprafizjologicznego stężenia lewotyroksyny we krwi1.
W przypadku jednoczesnego stosowania orlistatu i lewotyroksyny może wystąpić niedoczynność tarczycy lub pogorszenie kontroli niedoczynności tarczycy. Zaleca się konsultację z lekarzem przed rozpoczęciem, przerwaniem lub zmianą terapii orlistatem oraz monitorowanie stężenia hormonów w surowicy1.
Biotyna może wpływać na wyniki badań immunologicznych tarczycy, prowadząc do fałszywych wyników. Zaleca się poinformowanie laboratorium o przyjmowaniu biotyny i zastosowanie alternatywnych metod oznaczania1.
Lewotyroksyna sodowa jest dostępna w różnych dawkach, aby umożliwić indywidualne dostosowanie terapii. Zalecane dawki są ogólnymi wskazówkami, a indywidualna dawka powinna być ustalona na podstawie wyników badań laboratoryjnych i oceny klinicznej1.
Lewotyroksynę należy przyjmować rano, na czczo, co najmniej 30 minut przed śniadaniem, popijając niewielką ilością wody7.
Niemowlętom i małym dzieciom można podawać tabletki rozpuszczone w niewielkiej ilości wody, tworząc zawiesinę, którą należy podać bezpośrednio przed posiłkiem8.
U pacjentów w podeszłym wieku, z chorobą wieńcową lub ciężką niedoczynnością tarczycy, leczenie należy rozpoczynać od małych dawek (np. 12,5 µg/dobę) i zwiększać je stopniowo, kontrolując stężenie hormonów tarczycy9.
U dzieci z wrodzoną niedoczynnością tarczycy zalecana dawka początkowa wynosi 10-15 µg/kg masy ciała/dobę, a u dzieci z nabytą niedoczynnością tarczycy 12,5-50 µg/dobę10.
Stosowanie podczas ciąży i w okresie laktacji omówiono w punkcie 4.6. Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL)11.
Lewotyroksyna jest bezpieczna w ciąży przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Nie wykazuje działania teratogennego ani toksycznego na płód1. Jednak nadmierne dawki mogą negatywnie wpływać na rozwój płodu i postnatalny2.
Zapotrzebowanie na lewotyroksynę może wzrosnąć w ciąży, szczególnie ze względu na zwiększone stężenie TSH już od 4. tygodnia ciąży. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia TSH w każdym trymestrze3.
Po porodzie dawka lewotyroksyny powinna zostać zmniejszona do wartości sprzed ciąży, ponieważ stężenie TSH wraca do poziomu sprzed poczęcia4.
Lewotyroksyna przenika do mleka kobiecego, ale w stężeniach niewystarczających do wywołania nadczynności tarczycy lub supresji TSH u noworodka5.
Stężenia lewotyroksyny w mleku matki są zbyt niskie, aby wpłynąć na zdrowie dziecka, ale mogą wpłynąć na wyniki badań przesiewowych niedoczynności tarczycy u noworodka6.
Leczenie skojarzone lewotyroksyną i lekami przeciwtarczycowymi nie jest zalecane w ciąży, ponieważ wymaga zwiększenia dawek leków przeciwtarczycowych, które mogą przenikać przez łożysko i powodować niedoczynność tarczycy u płodu7.
W ciąży nie należy przeprowadzać testów supresyjnych tarczycy ze względu na przeciwwskazania do stosowania substancji radioaktywnych8.
Działania niepożądane związane z substancją czynną lewotyroksyną sodową są zwykle wynikiem przedawkowania lub zbyt szybkiego zwiększania dawki na początku leczenia. Typowe objawy obejmują:
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia na kilka dni, a następnie ostrożne wznowienie terapii3.
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu19.
Przedawkowanie lewotyroksyny może prowadzić do objawów nadczynności tarczycy, takich jak:
Zwiększone stężenie T3 jest bardziej wiarygodnym wskaźnikiem przedawkowania niż zwiększone stężenie T4 lub fT42.
Leczenie przedawkowania lewotyroksyny jest objawowe i zależy od stopnia nasilenia objawów:
Przedawkowanie lewotyroksyny wymaga długotrwałego monitorowania ze względu na opóźnione pojawienie się objawów (nawet do 6 dni)7.