Popularne
Ramipryl jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE), stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w prewencji chorób układu sercowo-naczyniowego. Substancja ta jest dostępna w różnych postaciach farmaceutycznych, takich jak tabletki i kapsułki twarde, w dawkach od 1,25 mg do 10 mg1.
Ramipryl jest metabolizowany w wątrobie do aktywnego metabolitu – ramiprilatu, który wykazuje silne działanie hamujące konwertazę angiotensyny2.
Ramipryl działa poprzez hamowanie enzymu konwertazy angiotensyny (ACE), co prowadzi do zmniejszenia produkcji angiotensyny II – silnego środka zwężającego naczynia krwionośne. W wyniku tego dochodzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych, obniżenia ciśnienia tętniczego oraz zmniejszenia obciążenia serca3.
Dodatkowo, ramipryl zmniejsza wydzielanie aldosteronu, co prowadzi do zmniejszenia retencji sodu i wody, co również przyczynia się do obniżenia ciśnienia krwi4.
Ramipryl jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zarówno jako monoterapia, jak i w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi5.
Ramipryl jest wskazany w prewencji chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z cukrzycą lub jawną chorobą układu sercowo-naczyniowego, taką jak choroba wieńcowa, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych6.
Ramipryl jest stosowany w leczeniu nefropatii cukrzycowej oraz niecukrzycowej, szczególnie u pacjentów z białkomoczem ≥3 g/dobę7.
Ramipryl jest również stosowany w leczeniu objawowej niewydolności serca, zarówno w postaci przewlekłej, jak i po ostrym zawale mięśnia sercowego8.
Ramipril jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Substancja ta działa poprzez hamowanie konwertazy angiotensyny, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia krwi1.
Ramipril stosuje się w celu zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z:
Ramipril jest stosowany w leczeniu chorób nerek, w tym:
Ramipril jest wskazany w leczeniu objawowej niewydolności serca, poprawiając funkcję serca i zmniejszając objawy7.
Ramipril stosuje się w celu zmniejszenia umieralności u pacjentów po ostrym zawale serca z objawami niewydolności serca. Leczenie należy rozpocząć po upływie co najmniej 48 godzin od wystąpienia zawału8.
Po włączeniu ramiprylu do leczenia może występować hipotonia; częstość występowania wzrasta u pacjentów leczonych jednocześnie diuretykami. Należy zachować ostrożność, ponieważ w tej grupie pacjentów może występować odwodnienie i (lub) hiponatremia. Jeśli jest to możliwe, leki moczopędne powinny być odstawione 2 do 3 dni przed rozpoczęciem leczenia ramiprylem1.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których stosowane są diuretyki, leczenie ramiprylem należy rozpoczynać od dawki 1,25 mg. Należy kontrolować czynność nerek i stężenie potasu w surowicy2.
Dawka powinna być zindywidualizowana w zależności od profilu pacjenta i kontroli ciśnienia tętniczego. Ramipryl może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami hipotensyjnymi z innych grup3.
Dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W grupie pacjentów z silną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron zalecaną dawką początkową jest 1,25 mg4.
Dawka może być zwiększona dwukrotnie w okresie od dwóch do czterech tygodni w celu uzyskania docelowych wartości ciśnienia tętniczego; maksymalna dawka ramiprylu wynosi 10 mg/dobę5.
Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę. Dawka powinna być stopniowo zwiększana w zależności od tolerancji pacjenta na substancję czynną. Zalecane jest podwojenie dawki po jednym do dwóch tygodni leczenia, a po kolejnych dwóch do trzech tygodni zwiększenie do docelowej dawki podtrzymującej wynoszącej 10 mg ramiprylu raz na dobę6.
U chorych na cukrzycę z mikroalbuminurią zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg raz na dobę. Dawka powinna być stopniowo zwiększana w zależności od tolerancji pacjenta na substancję czynną. Zalecane jest podwojenie dawki do 2,5 mg raz na dobę po dwóch tygodniach leczenia, a następnie do 5 mg po kolejnych dwóch tygodniach7.
U pacjentów z nefropatią o etiologii innej niż cukrzycowa, określonej na podstawie białkomoczu ≥ 3 g/dobę, zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg raz na dobę. Dawka powinna być stopniowo zwiększana w zależności od tolerancji pacjenta na substancję czynną8.
U pacjentów stabilnych, których stan ustabilizowano lekiem moczopędnym, zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg raz na dobę. Podwojenie dawki ramiprylu powinno być przeprowadzane co jeden do dwóch tygodni, do maksymalnej dawki 10 mg9.
U pacjenta stabilnego klinicznie i hemodynamicznie po 48 godzinach od ostrego zawału mięśnia sercowego dawka początkowa wynosi 2,5 mg dwa razy na dobę przez trzy dni. Jeśli początkowa dawka 2,5 mg jest źle tolerowana, należy podawać 1,25 mg dwa razy na dobę przez dwa dni przed zwiększeniem dawki do 2,5 mg, a następnie 5 mg dwa razy na dobę10.
Dobowa dawka u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinna być ustalana na podstawie klirensu kreatyniny:
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie ramiprylem należy rozpoczynać tylko pod ścisłą kontrolą lekarską, a maksymalna dawka dobowa wynosi 2,5 mg ramiprylu15.
Dawki początkowe powinny być mniejsze, a zwiększanie dawek bardziej stopniowe ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów bardzo starych i słabych. Należy rozważyć zastosowanie zredukowanej dawki początkowej wynoszącej 1,25 mg16.
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ramiprylu u dzieci nie zostały ustalone. Aktualnie dostępne dane są opisane w punktach 4.8, 5.1, 5.2, 5.3, jednak nie można ustalić dokładnych zaleceń dotyczących dawkowania17.
Ramipryl podaje się doustnie. Zaleca się przyjmowanie leku codziennie o tej samej porze dnia. Lek może być przyjmowany przed, w trakcie lub po posiłku, gdyż przyjmowanie pokarmów nie wpływa na jego biodostępność18.
Tabletkę należy połykać w całości, popijając płynem. Nie należy jej kruszyć ani żuć19.
U pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron istnieje ryzyko wystąpienia nagłego zmniejszenia ciśnienia tętniczego krwi i pogorszenia czynności nerek spowodowanego zahamowaniem ACE, szczególnie w przypadku, gdy inhibitor ACE lub jednocześnie stosowany lek moczopędny podawane są po raz pierwszy lub przy pierwszym zwiększeniu dawki7.
Patrz punkt 4.2 Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL) leku Ramve 10 mg15.
Istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu16.
Ryzyko obrzęku naczynioruchowego może być zwiększone u pacjentów jednocześnie stosujących leki mogące powodować obrzęk naczynioruchowy, takie jak inhibitory kinazy mTOR, wildagliptynę lub inhibitory neprylizyny (NEP)17.
W przypadku hamowania ACE zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych na jad owadów i inne alergeny18.
Wyniki badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka działania teratogennego po narażeniu na działanie inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są jednoznaczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka1.
Narażenie na inhibitor ACE/antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRAs) podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży jest znane jako czynnik uszkadzający płód ludzki (zaburzenia czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczny dla noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia)5.
W przypadku narażenia na inhibitor ACE począwszy od drugiego trymestru ciąży, zalecane jest przeprowadzenie kontrolnego badania ultrasonograficznego nerek i czaszki6.
Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE, należy uważnie obserwować, czy nie występuje u nich niedociśnienie tętnicze, oliguria i hiperkaliemia7.
Ze względu na brak danych dotyczących stosowania ramiprylu w czasie karmienia piersią, nie zaleca się stosowania tego leku w tym okresie8.
Zaleca się zastosowanie alternatywnej terapii przeciwnadciśnieniowej o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa, zwłaszcza w okresie karmienia piersią noworodka lub wcześniaka9.
Brakuje jednoznacznych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka teratogennego działania ekspozycji na inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży; tym niemniej nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka10.
O ile kontynuacja leczenia inhibitorami ACE nie jest uznawana za niezbędną, u pacjentek planujących ciążę zalecana jest zmiana sposobu leczenia hipotensyjnego na taki, którego bezpieczeństwo stosowania w czasie ciąży zostało potwierdzone11.
W przypadku rozpoznania ciąży stosowanie inhibitorów ACE powinno natychmiast zostać przerwane, a w razie potrzeby należy włączyć alternatywny schemat leczenia12.
Częstość występowania działań niepożądanych ramiprylu jest zdefiniowana następująco:
Bezpieczeństwo ramiprylu monitorowano u 325 dzieci i nastolatków w wieku od 2 do 16 lat. Charakter i nasilenie działań niepożądanych są podobne jak u dorosłych, ale niektóre działania występują częściej u dzieci:
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Adres: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: +48 22 49 21 301
Faks: +48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu1.
Do objawów związanych z przedawkowaniem inhibitorów ACE, w tym ramiprylu, należą:
W przypadku przedawkowania ramiprylu zaleca się następujące działania: