Jak prawidłowo dawkować lek Neoparin?

Neoparin to lek zawierający enoksaparynę sodową, stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepów krwi. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku Neoparin, w tym jak i kiedy go stosować, na podstawie dostępnych dokumentów.

Spis treści

• Wstęp
• Dawkowanie leku Neoparin
• Instrukcja samodzielnego podawania leku
• Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wstęp

Neoparin jest lekiem przeciwzakrzepowym, który zapobiega powiększaniu się istniejących zakrzepów krwi oraz formowaniu się nowych. Jest stosowany w różnych sytuacjach klinicznych, takich jak zabiegi chirurgiczne, ostre choroby z ograniczoną mobilnością, niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego oraz hemodializa^[1].

Dawkowanie leku Neoparin

Dawkowanie leku Neoparin zależy od konkretnej sytuacji klinicznej pacjenta. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania w różnych wskazaniach:

Leczenie zakrzepów krwi

Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 150 j.m. (1,5 mg) na każdy kilogram masy ciała raz dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę. Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Neoparin^[1].

Zapobieganie tworzeniu się zakrzepów

• Zabieg chirurgiczny lub okres ograniczonych możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka jest uzależniona od ryzyka powstawania zakrzepu u danego pacjenta. Pacjent będzie otrzymywał lek Neoparin w dawce 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia. W przypadku planowanego zabiegu chirurgicznego pierwsze wstrzyknięcie zazwyczaj wykonuje się 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem. Jeżeli pacjent ma ograniczone możliwości poruszania się z powodu choroby, wówczas zazwyczaj otrzymuje on lek Neoparin w dawce 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia^[1].
• Po zawale mięśnia sercowego: Neoparin można stosować w dwóch różnych typach zawału serca: zawale serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) oraz zawale serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI). Podawana ilość leku Neoparin będzie uzależniona od wieku pacjenta oraz od typu zawału serca, który wystąpił u pacjenta^[1].

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów krwi w rurkach dializatora

Zazwyczaj stosowana dawka leku to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała. Lek Neoparin wstrzykuje się do rurki odprowadzającej krew z organizmu (do tzw. linii tętniczej) w chwili rozpoczęcia sesji dializy. Taka ilość zazwyczaj wystarcza na 4-godzinną sesję dializacyjną. Jednak w razie konieczności lekarz może podać pacjentowi dodatkową dawkę 50 j.m. do 100 j.m. (0,5 do 1 mg) na każdy kilogram masy ciała^[1].

Instrukcja samodzielnego podawania leku

Jeśli pacjent może samodzielnie podać sobie lek Neoparin, lekarz lub pielęgniarka pokażą mu, jak to zrobić. Nie należy podejmować prób samodzielnego wstrzykiwania leku bez wcześniejszego przeszkolenia^[2].

Przygotowanie do wstrzyknięcia

• Sprawdzić termin ważności leku. Nie używać go, jeśli termin ten upłynął.
• Sprawdzić, czy ampułko-strzykawka nie jest uszkodzona i czy lek ma postać przezroczystego roztworu. Jeśli nie, należy użyć innej ampułko-strzykawki.
• Upewnić się, że planowana dawka leku do podania jest znana.
• Obejrzeć brzuch w celu sprawdzenia, czy ostatnie wstrzyknięcie nie spowodowało zaczerwienienia, zmiany zabarwienia skóry, obrzęku, sączenia lub utrzymywania się bolesności – jeśli tak, należy skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką.
• Zdecydować, gdzie zostanie wstrzyknięty lek. Lek należy podawać na przemian w lewą i prawą stronę brzucha. Lek ten należy wstrzykiwać tuż pod skórę na brzuchu, ale niezbyt blisko pępka lub jakiejkolwiek tkanki bliznowatej (odległość powinna wynosić co najmniej 5 cm).

Wykonanie wstrzyknięcia

• Umyć wodą i mydłem ręce oraz miejsce, gdzie będzie wstrzykiwany lek. Osuszyć.
• Usiąść lub położyć się w wygodnej, zrelaksowanej pozycji. Upewnić się, że planowane miejsce wstrzyknięcia leku jest widoczne.
• Wybrać miejsce po prawej lub lewej stronie brzucha. Powinno ono znajdować się w odległości co najmniej 5 cm od pępka w stronę boku.
• Ostrożnie zdjąć osłonkę z igły. Ampułko-strzykawka jest fabrycznie wypełniona lekiem i gotowa do użycia. Nie należy naciskać na tłoczek przed wstrzyknięciem leku w celu usunięcia pęcherzyków powietrza.
• Przytrzymać ampułko-strzykawkę (jak ołówek) w ręce używanej do pisania, a drugą ręką delikatnie ścisnąć pomiędzy kciukiem i palcem wskazującym oczyszczone miejsce na brzuchu, tworząc fałd skórny.
• Trzymać ampułko-strzykawkę w taki sposób, aby igła była skierowana do dołu (pionowo pod kątem 90º). Wprowadzić całą długość igły do fałdu skórnego.
• Nacisnąć tłoczek palcem. Spowoduje to przemieszczenie się leku do tkanki tłuszczowej na brzuchu.
• Wyjąć igłę, wyciągając ją prosto. Aby uniknąć powstawania sińca, nie należy pocierać miejsca wstrzyknięcia po jego podaniu.
• Wyrzucić zużytą ampułko-strzykawkę. Ampułko-strzykawek nie należy wyrzucać do domowego pojemnika na odpady^[2].

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego może być konieczna w różnych sytuacjach klinicznych. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat zmiany leczenia z i na Neoparin^[2].

Zmiana leku Neoparin na leki rozrzedzające krew zwane antagonistami witaminy K (np. warfarynę)

Lekarz zaleci pacjentowi badania krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Neoparin.

Zmiana leków rozrzedzających krew zwanych antagonistami witaminy K (np. warfaryny) na lek Neoparin

Należy odstawić lek zawierający antagonistę witaminy K. Lekarz zaleci pacjentowi badanie krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy rozpocząć przyjmowanie leku Neoparin.

Zmiana leku Neoparin na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe

Należy przerwać przyjmowanie leku Neoparin. Następnie należy rozpocząć przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego 0–2 godziny przed zaplanowanym czasem wykonania następnego wstrzyknięcia. Następnie należy normalnie kontynuować przyjmowanie doustnego leku.

Zmiana leczenia bezpośrednim doustnym lekiem przeciwzakrzepowym na lek Neoparin

Należy przerwać przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego. Leczenie lekiem Neoparin można rozpocząć dopiero po upływie 12 godzin od przyjęcia ostatniej dawki bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego.

Słownik pojęć

• Enoksaparyna sodowa – Heparyna drobnocząsteczkowa stosowana w profilaktyce i leczeniu zakrzepów krwi.
• Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) – Stan, w którym w żyłach głębokich, najczęściej w nogach, tworzą się zakrzepy krwi.
• Zatorowość płucna (ZP) – Stan, w którym zakrzep krwi przemieszcza się do płuc, blokując przepływ krwi.
• INR – Międzynarodowy współczynnik znormalizowany, stosowany do monitorowania leczenia przeciwzakrzepowego.
• STEMI – Zawał serca z uniesieniem odcinka ST, poważny typ zawału serca.
• NSTEMI – Zawał serca bez uniesienia odcinka ST, mniej poważny typ zawału serca.

Podsumowanie

Neoparin jest lekiem przeciwzakrzepowym stosowanym w różnych sytuacjach klinicznych. Dawkowanie leku zależy od konkretnej sytuacji pacjenta i jest ustalane przez lekarza. Ważne jest, aby pacjenci przestrzegali zaleceń dotyczących dawkowania i samodzielnego podawania leku, aby uniknąć powikłań. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości lub problemów związanych z leczeniem, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Wskazanie	Dawkowanie	Czas trwania
Leczenie zakrzepów krwi	150 j.m. (1,5 mg) na kg masy ciała raz dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na kg masy ciała dwa razy na dobę	Decyzja lekarza
Zapobieganie zakrzepom po zabiegu chirurgicznym	2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) dziennie	Decyzja lekarza
Zapobieganie zakrzepom w okresie ograniczonej mobilności	4000 j.m. (40 mg) dziennie	Decyzja lekarza
Zapobieganie zakrzepom po zawale serca	100 j.m. (1 mg) na kg masy ciała co 12 godzin	Decyzja lekarza
Zapobieganie zakrzepom w rurkach dializatora	100 j.m. (1 mg) na kg masy ciała	4-godzinna sesja dializacyjna

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku