Mój 6-letni syn zachorował na ospę wietrzną. Ma sporo zmian skórnych, na które stosuję pudroderm, ale nie zauważyłam poprawy. Polecono mi stosowanie gencjany, jednak czytałam również o skuteczności octeniseptu. Proszę o radę, czy stosować na ospę gencjanę czy octenisept?



















Leczenie ospy wietrznej ma charakter objawowy: stosujemy wówczas leki o działaniu przeciwgorączkowym (unikamy ibuprofenu i aspiryny) i przeciwświądowym. Właściwa pielęgnacja skóry jest kluczowym czynnikiem, ponieważ choroba zwiększa ryzyko rozwoju zakażeń bakteryjnych, takich jak np. róża, liszajec zakaźny, ropowica, ropa, a nawet zapalenie tkanki podskórnej. Często powielanym błędem jest unikanie kąpieli – skóra musi być utrzymana w czystości, natomiast niezalecane jest zbyt długie przebywanie dziecka w wodzie [1].
Niestety, ale brak jest konkretnych wytycznych co do objawowego leczenia skóry. Najczęściej zalecanym produktem jest wodny roztwór fioletu gencjanowego, który wykazuje działanie antyseptyczne. Jednak przez to, że gencjana barwi skórę, może maskować symptomy ewentualnej infekcji bakteryjnej (objawiającej się np. zaczerwieniem w okolicy wykwitów). Choćby z tego powodu lepszym wyborem wydają się preparaty na bazie fenoksyetanolu i dichlorowodorku oktenidyny (np. Octenisept lub Oktaseptal). Opcjonalnie można również stosować oktenidynę w żelu (Octenilin). Po odkażeniu wykwitów skórnych aplikujemy środki pomocnicze według zaleceń lekarza: przeciwświądowe, miejscowo chłodzące i ściągające, np. wspomniany Pudroderm [1,2].
Czytaj także:
Ospa wietrzna – co to za choroba? Kto powinien się zaszczepić?
Dlaczego nie należy podawać ibuprofenu w ospie wietrznej?
Ospa wietrzna – który preparat wybrać i jak je stosować? Pudroderm, Virasoothe czy Poxclin
[1] Mierzejewska A., Jung A., Ospa wietrzna u dzieci, Pediatr Med Rodz 2012, 8 (4), p. 329-334.
[2] Małecki, P., Mania, A., Krasiński, Z., Harasymczuk, J., Jończyk-Potoczna, K., Mazur-Melewska, K., Figlerowicz, M. (2017). Ospa wietrzna powikłana posocznicą i ropnym zapaleniem tkanek miękkich u 5-letniego chłopca – opis przypadku. Pediatria Polska, 92(1), 99–104