Bakteryjne zapalenie spojówek to infekcyjne schorzenie spojówki wywołane przez różne gatunki bakterii. Mechanizmy patogenetyczne tego procesu są złożone i obejmują interakcje między czynnikami wirulencji bakterii a mechanizmami obronnymi gospodarza1.
Mechanizmy inwazji bakteryjnej
Bakteryjne zapalenie spojówek może być nabyte na kilka sposobów. Najczęściej dochodzi do bezpośredniego kontaktu z zakażonymi osobami lub przedmiotami, takimi jak ściereczki do twarzy, lub w wyniku nieprawidłowego rozmnażania flory spojówkowej2. Bakterie powszechnie zaangażowane w ten proces to Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus, Moraxella catarrhalis i Haemophilus influenzae.
Powierzchniowe tkanki oka i przydatków oka są naturalnie skolonizowane przez normalną florę bakteryjną, taką jak paciorkowce, gronkowce i laseczki Corynebacterium3. Każda zmiana w obronie gospodarza, liczbie bakterii lub gatunku bakterii może prowadzić do zakażenia klinicznego. Zmiana flory może również wynikać z zewnętrznego zanieczyszczenia, stosowania miejscowych lub ogólnoustrojowych antybiotyków lub rozprzestrzeniania się z sąsiadujących ognisk infekcyjnych.
Rola barier obronnych
Podstawową obroną przed zakażeniem jest warstwa nabłonkowa pokrywająca spojówkę3. Zaburzenie tej bariery może prowadzić do zakażenia bakteryjnego. Nabłonek spojówkowy stanowi pierwszą linię obrony przeciwko inwazji wirusów i innych patogenów, w tym bakterii4.
Wtórne mechanizmy obronne obejmują hematologiczne mechanizmy immunologiczne przenoszone przez naczynia spojówkowe, immunoglobuliny filmu łzowego i lizozym oraz działanie płuczące łzawienia i mrugania3. Te wielopoziomowe systemy obronne współpracują ze sobą, tworząc kompleksową ochronę przeciwko infekcjom bakteryjnym.
Czynniki wirulencji bakterii
Charakterystyka kliniczna i przebieg bakteryjnego zapalenia spojówek są związane głównie ze zdolnościami chorobotwórczymi zakażającego mikroba, w tym jego inwazyjnością i zdolnością do wytwarzania toksyn1. Patogen wywołuje odpowiedź przekrwienną, zastój naczyniowy, wysięk komórkowy i wyciek naczyniowy powodujący obrzęk.
Niektóre wirulentne organizmy mogą wywoływać wyraźny obrzęk powiek, przekrwienie spojówek i obfitą, ropną odpowiedź wysiękową1. Zakażenia przez inne organizmy charakteryzują się błoniastym lub pseudobłoniastym zapaleniem spojówek. Błona lub pseudobłona składa się ze skondensowanej fibryny, komórek zapalnych i innych wysięków.
Specyficzne mechanizmy patogenetyczne różnych bakterii
Ostre bakteryjne zapalenie spojówek jest spowodowane głównie przez Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae5. Inne patogeny odpowiedzialne za ostrą chorobę to Pseudomonas aeruginosa, Moraxella lacunata, Streptococcus viridans i Proteus mirabilis. Organizmy te mogą rozprzestrzeniać się przez kontakt ręka-oko lub poprzez kolonizację sąsiadujących tkanek śluzówkowych, takich jak błona śluzowa nosa lub zatok.
Nadostre zapalenie spojówek jest spowodowane głównie przez Neisseria gonorrhoeae, które jest chorobą przenoszoną drogą płciową5. Neisseria meningitidis również należy do diagnostyki różnicowej i jest ważna do rozważenia, ponieważ może prowadzić do potencjalnie śmiertelnego zakażenia oponowo-mózgowego lub ogólnoustrojowego.
Rola biofilmu bakteryjnego
Wiele szczepów Haemophilus influenzae może wytwarzać biofilm, co prowadzi do niepowodzenia leczenia antybiotykowego i skłonności do nawrotów6. Biofilm bakteryjny stanowi strukturę ochronną, która utrudnia penetrację antybiotyków i zwiększa oporność bakterii na działanie układu odpornościowego gospodarza.
Tworzenie biofilmu jest szczególnie problematyczne w przypadku przewlekłych infekcji i może wyjaśniać, dlaczego niektóre przypadki bakteryjnego zapalenia spojówek są trudne do wyleczenia pomimo odpowiedniej antybiotykoterapii.
Odpowiedź zapalna gospodarza
Chociaż ekspresja kliniczna i ciężkość zapalenia spojówek wynika z patogenności, wirulencji, inwazyjności i toksyczności organizmu, podstawowy mechanizm leżący u podstaw każdej ekspresji klinicznej jest podobny1. Intensywność wspólnych odpowiedzi różni się w zależności od organizmu i gospodarza.
Objawy i symptomy obejmują zaczerwienione oko, śluzowo-ropną lub ropną wydzielinę, pogrubienie spojówek i chemozę oraz reakcję brodawkowatą. Niektóre wirulentne organizmy mogą wywoływać wyraźny obrzęk powiek, przekrwienie spojówek i obfitą, ropną odpowiedź wysiękową.
Przewlekłe bakteryjne zapalenie spojówek
Przewlekłe bakteryjne zapalenie spojówek jest najczęściej spowodowane przez gatunki Staphylococcus, chociaż czasami uczestniczą w nim inne bakterie7. Ten typ zapalenia spojówek często rozwija się w związku z zapaleniem powiek, które jest powszechną, ale często nierozpoznaną chorobą zapalną związaną z kolonizacją bakteryjną brzegów powiek.
Przewlekłe zapalenie spojówek jest spowodowane głównie przez Chlamydia trachomatis8. Jednak pacjenci przewlekle chorzy, osłabieni lub hospitalizowani mogą zostać skolonizowani przez inne wirulentne bakterie odpowiedzialne za przewlekłe zapalenie spojówek. Staphylococcus aureus i Moraxella lacunata mogą również powodować przewlekłe zapalenie spojówek u pacjentów z towarzyszącym zapaleniem powiek.
Szczególne formy bakteryjnego zapalenia spojówek
Nadostre bakteryjne zapalenie spojówek to ciężkie, zagrażające wzrokowi zakażenie oka, które wymaga natychmiastowej oftalmologicznej diagnostyki i leczenia7. Infekcja ma nagły początek i charakteryzuje się obfitą żółto-zieloną ropną wydzieliną, która gromadzi się ponownie po wytarciu.
Najczęstszymi przyczynami nadostrego ropnego zapalenia spojówek są N. gonorrhoeae i Neisseria meningitidis, przy czym N. gonorrhoeae jest zdecydowanie częstsze7. Rzeżączowe zakażenie oka zwykle występuje u noworodków (ophthalmia neonatorum) i aktywnych seksualnie młodych dorosłych.
Znaczenie kliniczne mechanizmów patogenetycznych
Zrozumienie mechanizmów patogenetycznych bakteryjnego zapalenia spojówek ma kluczowe znaczenie dla odpowiedniego leczenia. Prawie wszystkie przypadki ostrego bakteryjnego zapalenia spojówek są samoograniczające się i ustąpią w ciągu 10 dni bez leczenia8. Jednak istnieją pewne bardziej wirulentne organizmy, które mogą prowadzić do przewlekłej kolonizacji i objawów.
Leczenie antybiotykowe może prowadzić do szybszej remisji klinicznej i mikrobiologicznej w porównaniu z placebo, przynajmniej w pierwszych 2-5 dniach terapii8. Może to skutkować zmniejszoną transmisją choroby i mniejszą częstością występowania w populacji.






















