👋 Witaj, uruchomiliśmy nową wersję strony z ogromną ilością zmian. Część treści może chwilowo działać inaczej niż powinna. Przepraszamy!
leki-orange

Jak rozpoznać i leczyć chorobę kociego pazura?

Jak leczy się chorobę kociego pazura?

Ból głowy, powiększone węzły chłonne, gorączka, a kilka dni wcześniej niewinne zadrapanie przez kota. Takie objawy połączone z tym niemiłym incydentem mogą wskazywać na chorobę kociego pazura.

Co to jest choroba kociego pazura?

Choroba kociego pazura zwana również gorączka kociego pazura jest bakteryjną chorobą odzwierzęcą. Wywołują ją bakterie Gram-ujemne z rodzaju Bartonella (Bartonella henselae, Bartonella clarridgeiae). Została po raz pierwszy opisana przez Henriego Parinauda w 1889 roku. Najczęściej przenoszone są przez koty, które co ciekawe nie chorują na nią. Szacunkowe dane mówią, że nawet ok. 80% kotów może być jej nosicielami. Oprócz kotów chorobą można się zarazić również od pcheł, gryzoni, kleszczy czy królików [1].

W Polsce najwięcej zachorowań odnotowuje się wśród dzieci do 15. roku życia w okresie jesienno-zimowym. W Polsce choroba kociego pazura nie występuje aż tak powszechnie jak w wilgotnym i ciepłym klimacie. Dla przykładu w Stanach Zjednoczonych Ameryki z powodu tej choroby, co roku hospitalizowanych jest ok. tysiąca osób, a choruje niespełna 10 osób na 100 000. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez zadrapanie lub ugryzienie przez kota. Można się również zarazić poprzez polizanie przez kota uszkodzonej skóry czy rany. Z kolei pomiędzy kotami bakterie z rodzaju Bartonella najczęściej są przenoszone przez pchły [2].

Jakie są objawy choroby kociego pazura?

Najczęściej w początkowej fazie choroba ma bezobjawowy przebieg. Może pojawić się zapalna grudka w miejscu zadrapania/ugryzienia. Następnie w przeciągu 1-6 tygodni często pojawia się miejscowy stan zapalny węzłów chłonnych i gorączka. Dodatkowo często obserwowane są bóle głowy i nadmierne zmęczenie. Objawy te często mylone są z pospolitym przeziębieniem lub grypą. Powiększenie węzłów chłonnych utrzymuje się jednak przez długi czas. Najczęściej samoistnie ustępuje w przeciągu 2 do 6 miesięcy [1,2].

W większości przypadków choroba ustępuje samoistnie w ciągu 6 miesięcy. Rzadziej obserwowany jest cięższy przebieg choroby. Może w nim dojść do zropienia węzłów chłonnych, wątroby i śledziony. Niekiedy w przebiegu choroby dochodzi do zajęcia ośrodkowego układu nerwowego z encefalopatią i drgawkami. Zdarzają się również bóle brzucha, podbrzusza oraz zmiany w kościach [3].

Czym jest choroba kociego pazura?

 

Do czego może doprowadzić choroba kociego pazura?

Możliwe powikłania po chorobie kociego pazura to między innymi:

  • encefalipatia;
  • zmiany w zachowaniu;
  • drgawki;
  • zaburzenia koordynacji ruchowej;
  • zespół Parinauda;
  • zapalenie mózgu;
  • niedokrwistość;
  • powiększenie śledziony i wątroby;
  • zapalenie płuc i opłucnej;
  • zajęcie nerwu wzrokowego i siatkówki [1,3].

Jak diagnozuje się chorobę kociego pazura?

Pełna diagnoza tego schorzenia składa się z poniższych elementów:

  • dokładny wywiad i badanie pacjenta;
  • poszukiwanie zmian skórnych po potwierdzeniu podrapania lub polizania przez kota;
  • sprawdzenie stanu węzłów chłonnych;
  • chorobę należy różnicować od innych chorób, gdzie również powiększone są węzły chłonne np. angina, ostre zapalenie gardła, mononukleoza czy toksoplazmoza;
  • potwierdzenie choroby w badaniu serologicznym [1].

Jak wygląda leczenie?

Do leczenia choroby kociego pazura wykorzystuje się:

  • antybiotykoterapia przez co najmniej 10 dni np. azytromycyną np. Summamed, Azitrolek czy doksycykliną np. Unidox Solutab lub Doxycilinum Polfarmex;
  • w przypadku gorączki stosuje się leki na bazie paracetamolu np. Efferalgan, Paracetamol Aflofarm czy ibuprofenu np. Ibuprom, czy Lizymax;
  • wilgotne okłady stosowane na powiększone węzły chłonne;
  • jeżeli występuje ropa, należy ją zdrenować, nakłuć i oczyścić węzeł chłonny [1]

Jak uniknąć zachorowania?

Aby uniknąć choroby kociego pazura, należy przestrzegać poniższych zasad profilaktycznych:

  • należy unikać nawet przypadkowych zadrapań i ugryzień przez koty;
  • nie podchodzić i nie próbować głaskać dziko żyjących kotów;
  • szczególnie ostrożne w kontaktach z kotami powinny być pacjenci w stanie immunosupresji oraz z nieprawidłowościami zastawek serca;
  • należy regularnie stosować środki przeciwpchelne u wychodzącego kota domowego (pchły przenoszą bakterie odpowiedzialne za tą chorobę pomiędzy kotami) [2].

 

Omawiane produkty
Brak przypisanych produktów.
Podsumowanie
SubstancjeAzytromycyna,
Ibuprofen
KategoriaLeki na receptę
TematyChoroby bakteryjne,
Leki antybakteryjne,
Zwierzęta
AutorAndrzej Polski
Ostatnia aktualizacja3 tygodnie temu
Data publikacji06.12.2022
Bibliografia3 źródła