Wskazania do implantacji rozrusznika serca
Implantacja rozrusznika serca jest rozważana u pacjentów z blokiem gałęzi przedsionkowo-komorowych, którzy doświadczają objawów takich jak omdlenia lub mają historię zasłabnięć12. Rozrusznik to małe urządzenie implantowane pod skórą w górnej części klatki piersiowej, które poprzez dwa przewody połączone z prawą stroną serca dostarcza impulsy elektryczne w razie potrzeby, aby utrzymać regularne bicie serca1.
Szczególnie istotne jest rozważenie implantacji rozrusznika u pacjentów, którzy mają blok gałęzi wraz z innymi zaburzeniami przewodnictwa34. W przypadku pacjentów, którzy przeszli zawał serca i rozwinęli blok gałęzi, rozrusznik może być konieczny ze względu na osłabienie serca i ryzyko wystąpienia bardzo wolnego rytmu serca5.
Terapia resynchronizująca serce
Pacjenci z blokiem gałęzi przedsionkowo-komorowych i obniżoną funkcją pompowania serca mogą wymagać terapii resynchronizującej serce (CRT), znanej także jako stymulacja dwukomorowa6. To leczenie jest podobne do implantacji rozrusznika, ale wymaga dodatkowo trzeciego przewodu połączonego z lewą stroną serca, aby urządzenie mogło utrzymać obie strony w odpowiednim rytmie6.
Terapia CRT jest szczególnie wskazana u pacjentów z niewydolnością serca i lewostronnym blokiem gałęzi78. Standardowe kryteria obejmują pacjentów z rytmem zatokowym, niewydolnością serca w klasie czynnościowej NYHA II, III lub IV mimo optymalnego leczenia farmakologicznego, frakcją wyrzutową lewej komory 35% lub mniejszą, oraz szerokością QRS większą lub równą 150 ms z morfologią lewostronnego bloku gałęzi9.
Opieka nad pacjentem z rozrusznikiem
Pacjenci, którzy otrzymali rozrusznik serca w celu leczenia bloku gałęzi, wymagają specjalistycznej opieki pielęgniarskiej i edukacji10. Każdy pacjent powinien otrzymać kartę zawierającą informacje o konkretnym typie urządzenia, numerze seryjnym oraz żywotności baterii10.
Kluczowe elementy opieki obejmują ciągłą ocenę stanu sercowo-naczyniowego pacjenta, w tym częstości i rytmu serca, stabilności hemodynamicznej oraz zmian w zapisie EKG10. Równie ważne jest monitorowanie wysiłku oddechowego, saturacji tlenem oraz wzorców oddychania10.
Specjalne sytuacje kliniczne
W przypadku pacjentów z nowym lewostronnym blokiem gałęzi po zabiegu wymiany zastawki aortalnej (TAVR) lub chirurgicznej miektomii, konieczne jest ciągłe monitorowanie telemetryczne przez co najmniej 48-72 godziny w celu wykrycia epizodów wysokostopniowego bloku przedsionkowo-komorowego lub objawowej bradykardii11. Pacjenci wysokiego ryzyka, szczególnie ci z objawowymi zaburzeniami przewodnictwa, powinni otrzymać stały rozrusznik11.
Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z blokami fascykularnych, którzy mogą wymagać czasowej lub stałej stymulacji przezskórnej lub przezżylnej w przypadku objawowej bradykardii12. Tacy pacjenci wymagają konsultacji kardiologicznej i elektrofizjologicznej w celu rozważenia implantacji rozrusznika12.
Innowacyjne metody leczenia
W przypadku zespołu bolesnego lewostronnego bloku gałęzi, który jest rzadkim schorzeniem charakteryzującym się przejściowymi epizodami bólu w klatce piersiowej związanymi ze zmianami LBBB w EKG, jedną z obiecujących metod leczenia jest stymulacja pęczka Hisa13. Ta technika pozwala na stymulację z innego poziomu układu przewodzącego, co może skutecznie zapobiegać występowaniu LBBB14.
Stymulacja pęczka Hisa zyskuje na popularności jako strategia leczenia, która może zapobiegać długoterminowym szkodliwym skutkom chronicznej desynchronizacji wynikającej ze stymulacji tylko prawej komory14. W opisanych przypadkach zaobserwowano stałą odpowiedź z całkowitym ustąpieniem bólu w klatce piersiowej u pacjentów leczonych tą metodą13.

















