Stwardniające zapalenie krezki jelita cienkiego jest rzadką chorobą, której dokładne przyczyny pozostają niewyjaśnione. Pomimo intensywnych badań prowadzonych od czasu pierwszego opisu schorzenia w 1924 roku, etiologia tej jednostki chorobowej nadal stanowi przedmiot debat naukowych1. Brak jednoznacznej przyczyny sprawia, że choroba często określana jest mianem idiopatycznej23.
Główne teorie etiologiczne
Naukowcy zaproponowali co najmniej cztery różne procesy patologiczne jako potencjalne przyczyny rozwoju stwardniającego zapalenia krezki. Obejmują one operacje brzuszne lub urazy, zjawiska autoimmunologiczne, procesy nowotworowe oraz niedokrwienie lub infekcje1. Każda z tych teorii znajduje poparcie w badaniach klinicznych, choć żadna nie wyjaśnia wszystkich przypadków choroby.
Hipoteza autoimmunologiczna zyskuje coraz większe uznanie wśród specjalistów. Sugeruje się, że stwardniające zapalenie krezki może być rodzajem nieprawidłowej lub nadmiernie reaktywnej odpowiedzi immunologicznej3. W tej teorii system immunologiczny błędnie atakuje własne tkanki organizmu, w tym przypadku krezkę, powodując przewlekły stan zapalny i powstawanie tkanki bliznowatej4.
Czynniki chirurgiczne i urazowe
Operacje brzuszne są najczęściej wskazywanym czynnikiem predysponującym do rozwoju stwardniającego zapalenia krezki1. W systematycznym przeglądzie literatury wykazano, że prawie 30% pacjentów miało w wywiadzie wcześniejsze operacje brzuszne lub urazy jamy brzusznej5. Badania potwierdzają, że około 40-70% pacjentów ze stwardniającym zapaleniem krezki przeszło wcześniej zabiegi chirurgiczne6.
Choroba może być związana zarówno z ostrymi urazami jamy brzusznej, jak i przewlekłymi, powtarzającymi się urazami mechanicznymi. Opisywano przypadki rozwoju schorzenia po używaniu narzędzi pneumatycznych czy w następstwie ukrytej perforacji jelita krętego5. Nawet użycie pudrowanych rękawic chirurgicznych zostało powiązane z rozwojem zwłóknienia jamy brzusznej jako prekursora stwardniającego zapalenia krezki56. Zobacz więcej: Czynniki chirurgiczne i urazowe w rozwoju stwardniającego zapalenia krezki
Związek z nowotworami
Jedna z największych kontrowersji dotyczących stwardniającego zapalenia krezki dotyczy pytania, czy jest to zespół paranowotworowy1. Badania sugerują, że nawet do 60% przypadków może być powiązanych z przeszłymi lub obecnymi nowotworami, szczególnie chłoniakami3. Najczęściej wymienianymi nowotworami są chłoniaki, czerniak, nowotwory jelita grubego i prostaty7.
Związek z nowotworami może być przypadkowy lub wtórny do autoimmunologicznej reakcji zapalnej, jednak dokładny mechanizm nie został jeszcze wyjaśniony8. Niektóre badania kwestionują istnienie rzeczywistego związku między stwardniającym zapaleniem krezki a nowotworami, wskazując na ograniczenia metodologiczne wcześniejszych prac9. Zobacz więcej: Związek stwardniającego zapalenia krezki z nowotworami
Choroby autoimmunologiczne i stany zapalne
Rola autoimmunizacji jako przyczyny stwardniającego zapalenia krezki była sugerowana przez wielu autorów1. Choroba może występować w powiązaniu z różnymi stanami autoimmunologicznymi, takimi jak choroba związana z IgG4, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów czy zapalenie tarczycy Riedla1011.
Szczególnie interesującym aspektem jest związek z chorobą związaną z IgG4 (IgG4-RD). Niektórzy autorzy sugerują, że część przypadków stwardniającego zapalenia krezki może być manifestacją tej choroby systemowej612. W takich przypadkach obserwuje się nacieki komórek plazmatycznych IgG4-dodatnich w tkance krezki, co może mieć znaczenie terapeutyczne ze względu na dobrą odpowiedź na leczenie kortykosteroidami6.
Infekcje i inne czynniki
Chociaż infekcje były proponowane jako jeden z mechanizmów rozwoju stwardniającego zapalenia krezki, istnieje bardzo mało dowodów potwierdzających tę teorię w opublikowanych seriach przypadków czy dużych badaniach retrospektywnych1. Niemniej jednak, opisywano związek z różnymi infekcjami, w tym dur brzuszny, malaria, gruźlica, kryptokokoza czy zakażenie HIV813.
Inne potencjalne czynniki etiologiczne obejmują niedokrwienie krezki, stosowanie niektórych leków (takich jak paroksetyna czy pergolid), zaburzenia naczyniowe oraz problemy z metabolizmem glukozy1314. Wszystkie te związki pozostają jednak w dużej mierze spekulatywne i wymagają dalszych badań.
Mechanizm patogenetyczny
Patofizjologia stwardniającego zapalenia krezki również pozostaje niejasna14. Sugeruje się, że mechanizm patogenetyczny wydaje się być niespecyficzną odpowiedzią na różnorodne bodźce6. Hipotezuje się, że choroba rozwija się u osób z predyspozycjami genetycznymi, które wykazują nieprawidłowe odpowiedzi na gojenie i naprawę tkanki łącznej w odpowiedzi na uraz5.
Ze względu na typową obecność piankowatych makrofagów w badaniu histopatologicznym, wysunięto hipotezę, że szlaki molekularne związane z tworzeniem komórek piankowatych, w tym regulacja w górę receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów gamma (PPAR-gamma), mogą odgrywać rolę w patogenezie14. Niedawne serie przypadków sugerują również związek między zaburzonym metabolizmem glukozy a mechanizmem molekularnym choroby14.
Perspektywy badawcze
Rzadkość stwardniającego zapalenia krezki ogranicza możliwość przeprowadzenia dużych, kontrolowanych badań, co utrudnia dokładne scharakteryzowanie choroby i jej przyczyn1516. Potrzebne są dalsze badania i więcej przypadków, aby lepiej zrozumieć etiologię i patogenezę tego rzadkiego schorzenia17.
Obecne podejście do choroby opiera się głównie na wykluczeniu innych przyczyn zapalenia krezki oraz na rozpoznaniu histopatologicznym. Lepsze zrozumienie mechanizmów etiologicznych mogłoby prowadzić do opracowania bardziej skutecznych metod leczenia i prewencji tego rzadkiego, ale potencjalnie poważnego schorzenia.













