Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja:
Jaki jest najlepszy syrop na chorobę lokomocyjną?
Syrop czy tabletki? Co na chorobę lokomocyjną?
Oferowane na rynku aptecznym preparaty na chorobę lokomocyjną mogą występować w postaci tabletek lub syropów. Te pierwsze dostępne są jako tabletki do połykania lub do ssania. Ta forma preparatów dedykowana jest dla starszych dzieci (najczęściej powyżej 6. roku życia) i dla dorosłych.
Syropy to alternatywa dla młodszych podróżników — najczęściej producenci rekomendują je powyżej 3. roku życia. Mogą być jednak z powodzeniem stosowane także u starszych dzieci i dorosłych, szczególnie kiedy występują u nich problemy z połykaniem tabletek.
Syropy na chorobę lokomocyjną — co zawierają w składzie?
Syropy na chorobę lokomocyjną w składzie mogą zawierać składniki pochodzenia naturalnego, a także substancje syntetyczne. Wśród surowców naturalnych, które zawierają syropy na chorobę lokomocyjną zdecydowanie najpopopularniejszy jest imbir lekarski (Zingiber officinale).
Kłącze imbiru
Imbir słynie ze swoich właściwości przeciwwymiotnych. Cennym surowcem pozyskiwanym z kłącza imbiru jest olejek eteryczny, zawierający szereg związków aktywnych. Wśród nich warto wymienić szoagole i gingerole o właściwościach przeciwwymiotnych. Dodatkowo surowiec ten działa również spazmolityczne na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego. Preparaty z tym składnikiem dostępne są dla dzieci już od 3. roku życia [5].
Dimenhydramina (Dimenhydrinatum)
Syntetyczny lek, należący do grupy leków przeciwhistaminowych o działaniu przeciwwymiotnym. Stosuje się go przede wszystkim w celu zapobiegania objawom choroby lokomocyjnej, jak nudności i wymioty. Lek działa na poziomie ośrodkowego układu nerwowego (przenika barierę krew-mózg), hamując ośrodek wymiotny. Wpływa także na czynność bioelektryczną żołądka. Częstym działaniem niepożądanym po zastosowaniu tego leku może być senność. Preparaty z tym składnikiem zaleca się przyjmować około 30 minut przed planowaną podróżą. Efekt ich działania obserwuje się przez 3-6 godzin od podania dawki leku. Jest to składnik popularnego preparatu na chorobę lokomocyjną — leku Aviomarin. Aviomarin syrop nie jest dostępny na rynku, natomiast syropem z tym samym składnikiem co tabletki aviomarin będzie syrop Effektan max [4].
Jakie syropy na chorobę lokomocyjną są dostępne w aptekach?
Poniżej przegląd kilku popularnych preparatów w formie syropów na chorobę lokomocyjną, dostępnych w aptekach.
Lokomotiv, syrop
O produkcie
- Suplement diety;
- Może być stosowany powyżej 3. roku życia;
- Słodki, landrynkowy smak;
- Nie powoduje senności;
- Butelka 130 ml [1].
Anaketon 125, syrop
O produkcie
- Suplement diety;
- Dla dzieci powyżej 3. roku życia i dorosłych
- Złożony skład — oprócz przeciwwymiotnego imbiru zawiera dodatkowe składniki, jak rumianek i wybrane witaminy z grupy B;
- Nie zawiera laktozy i glutenu;
- Brak działania usypiającego;
- Butelka 150 ml [2].
Effektan max, roztwór doustny
O produkcie
- Lek dostępny bez recepty;
- Można stosować od 6. roku życia;
- Smak czarnej porzeczki;
- Może powodować senność;
- Saszetki z roztworem — wygodne do podania, a także do transportu
- W przypadku dorosłych — nie prowadzić pojazdów po przyjęciu leku, ponieważ może ograniczać zdolności psychofizyczne [3].
Podsumowanie
Dostępne w aptekach preparaty na chorobę lokomocyjną w składzie zawierają wyciąg z kłącza imbiru lub syntetyczny lek dimenhydraminę. Produkty na bazie imbiru będą odpowiednie przede wszystkim dla młodszych dzieci (wiek 3+), natomiast te z dimenhydraminą dla starszych (6+). Wybierając preparat, warto wziąć pod uwagę możliwe działania niepożądane — jak senność po dimenhydraminie. Nie powinny jej więc stosować osoby, które muszą zachować skupienie i koncentrację. Takie osoby powinny sięgnąć po preparaty zawierające w składzie kłącze imbiru.
Bibliografia
- Lokomotiv syrop — ulotka producenta.
- Anaketon syrop — ulotka producenta.
- Effektan max roztwór doustny w saszetkach charakterystyka produktu leczniczego.
- Frankiewicz, T. (2023). Dimenhydrynat – lek zapobiegający chorobie lokomocyjnej. Medycyna I Życie, 10(1-4), 28-31.
- Cisowski W., Kowalczyk A., Jamontt J., Kłącze imbiru – zastosowanie lecznicze oraz składniki czynne, Borgis - Postępy Fitoterapii 2/2004, s. 71-76.
Omawiane substancje
Omawiane schorzenia
Autor poradnika:








Dodaj komentarz