Wskazania do stosowania szczepionki tężcowej adsorbowanej (T)
Spis treści
- Wskazania do stosowania
- Dawkowanie i sposób podawania
- Przeciwwskazania
- Działania niepożądane
- Słownik pojęć
- Materiały źródłowe
Wskazania do stosowania
Szczepionka tężcowa adsorbowana (T) jest stosowana w celu czynnego uodpornienia przeciw tężcowi. Tężec jest bakteryjną chorobą zakaźną wywołaną przez laseczki tężca, które po dostaniu się do rany wytwarzają toksynę zwaną tetanospazminą[1]. Szczepionkę podaje się w następujących przypadkach:
- Osoby dorosłe i dzieci nie szczepione przeciw tężcowi – Szczepionka jest podawana w celu zapobiegania zakażeniu tężcem u osób, które nie były wcześniej szczepione[1].
- Osoby dorosłe jako dawka przypominająca – Po okresie 10 lat od ostatniego cyklu szczepień lub po ostatniej dawce przypominającej, szczepionka jest podawana w celu utrzymania odporności[1].
- Osoby dorosłe, które nie otrzymały wszystkich dawek szczepienia podstawowego – Szczepionka jest podawana w celu uzupełnienia brakujących dawek szczepienia podstawowego[1].
- Dzieci z przeciwwskazaniami do szczepień skojarzonych – Szczepionka jest podawana dzieciom, które nie mogą być szczepione szczepionkami skojarzonymi z błonicą i/lub krztuścem[1].
- Osoby zranione, narażone na infekcję laseczkami tężca – Szczepionka jest podawana w przypadku zranienia, aby zapobiec zakażeniu tężcem[1].
Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie szczepionki tężcowej adsorbowanej (T) zależy od sytuacji pacjenta:
- Szczepienie podstawowe – Dwie pierwsze dawki w odstępie nie krótszym niż 4 do 6 tygodni; trzecia dawka uzupełniająca po 6 miesiącach do 1 roku od drugiego szczepienia[1].
- Szczepienie przypominające – Jedna dawka co 10 lat od ostatniego szczepienia[1].
- Szczepienie osób zranionych – Szczepionka jest podawana według indywidualnych wskazań, zależnie od ryzyka zakażenia[1].
Szczepionkę podaje się głęboko podskórnie lub domięśniowo. Jako miejsce wstrzykiwań zaleca się mięsień naramienny lub przednioboczną część uda[1].
Przeciwwskazania
Szczepionka tężcowa adsorbowana (T) nie powinna być stosowana w następujących przypadkach:
- Nadwrażliwość – Uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników szczepionki[1].
- Choroby w ostrej fazie – Choroby ze stanami gorączkowymi[1].
- Choroby przewlekłe w okresie zaostrzenia – Szczepienie można przeprowadzić po ustąpieniu ostrych objawów chorobowych[1].
- Leczenie dużymi dawkami kortykosteroidów – Szczepienie można przeprowadzić po zakończeniu leczenia kortykosteroidami[1].
Działania niepożądane
Jak każdy lek, szczepionka tężcowa adsorbowana (T) może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Częstość występowania działań niepożądanych jest określona następująco:
- Bardzo często – Występują u 1 lub więcej osób na 10[1].
- Często – Występują u 1 lub więcej osób na 100 i mniej niż 1 osoby na 10[1].
- Niezbyt często – Występują u 1 lub więcej osób na 1 000 i mniej niż 1 osoby na 100[1].
- Rzadko – Występują u 1 lub więcej osób na 10 000 i mniej niż 1 osoby na 1 000[1].
- Bardzo rzadko – Występują u mniej niż 1 osoby na 10 000[1].
- Częstość nieznana – Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych[1].
Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaczerwienienie, obrzęk i ból w miejscu podania, które mijają po 24 godzinach. Bardzo rzadko mogą wystąpić ogólne działania niepożądane, takie jak podwyższenie temperatury ciała i złe samopoczucie[1].
Słownik pojęć
- Szczepionka tężcowa adsorbowana (T) – Szczepionka stosowana w celu czynnego uodpornienia przeciw tężcowi.
- Tężec – Bakteryjna choroba zakaźna wywołana przez laseczki tężca, które wytwarzają toksynę zwaną tetanospazminą.
- Tetanospazmina – Silna toksyna wytwarzana przez laseczki tężca, powodująca skurcze mięśni i inne objawy tężca.
- Tiomersal – Środek konserwujący zawarty w szczepionce, który może powodować reakcje alergiczne.
- Immunoglobulina tężcowa – Substancja wiążąca toksynę tężcową, stosowana w leczeniu tężca.


















