Popularne
Doksylamina wodorobursztynian jest substancją czynną stosowaną w leczeniu bezsenności. Występuje w różnych dawkach, najczęściej 12,5 mg lub 25 mg w jednej tabletce powlekanej1.
Doksylamina wodorobursztynian jest wskazana do krótkotrwałego, objawowego leczenia sporadycznie występującej bezsenności u osób dorosłych1.
Doksylamina, jako substancja czynna, jest stosowana w krótkotrwałym, objawowym leczeniu sporadycznej bezsenności u osób dorosłych. Wskazania obejmują:
Leki zawierające doksylaminę są przeznaczone dla osób dorosłych, zwykle w wieku powyżej 18 lat4.
Doksylamina to antagonista receptorów histaminowych H1, który działa przeciwhistaminowo i sedatywnie. Jej główne właściwości obejmują:
Substancja ta jest dostępna w różnych dawkach, najczęściej 12,5 mg i 25 mg, w formie tabletek powlekanych8.
Doksylamina wykazuje addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w przypadku jednoczesnego stosowania z alkoholem oraz innymi lekami działającymi depresyjnie na OUN, takimi jak barbiturany, leki nasenne, uspokajające, anksjolityki, opioidowe leki przeciwbólowe, leki przeciwpsychotyczne i prokarbazyna1.
Należy unikać jednoczesnego stosowania doksylaminy z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które są stosowane m.in. w leczeniu depresji i choroby Parkinsona. Do tych leków należą np.: moklobemid, fenelzyna, izokarboksazyd, tranylcypromina, linezolid, błękit metylenowy, prokarbazyna, rasagilina i selegilina2.
Działanie przeciwcholinergiczne może być nasilone, gdy doksylamina stosowana jest jednocześnie z innymi lekami przeciwcholinergicznymi, takimi jak leki przeciwdepresyjne, leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona, inhibitory MAO, leki przeciwpsychotyczne, atropinowe leki rozkurczowe i dyzopiramid3.
Leki przeciwnadciśnieniowe działające na OUN, takie jak guanabenz, klonidyna lub metylodopa, mogą w połączeniu z lekami przeciwhistaminowymi nasilać działanie uspokajające4.
Adrenalina w leczeniu niedociśnienia tętniczego nie powinna być stosowana u pacjentów przyjmujących doksylaminę, ponieważ w takich przypadkach adrenalina może wywołać jeszcze większy spadek ciśnienia. Noradrenalina może być jednakże wykorzystywana w leczeniu ciężkiego wstrząsu5.
Nie są znane enzymy odpowiedzialne za metabolizm doksylaminy. Nie należy stosować silnych inhibitorów izoenzymów CYP450 jednocześnie z doksylaminą, ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na te leki, a tym samym większe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym działania sedatywnego w ciągu dnia. Do tych leków należą: leki z grupy SSRI (fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna), antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna, erytromycyna, telitromycyna), leki przeciwarytmiczne (amiodaron), leki przeciwwirusowe z grupy inhibitorów proteazy (indynawir, rytonawir, telaprewir), leki przeciwgrzybicze z grupy azoli (flukonazol, ketokonazol, itrakonazol), bupropion i gemfibrozyl6.
Istnieją ograniczone dane dotyczące hamowania metabolizmu innych leków przez doksylaminę. W związku z tym leki o wąskim indeksie terapeutycznym nie powinny być stosowane razem z doksylaminą ze względu na możliwość nasilenia ich działania oraz wzrost ryzyka występowania działań niepożądanych7.
Badania dostępności biologicznej przeprowadzone na zdrowych ochotnikach nie wykazały różnic pomiędzy dostępnością biologiczną leku podawanego na czczo a leku podawanego wraz z posiłkiem8.
Doksylamina może zaburzać wyniki alergicznych testów skórnych. Zaleca się odstawienie tego leku na trzy dni przed poddaniem się takim badaniom9.
Badania epidemiologiczne nie wykazały działania teratogennego doksylaminy u ludzi. Jednak doświadczenia z jej stosowaniem w drugim i trzecim trymestrze ciąży są niewystarczające, co uniemożliwia wykluczenie wpływu leku na płód1. Dane przedkliniczne dotyczące szkodliwego wpływu na rozrodczość są również niewystarczające2. W związku z tym stosowanie doksylaminy jest przeciwwskazane w okresie ciąży3.
W niektórych przypadkach zaleca się unikanie stosowania doksylaminy w ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu4.
Dane fizykochemiczne wskazują, że doksylamina może przenikać do mleka kobiecego5. Noworodki mogą być bardziej wrażliwe na działanie leków przeciwhistaminowych, co zwiększa ryzyko reakcji paradoksalnych, takich jak rozdrażnienie i pobudliwość6. W związku z tym stosowanie doksylaminy jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią7.
Brak jest dostępnych danych na temat wpływu doksylaminy na płodność u ludzi8. Badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność nawet przy dawkach znacznie wyższych niż zalecane w praktyce klinicznej9.
Doksylamina może powodować działania niepożądane, które są zazwyczaj łagodne i przemijające. Częściej występują w pierwszych dniach leczenia. Osoby w wieku powyżej 65 lat są bardziej narażone na ich wystąpienie ze względu na możliwe współistniejące schorzenia lub stosowanie innych leków1.
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu10.
Przedawkowanie doksylaminy rzadko stanowi zagrożenie dla życia. Objawy zazwyczaj ustępują całkowicie w ciągu 24–48 godzin po zażyciu leku1. Należy jednak zawsze rozważyć możliwość zatrucia kilkoma lekami (tj. spożycia kilku różnych substancji)2.
Brak swoistego antidotum w przypadku przedawkowania leków przeciwhistaminowych. Leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący3.
Nie przeprowadzono badań nad skutecznością hemodializy, hemofiltracji ani dializy otrzewnowej w przypadku przedawkowania doksylaminy. Metody te mogą mieć ograniczoną skuteczność ze względu na znaczny stopień dystrybucji leku5.
Częstym powikłaniem ciężkiego przedawkowania jest rabdomioliza, która może prowadzić do ostrej niewydolności nerek6.
W większości przypadków rokowanie jest pomyślne, a ostra niewydolność nerek jest odwracalna, pod warunkiem wczesnego wykrycia i leczenia8.