Hiponatremia euwolemiczna jest najczęstszym typem hiponatremii występującym u pacjentów hospitalizowanych1. Charakteryzuje się zwiększoną całkowitą ilością wody w organizmie przy stabilnej całkowitej ilości sodu2. Najważniejszą i najczęstszą przyczyną tego typu hiponatremii jest zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)3.
Zespół nieadekwatnego wydzielania ADH (SIADH)
SIADH jest zespołem, w którym dochodzi do nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (ADH) pomimo braku bodźców osmotycznych i normalnej efektywnej objętości krwi według oceny klinicznej4. W tym stanie organizm produkuje nadmierną ilość hormonu antydiuretycznego, co powoduje retencję wody zamiast jej normalnego wydalania z moczem5.
SIADH jest najczęstszą przyczyną euwolemicznej hiponatremii i jedną z najważniejszych przyczyn hiponatremii ogółem6. Zespół ten może wystąpić w przebiegu różnorodnych stanów chorobowych, co czyni diagnostykę różnicową szczególnie istotną7.
Przyczyny nowotworowe SIADH
Nowotwory są jedną z najważniejszych przyczyn SIADH, szczególnie u dorosłych pacjentów8. Pewne guzy mogą wytwarzać własny ADH, prowadząc do nadmiaru tego hormonu w organizmie7. Najczęstszym nowotworem powodującym SIADH jest drobnokomórkowy rak płuc, ale zespół może również wystąpić w przebiegu innych nowotworów9.
Lista nowotworów mogących powodować SIADH obejmuje: raki płuc (szczególnie drobnokomórkowy, mesothelioma), nowotwory jamy ustnej i gardła, żołądka, dwunastnicy, trzustki, moczowodu, pęcherza moczowego, prostaty, endometrium, grasicy, chłoniaki, mięsaki (w tym mięsak Ewinga) oraz neuroblastoma węchowe910.
Przyczyny związane z układem nerwowym
Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego stanowią kolejną ważną grupę przyczyn SIADH7. Układ nerwowy, obejmujący mózg i rdzeń kręgowy, kontroluje wydzielanie ADH, dlatego wszelkie nieprawidłowości w tym systemie mogą prowadzić do SIADH7.
Przyczyny neurologiczne SIADH obejmują: infekcje (zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropnie mózgu), zaburzenia naczyniowe (krwawienie podpajęczynówkowe, udar, guzy mózgu, urazy głowy), oraz inne stany takie jak wodogłowie, zakrzepica zatoki jamistej, stwardnienie rozsiane, zespół Guillaina-Barré, zespół Shy-Dragera, delirium tremens, ostra przerywana porfiria, przewlekła psychoza czy zabiegi neurochirurgiczne910.
Hiponatremia często występuje u pacjentów z patologią mózgu, w tym po wstrząśnieniach mózgu, krwawieniach śródczaszkowych, zapaleniu mózgu, zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych i guzach ośrodkowego układu nerwowego11.
Przyczyny płucne
Choroby płuc, szczególnie zapalenie płuc, mogą prowadzić do SIADH12. Mechanizm tego zjawiska nie jest w pełni poznany, ale prawdopodobnie związany jest z reakcją zapalną i uwalnianiem mediatorów wpływających na wydzielanie ADH.
Przyczyny płucne SIADH obejmują: infekcje (bakteryjne zapalenie płuc, wirusowe zapalenie płuc, gruźlica, aspergiloza), inne choroby płuc (astma, mukowiscydoza, niewydolność oddechowa, rozedma płuc, POChP, choroba koronawirusowa COVID-19) oraz wentylacja mechaniczna z dodatnim ciśnieniem910.
Przyczyny lekopochodne SIADH
Wiele leków może powodować SIADH poprzez wzmacnianie uwalniania lub działania ADH12. Leki te stanowią jedną z najczęstszych przyczyn hiponatremii w praktyce klinicznej, szczególnie u osób starszych13.
Główne grupy leków wywołujących SIADH to:
- Leki przeciwdepresyjne: trójpierścieniowe (amitryptylina, protryptylina, dezypramina), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory monoaminooksydazy14
- Leki przeciwpsychotyczne: fenotiazyny (tiorydazyna, trifluoperazyna), butyrofenony (haloperydol)14
- Leki przeciwpadaczkowe: karbamazepina, okskarbamazepina, walproinian sodu14
- Leki przeciwnowotworowe: alkaloidy Vinca (winkrystyna, winblastyna), związki platyny (cisplatyna, karboplatyna), cykliczne środki alkilujące14
Mechanizm działania leków psychotropowych w wywoływaniu SIADH może obejmować stymulację receptorów serotoninowych w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zwiększonego wydzielania ADH15. SIADH jest znanym działaniem niepożądanym leków przeciwdepresyjnych, szczególnie u osób starszych15.
Przyczyny pooperacyjne i związane ze stresem
Zabiegi chirurgiczne w znieczuleniu ogólnym często wiążą się z SIADH, prawdopodobnie z powodu stresu operacyjnego12. Retencja płynów jest częścią odpowiedzi stresowej na operację, z zwiększonym wydzielaniem hormonów podwzgórzowo-przysadkowych, w tym kortyzolu i ADH16.
Wynikająca z tego reabsorpcja wolnej wody w nadmiarze w stosunku do sodu prowadzi do hiponatremii16. Dodatkowo, pacjenci chirurgiczni otrzymują znaczne objętości płynów dożylnych w okresie okołooperacyjnym, co może nasilać problem16.
Inne przyczyny hiponatremii euwolemicznej
Poza SIADH, hiponatremia euwolemiczna może być spowodowana innymi czynnikami. Niedobór glikokortykoidów (choroba Addisona, wtórna niewydolność nadnerczy) może prowadzić do hiponatremii poprzez wpływ na wydzielanie ADH i funkcję nerek211.
Niedoczynność tarczycy jest kolejną przyczyną hiponatremii euwolemicznej3. Mechanizm obejmuje wpływ na hormony regulujące gospodarkę wodną oraz możliwe zwiększenie wrażliwości na ADH17.
Nadmierne spożycie wody (pierwotna polidypsja) może również prowadzić do hiponatremii euwolemicznej, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi2. Stan ten, zwany również psychogenną polidypsją lub kompulsywnym piciem wody, jest często obserwowany u osób z przewlekłą schizofrenią1819.
Przyczyny idiopatyczne i wiekowe
Ponad połowa przypadków SIADH, szczególnie u pacjentów starszych, jest diagnozowana jako idiopatyczny SIADH, co oznacza, że nie można zidentyfikować konkretnej przyczyny4. Diagnoza SIADH jest zwykle trudna, ponieważ jest to diagnoza z wykluczenia4.
U osób starszych ryzyko rozwoju hiponatremii jest szczególnie wysokie z powodu wieloczynnikowości: przyjmowanych leków, współistniejących chorób przewlekłych oraz zmian fizjologicznych związanych z wiekiem20. Niektóre choroby, takie jak zapalenie płuc czy zakażenia układu moczowego, mogą powodować odwodnienie, co dodatkowo zwiększa ryzyko20.
Diagnostyka różnicowa SIADH
Diagnostyka SIADH opiera się na kryteriach biochemicznych i klinicznych. Pomocne w różnicowaniu SIADH od innych przyczyn hiponatremii mogą być pomiary stężenia kwasu moczowego w surowicy oraz frakcyjnego wydalania kwasu moczowego4. Te parametry pomagają odróżnić SIADH od innych stanów powodujących hiponatremię euwolemiczną.
Ważnym elementem diagnostyki jest również dokładny wywiad dotyczący przyjmowanych leków, przebytych zabiegów, objawów neurologicznych oraz chorób współistniejących. Identyfikacja przyczyny SIADH ma kluczowe znaczenie dla wyboru odpowiedniej strategii leczenia.
Znaczenie kliniczne i rokowanie
SIADH i inne przyczyny hiponatremii euwolemicznej wymagają właściwej identyfikacji i leczenia przyczyny podstawowej. W przypadku SIADH spowodowanego nowotworami rokowanie często zależy od typu i zaawansowania nowotworu. SIADH wywołany lekami zwykle ustępuje po odstawieniu preparatu sprawczego, choć może to potrwać kilka dni lub tygodni.
Leczenie hiponatremii euwolemicznej często obejmuje ograniczenie płynów, leczenie przyczyny podstawowej, a w niektórych przypadkach zastosowanie antagonistów receptorów wazopresyny (waptanów)21. Właściwe postępowanie wymaga indywidualizacji w zależności od przyczyny, nasilenia objawów i stanu ogólnego pacjenta.

















