Psychoterapia, znana również jako „terapia rozmową” lub poradnictwo, stanowi podstawę leczenia depresji u nastolatków. Jest to ogólny termin obejmujący leczenie depresji poprzez rozmowę o depresji i powiązanych problemach z profesjonalistą zajmującym się zdrowiem psychicznym1. Różne rodzaje psychoterapii mogą być skuteczne w leczeniu depresji, takie jak terapia poznawczo-behawioralna czy terapia interpersonalna1.
Terapia poznawczo-behawioralna (CBT)
Terapia poznawczo-behawioralna jest metodą, która ma na celu pomoc dziecku lub nastolatkowi w aktywnym identyfikowaniu i zmianie myśli oraz zachowań, które przyczyniają się do depresji i negatywnych uczuć2. CBT pomaga nastolatkom nauczyć się, w jaki sposób ich myśli, uczucia i zachowania są ze sobą połączone3. Uczą się rozpoznawać nieprzydatne wzorce myślowe i budować umiejętności radzenia sobie3.
CBT jest terapią o strukturze problemowej z określonymi celami. Sesje zazwyczaj rozpoczynają się od przeglądu agendy i sprawdzenia zadań domowych4. Leczenie może trwać od czterech do 20 sesji, ale dodatkowe zaburzenia psychiczne mogą oznaczać potrzebę dodatkowych sesji4. CBT jest wszechstronnym rodzajem terapii, który jest skuteczny w leczeniu wielu rodzajów zaburzeń psychicznych4.
Terapia interpersonalna (IPT)
Terapia interpersonalna koncentruje się na różnych relacjach i kontaktach społecznych w życiu nastolatka, patrząc na problemy przez filtr interpersonalny5. Terapia bada objawy depresji w kontekście ich wpływu na relacje, które nastolatek doświadcza5. IPT służy do nauczania nowych umiejętności związanych z komunikacją i rozwiązywaniem problemów w celu poprawy skuteczności interpersonalnej5.
Terapia interpersonalna dla nastolatków (IPT-A) pomaga dziecku lub nastolatkowi rozwiązywać problemy w relacjach i poprawia ich zdolność do nawiązywania kontaktów społecznych6. Ta forma terapii jest szczególnie skuteczna w przypadku nastolatków, którzy mają trudności z nawiązywaniem i utrzymywaniem zdrowych relacji z rówieśnikami i członkami rodziny7.
Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT)
Terapia dialektyczno-behawioralna to wyspecjalizowana forma terapii poznawczo-behawioralnej, która uczy młodzież, jak lepiej radzić sobie z bolesnymi i konfliktowymi emocjami8. Celem jest zmniejszenie nieskutecznych zachowań, takich jak samookaleczenie lub myśli samobójcze, oraz zwiększenie wglądu w swoje uczucia i umiejętności skutecznego regulowania emocji8.
DBT to względnie nowa metoda leczenia depresji u nastolatków, opracowana na początku lat 90. jako opcja terapeutyczna dla kobiet z chronicznymi myślami i zachowaniami samobójczymi5. Jest generalnie stosowana jako sposób radzenia sobie z chronicznymi skłonnościami samobójczymi u nastolatków, ale osoby z wieloma objawami depresyjnymi, takimi jak zaburzenia odżywiania, ryzykowne zachowania seksualne, nadużywanie substancji i samookaleczenie, mogą kwalifikować się do tego typu leczenia5.
DBT wykorzystuje zasady zen mindfulness, aby zachęcić pacjentów do akceptacji siebie i pracy nad celami zmiany i poprawy swojego życia5. DBT jest terapią opartą na umiejętnościach, która wykorzystuje grupową praktykę umiejętności z dodatkowymi komponentami terapii indywidualnej i wsparcia terapeuty na żądanie, aby umożliwić uzdrowienie z depresji9.
Inne formy psychoterapii
Oprócz głównych metod terapeutycznych, istnieją również inne formy psychoterapii, które mogą być pomocne dla nastolatków z depresją. Terapia rodzinna koncentruje się na systemach i relacjach w sieci rodzinnej10. Ma na celu zmianę relacji w rodzinach, aby pomóc im lepiej radzić sobie z konkretnymi problemami, z którymi mogą się mierzyć10.
Terapia grupowa obejmuje obecność terapeuty, psychologa, pracownika socjalnego lub innego specjalisty ds. zdrowia psychicznego, który ułatwia doświadczenie grupowe10. Terapia ekspresyjna to forma leczenia, która wykorzystuje kreatywność jako sposób wyrażania uczuć i myśli10. Te różnorodne podejścia terapeutyczne są powszechnie używane do leczenia depresji i mogą być dostosowane do indywidualnych potrzeb każdego nastolatka10.
Proces terapeutyczny i jego organizacja
Sesje terapeutyczne są zazwyczaj prowadzone w gabinecie terapeuty lub wirtualnie za pomocą bezpiecznej i prywatnej platformy telemedycznej, raz w tygodniu przez 30-60 minut2. Podczas sesji terapeutycznych dzieci i nastolatki rozmawiają z terapeutą o swoich uczuciach, myślach, zachowaniach i relacjach2.
Psychoterapia zapewnia nastolatkom możliwość odkrywania wydarzeń i uczuć, które są dla nich bolesne lub niepokojące7. Psychoterapia uczy również umiejętności radzenia sobie7. W terapii nastolatki mogą nauczyć się czuć się zrozumianymi i bliższymi innym, mówić o swoich uczuciach, myślach i wydarzeniach, które są dla nich ważne, zarządzać silnymi emocjami i nastrojami, zmniejszać szkodliwe lub ryzykowne zachowania11.
Znaczenie wczesnej interwencji
Wczesna interwencja w przypadku nastolatków z depresją ma kluczowe znaczenie, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo rozwoju nawracających objawów depresyjnych5. Jako alternatywa lub dodatkowa strategia zdrowienia, te trzy rodzaje terapii mogą zapewnić znaczną ulgę pacjentom z depresją5.
Chociaż może upłynąć trochę czasu, zanim dziecko zacznie ufać swojemu terapeucie, i nawet po nawiązaniu zaufania potrzeba czasu na zmianę wzorców myślenia i zachowania, korzyści z poradnictwa mogą być bardziej bezpośrednie12. Leczenie depresji dziecięcej może zająć trochę czasu, ale generalnie zmniejsza objawy13. Dzięki leczeniu wiele dzieci z depresją uczestniczy w działaniach, które je interesują, tworzy solidne przyjaźnie i kończy szkołę13.
Współpraca z rodziną w procesie terapeutycznym
Niezbędne jest, aby rodzina była zaangażowana w leczenie depresji dziecka14. Rodzice i opiekunowie odgrywają ważną rolę w leczeniu depresji nastolatka15. Rodzice mogą nauczyć się, jak wspierać swoje dziecko i pomagać mu ćwiczyć nowe umiejętności w domu15. Posiadanie dziecka z depresją może być trudne dla rodzin, a uzyskanie wsparcia od terapeuty może mieć ogromne znaczenie15.
Najważniejszą rzeczą, jaką rodzice i opiekunowie mogą zrobić dla dzieci z depresją lub innymi zaburzeniami nastroju, jest słuchanie ich i wspieranie13. Aktywne zaangażowanie rodziców w terapię może dodatkowo zwiększyć skuteczność leczenia i wspierać ogólne samopoczucie nastolatka16.













