Badania obrazowe odgrywają kluczową rolę w diagnostyce udaru, umożliwiając szybkie rozróżnienie między udarem niedokrwiennym a krwotocznym oraz precyzyjne planowanie leczenia1. Wybór odpowiedniej metody obrazowania zależy od dostępności, czasu od wystąpienia objawów oraz stanu klinicznego pacjenta2.
Tomografia komputerowa (CT) w diagnostyce udaru
Tomografia komputerowa bez kontrastu (NCCT) pozostaje podstawowym badaniem obrazowym wykonywanym u wszystkich pacjentów z podejrzeniem udaru3. Głównym celem tego badania jest wykluczenie krwotoku śródmózgowego, który stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do leczenia trombolitycznego4.
CT charakteryzuje się wysoką czułością w wykrywaniu krwi podpajęczynówkowej – prawie 100% w pierwszych 72 godzinach od wystąpienia objawów5. Badanie to jest szybkie, szeroko dostępne i może być wykonane natychmiast po przybyciu pacjenta do szpitala6.
Skala ASPECTS (Alberta Stroke Program Early CT Score) jest standardowym narzędziem oceny wczesnych zmian niedokrwiennych w obszarze tętnicy środkowej mózgu8. System ten zapewnia standaryzowane i wiarygodne podejście do oceny wczesnych zmian niedokrwiennych, co ma kluczowe znaczenie w podejmowaniu decyzji o leczeniu8.
Angiografia tomografii komputerowej (CTA)
Angiografia CT wykorzystuje środek kontrastowy do uwidocznienia naczyń krwionośnych mózgu i jest wysoce skuteczna w wykrywaniu zamknięć dużych naczyń9. Czułość tej metody wynosi 92-100%, a swoistość 82-100% w identyfikacji zamknięć dużych naczyń9.
CTA powinna być wykonywana od łuku aorty do wierzchołka głowy, obejmując krążenie pozaczaszkowe i wewnątrzczaszkowe10. Badanie to jest szczególnie przydatne u pacjentów z podejrzeniem zamknięcia dużego naczynia, którzy mogą być kandydatami do leczenia endowaskularnego11.
Rezonans magnetyczny (MRI) w diagnostyce udaru
Rezonans magnetyczny zapewnia znacznie wyższą czułość i swoistość w diagnostyce ostrego udaru niedokrwiennego w pierwszych godzinach po wystąpieniu objawów w porównaniu z tomografią komputerową12. W jednym z dużych badań udar był dokładnie wykrywany w 83% przypadków przy użyciu MRI w porównaniu z 26% przy użyciu CT13.
Obrazowanie z dyfuzją (DWI) w rezonansie magnetycznym jest najlepszą metodą oceny objętości ostrego ogniska niedokrwiennego14. Sekwencje DWI i T2 FLAIR charakteryzują się udowodnioną wielokrotnie czułością i swoistością w ocenie objętości ostrego rdzenia niedokrwiennego14.
Obrazowanie perfuzyjne
Perfuzyjna tomografia komputerowa (CTP) jest uznaną metodą oceny żywotności tkanki mózgowej14. Głównym celem obrazowania perfuzyjnego jest identyfikacja pacjentów z małymi obszarami krytycznego niedokrwienia (rdzeń niedokrwienny), często szacowanymi przy użyciu progu względnego przepływu mózgowego (rCBF) wynoszącego 30% w stosunku do normalnie ukrwionej tkanki mózgowej16.
Rozróżnienie między rdzeniem niedokrwiennym a otaczającym go półcieniem niedokrwiennym ma kluczowe znaczenie dla dostosowania strategii leczenia pacjentów z ostrym udarem niedokrwiennym16. Obrazowanie perfuzyjne zwiększa dokładność diagnostyczną ostrego udaru i dostarcza informacji prognostycznych dotyczących wyników funkcjonalnych16.
Angiografia naczyniowa
Angiografia mózgowa zapewnia szczegółowe obrazy naczyń krwionośnych i przepływu krwi17. To badanie przypomina cewnikowanie serca, ale cewnik umieszczany jest w tętnicach mózgu17. Specjalny środek kontrastowy wstrzykiwany jest do naczyń krwionośnych, a następnie wykonywane są zdjęcia rentgenowskie17.
Angiografia pozwala na ocenę rozmiaru i lokalizacji zamknięć naczyniowych17. Badanie to może być szczególnie cenne w diagnostyce tętniaków i malformacji naczyniowych oraz dostarczaniu informacji przed zabiegiem chirurgicznym17.
Wybór metody obrazowania
Wybór odpowiedniej metody obrazowania zależy od kilku czynników, w tym od czasu od wystąpienia objawów, dostępności sprzętu oraz stanu klinicznego pacjenta18. W przypadku pacjentów prezentujących się w późnym oknie czasowym (6-24 godziny), zaleca się natychmiastowe obrazowanie mózgu z NCCT, CTA i CTP lub MRI z MRA i MRP19.
Chociaż zaawansowane obrazowanie nie jest szeroko dostępne, szczególnie w krajach o niskich i średnich dochodach oraz w podstawowych ośrodkach udarowych, może być związane z opóźnieniem leczenia i zwiększonymi kosztami18. Dlatego też decyzja o wyborze metody obrazowania musi uwzględniać lokalne możliwości i protokoły postępowania.

















