Rany, które nie chcą się goić przez tygodnie, miesiące, a nawet lata – to problem, który dotyka zaskakująco wielu osób. W krajach uprzemysłowionych rany przewlekłe występują u około 1-1,5% populacji, a wśród osób powyżej 60. roku życia odsetek ten sięga 3%. W Polsce z tym problemem zmaga się blisko 500 tysięcy pacjentów, a w Stanach Zjednoczonych – ponad 8 milionów. Koszty leczenia takich ran w USA szacuje się na 28-96 miliardów dolarów rocznie.^[1][2]

Wśród najczęstszych typów ran przewlekłych wymienia się owrzodzenia stopy cukrzycowej, owrzodzenia żylne podudzi oraz odleżyny. Szczególnie groźne są owrzodzenia stopy cukrzycowej (ang. diabetic foot ulcers, DFU) – dotykają one 19-34% osób z cukrzycą w ciągu ich życia. Około 60% takich owrzodzeń ulega zakażeniu, co dramatycznie zwiększa ryzyko amputacji kończyny – w ciężkich przypadkach nawet do 90%. Śmiertelność po amputacji związanej ze stopą cukrzycową przekracza 50% w ciągu pięciu lat. Koszty opieki nad pacjentami z DFU są o 50-200% wyższe niż standardowe koszty leczenia cukrzycy. Odleżyny z kolei występują u około 20% pacjentów długoterminowo hospitalizowanych, a owrzodzenia żylne dotykają około 1% populacji dorosłych.^[2][3][4][5]

Niewidzialny świat w ranie – mikrobiom i biofilm

Każda rana przewlekła jest skolonizowana przez bakterie – ale sama obecność drobnoustrojów nie oznacza jeszcze zakażenia. Problem zaczyna się, gdy równowaga między “dobrymi” a “złymi” bakteriami zostaje zaburzona – naukowcy nazywają ten stan dysbiozą. W ranach przewlekłych obserwuje się zmniejszoną różnorodność drobnoustrojów przy jednoczesnej dominacji gatunków chorobotwórczych, takich jak Staphylococcus aureus (gronkowiec złocisty), Pseudomonas aeruginosa (pałeczka ropy błękitnej), Enterococcus faecalis czy Proteus mirabilis.^[1][6]

Kluczową rolę w utrzymywaniu ran w stanie przewlekłym odgrywa biofilm – złożona struktura, w której bakterie otaczają się warstwą ochronnych substancji organicznych, tworząc coś na kształt biologicznej twierdzy. Wewnątrz biofilmu wiele bakterii przechodzi w stan hibernacji – stają się metabolicznie nieaktywne i niezwykle oporne na antybiotyki. Badania wykazały, że biofilm występuje w 60-100% ran przewlekłych, podczas gdy w ranach ostrych (świeżych) jedynie w około 6%. Bakterie w biofilmie mogą przeżywać nawet dziesięciokrotnie lepiej niż ich wolno pływające odpowiedniki.^[1][2][7]

Tradycyjne metody diagnostyczne – posiewy laboratoryjne – pozwalają wykryć średnio zaledwie dwa gatunki bakterii w próbce z rany. Tymczasem nowoczesne metody molekularne, oparte na sekwencjonowaniu genu 16S rRNA, ujawniają w tej samej próbce średnio 15 gatunków bakterii tlenowych i beztlenowych. Klasyczne hodowle identyfikują zaledwie około 1% bakterii obecnych w ranie przewlekłej. To oznacza, że przez dziesięciolecia lekarze podejmowali decyzje terapeutyczne, widząc jedynie wierzchołek góry lodowej.^[1][7]

Najnowsze badania wieloomiczne (łączące analizę genów, białek i metabolitów drobnoustrojów) pokazują, że konkretne “konsorcja” bakteryjne korelują z różnymi przebiegami gojenia. Społeczności zdominowane przez Pseudomonas i niektóre paciorkowce wiążą się z opóźnionym zamykaniem ran, podczas gdy obecność Lactobacillus i Staphylococcus epidermidis sprzyja lepszemu gojeniu. Liczba publikacji naukowych w tej dziedzinie wzrosła wykładniczo – z 14 prac w latach 2005-2009 do ponad 1000 w okresie 2020-2025.^[6]

Nowe nadzieje: probiotyki, bakteriofagi i inżynieria genetyczna

Rosnące zrozumienie roli mikrobiomu otwiera drzwi do zupełnie nowych strategii leczenia. Jedną z najbardziej obiecujących jest zastosowanie probiotyków – żywych bakterii korzystnych dla zdrowia. Miejscowe podanie Lactobacillus delbrueckii przyspiesza zamykanie ran i poprawia organizację kolagenu poprzez modulację szlaków sygnałowych odpowiedzialnych za naprawę tkanek. Jeszcze dalej idą tzw. probiotyki inżynierowane – bakterie zmodyfikowane genetycznie tak, aby produkowały czynniki wzrostu lub cząsteczki przeciwzapalne bezpośrednio w ranie. Zmodyfikowany szczep Lactobacillus reuteri wytwarzający chemokinę CXCL12 przyspieszył gojenie ran w badaniach na zwierzętach i ludziach, a obecnie przechodzi badania kliniczne fazy II. Inny inżynierowany szczep – Leuconostoc cremoris produkujący jednocześnie trzy białka terapeutyczne – osiągnął w badaniu fazy I aż 83% całkowitego zamknięcia ran u pacjentów z niegojącymi się owrzodzeniami stopy cukrzycowej.^[6][8]

Inną fascynującą strategią jest fagoterapia – wykorzystanie bakteriofagów, czyli wirusów atakujących wyłącznie bakterie. Fagi potrafią rozbijać strukturę biofilmu i modulować populacje drobnoustrojów w ranie. Koktajle fagowe (mieszanki kilku rodzajów fagów) zmniejszają ryzyko pojawienia się bakterii opornych i przyspieszają gojenie tkanek. W badaniach na myszach z cukrzycą koktajl fagowy AB-SA01 skierowany przeciwko S. aureus okazał się równie skuteczny lub skuteczniejszy w redukcji bakterii niż wankomycyna – silny antybiotyk. Opracowywane są również innowacyjne opatrunki hydrożelowe z osadzonymi fagami, które powoli uwalniają wirusy w miejscu zakażenia.^[6][9]

Mikrobiom rany jako biomarker i cel terapeutyczny – projekt badawczy

W ten dynamicznie rozwijający się obszar wpisuje się publikacja naukowa zatytułowana „Mikrobiom rany w ranach przewlekłych: biomarker i cel terapeutyczny”, przygotowana przez Bartosza Molasego z Collegium Medicum Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach oraz Małgorzatę Wrzosek z Katedry Biochemii i Farmakogenomiki Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Autorzy dokonali kompleksowego przeglądu aktualnej wiedzy na temat składu i funkcji społeczności drobnoustrojów zasiedlających rany przewlekłe, analizując ich znaczenie kliniczne zarówno jako biomarkerów prognostycznych, jak i celów terapeutycznych.^[5]

Autorzy podkreślają, że struktura mikrobiomu rany jest kształtowana przez wiele czynników: etiologię rany, czas jej trwania, lokalizację anatomiczną oraz choroby współistniejące pacjenta. Dysbioza i tworzenie biofilmu przyczyniają się do utrzymywania przewlekłego stanu zapalnego, tolerancji na środki przeciwdrobnoustrojowe i opóźnionego gojenia. W pracy wskazano, że postępy w technologiach sekwencjonowania i wieloomice umożliwiły identyfikację kandydackich „sygnatur mikrobiologicznych” – swoistych wzorców składu drobnoustrojów, które mogą przewidywać trajektorię gojenia rany.^[5]

W przeglądzie omówiono również nowe strategie modulacji mikrobiomu, takie jak probiotyki, bakteriofagi, terapie tlenowe stosowane miejscowo oraz interwencje oparte na nanotechnologii, które mogą przesuwać ekosystem rany w kierunku stanu sprzyjającego gojeniu. Jednocześnie autorzy podkreślają, że solidna walidacja kliniczna tych podejść pozostaje ograniczona i konieczne są dalsze badania, aby ustalić standardowe protokoły diagnostyczne i terapeutyczne.^[5]

W stronę medycyny spersonalizowanej

Badania nad mikrobiomem ran przewlekłych otwierają perspektywę, w której leczenie nie będzie opierać się wyłącznie na standardowych antybiotykach i opatrunkach, lecz zostanie dopasowane do indywidualnego “mikrobiomu” każdego pacjenta. Zamiast zwalczać wszystkie bakterie bez wyjątku, przyszła terapia może polegać na przywracaniu równowagi mikrobiologicznej – wzmacnianiu bakterii korzystnych i celowanym eliminowaniu tych szkodliwych. To podejście, łączące zaawansowaną diagnostykę molekularną z innowacyjnymi terapiami biologicznymi, może w przyszłości odmienić los setek tysięcy pacjentów zmagających się z ranami, które dotąd nie chciały się goić.

Wyobraźmy sobie ranę, która nie goi się przez tygodnie, miesiące, a czasem nawet lata. Dla milionów ludzi na całym świecie to nie abstrakcja, lecz bolesna codzienność. Przewlekłe rany – definiowane jako uszkodzenia skóry, które nie wykazują postępów w gojeniu po 4-12 tygodniach leczenia – stanowią jeden z najpoważniejszych i najszybciej narastających problemów współczesnej medycyny.^[1]

Skala zjawiska jest zatrważająca. Szacuje się, że w krajach rozwiniętych problem ten dotyczy 1-2% całej populacji. Na świecie z przewlekłymi ranami żyje około 6,7 miliona osób, a globalne wydatki na leczenie ran wyniosły w 2022 roku aż 148,65 miliarda dolarów. W samej Polsce może być nawet około 500 tysięcy pacjentów z ranami przewlekłymi. Najczęstsze postacie to owrzodzenia żylne goleni, zespół stopy cukrzycowej oraz odleżyny.^[2][3][4]

Konsekwencje wykraczają daleko poza sam ból i dyskomfort. Przewlekłe rany prowadzą do lęku, depresji i izolacji społecznej. W najcięższych przypadkach owrzodzenia cukrzycowe kończą się amputacją – co roku na świecie wykonuje się z tego powodu ponad 1,6 miliona amputacji. Pięcioletnia śmiertelność po rozwinięciu owrzodzenia cukrzycowego wynosi około 40%, a po amputacji sięga nawet 56,6% – więcej niż łączna śmiertelność dla wszystkich nowotworów.^[3][5][6]

Biofilm, oporne bakterie i ograniczenia współczesnych terapii

Dlaczego te rany tak trudno się goją? Kluczową rolę odgrywa biofilm bakteryjny – złożona struktura, w której drobnoustroje otaczają się warstwą ochronną z substancji organicznych i nieorganicznych. Wewnątrz biofilmu wiele bakterii przechodzi w stan “hibernacji”, stając się metabolicznie nieaktywnymi i opornymi na działanie antybiotyków. Biofilm występuje w 60-100% ran przewlekłych, a co więcej – potrafi odbudować swoją strukturę w zaledwie kilkanaście godzin.^[2][4]

Najczęściej izolowane z ran przewlekłych bakterie to Staphylococcus aureus i Pseudomonas aeruginosa, które mają tendencję do tworzenia wielolekoopornych kolonii. W polskich badaniach wśród pacjentów pooperacyjnych aż 31,2% izolatów stanowił gronkowiec złocisty oporny na metycylinę (MRSA). Światowa Organizacja Zdrowia alarmuje, że obserwujemy wzrost liczby szczepów opornych nawet na antybiotyki ostatniej linii, takie jak karbapenemy.^[2][4][6]

Rutynowe stosowanie antybiotyków w leczeniu ran nie tylko napotyka barierę oporności, ale może wręcz pogłębiać problem, zaburzając naturalny mikrobiom. Nowoczesne opatrunki, choć technologicznie zaawansowane, nie zawsze radzą sobie ze złożoną, wieloczynnikową patologią ran przewlekłych. Co wymowne – w ciągu ostatnich ponad 20 lat nie zarejestrowano żadnego nowego leku w tej dziedzinie.^[6][7]

Rośliny lecznicze – stare remedium, nowa nadzieja

W obliczu tych wyzwań naukowcy coraz częściej zwracają się ku substancjom pochodzenia roślinnego. Wiele roślin leczniczych i fitochemikaliów (czyli związków aktywnych biologicznie pochodzących z roślin) łączy w sobie działanie przeciwutleniające, przeciwzapalne, immunomodulujące i przeciwdrobnoustrojowe. Preparaty wieloziołowe stosowane w tradycyjnej medycynie – ajurwedzie, medycynie chińskiej czy systemie Unani – wykazują w badaniach klinicznych obiecujące wyniki. Przykładowo, tajski ekstrakt wieloziołowy T-YaSP osiągnął lepsze wskaźniki pełnego wygojenia ran cukrzycowych niż terapia konwencjonalna.^[7][8]

Szczególnie interesującą rośliną w tym kontekście jest oczar wirginijski (Hamamelis virginiana) – krzew pochodzący z Ameryki Północnej, od wieków stosowany w medycynie ludowej. Współczesne badania potwierdzają, że ekstrakty z jego kory i liści wykazują działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe, przeciwzapalne, antyoksydacyjne i wspomagające gojenie ran.^[9]

Co szczególnie istotne w dobie antybiotykooporności – ekstrakty z oczaru okazały się skuteczniejsze przeciwko szczepom opornym niż wrażliwym. W badaniach Cheesmana i współpracowników ekstrakty wodne i metanolowe z liści działały silniej na E. coli wytwarzającą beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBL) niż na szczep wrażliwy, a także wykazywały większą aktywność wobec MRSA niż wobec zwykłego gronkowca złocistego. Hamamelitanina – substancja izolowana z oczaru – hamowała tworzenie biofilmu i była skuteczna przeciwko szczepom S. aureus opornym na różne antybiotyki.^[9]

Naukowcy opracowali już eksperymentalne opatrunki hydrożelowe zawierające frakcję fenolową z oczaru, które hamowały wzrost S. aureus i P. aeruginosa – bakterii najczęściej występujących w ranach przewlekłych – a jednocześnie wykazywały zdolność hamowania enzymów zaangażowanych w niszczenie tkanek.^[9]

Projekt Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – nauka weryfikuje tradycję

Właśnie w ten nurt badań wpisuje się projekt realizowany na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, zatytułowany “Wspomaganie terapii trudno gojących się ran z zastosowaniem kory oczaru wirginijskiego”. Jego celem jest znalezienie naukowego uzasadnienia dla tradycyjnego, zewnętrznego stosowania kory oczaru w zakażeniach i stanach zapalnych skóry oraz w przewlekłych, niegojących się ranach.^[10]

Badacze z WUM planują kompleksową analizę wybranych substancji roślinnych pod kątem składu fitochemicznego i aktywności biologicznej. Aktywność ta będzie testowana na modelach ex vivo (na tkankach poza organizmem) oraz in vitro (w warunkach laboratoryjnych) z wykorzystaniem komórek bezpośrednio zaangażowanych w procesy gojenia ran. Ważnym elementem projektu jest również zbadanie interakcji składników kory oczaru z mikrobiotą skóry – czyli społecznością drobnoustrojów naturalnie zasiedlających naszą skórę.^[10]

Projekt zakłada także przeprowadzenie badań in vivo (na żywych organizmach) na tych ekstraktach lub substancjach roślinnych, które wykażą najsilniejszą aktywność w modelach komórkowych. Jak podkreślają autorzy projektu, stosowanie wielu preparatów ziołowych opiera się wciąż na przesłankach historycznych lub niepotwierdzonych naukowo. Dopiero kompleksowe badania mogą zweryfikować ich rzeczywistą skuteczność i bezpieczeństwo.^[10]

Podsumowanie

Przewlekłe rany to problem, który narasta wraz ze starzeniem się społeczeństw i rozprzestrzenianiem chorób cywilizacyjnych. Jednocześnie antybiotykooporność ogranicza arsenał dostępnych środków terapeutycznych. W tej sytuacji ponowne spojrzenie na substancje roślinne – tym razem przez pryzmat rygorystycznej metodologii naukowej – wydaje się kierunkiem wartym uwagi. Projekt Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego dotyczący kory oczaru wirginijskiego to przykład podejścia, w którym tradycyjna wiedza spotyka się ze współczesną nauką. Jeśli badania potwierdzą skuteczność i bezpieczeństwo tych naturalnych substancji, mogą one w przyszłości wzbogacić wachlarz terapii dostępnych dla pacjentów z trudno gojącymi się ranami.

Polscy naukowcy prowadzą badania nad otrzymywaniem nowych hydrożelowych nanosystemów do zastosowań w terapii celowanej raka jelita grubego. Choroba odpowiada za blisko 940 tys. zgonów rocznie na świecie, a pięcioletnia przeżywalność w przypadku przerzutów spada poniżej 17%. Projekt naukowy wykorzystuje m.in. chitozan – naturalny polimer, który w dotychczasowych badaniach zwiększał wychwyt leku przez komórki nowotworowe nawet 1,5-3-krotnie. Celem jest opracowanie nanonośników zdolnych do kontrolowanego uwalniania leków w kwaśnym mikrośrodowisku guza, co może ograniczyć toksyczność ogólnoustrojową.

Rak jelita grubego – trzeci najczęstszy nowotwór na świecie

Rak jelita grubego to jedno z największych wyzwań współczesnej onkologii. Na całym świecie rozpoznaje się około 1,93 miliona nowych przypadków rocznie, a choroba odpowiada za blisko 940 tysięcy zgonów każdego roku. W Stanach Zjednoczonych jest to drugi najczęstszy nowotwór prowadzący do śmierci – w 2026 roku szacuje się tam 158 850 nowych zachorowań i ponad 55 tysięcy zgonów.^[1][2]

W Polsce sytuacja jest równie poważna. W 2022 roku na raka jelita grubego zachorowało aż 18,8 tysiąca osób – to oznacza, że chorobę rozpoznano u jednej na dwa tysiące osób w kraju. U mężczyzn jest to trzeci najczęstszy nowotwór (po raku prostaty i płuca), a u kobiet – drugi, ustępujący jedynie rakowi piersi. Nowotwory jelita grubego odpowiadają w Polsce za około 12,5% wszystkich zgonów onkologicznych – w 2022 roku zmarło z ich powodu prawie 12 tysięcy osób.^[3]

Choć ogólna pięcioletnia przeżywalność wynosi około 64-65%, to w przypadku choroby przerzutowej (czyli takiej, w której nowotwór rozprzestrzenił się na inne organy) spada dramatycznie – poniżej 15-17%. Wątroba jest najczęstszym miejscem przerzutów – około połowa pacjentów z rakiem jelita grubego rozwinie przerzuty do tego narządu. Mediana przeżycia w przypadku choroby przerzutowej wynosi zaledwie około dwóch lat.^[1][2][4][5]

Terapie celowane – nadzieja z ograniczeniami

Standardowe leczenie raka jelita grubego obejmuje chirurgię, chemioterapię, radioterapię i coraz częściej – terapie celowane oraz immunoterapię. Terapie celowane to leki zaprojektowane tak, by atakować konkretne białka lub mutacje genetyczne w komórkach nowotworowych, oszczędzając przy tym zdrowe tkanki. Przykładem jest enkorafenib (Braftovi), lek wymierzony w zmutowane białko BRAF, stosowany w połączeniu z cetuksymabem u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego. Innym przełomem było zatwierdzenie adagrasibu (Krazati) – pierwszego leku celującego w mutację KRAS-G12C, występującą u około 4% pacjentów z rakiem jelita grubego.^[6][7]

Najnowsza meta-analiza obejmująca 4633 pacjentów wykazała, że schematy łączące leki anty-EGFR i anty-BRAF z chemioterapią osiągają najwyższy odsetek odpowiedzi – aż 67% w pierwszej linii leczenia. Jednak sama chemioterapia wypadała gorzej we wszystkich kluczowych punktach końcowych, zarówno w pierwszej, jak i kolejnych liniach leczenia. Problemem pozostaje też toksyczność – poważne działania niepożądane (stopnia 3. i wyższego) dotyczą nawet 40-49% pacjentów w zależności od schematu.^[8]

Istotną barierą jest również mikrośrodowisko guza (ang. tumor microenvironment, TME) – złożony ekosystem komórek, naczyń krwionośnych i białek otaczających nowotwór. W jego obrębie kolagen – główny składnik strukturalny macierzy zewnątrzkomórkowej – tworzy gęstą sieć, która fizycznie blokuje przenikanie leków do wnętrza guza. Prowadzi to do nierównomiernego rozkładu leku i stężeń zbyt niskich, by skutecznie niszczyć komórki nowotworowe.^[9]

Nanotechnologia i hydrożele – nowe narzędzia w walce z rakiem

Odpowiedzią na te ograniczenia mogą być nanosystemy dostarczania leków. Nanonośniki – cząstki o rozmiarach mierzonych w nanometrach – potrafią gromadzić się w tkance nowotworowej dzięki tzw. efektowi EPR (zwiększonej przepuszczalności i retencji naczyń guza). Mogą też być wyposażone w specjalne “znaczniki” na powierzchni, które kierują je precyzyjnie do komórek nowotworowych.^[9]

Jednym z obiecujących materiałów jest chitozan – naturalny polimer pozyskiwany z pancerzyków skorupiaków. Przegląd 25 badań wykazał, że systemy oparte na chitozanie zapewniają kontrolowane uwalnianie leku w odpowiedzi na pH (kwaśne środowisko guza), zwiększają cytotoksyczność wobec komórek nowotworowych w porównaniu z wolnymi lekami i zmniejszają toksyczność ogólnoustrojową. Modyfikacja nanonośników kwasem foliowym lub kwasem hialuronowym zwiększała wychwyt komórkowy nawet 1,5-3-krotnie w komórkach raka jelita grubego.^[10]

Szczególnie interesujące jest połączenie nanonośników z hydrożelami – miękkimi, żelopodobnymi materiałami zdolnymi do wstrzykiwania bezpośrednio w miejsce guza. Nanonośniki pochodzenia komórkowego, choć biokompatybilne i zdolne do celowania w nowotwór, mają poważną wadę: są szybko usuwane z krwiobiegu i krótko utrzymują się w miejscu docelowym. Umieszczenie ich w matrycy hydrożelowej rozwiązuje ten problem – hydrożel chroni aktywność biologiczną nanonośników, podnosi ich lokalne stężenie i umożliwia kontrolowane uwalnianie ładunku terapeutycznego.^[11]

Polski projekt – hydrożelowe nanosystemy z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

Właśnie na styku nanotechnologii i biomateriałów pracuje zespół z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego pod kierownictwem dr inż. Urszuli Piotrowskiej. Projekt “Badania nad otrzymywaniem nowych, hydrożelowych nanosystemów do zastosowań w terapii celowanej nowotworów jelita grubego”, finansowany przez Narodowe Centrum Nauki kwotą blisko 882 tysięcy złotych, realizowany jest od 2023 roku.^[12]

Celem projektu jest stworzenie zupełnie nowych, hybrydowych biomateriałów – kompozytów polimerowo-hydrożelowych przeznaczonych do podwójnie celowanej terapii przerzutowego raka jelita grubego. Koncepcja “podwójnego celowania” oznacza, że system atakuje nowotwór na dwóch poziomach jednocześnie. Po pierwsze, polimerowe nanonośniki zawierające substancje aktywne stosowane w leczeniu raka jelita grubego zostają pokryte kwasem foliowym i jego analogami – cząsteczkami rozpoznawanymi przez receptory na powierzchni komórek nowotworowych. Po drugie, te nanonośniki są osadzone w matrycy hydrożelowej zbudowanej z kationowych peptydów (krótkich łańcuchów aminokwasów) o własnym działaniu przeciwnowotworowym.^[12]

Kluczową innowacją jest sposób tworzenia hydrożelu. Peptydy użyte w projekcie zawierają aminokwasy hydrofobowe i noszą ładunek dodatni, co pozwala im na samoorganizację w przestrzeni – spontaniczne układanie się w uporządkowane struktury żelowe bez potrzeby stosowania toksycznych odczynników chemicznych. Skuteczność przeciwnowotworowa i efekt synergistyczny (wzajemne wzmacnianie działania peptydów i leków) będą oceniane najpierw w badaniach in vitro (na hodowlach komórkowych), a następnie w badaniach in vivo na mysim modelu heteroprzeszczepu raka jelita grubego dla najbardziej obiecujących kompozytów.^[12]

Dlaczego to ważne?

Projekt warszawskiego zespołu wpisuje się w jeden z najważniejszych nurtów współczesnej onkologii – dążenie do precyzyjnego dostarczania leków bezpośrednio do guza, przy jednoczesnym ograniczeniu szkodliwego wpływu na zdrowe tkanki. Łącząc przeciwnowotworowe peptydy z celowanymi nanonośnikami w jednym systemie hydrożelowym, naukowcy z WUM proponują rozwiązanie, które może przezwyciężyć kluczowe bariery obecnych terapii: niedostateczną penetrację leku do guza, szybkie usuwanie nanocząstek z organizmu i wysoką toksyczność ogólnoustrojową. Choć droga od laboratorium do kliniki jest długa, tego typu innowacyjne biomateriały mogą w przyszłości realnie zmienić rokowania pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego – chorobą, w której każdy postęp terapeutyczny ma ogromne znaczenie.