Menu

Małopłytkowość

Produkty powiązane z małopłytkowość
Acti-Globin, tabletki
Acti-Globin, tabletki
Biofer Folic żelazo z witaminą C, tabletki
Biofer Folic żelazo z witaminą C, tabletki
FeminaB12, kapsułki
FeminaB12, kapsułki
LEK-AM Szelazo + SR, kapsułki
LEK-AM Szelazo + SR, kapsułki
Zioło-Piast Floradix Witamina B Complex, płyn
Zioło-Piast Floradix Witamina B Complex, płyn
Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Adam Kasiński
Adam Kasiński
Redakcja leki.pl
Redakcja leki.pl
Malwina Krause
Malwina Krause
Kamil Pajor
Kamil Pajor
Maria Bialik
Maria Bialik
Dawid Hachlica
Dawid Hachlica
Martyna Piotrowska
Martyna Piotrowska
Andrzej Polski
Andrzej Polski
  1. Paracetamol Aristo, 500 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  2. MaxAlgina – działania niepożądane i skutki uboczne
  3. Everolimus Sandoz – dawkowanie leku
  4. Everolimus Sandoz – przedawkowanie leku
  5. Everolimus Sandoz – przeciwwskazania
  6. Auglavin PPH, 875 mg + 125 mg – wskazania – na co działa?
  7. Sorafenib Teva, 200 mg – przeciwwskazania
  8. Megapar Forte, 1000 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  9. Mitoxantron Sandoz, 2 mg/ml – przedawkowanie leku
  10. Suvezen Neo, 40 mg + 10 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  11. Bortezomib Adamed, 2,5 mg – przeciwwskazania
  12. Bortezomib Krka, 1 mg – przedawkowanie leku
  13. Bortezomib Krka, 1 mg – skład leku
  14. Vinorelbine Zentiva, 30 mg – dawkowanie leku
  15. Vinorelbine Zentiva, 30 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  16. Vinorelbine Zentiva, 20 mg – wskazania – na co działa?
  17. Cytosar, 20 mg/ml – stosowanie u dzieci
  18. Cytosar, 100 mg/ml – wskazania – na co działa?
  19. Cytosar, 100 mg/ml – profil bezpieczenstwa
  20. Cytosar, 100 mg/ml – przeciwwskazania
  21. Cytosar, 100 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne
  22. Cytosar, 100 mg/ml – dawkowanie leku
  23. Cytosar, 100 mg/ml – przedawkowanie leku
  24. Cytosar, 100 mg/ml – stosowanie u dzieci
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Paracetamol Aristo, 500 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Paracetamol Aristo może powodować różne działania niepożądane, w tym hepatotoksyczność, nefrotoksyczność, zmiany w składzie krwi, hipoglikemię i zapalenie skóry. Rzadziej mogą wystąpić niedociśnienie, zwiększona aktywność aminotransferaz i dyskomfort. Bardzo rzadko mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, ciężkie uszkodzenie wątroby, jałowy ropomocz i zmiany w oddawaniu moczu. Niektóre działania niepożądane mają nieznaną częstość występowania, takie jak reakcje skórne i kwasica metaboliczna z dużą luką anionową. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika MaxAlgina – działania niepożądane i skutki uboczne

    MaxAlgina to lek stosowany w leczeniu bólu i gorączki, który może powodować różne działania niepożądane. Najczęstsze z nich to reakcje nadwrażliwości, takie jak pieczenie oczu, kaszel, katar, kichanie, uczucie ucisku w klatce piersiowej, zaczerwienienie skóry, pokrzywka i obrzęk twarzy. Ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, również mogą wystąpić. MaxAlgina może wywoływać spadek ciśnienia krwi, szczególnie u pacjentów z niskim ciśnieniem krwi, poważnym odwodnieniem lub słabym krążeniem krwi. Dolegliwości dotyczące wątroby, takie jak złe samopoczucie, ciemne zabarwienie moczu, jasno zabarwione stolce, zażółcenie skóry lub białkówek oczu, swędzenie, wysypka i ból w górnej części brzucha,…

  • Ilustracja poradnika Everolimus Sandoz – dawkowanie leku

    Everolimus Sandoz to lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu zaawansowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki. Zalecana dawka wynosi 10 mg raz na dobę, a lek należy przyjmować codziennie o tej samej porze. W przypadku działań niepożądanych może być konieczna modyfikacja dawki. Szczególne grupy pacjentów, takie jak osoby w podeszłym wieku czy pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby, mogą wymagać dostosowania dawki. Lek należy podawać doustnie, połykać w całości i popijać wodą.

  • Ilustracja poradnika Everolimus Sandoz – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Everolimus Sandoz może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak trudności w oddychaniu, obrzęk twarzy, gorączka, zmniejszone wydalanie moczu i krwioplucie. Pojedyncze dawki do 70 mg były podawane z możliwą do zaakceptowania ostrą tolerancją. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala. Ważne jest, aby zabrać ze sobą opakowanie po leku i ulotkę.

  • Ilustracja poradnika Everolimus Sandoz – przeciwwskazania

    Everolimus Sandoz to lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu zaawansowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki. Nie należy go stosować w przypadku nadwrażliwości na ewerolimus lub inne składniki leku. Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności wątroby, cukrzycę, wysokie stężenie cholesterolu, przebył operację lub ma zakażenie. Lek może wchodzić w interakcje z innymi lekami, co może wymagać dostosowania dawek. Ważne jest regularne monitorowanie stanu zdrowia podczas terapii.

  • Ilustracja poradnika Auglavin PPH, 875 mg + 125 mg – wskazania – na co działa?

    Auglavin PPH to antybiotyk stosowany w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych, takich jak zakażenia ucha środkowego, zatok przynosowych, dróg oddechowych, dróg moczowych, skóry, tkanek miękkich oraz kości i stawów. Lek zawiera amoksycylinę i kwas klawulanowy. Dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i rodzaju zakażenia. Przeciwwskazania obejmują uczulenie na składniki leku oraz ciężkie reakcje uczuleniowe na inne antybiotyki. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności i wymioty.

  • Ilustracja poradnika Sorafenib Teva, 200 mg – przeciwwskazania

    Sorafenib Teva to lek stosowany w leczeniu zaawansowanego raka wątroby i nerek. Nie należy go stosować u pacjentów z nadwrażliwością na sorafenib, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z przebytym tętniakiem lub rozdarciem ściany naczynia krwionośnego. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem wszelkie istniejące schorzenia oraz przyjmowane leki. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, uczucie osłabienia lub zmęczenia, ból, wypadanie włosów, zaczerwienienie lub bolesność dłoni lub stóp, świąd lub wysypka, wymioty, krwawienie, podwyższone ciśnienie tętnicze, zakażenia, utrata apetytu, zaparcia, ból stawów, gorączka, utrata masy ciała i sucha skóra.

  • Ilustracja poradnika Megapar Forte, 1000 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Megapar Forte to lek zawierający paracetamol, stosowany w leczeniu bólu i gorączki. Może powodować działania niepożądane, takie jak wysypka skórna, ból brzucha, nudności, wymioty i zawroty głowy. Rzadziej mogą wystąpić obrzęk, depresja, splątanie, żółtaczka i drżenie. Bardzo rzadko mogą pojawić się poważne skutki uboczne, takie jak hepatotoksyczność, małopłytkowość, agranulocytoza i śródmiąższowe zapalenie nerek. W przypadku wystąpienia poważnych objawów, takich jak reakcja nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk krtani lub zagrażające życiu objawy skórne, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Mitoxantron Sandoz, 2 mg/ml – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie Mitoxantron Sandoz może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, uszkodzenie serca, wątroby i nerek oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego. Dawki uznawane za przedawkowanie to 140-180 mg/m² w jednym bolusie dożylnym. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, ponieważ leczenie jest objawowe i podtrzymujące.

  • Ilustracja poradnika Suvezen Neo, 40 mg + 10 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    SUVEZEN NEO to lek obniżający poziom cholesterolu, który może powodować różne działania niepożądane. Częste skutki uboczne to biegunka, wzdęcia, ból głowy i mięśni. Niezbyt częste obejmują kaszel, niestrawność i ból stawów. Rzadkie działania to zmniejszenie liczby krwinek i silny ból brzucha. Bardzo rzadkie to żółtaczka i zapalenie wątroby. Działania o częstości nieznanej to duszność, depresja i problemy z oddychaniem. W razie wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Bortezomib Adamed, 2,5 mg – przeciwwskazania

    Lek Bortezomib Adamed jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego i chłoniaka z komórek płaszcza. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, ciężkie choroby płuc i serca. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem wszelkie istniejące schorzenia i potencjalne ryzyka. Najczęstsze działania niepożądane to nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, zmęczenie, gorączka, trombocytopenia, niedokrwistość, neutropenia, obwodowa neuropatia, ból głowy, parestezje, zmniejszenie apetytu, duszność, wysypka, półpasiec i ból mięśni.

  • Ilustracja poradnika Bortezomib Krka, 1 mg – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Bortezomib Krka może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak neuropatia obwodowa, hematologiczne zaburzenia, toksyczność przewodu pokarmowego, sercowo-naczyniowa oraz wątrobowa. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i przerwać podawanie leku.

  • Ilustracja poradnika Bortezomib Krka, 1 mg – skład leku

    Lek Bortezomib Krka zawiera bortezomib, mannitol i azot. Bortezomib hamuje proteasomy, prowadząc do śmierci komórek nowotworowych. Mannitol stabilizuje roztwór, a azot zapewnia jego stabilność. Możliwe działania niepożądane to małopłytkowość, neuropatia obwodowa i zmęczenie.

  • Ilustracja poradnika Vinorelbine Zentiva, 30 mg – dawkowanie leku

    Vinorelbine Zentiva to lek stosowany w leczeniu niektórych rodzajów raka płuc i raka piersi. Dawkowanie zależy od masy ciała, wzrostu, wyników badań krwi oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Lek należy przyjmować doustnie, połykać w całości, popijając wodą. Przeciwwskazania obejmują uczulenie na winorelbinę, karmienie piersią, przebyte operacje żołądka lub jelita cienkiego oraz zmniejszoną liczbę białych krwinek. Najczęstsze działania niepożądane to zahamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość, małopłytkowość, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmęczenie i gorączka.

  • Ilustracja poradnika Vinorelbine Zentiva, 30 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Vinorelbine Zentiva to lek stosowany w leczeniu niektórych rodzajów raka płuc i raka piersi. Może powodować działania niepożądane, takie jak zakażenia, zaburzenia żołądkowe, zmniejszenie liczby krwinek, zmęczenie, gorączka oraz łysienie. Rzadziej mogą wystąpić niewydolność serca, nieregularne bicie serca oraz ataksja. W przypadku poważnych działań niepożądanych, takich jak ciężka infekcja, silne zaparcie, silny ból w klatce piersiowej, trudności w oddychaniu, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów, jeśli pacjent źle się czuje.

  • Ilustracja poradnika Vinorelbine Zentiva, 20 mg – wskazania – na co działa?

    Vinorelbine Zentiva to lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuc, jako leczenie uzupełniające niedrobnokomórkowego raka płuc oraz w leczeniu zaawansowanego raka piersi. Lek dostępny jest w postaci kapsułek miękkich o dawkach 20 mg, 30 mg i 80 mg. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na winorelbinę, choroby wpływające na wchłanianie, liczbę neutrofilów < 1500/mm³, laktację, konieczność długotrwałej terapii tlenowej oraz jednoczesne stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze. Najczęstsze działania niepożądane to zakażenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zmęczenie i gorączka.

  • Ilustracja poradnika Cytosar, 20 mg/ml – stosowanie u dzieci

    Stosowanie leku Cytosar u dzieci jest możliwe, ale wymaga szczególnej ostrożności i dokładnego monitorowania stanu zdrowia pacjenta. Alternatywne leki, takie jak metotreksat, daunorubicyna i asparaginaza, mogą być stosowane w leczeniu białaczek u dzieci. Wybór odpowiedniego leku powinien być dokonany przez lekarza prowadzącego na podstawie indywidualnych potrzeb pacjenta.

  • Ilustracja poradnika Cytosar, 100 mg/ml – wskazania – na co działa?

    Lek Cytosar, zawierający cytarabinę, jest stosowany w leczeniu różnych rodzajów białaczek, w tym ostrej białaczki szpikowej, ostrej białaczki limfoblastycznej i przewlekłej białaczki szpikowej (faza blastyczna). Może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Dawkowanie zależy od rodzaju białaczki i schematu leczenia. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na cytarabinę oraz stosowanie rozcieńczalników zawierających alkohol benzylowy u niemowląt i dzieci do 3 lat. Należy zachować ostrożność w przypadku zahamowania czynności szpiku, stosowania dużych dawek, ryzyka neuropatii, zapalenia trzustki oraz hiperurykemii. Najczęstsze działania niepożądane to posocznica, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, gorączka oraz zespół cytarabinowy.

  • Ilustracja poradnika Cytosar, 100 mg/ml – profil bezpieczenstwa

    Stosowanie leku Cytosar u kobiet karmiących piersią nie jest zalecane. Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i unikać spożywania alkoholu. Seniorzy oraz pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby wymagają szczególnej ostrożności i monitorowania podczas leczenia.

  • Ilustracja poradnika Cytosar, 100 mg/ml – przeciwwskazania

    Stosowanie leku Cytosar jest przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na cytarabinę oraz stosowania rozcieńczalników zawierających alkohol benzylowy u niemowląt i dzieci do 3 lat. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem ryzyko związane z hamowaniem czynności szpiku kostnego, stosowaniem dużych dawek, uszkodzeniem oka, neuropatiami, zapaleniem trzustki oraz interakcjami z innymi lekami. Pacjenci powinni unikać szczepień żywymi szczepionkami i monitorować stężenie kwasu moczowego we krwi.

  • Ilustracja poradnika Cytosar, 100 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Cytosar, stosowany w leczeniu białaczek, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, takie jak posocznica, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wypadanie włosów, zespół cytarabinowy, gorączka, zapalenie trzustki, neuropatie, obrzęk płuc i zmiany osobowości. Poważne skutki uboczne obejmują reakcje anafilaktyczne, zmniejszenie apetytu, zapalenie osierdzia, zakrzepowe zapalenie żył, żółtaczkę, martwicę jelit i kardiomiopatię. Ważne jest, aby pacjenci byli świadomi tych potencjalnych zagrożeń i konsultowali się z lekarzem w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów niepożądanych.

  • Ilustracja poradnika Cytosar, 100 mg/ml – dawkowanie leku

    Lek Cytosar jest stosowany w leczeniu różnych rodzajów białaczek. Może być podawany dożylnie lub podskórnie. Standardowe dawki wynoszą 100 mg/m² pc. na dobę, a duże dawki od 2 g/m² pc. do 3 g/m² pc. Dawkowanie u dzieci jest podobne do zalecanego u dorosłych. Lek może powodować działania niepożądane, takie jak posocznica, zapalenie płuc, zahamowanie czynności szpiku kostnego, małopłytkowość, niedokrwistość, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, biegunki, wymioty, nudności, ból brzucha, zaburzenia czynności wątroby, wypadanie włosów, wysypka, zespół cytarabinowy oraz gorączka. Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC, nie zamrażać, przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

  • Ilustracja poradnika Cytosar, 100 mg/ml – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Cytosar może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak zahamowanie czynności szpiku kostnego, uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, przewodu pokarmowego, płuc oraz objawy kardiomegalii. Dawki przekraczające 2-3 g/m2 pc. podawane we wlewie dożylnym trwającym od 1 do 3 godzin, stosowanym co 12 godzin przez 2-6 dni, są uznawane za przedawkowanie. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Leczenie wspomagające obejmuje transfuzję krwi i płytek oraz antybiotykoterapię.

  • Ilustracja poradnika Cytosar, 100 mg/ml – stosowanie u dzieci

    Lek Cytosar może być stosowany u dzieci w leczeniu białaczek, ale wymaga to ścisłego nadzoru lekarza i przestrzegania odpowiednich wytycznych. Główne ryzyka to zahamowanie czynności szpiku kostnego, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość oraz możliwość wystąpienia ciężkich uszkodzeń oka i neuropatii. Alternatywne leki to metotreksat, daunorubicyna oraz asparaginaza.