Proces diagnostyczny i badania w FND

Proces diagnostyczny czynnościowych zaburzeń neurologicznych wymaga systematycznego i wieloetapowego podejścia¹. Diagnoza FND opiera się na historii choroby pacjenta, objawach i badaniu fizykalnym, a nie na pojedynczym teście lub biomarkerze¹. Lekarz oceni stan zdrowia pacjenta, historię rodzinną i historię medyczną, aby wykluczyć wszelkie schorzenia neurologiczne lub inne, które mogą powodować objawy¹.

Wywiad lekarski i ocena kliniczna

Kompleksowe zebranie wywiadu psychospołecznego jest krytycznie ważne². Diagnoza FND rozpoczyna się od uważnego wysłuchania fizycznej i emocjonalnej historii dziecka, aby zrozumieć, jak objawy somatyczne wpływają na codzienne aktywności³. Kompleksowe przesiewowe badanie czynników ryzyka psychiatrycznego i stresorów psychospołecznych powinno być przeprowadzone wcześnie, aby zidentyfikować czynniki predysponujące, wyzwalające i utrwalające, które mogą potencjalnie prowadzić lekarzy do diagnozy FND⁴.

Kluczowe elementy wywiadu obejmują⁵:

• Niekonwencjonalne zachowanie podczas wywiadu
• Problemy z przetwarzaniem emocjonalnym
• Niedawne stresory psychologiczne lub fizyczne
• Odległe stresory życiowe
• Wielokrotne zachowania chorobowe
• Nietypowe deficyty neurologiczne

Podczas gdy obecność czynników ryzyka psychospołecznego, historii zaburzeń zdrowia psychicznego lub traumy nie może definitywnie skierować lekarza do diagnozy FND, jest wspierająca w połączeniu z pozytywnymi znakami FND podczas badania fizykalnego⁴.

Badanie neurologiczne i psychiatryczne

Badanie fizykalne ze zwróceniem uwagi na stan psychiczny i znaki neurologiczne powinno być ukończone². Lekarz wykorzysta specjalistyczną wiedzę z badania neurologicznego, aby sprawdzić obecność pozytywnych znaków klinicznych, takich jak znak Hoovera, które są zgodne z FND w celu postawienia diagnozy⁶.

Podczas diagnozy FND lekarz przeprowadzi ocenę, aby sprawdzić, czy występują typowe cechy kliniczne FND⁷. Lekarz powinien przeciwstawić formalne badanie obserwacjom funkcjonalnym⁸. Ponieważ objawy FND nie zawsze są obecne, lekarz może poprosić o nagranie objawów na wideo, co pozwoli mu zobaczyć, jak wyglądają objawy⁷.

Ocena stanu psychicznego podczas badania jest najważniejsza⁸. W wielu przypadkach zarówno neurolog, jak i psychiatra będą zaangażowani w diagnozę⁹. Neurolog pomoże wykluczyć podstawowe schorzenia neurologiczne, podczas gdy psychiatra może wykluczyć inne przyczyny psychologiczne i potwierdzić diagnozę FND⁹.

Rola badań dodatkowych

Badania laboratoryjne powinny być ostrożnie wykorzystywane do wykluczenia przyczyn organicznych². Normalne obrazowanie mózgu i rdzenia kręgowego może pomóc wyeliminować schorzenia organiczne lub rozwijającą się patologię, taką jak stwardnienie rozsiane/nowotwór².

Testy, które lekarz może zlecić, obejmują⁹:

• EEG (elektroencefalografia)
• EMG (elektromiografia)
• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI)
• Tomografia komputerowa (CT)
• Badania krwi
• Testy potencjałów wywołanych

FNSD nie pojawia się w badaniach krwi ani strukturalnym obrazowaniu mózgu, takim jak rezonans magnetyczny (MRI) czy tomografia komputerowa¹⁰. Lekarz może przeprowadzić badania obrazowe, aby wykluczyć inne podstawowe przyczyny lub problemy występujące wraz z zaburzeniem konwersyjnym i postawić dokładną diagnozę¹¹.

Współpraca wielodyscyplinarna

Diagnoza wymaga współpracy między różnymi specjalistami, w tym neurologami, psychiatrami, psychologami i innymi odpowiednimi dostawcami opieki zdrowotnej¹². Ta praca zespołowa zapewnia kompleksowe badanie i dokładniejsze zrozumienie schorzenia¹². Proces wymaga zwykle podejścia multispecjalistycznego¹³.

Wszystkie programy wymagają diagnozy FND lub zaburzenia konwersyjnego przez neurologa z dokumentacją wspierającą¹⁴. Ustanowienie zaufanej relacji między jednostkami a dostawcami opieki zdrowotnej jest kluczowe dla dokładnej diagnozy i opracowania skutecznego planu leczenia¹².

Kryteria DSM-5 w praktyce klinicznej

Psychiatra wykorzysta kryteria diagnostyczne określone w Podręczniku diagnostycznym i statystycznym zaburzeń psychicznych, wydanie piąte (DSM-5), aby postawić diagnozę¹⁵. Lekarz może porównać objawy do kryteriów diagnozy w DSM-5, opublikowanym przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne¹⁶.

Aby otrzymać diagnozę FND, osoby muszą¹⁵:

• Mieć jeden lub więcej objawów wpływających na ich ruch lub zmysły i będących poza ich świadomą kontrolą
• Nie być w stanie przypisać swoich objawów używaniu narkotyków lub schorzeniu fizycznemu lub neurologicznemu
• Stwierdzić, że ich objawy powodują znaczący dystres lub problemy w socjalizacji, w pracy lub w innych obszarach życia, lub są na tyle znaczące, że wymagana jest ocena medyczna

Wyzwania i pułapki diagnostyczne

Podczas gdy FND jest diagnozą z wykluczenia, błędy nadal mogą występować, szczególnie gdy lekarze polegają na przestarzałych podejściach lub niekompletnych ocenach¹⁷. Istotne jest wykluczenie innych schorzeń medycznych, które mogą wyjaśniać objawy, podkreślając znaczenie diagnozy różnicowej¹².

Starsze dane, szczególnie Eliota Slatera z 1965 roku, publikowały wskaźniki 33% dla pacjentów z zaburzeniem konwersyjnym ostatecznie rozwijających chorobę fizyczną, która może wyjaśniać ich objawy⁸. To podkreśla znaczenie dokładnej oceny i dalszego monitorowania pacjentów z diagnozą FND.

Pewna diagnoza FND powinna być postawiona tylko wtedy, gdy pozytywne znaki kliniczne specyficzne dla FND są wyraźnie obserwowane i wyjaśnione pacjentowi¹⁸. Ostrożne rozważenie współistniejących schorzeń i innych potencjalnych stanów zapewnia dokładną diagnozę i pomaga uniknąć błędnej diagnozy¹⁸.