Jak prawidłowo dawkować lek Enplerasa?

Lek Enplerasa jest stosowany w leczeniu niewydolności serca i zawiera substancję czynną eplerenon. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Lek Enplerasa jest wskazany jako terapia dodana do standardowego leczenia obejmującego stosowanie beta-adrenolityków, w celu zmniejszenia ryzyka umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów w stanie stabilnym, z zaburzeniem czynności lewej komory serca (LVEF ≤ 40%) oraz klinicznymi objawami niewydolności serca po przebytym niedawno zawale serca^[1]. Jest również stosowany u dorosłych pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa II wg NYHA) oraz z zaburzeniami czynności lewej komory serca (LVEF ≤30%)^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku Enplerasa zależy od stanu pacjenta oraz jego reakcji na leczenie. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje na temat dawkowania w różnych grupach pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością serca po przebytym zawale serca

Zalecana dawka podtrzymująca eplerenonu wynosi 50 mg raz na dobę. Leczenie należy zaczynać od dawki 25 mg raz na dobę, którą należy stopniowo zwiększać, najlepiej w ciągu 4 tygodni, kontrolując stężenie potasu w surowicy, do dawki docelowej 50 mg raz na dobę^[1]. Leczenie eplerenonem należy zazwyczaj rozpoczynać w ciągu 3-14 dni od rozpoznania ostrego zawału serca^[1].

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca (klasa II wg NYHA)

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy II wg NYHA, leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg raz na dobę, a następnie stopniowo zwiększać, najlepiej w ciągu 4 tygodni, kontrolując stężenie potasu w surowicy, do dawki docelowej 50 mg raz na dobę^[1]. U pacjentów, u których stężenie potasu w surowicy wynosi >5,0 mmol/l, nie należy rozpoczynać leczenia eplerenonem^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowanie dawki początkowej u osób w wieku podeszłym nie jest konieczne. Z powodu osłabionej czynności nerek związanej z wiekiem, u osób w podeszłym wieku występuje zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy^[1].

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz dostosowanie dawki zgodnie z Tabelą 1^[1]. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) początkowa dawka wynosi 25 mg, co drugą dobę i powinna być dostosowana zależnie od stężenia potasu^[1].

Zaburzenia czynności wątroby

Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby. Zaleca się częste i regularne kontrole stężenia potasu w surowicy, szczególnie gdy są to pacjenci w podeszłym wieku^[1].

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania eplerenonu u dzieci i młodzieży^[1].

Przeciwwskazania

Lek Enplerasa nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• nadwrażliwość na eplerenon lub na którykolwiek z pozostałych składników leku^[2],
• stężenie potasu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia > 5,0 mmol/l^[1],
• ciężka niewydolność nerek^[1],
• ciężka niewydolność wątroby^[1],
• jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, preparatów potasu lub silnych inhibitorów CYP3A4^[1],
• leczenie skojarzone inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i antagonistą receptora angiotensyny (ARB) z eplerenonem^[1].

Środki ostrożności

Przed zastosowaniem leku Enplerasa należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, szczególnie jeśli pacjent ma chorobę nerek lub wątroby, przyjmuje lit, takrolimus lub cyklosporynę^[2]. Należy również monitorować stężenie potasu w surowicy u wszystkich pacjentów na początku leczenia oraz po zmianie dawki^[1].

Słownik pojęć

• Beta-adrenolityki – Leki stosowane w leczeniu chorób serca, które zmniejszają częstość akcji serca i obniżają ciśnienie krwi.
• Frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) – Procent krwi wypompowywanej z lewej komory serca podczas każdego skurczu.
• Hiperkaliemia – Stan, w którym stężenie potasu we krwi jest zbyt wysokie.
• Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) – Leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca.
• Klasa II wg NYHA – Klasyfikacja niewydolności serca według New York Heart Association, oznaczająca łagodne objawy niewydolności serca.
• Klirens kreatyniny – Miara wydolności nerek, określająca zdolność nerek do oczyszczania krwi z kreatyniny.
• Silne inhibitory CYP3A4 – Leki, które silnie hamują działanie enzymu CYP3A4, wpływając na metabolizm innych leków.

Podsumowanie