Jak odstawić IPP po 4-miesięcznej kuracji Emanera 40 mg?

IPP (inhibitory pompy protonowej) to leki, które są stosowane zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu chorób obejmujących górny odcinek przewodu pokarmowego, np. refluksu, zgagi i zarzucania treści pokarmowej czy leczenia wrzodów żołądka i dwunastnicy. Wśród najpopularniejszych substancji można wymienić m.in. omeprazol (Helicid, Bioprazol, Polprazol, Ortanol Max), pantoprazol (IPP 20, IPP 40, Ozzion, Anesteloc, Controloc, Pamyl, Nolpaza, Ranloc), esomeprazol (Emanera, Mesopral, Helides, Texibax) czy dexlansoprazol (Dexilant). Wiele z nich to środki dostępne bez recepty, co może przyczyniać się do ich nadużywania.

Niestety, ale nagłe odstawienie IPP (po długotrwałym stosowaniu) może skutkować tzw. objawem z odbicia, który charakteryzuje się wzrostem wydzielania kwasu solnego w żołądku. Aby tego uniknąć należy sukcesywnie zmniejszać dawkę przyjmowanego leku. Według zaleceń specjalistów odstawienie IPP warto rozpocząć od zredukowania dawki. Okres ten powinien trwać ok. 4-8 tygodni. Po tym czasie można rozważyć tymczasowe zażywanie leku co drugi dzień, by w konsekwencji całkowicie odstawić IPP [1].

Pamiętajmy jednak, że zarówno rozpoczęcie stosowania, jak i odstawienie inhibitorów pompy protonowej powinno odbywać się pod kontrolą lekarza. Pozwoli to nie tylko zapobiec działaniom niepożądanym, ale przede wszystkim ograniczy przyjmowanie IPP do sytuacji, gdy jest to rzeczywiście konieczne.

Czytaj także:

Anesteloc, Ortanol czy Controloc-leki z omeprazolem i pantoprazolem bez recepty

Zgaga i refluks oraz stosowane leki – fakty i mity

Leki na zgagę — jakie są konsekwencje ich długotrwałego stosowania?

[1] D. Ksiądzyna; Wybrane przyczyny niewłaściwego stosowania inhibitorów pompy protonowej; Terapia i leki Tom 70 nr 12 2014.