Badania obrazowe w diagnostyce ostrego zapalenia zatok odgrywają specyficzną rolę i nie są zalecane jako badania rutynowe. Ich zastosowanie jest ograniczone do określonych sytuacji klinicznych, gdy standardowe metody diagnostyczne nie wystarczają lub gdy podejrzewa się powikłania schorzenia.
Ogólne zasady stosowania badań obrazowych
Badania obrazowe nie są konieczne, gdy prawdopodobieństwo zapalenia zatok jest bardzo wysokie lub bardzo niskie, ale mogą być przydatne, gdy diagnoza budzi wątpliwości na podstawie dokładnego wywiadu i badania fizykalnego12. Wytyczne z 2015 roku zalecają, aby lekarze nie wykonywali badań obrazowych u pacjentów spełniających kryteria diagnostyczne ostrego zapalenia zatok, chyba że podejrzewa się powikłanie lub alternatywną diagnozę3.
Obrazowanie, niezależnie od modalności, nie jest ani czułe, ani specyficzne przy dążeniu do ustalenia diagnozy ostrego zapalenia zatok. Dlatego obrazowanie nie jest zalecane jako procedura pierwszego rzutu przy ocenie pacjenta4. Badania obrazowe w przypadku ostrego niepowikłanego zapalenia zatok nie wykazały wpływu na wyniki kliniczne5.
Tomografia komputerowa (CT) – badanie z wyboru
Tomografia komputerowa jest preferowaną metodą obrazowania dla zapalenia zatok1. Skanowanie CT może pokazać szczegóły zatok i okolicy nosowej, ale zwykle nie jest używane w przypadku prostego ostrego zapalenia zatok. Jednak badania obrazowe mogą pomóc wykluczyć inne przyczyny6.
Przesiewowe badanie CT zatok jest odpowiednie do diagnozy i mniej kosztowne niż inne metody, ale jest konieczne tylko w przypadkach niepowodzenia leczenia lub przewlekłego zapalenia zatok1. CT bez wzmocnienia kontrastowego jest złotym standardem obrazowania zatok i często pierwszym badaniem wykonywanym, gdy podejrzewa się powikłania zapalenia zatok, ponieważ zapewnia najlepsze odwzorowanie kości i pozwala na wizualizację integralności kości oraz jej erozji5.
Tomografia komputerowa może dostarczyć cennych informacji dotyczących anatomicznych i mechanicznych czynników przyczyniających się do rozwoju ostrego zapalenia zatok1. Badanie to pozwala na określenie, które i ile zatok jest zajętych procesem chorobowym oraz identyfikację cech sugerujących bardziej ciężką chorobę7.
Ograniczenia tomografii komputerowej
Pomimo swojej użyteczności, tomografia komputerowa ma istotne ograniczenia w diagnostyce ostrego zapalenia zatok. CT ma słabą specyficzność w diagnostyce ostrego zapalenia zatok, wykazując poziomy płynu w zatokach u 87% osób z prostymi infekcjami górnych dróg oddechowych i u 40% osób bezobjawowych12.
Badania CT u zdrowych osób bez problemów z zatokami wykazały, że możliwe jest występowanie niedrożności i innych nieprawidłowości bez objawów, więc te informacje muszą być połączone z innymi obserwacjami dotyczącymi objawów pacjenta8. Radiologiczne zmiany u pacjentów z ostrym zapaleniem zatok obejmują rozlane zacienienie, pogrubienie błony śluzowej (4 mm) lub poziom płynu. Te zmiany, w połączeniu z cechami klinicznymi ostrego zapalenia zatok, są pomocne w potwierdzeniu diagnozy1.
Rezonans magnetyczny (MRI)
Rezonans magnetyczny ma ograniczone zastosowanie w diagnostyce ostrego zapalenia zatok. MRI jest przydatny tylko wtedy, gdy sugerowana jest infekcja grzybicza lub nowotwór9. MRI doskonale nadaje się do oceny chorób tkanek miękkich w zatokach, ale ma małą wartość w diagnostycznym opracowaniu ostrego zapalenia zatok29.
Chociaż MRI jest bardziej czułe niż CT, specyficzność tych badań jest niejasna10. MRI może być rozważane w szczególnych przypadkach, gdy podejrzewa się powikłania wewnątrzczaszkowe lub gdy potrzebna jest dokładniejsza ocena tkanek miękkich.
Radiografia konwencjonalna (RTG)
Radiografia konwencjonalna ma znacznie ograniczoną wartość w diagnostyce ostrego zapalenia zatok. Zwykłe zdjęcia rentgenowskie nie przedstawiają odpowiednio poszczególnych komórek sitowych, zakresu pogrubienia błony śluzowej w przewlekłym zapaleniu zatok ani wizualizacji kompleksu ujścia przewodu11.
Tradycyjnym standardowym badaniem była seria czterech rzutów zatok, która obejmowała: rzut Watersa, rzut Caldwella, rzut boczny i rzut podżuchwowo-wierzchołkowy12. Normalna seria zdjęć rentgenowskich zatok ma ujemną wartość predykcyjną wynoszącą 90-100%, szczególnie dla zatok czołowych i szczękowych. Dodatnia wartość predykcyjna zdjęć rentgenowskich przy użyciu zacienienia i poziomów płynu jako punktów końcowych wynosi 80-100%, ale czułość jest niska, ponieważ tylko 60% pacjentów z ostrym zapaleniem zatok ma zacienienie lub poziomy płynu12.
Wskazania do badań obrazowych
Badania obrazowe są wskazane w określonych sytuacjach klinicznych. Przede wszystkim, gdy podejrzewa się powikłania zapalenia zatok lub rozprzestrzenienie infekcji, można rozważyć obrazowanie5. Większość epizodów ostrego zapalenia zatok ma charakter samoograniczający się i ustępuje bez dalszych następstw. Jednak powikłane ostre zapalenie zatok obejmuje rozprzestrzenienie infekcji wewnątrzczaszkowe i wewnątrzoczodołowe i musi być dokładnie zdiagnozowane w celu natychmiastowej interwencji4.
Badania obrazowe mogą być również wskazane u pacjentów z nawracającym ostrym zapaleniem zatok lub u tych, którzy nie odpowiadają na standardowe leczenie. W takich przypadkach CT może pomóc w identyfikacji problemów strukturalnych lub anatomicznych, które predysponują do nawracających infekcji.
Inne metody obrazowe
Ultrasonografia ma ograniczone zastosowanie w diagnostyce zapalenia zatok. Ultrasonografia w trybie A może być przydatna w przesiewowym wykrywaniu płynu w zatokach szczękowych9. Ultrasonografia jest stosunkowo wiarygodną metodą diagnostyczną u dorosłych i nastolatków, ale wymaga szkolenia i praktyki13.
Test transilluminacji, choć prosty, może dostarczyć podstawowych informacji o stanie zatok. Światło jest skierowane na zatoki, a normalnie zatoka wydaje się pusta i światło prześwieca, dając czerwonawy blask. Gdy jest zapalona i zablokowana wydzieliną i śluzem, światło nie prześwieca i zatoka wydaje się nieprzejrzysta14.















