Jak prawidłowo dawkować lek Neoparin?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie leku Neoparin
• Instrukcja samodzielnego podawania leku
• Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego
• Słownik pojęć
• Podsumowanie
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Neoparin to lek zawierający enoksaparynę sodową, która jest heparyną drobnocząsteczkową (HDCz). Lek ten działa na dwa sposoby: zapobiega powiększaniu się istniejących zakrzepów krwi oraz formowaniu się nowych zakrzepów. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku Neoparin, jak i kiedy go stosować oraz jak samodzielnie podawać wstrzyknięcia.

Dawkowanie leku Neoparin

Dawkowanie leku Neoparin zależy od przyczyny jego stosowania oraz indywidualnych potrzeb pacjenta. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania w różnych sytuacjach klinicznych.

Leczenie zakrzepów krwi

• Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 150 j.m. (1,5 mg) na każdy kilogram masy ciała raz dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę^[1].
• Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Neoparin.

Zapobieganie tworzeniu się zakrzepów

W zależności od sytuacji klinicznej, dawka leku Neoparin może się różnić:

• Zabieg chirurgiczny lub ograniczone możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka wynosi 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia. Pierwsze wstrzyknięcie zazwyczaj wykonuje się 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem^[1].
• Ograniczone możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia^[1].
• Zawał mięśnia sercowego: Dawka zależy od typu zawału i wieku pacjenta. W przypadku zawału serca typu NSTEMI, zazwyczaj stosowana dawka to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin^[1]. W przypadku zawału serca typu STEMI u osób poniżej 75 lat, początkowa dawka wynosi 3000 j.m. (30 mg) we wstrzyknięciu dożylnym, a następnie 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin^[1].

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów krwi w rurkach dializatora

• Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała. Lek wstrzykuje się do rurki odprowadzającej krew z organizmu na początku sesji dializy^[1].

Instrukcja samodzielnego podawania leku

Jeśli pacjent może samodzielnie podać sobie lek Neoparin, lekarz lub pielęgniarka pokażą mu, jak to zrobić. Poniżej przedstawiamy kroki, które należy wykonać:

1. Umyć wodą i mydłem ręce oraz miejsce, gdzie będzie wstrzykiwany lek. Osuszyć.
2. Usiąść lub położyć się w wygodnej, zrelaksowanej pozycji.
3. Wybrać miejsce po prawej lub lewej stronie brzucha, w odległości co najmniej 5 cm od pępka.
4. Ostrożnie zdjąć osłonkę z igły. Ampułko-strzykawka jest fabrycznie wypełniona lekiem i gotowa do użycia.
5. Przytrzymać ampułko-strzykawkę w ręce używanej do pisania, a drugą ręką delikatnie ścisnąć oczyszczone miejsce na brzuchu, tworząc fałd skórny.
6. Wprowadzić całą długość igły do fałdu skórnego pod kątem 90º.
7. Nacisnąć tłoczek palcem, aby przemieścić lek do tkanki tłuszczowej na brzuchu.
8. Wyjąć igłę, wyciągając ją prosto. Nie pocierać miejsca wstrzyknięcia.
9. Wcisnąć mocno tłoczek strzykawki, aby zabezpieczenie igły nasunęło się automatycznie na igłę.
10. Wyrzucić zużytą ampułko-strzykawkę do odpowiedniego pojemnika na odpady medyczne^[2].

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego może być konieczna w różnych sytuacjach klinicznych. Poniżej przedstawiamy, jak przeprowadzić taką zmianę:

• Zmiana leku Neoparin na leki rozrzedzające krew zwane antagonistami witaminy K (np. warfarynę): Lekarz zaleci pacjentowi badania krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Neoparin^[2].
• Zmiana leków rozrzedzających krew zwanych antagonistami witaminy K (np. warfaryny) na lek Neoparin: Należy odstawić lek zawierający antagonistę witaminy K. Lekarz zaleci pacjentowi badanie krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy rozpocząć przyjmowanie leku Neoparin^[2].
• Zmiana leku Neoparin na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe: Należy przerwać przyjmowanie leku Neoparin. Następnie należy rozpocząć przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego 0–2 godziny przed zaplanowanym czasem wykonania następnego wstrzyknięcia^[2].
• Zmiana leczenia bezpośrednim doustnym lekiem przeciwzakrzepowym na lek Neoparin: Należy przerwać przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego. Leczenie lekiem Neoparin można rozpocząć dopiero po upływie 12 godzin od przyjęcia ostatniej dawki bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego^[2].

Słownik pojęć

• Enoksaparyna sodowa – substancja czynna leku Neoparin, będąca heparyną drobnocząsteczkową.
• Heparyna drobnocząsteczkowa (HDCz) – rodzaj heparyny o mniejszej masie cząsteczkowej, stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepów krwi.
• Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) – stan, w którym w żyłach głębokich, najczęściej w nogach, tworzą się zakrzepy krwi.
• Zatorowość płucna (ZP) – stan, w którym zakrzep krwi przemieszcza się do płuc, blokując przepływ krwi.
• INR (International Normalized Ratio) – międzynarodowy współczynnik znormalizowany, stosowany do monitorowania leczenia przeciwzakrzepowego.
• STEMI – zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, poważny typ zawału serca.
• NSTEMI – zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, mniej poważny typ zawału serca.

Podsumowanie

Neoparin to lek stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepów krwi. Dawkowanie leku zależy od przyczyny jego stosowania oraz indywidualnych potrzeb pacjenta. Ważne jest, aby pacjenci przestrzegali zaleceń lekarza dotyczących dawkowania oraz samodzielnego podawania wstrzyknięć. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku