Rokowanie w bradykardii, czyli spowolnieniu rytmu serca, jest zazwyczaj dobre, szczególnie gdy zaburzenie zostanie szybko rozpoznane przez lekarza1. Prognozy zależą jednak od wielu czynników, w tym od przyczyny bradykardii, obecności objawów oraz chorób towarzyszących układu sercowo-naczyniowego.
Dla wielu osób bradykardia nie powoduje objawów i nie stanowi problemu zdrowotnego, szczególnie gdy występuje u osób w bardzo dobrej kondycji fizycznej2. Pacjenci bez objawów często nigdy nie doświadczają powikłań, zwłaszcza ci o wysokiej sprawności fizycznej3.
Czynniki wpływające na rokowanie
Prognozy w bradykardii różnią się znacznie w zależności od przyczyny podstawowej i indywidualnych charakterystyk pacjenta3. Najważniejszymi czynnikami wpływającymi na rokowanie są wiek pacjenta, obecność chorób serca oraz nasilenie objawów.
Pacjenci z zespołem chorego węzła zatokowego, którzy cierpią na bradykardię, mają tendencję do gorszego rokowania z 5-letnią przeżywalnością wynoszącą od 45 do 70%13. Jest to znacząco gorsza prognoza w porównaniu z innymi formami bradykardii.
Rokowanie w różnych grupach pacjentów
Osoby starsze powyżej 60 roku życia z bezobjawową bradykardią mogą być uspokojone, że ich długoterminowe rokowanie nie różni się od pacjentów bez bradykardii4. Bezobjawowa bradykardia u starszych dorosłych była związana z ewentualną implantacją rozrusznika serca, ale nie zwiększała ryzyka śmierci4.
U pacjentów z migotaniem przedsionków, bradykardia może prowadzić do zwiększonej zachorowalności i w konsekwencji do implantacji rozrusznika serca5. Ogólnie, 5-letnie ryzyko implantacji rozrusznika serca u pacjentów z nowo zdiagnozowanym migotaniem przedsionków wynosi 5%5.
Rokowanie u pacjentów z rozrusznikiem serca
Pacjenci z bradykardią, którzy otrzymują rozrusznik serca z powodu zaburzeń rytmu, mają różne prognozy w zależności od chorób towarzyszących. W badaniu obejmującym pacjentów z rozrusznikiem serca wskaźniki przeżycia wynosiły 93%, 81%, 69% i 61% odpowiednio po 1, 3, 5 i 7 latach6.
Najważniejszymi czynnikami predykcyjnymi gorszego rokowania u pacjentów z rozrusznikiem serca są: historia niewydolności serca, choroba wieńcowa i cukrzyca7. Te obserwacje sugerują, że rokowanie współczesnych pacjentów z rozrusznikiem serca jest głównie determinowane przez choroby towarzyszące układu sercowo-naczyniowego7.
Bradykardia polekowa i jej rokowanie
Rokowanie i naturalny przebieg bradykardii związanej z lekami, takimi jak beta-blokery i antagoniści wapnia niedihydropirydynowi, nie są dobrze poznane8. Beta-blokery były najczęstszymi lekami związanymi z bradykardią polekową8.
Ważne jest to, że w około jednej czwartej przypadków bradykardia polekowa nie była faktycznie spowodowana przez leki, ale została przez nie ujawniona9. U takich pacjentów należy rozważyć implantację stałego rozrusznika serca8.
Szczególne sytuacje kliniczne
W przypadku pacjentów z wstrząsem septycznym, względna bradykardia była związana z niższą śmiertelnością, nawet po uwzględnieniu czynników zakłócających10. Śmiertelność była znacząco niższa w grupie z bradykardią niż w grupie bez bradykardii (21% vs. 34%)10.
U pacjentów z COVID-19 metaanaliza wykazała, że bradykardia nie była istotnie związana ze śmiertelnością11. Oznacza to, że może nie być korzyści ze śmiertelności w agresywnym leczeniu bezobjawowej bradykardii zatokowej u pacjentów z COVID-1911.
Długoterminowe perspektywy
Dla osób z objawami bradykardii lub problemami związanymi z tym zaburzeniem, prawdopodobieństwo dobrego wyniku jest większe przy wczesnej diagnozie i leczeniu2. Opóźnienia w leczeniu, szczególnie gdy bradykardia występuje z powodu określonych stanów, zwykle zwiększają ryzyko powikłań lub śmierci2.
W większości przypadków, gdy występują objawy i stan będzie trwał przez całe życie, konieczne będzie codzienne przyjmowanie leków lub operacja wszczepienia rozrusznika serca2. Lekarz prowadzący jest najlepszą osobą do określenia, czy stan będzie krótkotrwałym problemem, czy będzie towarzyszył pacjentowi przez całe życie2.

















