Dawkowanie leku Finlepsin: Jak i kiedy stosować?

Lek Finlepsin, zawierający karbamazepinę, jest stosowany w leczeniu padaczki, nerwobólu oraz w zapobieganiu napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania tego leku, oparte na dokumentach źródłowych^[1][2].

Spis treści

• Dawkowanie dla dorosłych
• Dawkowanie dla dzieci
• Dawkowanie w różnych schorzeniach
• Sposób podawania
• Przeciwwskazania i środki ostrożności
• Słownik pojęć

Dawkowanie dla dorosłych

Leczenie karbamazepiną należy rozpoczynać od małych dawek, które są indywidualnie dobierane w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Dawka jest następnie stopniowo zwiększana do uzyskania optymalnej dawki podtrzymującej^[1]. Zazwyczaj dawka dobowa wynosi od 400 do 1200 mg, podawana w kilku dawkach pojedynczych. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1600 mg z powodu nasilonego występowania działań niepożądanych^[2].

Dawkowanie dla dzieci

Dawkowanie leku Finlepsin u dzieci zależy od wieku i masy ciała dziecka. Poniżej przedstawiono zalecane dawki dla różnych grup wiekowych^[1]:

• 3-5 lat: 100 mg raz lub dwa razy na dobę, dawka podtrzymująca: 200 mg raz lub dwa razy na dobę.
• 6-10 lat: 100 mg dwa razy na dobę, dawka podtrzymująca: 200 mg trzy razy na dobę.
• 11-15 lat: 100 mg dwa lub trzy razy na dobę, dawka podtrzymująca: 200-400 mg trzy razy na dobę lub 200 mg trzy do pięciu razy na dobę.

U dzieci w wieku powyżej 3 lat a poniżej 6 lat, jeśli są w stanie połknąć tabletkę, można stosować powyższe dawkowanie^[2].

Dawkowanie w różnych schorzeniach

Finlepsin jest stosowany w leczeniu różnych schorzeń, a dawkowanie może się różnić w zależności od konkretnej choroby^[1]:

• Padaczka: Dawka początkowa 100-200 mg raz lub dwa razy na dobę, dawka podtrzymująca 200-400 mg trzy razy na dobę.
• Nerwoból nerwu trójdzielnego/nerwu językowo-gardłowego: Dawka początkowa 200-400 mg na dobę, zwiększana do 400-800 mg na dobę w 1 lub 2 dawkach podzielonych.
• Ból w neuropatii cukrzycowej: Zwykła dawka dobowa to 600 mg, w wyjątkowych przypadkach do 1200 mg na dobę.
• Nerwoból nerwu trójdzielnego w stwardnieniu rozsianym: Przeciętna dawka dobowa to 400-800 mg karbamazepiny.
• Zapobieganie napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym: Zwykła dawka dobowa to 600 mg, w ciężkich przypadkach do 1200 mg na dobę.

Sposób podawania

Tabletki Finlepsin są podzielne i należy je przyjmować z dostateczną ilością płynów (np. szklanką wody) podczas posiłku lub po posiłkach^[1]. W niektórych przypadkach wykazano dobrą skuteczność dawki dobowej podzielonej na 4 do 5 dawek. Czas podawania leku zależy od wskazań i indywidualnej reakcji pacjenta. W żadnych okolicznościach pacjent nie może samowolnie zaprzestać terapii. Długość leczenia jest ustalana przez lekarza prowadzącego^[2].

Przeciwwskazania i środki ostrożności

Nie należy stosować leku Finlepsin w następujących przypadkach^[1]:

• Nadwrażliwość na karbamazepinę lub inne leki o podobnej budowie chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Zaburzenia czynności szpiku kostnego, supresja szpiku kostnego w wywiadzie.
• Blok przedsionkowo-komorowy.
• Ostra porfiria przerywana.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO oraz worykonazolu.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Finlepsin należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, zwłaszcza jeśli pacjent ma choroby krwi, serca, wątroby, nerek, podwyższone ciśnienie śródgałkowe, zaburzenia psychiczne lub stosuje hormonalne leki antykoncepcyjne^[2].

Słownik pojęć

• Karbamazepina – Substancja czynna leku Finlepsin, stosowana w leczeniu padaczki, nerwobólu oraz w zapobieganiu napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym.
• Padaczka – Choroba neurologiczna charakteryzująca się nawracającymi napadami drgawkowymi.
• Nerwoból – Ból wynikający z uszkodzenia lub podrażnienia nerwu.
• Ataksja – Zaburzenie koordynacji ruchów, często objawiające się niezbornością ruchową.
• Blok przedsionkowo-komorowy – Zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu.
• Ostra porfiria przerywana – Genetycznie uwarunkowany defekt metabolizmu porfiryn, prowadzący do nagromadzenia porfiryn w organizmie.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku