Techniki chirurgiczne w leczeniu spodziectwa – metody operacyjne

Wybór odpowiedniej techniki chirurgicznej w leczeniu spodziectwa zależy od wielu czynników, w tym od lokalizacji ujścia cewki moczowej, stopnia skrzywienia prącia oraz jakości dostępnych tkanek do rekonstrukcji¹. Współczesna chirurgia spodziectwa oferuje szeroką gamę technik, które można podzielić na różne kategorie w zależności od podejścia i złożoności procedury².

Metoda TIP (Tubularized Incised Plate)

Naprawa TIP stała się najczęściej stosowaną metodą zarówno dla dystalnego, jak i śródtrzonowego spodziectwa³. Technika ta polega na pierwotnej tubularyzacji płytki cewkowej z nacięciem tylnej ściany płytki, co pozwala jej na odchylenie do przodu³. Dzięki temu powstaje światło o większej średnicy niż byłoby to możliwe w inny sposób, eliminując rutynowe wykorzystanie płata lub przeszczepu do mostkowania krótkiego, wąskiego segmentu płytki cewkowej³.

Metoda TIP została opracowana przez dr. Snodgrassa i jest znana również jako technika Snodgrass⁴. Jest to najczęściej stosowana operacja na świecie w przypadku spodziectwa⁵. Technika ta rezultuje w cewce składającej się całkowicie z tkanki, która pierwotnie była przeznaczona do bycia cewką, zamiast wykorzystywania skóry lub innych materiałów⁶. Daje to bardzo normalny rezultat funkcjonalny i kosmetyczny⁶.

Metoda MAGPI

MAGPI to skrót od „Meatal advancement and glanuloplasty” (zaawansowanie ujścia i glansoplastyka)⁷. Technika MAGPI nadaje się tylko do niewielkiego dystalnego spodziectwa ze wskazań kosmetycznych⁷. Jest to stosunkowo prosta procedura, która polega na przesunięciu ujścia cewki i rekonstrukcji żołędzi w celu osiągnięcia ujścia na końcu prącia z pionową szczeliną⁷.

Metoda Mathieu

Naprawa spodziectwa metodą Mathieu jest dobrą opcją dla dystalnego spodziectwa prącia⁸. Ta technika została opisana po raz pierwszy w 1932 roku i od tego czasu jest z powodzeniem stosowana w odpowiednich przypadkach⁸. Metoda ta wykorzystuje lokalne tkanki do rekonstrukcji brakującej części cewki moczowej.

Techniki z wykorzystaniem płata napletka

W niektórych przypadkach wykorzystuje się płat z napletka na szypule (island flap) do rekonstrukcji brakującej cewki⁸. Technika ta nadaje się do dystalnego i śródprąciowego spodziectwa⁸. Podczas operacji chirurg wykorzystuje tkankę z napletka, trzonu prącia, moszny, a rzadko także z wewnętrznej strony ust do rekonstrukcji kanału cewkowego i przeniesienia ujścia na koniec prącia⁹.

Techniki wieloetapowe

Wskazaniami do dwuetapowej naprawy spodziectwa są ciężkie proksymalne spodziectwo oraz sytuacje po nieudanej operacji spodziectwa⁸. Prącie z ciężkim skrzywieniem wymagającym przeszczepu po stronie brzusznej często jest naprawiane w sposób etapowy¹⁰. Pierwsza operacja obejmuje prostowanie prącia i transpozycję większości napletka na spodnią stronę prącia do późniejszego wykorzystania w rekonstrukcji cewki¹⁰. Około sześciu miesięcy później wykonuje się drugą operację w celu utworzenia cewki ze skóry na spodniej stronie prącia¹⁰.

W przypadkach wymagających naprawy etapowej, pierwsza operacja koncentruje się na prostowaniu ścieżki prącia, podczas gdy wady badane w stopniu skrzywienia są leczone następnie¹¹. Drugi etap wykonuje się około 6 miesięcy po pierwszym etapie, ponieważ potrzebny jest czas na gojenie¹².

Wykorzystanie przeszczepów

Naprawa ciężkiego spodziectwa lub naprawa po wcześniejszej nieudanej operacji może wymagać „wolnego przeszczepu” tkanki do odbudowy cewki⁶. Może to być skóra z prącia, wewnętrznej strony ramienia lub błona śluzowa jamy ustnej⁶. Hospitalizacja jest często wymagana po naprawie z wolnym przeszczepem, aby umożliwić przeszczepowi zagojenie się na miejscu przy jak najmniejszym ruchu obszaru⁶.

W przypadku braku dostępnych tkanek miejscowych stosuje się błonę śluzową policzków do przeszczepu cewkowego¹³. Ta tkanka jest dobrze przystosowana do tego celu ze względu na jej dostępność, cechy sprzyjające powodzeniu przeszczepu oraz odporność na wilgotne środowisko¹³.

Nowoczesne techniki i materiały

Różne szwy były stosowane w naprawie spodziectwa, ale szwy na bazie kwasu poliglikolowego mogą oferować najlepszą równowagę odporności po narażeniu na mocz, bez nadmiernego czasu do wchłonięcia skutkującego reakcją ciała obcego³. Badania potwierdzają ogólną koncepcję, że zwiększenie warstw tkanki między cewką a pokryciem skóry zmniejsza prawdopodobieństwo późniejszego rozwoju przetoki cewkowo-skórnej³.

Tymczasowe stenty cewkowe są powszechnym uzupełnieniem naprawy spodziectwa i uważa się, że zmniejszają prawdopodobieństwo tworzenia się przetoki¹³. Po operacji rurka pozostaje w zrekonstruowanej cewce we wszystkich przypadkach oprócz najprostszych⁶. Ta rurka nazywa się „stentem” i jej celem jest umożliwienie swobodnego przepływu moczu podczas gojenia się tkanek⁶.

Wybór odpowiedniej techniki

Istnieje wiele różnych podejść chirurgicznych do naprawy spodziectwa, a żadna pojedyncza technika nie jest odpowiednia dla wszystkich napraw¹⁴. Wybór chirurgiczny będzie zależeć od stopnia nasilenia i lokalizacji spodziectwa¹⁴. Chirurg omówi opcje z rodzicami przed podjęciem decyzji¹⁴.

Specyficzne techniki naprawy spodziectwa wykraczają poza zakres podstawowego omówienia, jednak typy napraw można ogólnie pogrupować, a podejście do naprawy jest stosunkowo standardowe². Obecnie istnieje ponad 200 rodzajów operacji, które można zastosować w leczeniu spodziectwa¹⁵, a wybór techniki chirurgicznej dokonuje się w oparciu o różne czynniki kliniczne¹⁵.