Leczenie rumienia zakaźnego w grupach wysokiego ryzyka

Chociaż rumień zakaźny jest zazwyczaj łagodną infekcją u zdrowych dzieci i dorosłych, niektóre grupy pacjentów wymagają szczególnej uwagi medycznej i specjalistycznego postępowania¹. Te szczególne przypadki mogą wymagać hospitalizacji, zaawansowanego monitorowania oraz specjalistycznych metod leczenia.

Pacjenci z zaburzeniami układu immunologicznego

Jeśli dziecko ma osłabiony układ immunologiczny z powodu stanu chorobowego lub leczenia medycznego, należy skonsultować się z lekarzem rodzinnym dziecka lub zespołem medycznym przy podejrzeniu rumienia zakaźnego¹. Jeśli dziecko ma osłabiony układ immunologiczny i rozwije rumień zakaźny, może potrzebować leczenia w szpitalu².

Osoby z obniżoną odpornością (na przykład osoby leczone z powodu nowotworów lub ciężkiej astmy, lub te z HIV/AIDS) mogą rozwinąć przewlekłą i ciężką anemię w przebiegu rumienia zakaźnego³. Mogą wymagać transfuzji czerwonych krwinek w celu utrzymania odpowiedniego poziomu hemoglobiny³. W ciężkich przypadkach może to prowadzić do niewydolności serca, dlatego transfuzja czerwonych krwinek w celu utrzymania odpowiedniego poziomu hemoglobiny może być wymagana³.

Pacjenci z osłabionym układem immunologicznym mogą być hospitalizowani i otrzymać przeciwciała poprzez transfuzję krwi⁴. W niektórych przypadkach zaprzestanie terapii immunosupresyjnej pomogło pacjentom pozbyć się przewlekłych infekcji⁵. Leczenie przewlekłej aplazji czystych czerwonych krwinek immunoglobuliną jest często łagodzące i często lecznicze⁶.

Pacjenci z zaburzeniami krwi

Dzieci i dorośli z zaburzeniami krwi (niedokrwistość sierpowata, niedokrwistość hemolityczna) oraz dzieci z nowotworami lub niedoborem odporności są narażone na zwiększone ryzyko poważnej choroby w wyniku rumienia zakaźnego⁷. Jeśli dziecko ma niedokrwistość sierpowatą, ciężką anemię lub przyjmuje długoterminowo steroidy, należy skonsultować się z lekarzem przy podejrzeniu rumienia zakaźnego¹.

Osoby z wysokim obrotem/niszczeniem czerwonych krwinek (na przykład te z dziedziczną sferocytozą, chorobą sierpowatą, talasemią, niedokrwistością z niedoboru żelaza) mogą rozwinąć przejściowy kryzys aplastyczny⁸. W przypadku ciężkiej anemii może być wymagana hospitalizacja i transfuzja krwi⁴. Większość dzieci z kryzysem aplastycznym wymaga hospitalizacji i prawdopodobnie będzie potrzebowała transfuzji, terapii IVIG lub obu⁹.

W przypadku identyfikacji kryzysu aplastycznego podczas oceny należy przeprowadzić seryjne monitorowanie hemoglobiny i hematokrytu. Transfuzje czerwonych krwinek muszą być podawane w razie potrzeby przez cały przebieg infekcji¹⁰. Anemia jest poważniejszym powikłaniem, które może wynikać z infekcji parwovirusem B19 i wymaga transfuzji krwi jako części terapii¹¹.

Leczenie podczas ciąży

Nie ma leczenia rumienia zakaźnego podczas ciąży, jednak lekarz prawdopodobnie zażąda dodatkowego monitorowania¹². Kobieta w ciąży, która uważa, że miała kontakt z przypadkiem infekcji parwovirusem, powinna skonsultować się z lekarzem nadzorującym jej ciążę, nawet jeśli nie ma objawów³. Jeśli kobieta w ciąży zachoruje na infekcję, rozwój jej dziecka będzie musiał być monitorowany (na przykład przez ultrasonografię)³.

Leczenie ostrej infekcji matczynej jest głównie wspomagające, koncentrując się na zarządzaniu objawami¹³. W celu oceny powikłań spowodowanych infekcją płodową mogą być zalecane badania ultrasonograficzne w celu monitorowania płodu pod kątem oznak anemii. Jeśli podejrzewa się ciężką anemię płodową, można rozważyć pobranie krwi płodowej i wewnątrzmaciczną transfuzję krwi jako leczenie¹³.

Ścisła współpraca z położnikiem jest niezbędna, gdy u pacjentki w ciąży zostanie zdiagnozowana ostra infekcja parwovirusem B19 na początku ciąży, w tym seryjne badania ultrasonograficzne w celu monitorowania powikłań płodowych, takich jak obrzęk płodu¹⁰. W przypadku ciąży lekarz będzie uważnie monitorował płód – jeśli wystąpią oznaki anemii, niewydolności serca lub obrzęku, mogą być podane transfuzje krwi, co zmniejszy ryzyko poronienia⁴.

Zaawansowane metody leczenia

W rzadkich przypadkach można podawać dożylną immunoglobulinę (IVIG). To leczenie jest zwykle zarezerwowane dla ciężkich, zagrażających życiu przypadków¹⁴. IVIG jest pomocna w przewlekłym kryzysie aplastycznym lub u zakażonych pacjentów z obniżoną odpornością. IVIG nie udowodniono, że jest korzystna u kobiet w ciąży z infekcją ludzkim parwovirusem (PV)-B19⁹.

Pacjenci z niedoborem odporności mogą otrzymać immunoglobulinę dożylną (IVIG), która zawiera przeciwciała przeciwko parwovirusowi B19⁷. W bardzo ciężkich przypadkach lub u osób narażonych na powikłania zarządzanie może obejmować hospitalizację i terapie wspomagające, takie jak wstrzyknięcia immunoglobuliny lub transfuzje krwi¹⁵.

Opisano skuteczne zastosowanie interferonu alfa-2a w leczeniu uporczywej infekcji PV-B19⁹. Obrzęk płodu spowodowany infekcją parwovirusem jest leczony przez wewnątrzmaciczną transfuzję¹⁶. Wewnątrzmaciczna transfuzja krwi to opcja leczenia ciężkiej anemii, którą można wykonać od około 16 tygodnia ciąży i polega na podaniu krwi dziecku przed urodzeniem¹⁷.

Monitorowanie i obserwacja

Zarządzanie potwierdzoną infekcją parwovirusem w ciąży jest obecnie bardziej aktywne niż w przeszłości. Dzieje się tak dlatego, że wykazano, iż wewnątrzmaciczna transfuzja płodu może poprawić wyniki⁶. Większość dzieci nie będzie potrzebowała leczenia, a anemia ustąpi samoistnie. Jeśli leczenie będzie wymagane, wszystkie szczegóły zostaną omówione w Jednostce Medycyny Płodowej¹⁷.

Kobiety w ciąży, kobiety przygotowujące się do ciąży i inne osoby z grup wysokiego ryzyka, które miały bliski kontakt z pacjentami z infekcją parwovirusem B19, powinny skonsultować się z lekarzem w celu dalszego postępowania¹⁸. Każda osoba z obniżoną odpornością lub zaburzeniami krwi, która zachoruje na rumień zakaźny, powinna zwrócić się o pomoc medyczną w celu monitorowania i leczenia potencjalnie poważnych powikłań¹⁹.