Rozwój sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego otwiera nowe możliwości w przewidywaniu rokowania u pacjentów z tętniakiem aorty brzusznej. Nowoczesne modele predykcyjne wykorzystują zaawansowane algorytmy do analizy dużych ilości danych medycznych, oferując lekarzom precyzyjne narzędzia wspierające podejmowanie decyzji klinicznych1.
Modele przewidywania powikłań pooperacyjnych
Automatyczne algorytmy uczenia maszynowego zostały opracowane specjalnie do przewidywania ryzyka powikłań po otwartym leczeniu chirurgicznym tętniaka aorty brzusznej. Głównym parametrem ocenianym jest 30-dniowe ryzyko wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE), które obejmuje zawał serca, udar mózgu lub zgon1.
Modele te charakteryzują się imponującą dokładnością przewidywania różnych powikłań pooperacyjnych. Algorytmy potrafią przewidywać 30-dniowe ryzyko zawału serca, udaru mózgu, zgonu, konieczności reinterwencji, innych powikłań, wypisu do ośrodka opiekuńczego oraz nieplanowanych rehospitalizacji z wartościami pola pod krzywą ROC (AUROC) wahającymi się od 0,81 do 0,912. Tak wysokie wartości AUROC świadczą o bardzo dobrej zdolności dyskryminacyjnej modeli.
Klasyfikator prognozy tętniaka
Szczególnie innowacyjnym rozwiązaniem jest klasyfikator prognozy tętniaka (APC – Aneurysm Prognosis Classifier), który wykorzystuje dane kliniczne, biomechaniczne i morfologiczne od pacjentów do przewidywania jednego z trzech możliwych scenariuszy rozwoju choroby. Model ten potrafi określić, czy tętniak pozostanie stabilny, czy będzie wymagał leczenia chirurgicznego zgodnie z obecnymi kryteriami (średnica maksymalna), czy też ulegnie pęknięciu3.
Badania wykazały, że żaden pacjent w grupie badanej nie wymagał leczenia chirurgicznego ani nie doszło do pęknięcia w ciągu pierwszego roku od wykrycia tętniaka, gdzie liczba pacjentów z grupy ryzyka wynosiła 17% lub 65 osób w obserwacji 10-letniej. Po 4 latach od wykrycia tętniaka częstość zabiegów lub pęknięć stabilizuje się, a 83% badanych pacjentów przeżywa 10 lat bez konieczności operacji lub pęknięcia4.
Przewidywanie śmiertelności przy pękniętym tętniaku
Szczególnie wartościowe są modele przewidywania śmiertelności szpitalnej u pacjentów z pękniętym tętniakiem aorty brzusznej. Sztuczne sieci neuronowe wykorzystują łatwo dostępne informacje przedoperacyjne do oceny prawdopodobieństwa zgonu. Modele te identyfikują pięć niezależnych czynników predykcyjnych śmiertelności szpitalnej: podeszły wiek, choroby nerek, utratę przytomności, zatrzymanie krążenia i wstrząs5.
Stopniowe nagromadzenie od zera do czterech czynników ryzyka progresywnie zwiększa ogólną śmiertelność od 11% przez 16%, 44%, 76% aż do 89%, przy czym wiek powyżej 70 lat jest już uznawany za czynnik ryzyka5. Model oparty na sztucznych sieciach neuronowych przewiduje śmiertelność szpitalną z wysoką dokładnością (84%), czułością 79% i swoistością 88%6.
Ograniczenia i wyzwania modeli predykcyjnych
Mimo obiecujących wyników, obecne modele predykcyjne mają pewne ograniczenia. Większość z nich została opracowana na podstawie badań retrospektywnych z pojedynczych ośrodków, co może ograniczać ich ogólną zastosowanie. Dodatkowo, wiele modeli nie przeszło odpowiedniej walidacji zewnętrznej, co jest niezbędne do ich wprowadzenia do praktyki klinicznej7.
Eksperci zgodnie stwierdzają, że chociaż istnieją rozsądne dowody na związek niektórych objawów, objawów klinicznych, czynników ryzyka i narzędzi oceny z wynikami pooperacyjnymi, nie udało się zidentyfikować konkretnych czynników na tyle silnych, aby mogły informować o decyzji, czy i jak operować pacjentów z pękniętym tętniakiem aorty brzusznej8.
Przyszłość modeli predykcyjnych
Rozwój modeli predykcyjnych w tętniaku aorty brzusznej zmierza w kierunku bardziej kompleksowych narzędzi wykorzystujących biomarkery prognostyczne. Zidentyfikowano już 45 białek, które mogą służyć jako potencjalne biomarkery przewidujące występowanie tętniaka, jego pęknięcie, tempo wzrostu oraz śmiertelność pooperacyjną9.
Przyszłe badania powinny koncentrować się na opracowaniu paneli markerów lub pojedynczych markerów, które mogą być wykorzystane do stratyfikacji ryzyka pacjentów z tętniakiem aorty brzusznej w celu identyfikacji tych, u których choroba może przebiegać szybciej lub którzy są narażeni na wyższe ryzyko powikłań10. Takie narzędzia mogłyby znacząco poprawić personalizację opieki medycznej nad pacjentami z tym schorzeniem.

















