Talasemia, znana także jako niedokrwistość tarczowatokrwinkowa, to dziedziczne zaburzenie krwi charakteryzujące się nieprawidłową produkcją hemoglobiny1. Opieka nad pacjentem z talasemią stanowi złożone wyzwanie medyczne, które wymaga kompleksowego podejścia i współpracy wielodyscyplinarnego zespołu specjalistów. Dzięki postępom w medycynie i właściwej opiece, osoby z talasemią mogą prowadzić pełne, aktywne życie, osiągać sukcesy zawodowe i założyć rodziny2.
Zespół opieki medycznej
Skuteczna opieka nad pacjentem z talasemią wymaga współpracy zespołu różnych specjalistów pracujących razem w wyspecjalizowanych centrach leczenia talasemii3. Zespół ten obejmuje hematologów (specjalistów od chorób krwi), kardiologów, hepatologów, endokrynologów, psychologów oraz wykwalifikowane pielęgniarki4. Dodatkowo, nieodzowne jest wsparcie pracowników socjalnych i genetyków, którzy pomagają rodzinom radzić sobie z aspektami społecznymi i dziedzicznymi choroby4.
Centrum specjalistyczne zarządza regularną opieką nad co najmniej 20 pacjentami i składa się z zespołu ekspertów ds. talasemii pracujących w ścisłej współpracy5. Wszyscy pacjenci powinni przechodzić co najmniej roczną kompleksową ocenę w centrum talasemii, podczas której zalecenia są podsumowywane po konsultacji z wieloma specjalistami i przekazywane bezpośrednio lekarzowi pierwszego kontaktu i rodzinie6.
Podstawowe elementy opieki medycznej
Opieka nad pacjentami z talasemią obejmuje kilka kluczowych elementów terapeutycznych. Najważniejszym z nich są regularne transfuzje krwi, które stanowią główny sposób leczenia umiarkowanej lub ciężkiej talasemii7. Pacjenci z talasemią zależną od transfuzji potrzebują regularnych transfuzji krwi co 3-5 tygodni przez całe życie8. Te transfuzje zapewniają zdrowe czerwone krwinki z normalną hemoglobiną, co pozwala pacjentom czuć się lepiej, cieszyć się normalną aktywnością i dożyć wieku dorosłego9.
Drugim nieodzownym elementem opieki jest terapia chelatująca żelazo. Regularne transfuzje krwi powodują gromadzenie się żelaza w organizmie, co może uszkodzić serce, wątrobę i inne narządy3. Leczenie mające na celu usunięcie nadmiaru żelaza nazywa się terapią chelatującą i jest niezwykle ważne, ponieważ wysokie poziomy żelaza w organizmie mogą uszkodzić narządy3. Każdy lek ma swoje zalety i wady, a zespół opieki zdrowotnej pomoże zdecydować, który prawdopodobnie będzie najlepszy dla danego pacjenta3.
Monitorowanie i kontrola stanu zdrowia
Pacjenci z talasemią wymagają częstego monitorowania w celu identyfikacji i leczenia rozwijających się chorób towarzyszących oraz oceny jakości życia10. Potrzebne są częste pełne badania krwi i badania poziomu żelaza we krwi11. Lekarz może zalecić coroczne badania czynności serca i wątroby11.
Wytyczne Międzynarodowej Federacji Talasemii zalecają regularne monitorowanie pacjentów z talasemią w celu wczesnego wykrycia i właściwego postępowania klinicznego12. Ogólne zalecenia dotyczące oceny powikłań związanych z talasemią obejmują monitoring przeciążenia żelazem poprzez kontrolę ferrytyny co 3 miesiące oraz badanie żelaza w wątrobie co 12 miesięcy12. Dodatkowo, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby co 3 miesiące oraz wykonywać roczny profil zapalenia wątroby i ultrasonografię12. Zobacz więcej: Monitorowanie i kontrola zdrowia pacjenta z talasemią
Opieka pielęgniarska
Opieka pielęgniarska odgrywa kluczową rolę w kompleksowym zarządzaniu talasemią. Pielęgniarki powinny edukować pacjentów o znaczeniu przestrzegania zaleceń leczniczych w celu uniknięcia poważnych powikłań, a także monitorować postępy w leczeniu4. Opieka pielęgniarska dziecka z talasemią powinna mieć charakter wspierający i obejmować kompleksową ocenę pielęgniarską1.
Interwencje pielęgniarskie mają na celu zaspokojenie różnorodnych potребności pacjentów, promując holistyczną opiekę obejmującą aspekty fizyczne, emocjonalne i edukacyjne13. Indywidualne plany opieki powinny uwzględniać specyficzne objawy i nasilenie talasemii u każdego pacjenta13. Badania wykazują, że istnieje pięć rodzajów interwencji pielęgniarskich: instrukcje dotyczące opieki zdrowotnej, program psychologiczny, program edukacyjny, program poradnictwa i model samoopieki14. Zobacz więcej: Rola pielęgniarki w opiece nad pacjentem z talasemią
Wsparcie psychologiczne i społeczne
Talasemia to przewlekła choroba, która znacząco wpływa na życie pacjenta i jego rodziny. Personel leczący powinien być świadomy szczególnych aspektów psychologicznych opieki zdrowotnej w przypadku tego przewlekłego schorzenia2. Pacjent powinien mieć prawo do decydowania o tym, czy, kiedy i z kim rozmawiać o chorobie15. Personel powinien zapewnić poufność tożsamości pacjenta i danych we wszystkich okolicznościach, starając się przestrzegać lokalnych i międzynarodowych przepisów dotyczących prywatności15.
Ważne jest, aby pacjenci mieli pozytywne nastawienie do swojej zdolności do pracy. Dobrze leczeni pacjenci generalnie nie mają trudności z wykonywaniem pracy jako bezpośredniego skutku swojej choroby16. Program w Texas Children’s oferuje wsparcie psychologiczne i usługi doradcze, aby pomóc rodzinom radzić sobie z trudnymi kwestiami społecznymi, emocjonalnymi i finansowymi spowodowanymi powikłaniami medycznymi choroby17.
Przejście do opieki dla dorosłych
Przejście od opieki pediatrycznej do opieki dla dorosłych to ważny etap w życiu młodych ludzi z talasemią. Wejście w dorosłość daje teraz możliwość stopniowego przejmowania zarządzania swoim stanem – przy wsparciu nowego zespołu leczącego i organizacji pacjentów18. Przejście do opieki dla dorosłych powinno być planowane przy wsparciu wszystkich zaangażowanych stron18. Programy zapewniają wsparcie, aby zapewnić płynne przejście do opieki dla dorosłych17.
Perspektywy na przyszłość
Leczenie talasemii znacznie się poprawiło. Pacjenci powinni prowadzić pełne życie z karierą zawodową i własnymi dziećmi19. Niestety, wielu pacjentów umiera przedwcześnie lub rozwija chorobliwe, możliwe do uniknięcia powikłania19. Talasemia to stan, który można leczyć przez całe życie, ale można prowadzić względnie normalne życie przy stałym leczeniu medycznym20. Jeśli pacjent ma talasemię, ważne jest, aby uczestniczył we wszystkich wizytach lekarskich i otrzymywał transfuzje krwi, gdy są potrzebne20.





















