Wyzwania i strategie w leczeniu schizoidalnego zaburzenia osobowości

Leczenie schizoidalnego zaburzenia osobowości przedstawia wyjątkowe wyzwania dla terapeutów ze względu na specyficzny charakter tego zaburzenia¹. Osoby z tym zaburzeniem rzadko poszukują leczenia i mogą mieć trudności z psychoterapią, ponieważ trudno im rozwijać robocze relacje z terapeutą. Izolacja społeczna, która charakteryzuje schizoidalne zaburzenie osobowości, również utrudnia znalezienie wsparcia i pomocy.

Główne wyzwania terapeutyczne

Jednym z podstawowych wyzwań jest fakt, że pacjenci często nie rozpoznają swojej choroby i często zgłaszają się na prośbę krewnego pierwszego stopnia². Dzieje się to zazwyczaj po tym, jak nieprzystosowawcze zachowania spowodowały stres u innych osób, a nie wewnętrzny stres u danej osoby. Dlatego ocena celów leczenia dla każdego przypadku schizoidalnego zaburzenia osobowości jest niezbędna.

Terapia rozmów może nie być skuteczna, ponieważ osoby z tym zaburzeniem mogą mieć trudności z nawiązaniem dobrej roboczej relacji z terapeutą³. Dodatkowo, ze względu na naturę tych zaburzeń, osoby w leczeniu często mają trudności z zaufaniem do klinicysty, ponieważ są podejrzliwe wobec intencji klinicysty lub są emocjonalnie zdystansowane od klinicysty, ponieważ nie mają chęci angażowania się w leczenie z powodu braku ogólnych emocji⁴.

Leczenie może być trudne dla terapeuty, ponieważ osoby ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości mają trudności z nawiązywaniem relacji z innymi⁵. Zaufanie jest ważnym składnikiem terapii, dlatego może to stanowić znaczące wyzwanie. Ponadto, osoby z tym zaburzeniem mogą nie być zmotywowane do zmiany, ponieważ brakuje im zainteresowania innymi ludźmi⁶.

Strategie przezwyciężania trudności

Skuteczne podejście do leczenia wymaga od terapeutów tolerowania dystansu pacjenta przy jednoczesnym zrozumieniu jego poczucia wrażliwości². Terapeuci powinni używać zapewnień i łagodnego, nieinwazyjnego podejścia bez nalegania na wzajemne odpowiedzi. Rozpoznawanie i szanowanie strachu pacjenta przed relacjami społecznymi, a także jego granic i fantazji, sprzyja budowaniu relacji i może mieć działanie terapeutyczne.

Jednym z podejść, które wydaje się pomagać, jest zmniejszenie wymagań dotyczących bliskości emocjonalnej lub intymności wobec danej osoby³. Osoby ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości często dobrze radzą sobie w relacjach, które nie koncentrują się na bliskości emocjonalnej. Lepiej radzą sobie z relacjami, które koncentrują się na pracy, działaniach intelektualnych i oczekiwaniach⁷.

Terapia powinna koncentrować się na prostych celach leczniczych, aby złagodzić bieżące palące problemy lub stresory w życiu jednostki, a nie próbować „wyleczyć” jednostkę⁸. Terapia poznawcza może być używana do zajęcia się określonymi typami jasnych, irracjonalnych myśli, które negatywnie wpływają na zachowania pacjenta. Długoterminowa psychoterapia jest trudniejsza do prowadzenia, ponieważ to zaburzenie jest trudne do poprawy.

Generalnie, wysiłki mające na celu dzielenie się zainteresowaniem tematami bezosobowymi (np. posiadłości, kolekcje, hobby), które przemawiają do ludzi preferujących samotne zajęcia, mogą pomóc w nawiązaniu relacji z pacjentem i być może ułatwić interakcję terapeutyczną⁶. Podejścia poznawczo-behawioralne, które koncentrują się na nabywaniu umiejętności społecznych, mogą również pomóc pacjentom w zmianie.

Specjalne uwagi w procesie terapeutycznym

Zaleca się ostrożność przy rozważaniu technik terapii ekspozycyjnej, takich jak zmuszanie osób ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości do sytuacji społecznych w celu poprawy umiejętności społecznych⁹. Jeśli pacjent nie odczuwa cierpienia z powodu swojej izolacji, może nie być wskazań do prowadzenia leczenia, chyba że tego pragnie.

Leczenie musi być skoncentrowane na osobie, przy czym klienci czują się zrozumiani i dobrze postrzegani¹⁰. Może to pozwolić im na połączenie się ze swoimi emocjami i ich zrozumienie. Kiedy ludzie ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości nie mają zwalidowanych swoich uczuć, potwierdzi to ich przekonanie, że wyrażanie siebie jest niebezpieczne. Terapeuci starają się unikać ingerencji w życie swoich pacjentów lub ograniczania ich wolności, aby zapobiec poczuciu, że terapia jest nie do zniesienia.

Z tego powodu terapia jest zazwyczaj mniej ustrukturyzowana niż programy leczenia innych zaburzeń¹⁰. Pacjenci mogą skorzystać z długoterminowego leczenia trwającego kilka lat. Leczenie w warunkach stacjonarnych może być skuteczne w leczeniu schizoidalnego zaburzenia osobowości i innych zaburzeń z grupy A.

Radzenie sobie z oporem i motywacją

Osoby ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości często nie poszukują leczenia, ponieważ nie uważają, że jest coś złego⁸. Ci, którzy szukają leczenia, mogą przedwcześnie je zakończyć z powodu trudności w utrzymaniu relacji z profesjonalistą lub braku motywacji do zmiany¹¹.

Jeśli stopień zaburzeń społecznych jest łagodny, leczenie może się powieść, jeśli koncentruje się na utrzymywaniu relacji związanych z zatrudnieniem pacjenta¹¹. Potrzeba pacjenta do utrzymania się finansowo może działać jako wyższa zachęta do dążenia do wyników leczenia. Po zakończeniu leczenia bardzo prawdopodobne jest, że pacjent powróci do stylu życia izolacji społecznej podobnego do tego sprzed leczenia.

Leczenie schizoidalnego zaburzenia osobowości może być trudne ze względu na naturę samego zaburzenia¹². Izolacja społeczna, która zazwyczaj charakteryzuje ten stan, może utrudnić osobom poszukiwanie niezbędnego wsparcia i pomocy. Wiele osób, które doświadczają schizoidalnego zaburzenia osobowości, nie poszukuje leczenia, ponieważ nie odczuwa znacznego cierpienia z powodu objawów lub nie chce angażować się w relacje interpersonalne.

Długoterminowe perspektywy i realistyczne oczekiwania

Ponieważ schizoidalne zaburzenie osobowości prawdopodobnie nie ustąpi z leczeniem lub bez niego, skupienie powinno być na zmniejszeniu konfliktów interpersonalnych i stabilizacji warunków społeczno-ekonomicznych². Ważne jest ustawienie realistycznych oczekiwań dotyczących tego, jak dużo zmian jest możliwe, i oczekiwanie nawrotów¹³.

Zmiana może następować powoli i trzeba będzie ustawić realistyczne oczekiwania dotyczące tego, jak dużo zmian jest możliwe¹³. Nie bijcie się, gdy wasz bliski wydaje się się wycofywać lub was odpychać. Zamiast tego poświęćcie czas na docenianie wszelkich małych oznak poprawy. Kiedy osoba ma schizoidalne zaburzenie osobowości, nawet coś tak prostego jak nawiązanie nowej znajomości lub decyzja o zadzwonieniu do przyjaciela może być ważnym krokiem naprzód.

Leczenie zaburzeń osobowości jest zwykle długoterminowe i może wymagać kilku lat¹⁴. Kiedy objawy są ciężkie lub występują inne stany fizyczne lub psychiczne, hospitalizacja w placówce leczenia zaburzeń osobowości może być wymagana do leczenia zaburzenia. Ze względu na naturę tego zaburzenia, osoby w leczeniu często mają problemy z zaufaniem do klinicysty i mogą być emocjonalnie zdystansowane.