Zapalenie tętnic Takayasu, znane również jako choroba Takayasu, stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne ze względu na swój przewlekły charakter i skłonność do nawrotów1. Leczenie tej rzadkiej choroby autoimmunologicznej wymaga kompleksowego podejścia, które ma na celu kontrolę procesu zapalnego, zapobieganie dalszym uszkodzeniom naczyń krwionośnych oraz radzenie sobie z już istniejącymi powikłaniami2.
Głównym celem terapii jest osiągnięcie i utrzymanie remisji choroby, co oznacza zahamowanie aktywności zapalnej w ścianach tętnic3. Leczenie musi być prowadzone długoterminowo, ponieważ choroba ma charakter przewlekły i może wymagać ciągłej kontroli farmakologicznej przez wiele lat4. Ważne jest, aby pacjenci byli leczeni w ośrodkach specjalistycznych z doświadczeniem w terapii tego rzadkiego schorzenia3.
Farmakoterapia pierwszego rzutu
Kortykosteroidy stanowią podstawę leczenia zapalenia tętnic Takayasu i są uznawane za terapię pierwszego wyboru15. Najczęściej stosowanym preparatem jest prednizon, który podawany jest w dawce początkowej około 1 mg na kilogram masy ciała na dobę, co dla większości pacjentów oznacza dawkę około 60 mg dziennie67.
Kortykosteroidy wykazują działanie już w ciągu kilku godzin po podaniu pierwszej dawki48. Większość pacjentów z zapaleniem tętnic Takayasu odpowiada pozytywnie na leczenie sterydami6. Jednak ze względu na znaczące działania niepożądane związane z długotrwałym stosowaniem wysokich dawek kortykosteroidów, konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy1.
Leki immunosupresyjne
W przypadku gdy choroba nie odpowiada dobrze na monoterapię kortykosteroidami lub gdy występują trudności ze zmniejszaniem dawki steroidów, konieczne jest wprowadzenie dodatkowych leków immunosupresyjnych9. Leki te służą jako „oszczędzające steroidy” i umożliwiają długoterminową kontrolę choroby przy mniejszych dawkach kortykosteroidów2.
Do najczęściej stosowanych leków immunosupresyjnych należą metotreksat, azatiopryna i leflunomid9. Niektórzy pacjenci dobrze odpowiadają na leki pierwotnie opracowane dla osób po przeszczepieniu narządów, takie jak mykofenolan mofetylu9. Eksperci sugerują systematyczne wprowadzanie immunosupresantów już w pierwszej linii leczenia w celu ograniczenia stosowania steroidów7.
Metotreksat jest szczególnie często zalecany jako lek pierwszego wyboru spośród immunosupresantów10. Dodanie leków immunosupresyjnych do terapii steroidowej może pomóc 50% pacjentów, którzy wcześniej mieli nawroty choroby, pozbyć się objawów i stopniowo zaprzestać przyjmowania prednizonu2.
Nowoczesne terapie biologiczne
Gdy standardowe leczenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów, lekarz może zasugerować zastosowanie leków biologicznych, które korygują nieprawidłowości w układzie immunologicznym9. Leki biologiczne to kompleksowe białka pochodzące z żywych organizmów, które celują w określone części układu immunologicznego w celu kontroli stanu zapalnego11.
Tocilizumab, będący przeciwciałem monoklonalnym blokującym receptor interleukiny-6, wykazuje szczególnie obiecujące rezultaty w leczeniu opornego zapalenia tętnic Takayasu12. Badania systematyczne wykazały, że 85,7% pacjentów miało początkową odpowiedź kliniczną w ciągu 3 miesięcy, a 65,2% wykazało poprawę radiologiczną12. Ponadto 90,4% pacjentów było w stanie zmniejszyć dawkę kortykosteroidów12 Zobacz więcej: Leki biologiczne w leczeniu zapalenia tętnic Takayasu.
Inhibitory czynnika martwicy nowotworów (TNF) również wykazują skuteczność w leczeniu zapalenia tętnic Takayasu12. Meta-analiza obejmująca 19 badań obserwacyjnych wykazała, że ponad 80% leczonych pacjentów osiągnęło przynajmniej częściową odpowiedź kliniczną13. Do tej grupy leków należą infliksimab, adalimumab i etanercept7.
Leczenie objawowe i wspomagające
Oprócz podstawowej terapii immunosupresyjnej, pacjenci z zapaleniem tętnic Takayasu często wymagają leczenia objawowego. Nadciśnienie tętnicze, które występuje u wielu chorych, musi być agresywnie leczone w celu zapobiegania powikłaniom14. W przypadku zwężenia tętnic nerkowych może być konieczne zastosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny15.
Leki przeciwpłytkowe, takie jak aspiryna w dawce 325 mg dziennie, są często stosowane, ponieważ zakrzepy płytkowe mogą odgrywać rolę w progresji niedokrwienia15. Małe dawki aspiryny mogą być konieczne u niektórych pacjentów ze zwężeniem naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg16.
Interwencje chirurgiczne i endowaskularne
W przypadkach, gdy tętnice ulegają poważnemu zwężeniu lub zablokowaniu, może być konieczna operacja mająca na celu otwarcie lub ominięcie tych tętnic w celu umożliwienia nieprzerwane przepływu krwi17. Często pomaga to w poprawie niektórych objawów, takich jak wysokie ciśnienie krwi i ból w klatce piersiowej17.
Opcje chirurgiczne najlepiej wykonywać, gdy stan zapalny tętnic został zmniejszony17. Do dostępnych procedur należy chirurgia pomostowa, podczas której tętnica lub żyła zostaje usunięta z innej części ciała i dołączona do zablokowanej tętnicy17. Chirurgia pomostowa jest zwykle wykonywana, gdy zwężenie tętnic jest nieodwracalne lub gdy występuje znaczna przeszkoda w przepływie krwi17 Zobacz więcej: Leczenie chirurgiczne zapalenia tętnic Takayasu.
Alternatywą dla otwartej chirurgii są zabiegi endowaskularne, takie jak angioplastyka balonowa z ewentualnym wszczepiem stentu17. Podczas przezskórnej angioplastyki mały balonik jest wprowadzany przez naczynie krwionośne do dotkniętej tętnicy, gdzie zostaje rozszerzony w celu poszerzenia zablokowanego obszaru17.
Rokowanie i długoterminowa opieka
Chociaż nie ma całkowitego wyleczenia zapalenia tętnic Takayasu, jest to choroba, którą można skutecznie leczyć4. Większość pacjentów poprawia się dzięki leczeniu4. Badania wskazują, że około 80% osób z zapaleniem tętnic Takayasu może kontrolować swój stan przy odpowiednim leczeniu8.
Około 25% pacjentów z zapaleniem tętnic Takayasu nie będzie w stanie całkowicie opanować swojej choroby bez ciągłego stosowania leków4. Zapalenie tętnic Takayasu to przewlekła choroba, która postępuje powoli i wymaga długoterminowego leczenia, najprawdopodobniej farmakologicznego4. Niektórzy pacjenci mogą wejść w remisję i być w stanie zmniejszyć lub nawet zaprzestać przyjmowania leków, ale u około połowy wszystkich pacjentów wystąpią powtarzające się objawy lub pogorszenie choroby18.














