Kardiomiopatia niedokrwienna

Kardiomiopatia niedokrwienna jest najczęstszą postacią kardiomiopatii rozstrzeniowej. W kardiomiopatii niedokrwiennej zdolność serca do pompowania krwi jest zmniejszona, ponieważ lewa komora serca jest powiększona, rozszerzona i słaba. Jest to spowodowane niedokrwieniem — brakiem dopływu krwi do mięśnia sercowego spowodowanym chorobą wieńcową i zawałem serca.

Kardiomiopatia niedokrwienna może mieć różne przyczyny, a często jest wynikiem kombinacji czynników.
Może być wynikiem przewlekłego niedokrwienia serca, czyli niedostatecznego dopływu krwi do mięśnia sercowego. Najczęstszą przyczyną niedokrwienia serca jest miażdżyca tętnic wieńcowych, która powoduje zwężenie i zablokowanie tętnic wieńcowych, uniemożliwiając prawidłowy przepływ krwi. Zawał serca, czyli ostre niedokrwienie mięśnia sercowego spowodowane przez zamknięcie tętnicy wieńcowej, może także prowadzić do kardiomiopatii niedokrwiennej. Obszar uszkodzonego serca może stać się osłabiony i niezdolny do skutecznego skurczu. Inną przyczyną kardiomiopatii niedokrwiennej mogą być choroby naczyń wieńcowych, takie jak skurcz naczyń wieńcowych, tętniak aorty, tętniak tętnicy wieńcowej.
Istnieje wiele czynników ryzyka, które mogą predysponować do rozwoju kardiomiopatii niedokrwiennej, takich jak palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, wysoki poziom cholesterolu, brak aktywności fizycznej, niezdrowa dieta i stres.

Objawy kardiomiopatii niedokrwiennej mogą obejmować: duszność, obrzęk nóg i stóp, uczucie nadmiernego zmęczenia, niezdolność do wykonywania ćwiczeń fizycznych lub zwykłych czynności, przyrost masy ciała, kaszel i przekrwienie związane z zatrzymaniem płynów w organizmie, palpitacje lub trzepotanie w klatce piersiowej spowodowane nieprawidłowym rytmem serca, zawroty głowy lub światłowstręt.

Rozpoznanie kardiomiopatii opiera się na szeregu badań, z których najczęściej wykorzystuje się: elektrokardiogram (EKG), echokardiografię (echo serca), biopsję endomiokardialną (polega na wprowadzeniu do serca cewnika pozwalającego na pobranie wycinków do analizy), RTG klatki piersiowej, cewnikowanie (pozwala na ocenę ciśnienia w sercu i innych naczyniach krwionośnych oraz zbadanie poziomu tlenu we krwi).

Kardiomiopatia leczona jest przede wszystkim odpowiednio dobranymi lekami. Powszechne zastosowanie mają antagoniści kanałów wapniowych (hamują napływ wapnia do serca, co osłabia jego skurcz i rozszerza naczynia krwionośne, przez co dociera do niego więcej tlenu) i beta-blokery (zmniejszenie pojemności minutowej i częstości skurczów). Niekiedy konieczne okazać się mogą zabiegi chirurgiczne. W skrajnych przypadkach jedyną skuteczną metodą może okazać się przeszczep serca.

Części przypadków kardiomiopatii nie da się uniknąć – są one uwarunkowane genetycznie, ale wczesne rozpoznanie i prawidłowe leczenie zmniejsza ryzyko groźnych dla życia powikłań. Ryzyko choroby nabytej można zmniejszyć, stosując się do zaleceń zdrowego stylu życia i prawidłowego leczenia innych występujących schorzeń u pacjenta. Należy praktykować regularną aktywność ruchową, unikać stresu, stosować zbilansowaną dietę, dbać o sen i pamiętać o badaniach kontrolnych.