Choroba kości na skutek przewlekłego stosowania soli glinu

Choroba kości na skutek przewlekłego stosowania soli glinu wynika z odkładania tego składnika mineralnego na powierzchni kości peryferyjnie na froncie mineralizacji, a dokładnie w niezmineralizowanym kolagenie typu I jednocześnie uniemożliwiając przyłączenie wapnia i zakłócając aktywność osteoblastów. Nadmiar glinu ma także wpływ na gospodarkę witaminy D, która wpływa na regulację gospodarki wapnia i fosforanów. Ponadto glin ma wpływ na funkcje przytarczyc i wydzielanie parathormonu (PTH). Hormon ten odgrywa również ważną rolę w gospodarce wapnia w organizmie.

Choroba kości na skutek przewlekłego stosowania soli glinu najczęściej pojawia się u osób przewlekle stosujących leki zobojętniające sok żołądkowy w leczeniu dolegliwości i chorób przewodu pokarmowego. Może wystąpić w szczególności u osób z niewydolnością nerek także hemodializowanych lub poddawanych dializie otrzewnowej. Wystąpić też może u osób żywionych pozajelitowo preparatami do żywienia pozajelitowego zanieczyszczonymi solami glinu.

Choroba kości na skutek przewlekłego stosowania soli glinu prowadzi przede wszystkim do zachwiania gospodarki wapniowej organizmu. Obniżenie zwapnienia kości prowadzi do zwiększenia resorpcji kości i do wzrostu niezmineralizowanych kości. Skutkuje to osteomalacją i spadkiem wytrzymałości kości. W konsekwencji stan kości może doprowadzić do bolesnych złamań.

Chorobę można zdiagnozować na podstawie wywiadu z pacjentem- tutaj ważne jest ustalenie listy leków zażywanych przez pacjenta. Celem potwierdzenia można wykonać szereg badań laboratoryjnych: ustalić poziom witaminy D oraz wapnia, zbadać poziom hormonu przytarczyc.

Podstawową metodą jest leczenie osteomalacji- polega na uzupełnieniu niedoboru witaminy D preparatami doustnymi w odpowiednich dawkach, ponadto zalecane jest stosowanie preparatów wapnia. Leki zawierające glin można spróbować zastąpić innymi preparatami o tym samym działaniu, ale innym składzie.

W celu zapobiegnięcia odkładania dużych ilości glinu w tkance kostnej zaleca się (jeśli to możliwe) zmianę stosowanego leku zawierające w składzie glin na inny, zawierający inną substancję czynną o tym samym działaniu. Ponadto należy na bieżąco obserwować swój organizm i regularnie wykonywać badania określające poziom wapnia, witaminy D oraz parathormonu w organizmie.