Nieklasyczna postać wrodzonego przerostu nadnerczy, znana również jako postać późnego początku, to łagodniejsza forma schorzenia, która często pozostaje niezdiagnozowana przez długi czas1. W przeciwieństwie do klasycznej postaci, nie jest zagrażająca życiu i nie powoduje kryzysu nadnerczowego2. Niektórzy pacjenci mogą w ogóle nie doświadczać objawów przez całe życie1.
Charakterystyczne dla tej postaci jest to, że objawy, jeśli w ogóle się pojawią, manifestują się zwykle w późnym dzieciństwie, okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości1. Głównym problemem jest nadprodukcja androgenów przy zachowanej, choć czasami ograniczonej, produkcji kortyzolu i aldosteronu. Ta postać nie jest wykrywana przez rutynowe badania przesiewowe noworodków1.
Bezobjawowy przebieg u wielu pacjentów
Jedną z najważniejszych cech nieklasycznej postaci wrodzonego przerostu nadnerczy jest fakt, że wielu pacjentów może być całkowicie bezobjawowych3. Jest to szczególnie charakterystyczne dla mężczyzn, u których podwyższone poziomy androgenów mogą być dobrze tolerowane i nie powodować zauważalnych zmian fizjologicznych3.
U kobiet objawy są zazwyczaj bardziej wyraźne ze względu na to, że nawet niewielkie podwyższenie poziomu testosteronu może powodować znaczące zmiany w organizmie kobiecym3. Jednak nawet u kobiet objawy mogą być na tyle łagodne, że są przypisywane innym przyczynom lub w ogóle pozostają niezauważone przez lata.
Objawy u dzieci z nieklasyczną postacią
U dzieci z nieklasyczną postacią wrodzonego przerostu nadnerczy objawy mogą pojawić się już we wczesnym dzieciństwie, ale są one znacznie łagodniejsze niż w postaci klasycznej. Najczęstszym objawem jest przedwczesne pojawienie się owłosienia łonowego i pachowego4, które może wystąpić przed 8. rokiem życia u dziewczynek i przed 9. rokiem życia u chłopców5.
Inne objawy u dzieci obejmują szybki wzrost w dzieciństwie i wczesnych latach nastoletnich, ale ostatecznie niższy wzrost niż rodzice4. Może również wystąpić wczesne dojrzewanie płciowe, trądzik oraz przyspieszone dojrzewanie kostne5. U dziewczynek może pojawić się wcześniejsza pierwsza miesiączka, ale również nieregularne okresy5.
U chłopców objawy mogą obejmować wczesny wzrost zarostu, powiększenie penisa przy jednoczesnym zmniejszeniu jąder oraz dobrze rozwinięte mięśnie5. Jednak u wielu chłopców objawy mogą być tak łagodne, że pozostają niezauważone przez lata.
Objawy u kobiet z nieklasyczną postacią
U kobiet z nieklasyczną postacią wrodzonego przerostu nadnerczy objawy związane z nadmiarem androgenów mogą być bardziej wyraźne i problematyczne. Hirsutyzm, czyli nadmierne owłosienie na twarzy i ciele w miejscach typowych dla mężczyzn, jest jednym z najczęstszych objawów6. Może również wystąpić łysienie typu męskiego (androgenowe)6.
Zaburzenia miesiączkowania to kolejny częsty objaw u kobiet z nieklasyczną postacią. Mogą one obejmować oligomenorrhea (rzadkie miesiączki) lub całkowity brak miesiączkowania6. Te zaburzenia często prowadzą do problemów z płodnością, które mogą być pierwszym objawem skłaniającym do poszukiwania pomocy medycznej7.
Przewlekły trądzik, który może utrzymywać się długo po okresie dojrzewania, to również charakterystyczny objaw6. Kobiety mogą również doświadczać przedwczesnego dojrzewania płciowego w dzieciństwie, co objawia się wczesnym rozwojem piersi, owłosienia łonowego i innych drugorzędowych cech płciowych6.
Objawy u mężczyzn z nieklasyczną postacią
U mężczyzn objawy nieklasycznej postaci wrodzonego przerostu nadnerczy są często niezauważalne lub przypisywane normalnym różnicom indywidualnym8. Podwyższone poziomy testosteronu mogą nie być na tyle wysokie, aby powodować zauważalne zmiany fizjologiczne8.
Jeśli objawy występują, mogą obejmować wczesne łysienie, które może rozpocząć się już w późnych latach nastoletnich lub wczesnej dorosłości8. Przewlekły trądzik to również możliwy objaw, który może utrzymywać się długo po okresie dojrzewania. U niektórych mężczyzn może wystąpić przewlekłe zapalenie prostaty lub zespół przewlekłego bólu miednicy8.
W rzadkich przypadkach mogą pojawić się guzy z tkanki nadnerczowej w jądrach, które są łagodne i bezbolesne, ale częściej występują w klasycznej niż nieklasycznej postaci8. Wczesny zarost i stosunkowo małe jądra to również możliwe objawy9, choć zazwyczaj liczba plemników pozostaje prawidłowa9.
Problemy z płodnością w nieklasycznej postaci
Problemy z płodnością są jednym z najważniejszych objawów nieklasycznej postaci wrodzonego przerostu nadnerczy, szczególnie u kobiet. Często jest to pierwszy objaw, który skłania pacjentki do poszukiwania pomocy medycznej7. Nadmiar androgenów może wpływać na normalny cykl menstruacyjny i proces owulacji.
U kobiet z nieklasyczną postacią, podczas fazy pęcherzykowej cyklu menstruacyjnego, może dochodzić do gromadzenia się progesteronu wraz z 17-hydroksyprogesterone, co może wpływać na błonę śluzową macicy i zmienić właściwości śluzu szyjkowego10. Te zmiany mogą utrudniać penetrację plemników i wpływać na zdolność zajścia w ciążę.
Jednak większość kobiet z nieklasyczną postacią może zajść w ciążę w ciągu roku, z leczeniem lub bez niego10. Niestety, kobiety z tą postacią mają zwiększone ryzyko poronienia10. U mężczyzn problemy z płodnością są mniej częste, a większość zachowuje prawidłową liczbę plemników9.
Zaburzenia wzrostu w nieklasycznej postaci
Zaburzenia wzrostu w nieklasycznej postaci wrodzonego przerostu nadnerczy są mniej dramatyczne niż w postaci klasycznej, ale nadal mogą być zauważalne. Dzieci mogą doświadczać szybkiego wzrostu w dzieciństwie i wczesnych latach nastoletnich4, ale ostatecznie osiągają wzrost niższy od oczekiwanego w porównaniu do rodziców.
Przyspieszony wzrost wynika z nadmiaru androgenów, które stymulują wzrost, ale jednocześnie prowadzą do przyspieszonego dojrzewania kostnego11. Konsekwencją jest przedwczesne zamknięcie nasad kostnych i zatrzymanie wzrostu we wcześniejszym wieku niż normalnie. Im dłużej choroba pozostaje nieleczona, tym większa potencjalna utrata wzrostu11, a późniejsze leczenie nie może już przywrócić utraconego potencjału wzrostu.
Objawy dermatologiczne
Objawy skórne są częstym przejawem nieklasycznej postaci wrodzonego przerostu nadnerczy i mogą być pierwszymi objawami, które zwracają uwagę pacjenta lub lekarza. Trądzik jest jednym z najczęstszych objawów, który może być ciężki i utrzymywać się długo po okresie dojrzewania4.
U kobiet charakterystyczny jest hirsutyzm, czyli nadmierne owłosienie w miejscach typowych dla mężczyzn, takich jak twarz, klatka piersiowa i plecy4. Może również wystąpić łysienie typu męskiego, szczególnie w okolicy skroni4. Skóra może być również bardziej tłusta niż normalnie12, co przyczynia się do powstania trądziku.
U dzieci może pojawić się wczesny zapach potu, który jest związany z przyspieszoną aktywnością gruczołów potowych pod wpływem androgenów12. Te objawy dermatologiczne mogą znacząco wpływać na jakość życia i samoocenę pacjentów, szczególnie w okresie dojrzewania.
Różnice w objawach między płciami
Nieklasyczna postać wrodzonego przerostu nadnerczy objawia się różnie u kobiet i mężczyzn, głównie ze względu na różnice w tolerancji organizmu na podwyższone poziomy androgenów. U kobiet nawet niewielkie zwiększenie poziomu testosteronu może powodować znaczące objawy3, podczas gdy u mężczyzn podobne zwiększenie może być całkowicie bezobjawowe.
Kobiety częściej doświadczają objawów związanych z zaburzeniami cyklu menstruacyjnego, hirsutyzmu i problemów z płodnością. U mężczyzn objawy są często tak łagodne, że mogą być przypisane normalnym różnicom indywidualnym lub innym przyczynom8. To sprawia, że nieklasyczna postać jest częściej diagnozowana u kobiet niż u mężczyzn.
Długoterminowe konsekwencje nieleczonej nieklasycznej postaci
Chociaż nieklasyczna postać wrodzonego przerostu nadnerczy nie jest zagrażająca życiu, nieleczone schorzenie może prowadzić do długoterminowych konsekwencji zdrowotnych. U kobiet może dojść do trwałych problemów z płodnością, nieodwracalnych zmian kosmetycznych oraz zwiększonego ryzyka zespołu metabolicznego.
Przewlekły nadmiar androgenów może również wpływać na gęstość kości, funkcje sercowo-naczyniowe oraz stan psychiczny pacjentów7. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie mogą zapobiec większości tych powikłań i znacząco poprawić jakość życia pacjentów13.





















