Menu

Meksyletyna – przeciwwskazania

Meksyletyna to substancja czynna wykorzystywana głównie w leczeniu objawów miotonii, czyli nadmiernej sztywności mięśni, u dorosłych pacjentów z określonymi zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Chociaż jej stosowanie przynosi poprawę jakości życia, nie jest odpowiednia dla każdego. W niektórych przypadkach podanie meksyletyny jest całkowicie wykluczone, a w innych wymaga dużej ostrożności i indywidualnej oceny stanu zdrowia pacjenta. Sprawdź, kiedy meksyletyna jest przeciwwskazana, w jakich sytuacjach można ją stosować tylko wyjątkowo i na co należy zwrócić szczególną uwagę podczas terapii.

Spis treści

Czym jest meksyletyna i w jakich przypadkach jej stosowanie może być przeciwwskazane?

Meksyletyna to lek należący do grupy leków przeciwarytmicznych klasy Ib, wykazujący silne działanie na kanały sodowe w komórkach mięśniowych¹. Stosowana jest głównie w leczeniu objawów miotonii, czyli nadmiernej sztywności mięśni, u dorosłych z niedystroficznymi zaburzeniami miotonicznymi². Jej działanie polega na zmniejszaniu sztywności mięśni, co ułatwia codzienne funkcjonowanie osobom z tym schorzeniem¹. Jednak ze względu na wpływ meksyletyny na układ sercowo-naczyniowy i inne narządy, istnieją sytuacje, w których jej stosowanie jest całkowicie wykluczone (przeciwwskazania bezwzględne) lub wymaga szczególnej ostrożności (przeciwwskazania względne i środki ostrożności)³.

Przeciwwskazania bezwzględne – kiedy nie wolno stosować meksyletyny?

Nadwrażliwość na meksyletynę lub inne składniki leku – osoby uczulone na meksyletynę, substancje pomocnicze lub jakiekolwiek środki miejscowo znieczulające nie powinny stosować tego leku, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia poważnych reakcji alergicznych, w tym groźnego dla życia zespołu DRESS³⁴.
Tachyarytmia komorowa – meksyletyna może nasilać zaburzenia rytmu serca, co może prowadzić do zagrażających życiu arytmii³.
Całkowity blok serca (blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia) lub podejrzenie jego rozwoju – stosowanie leku w tych przypadkach może spowodować poważne zaburzenia przewodzenia w sercu i nagłe zatrzymanie krążenia³.
Zawał mięśnia sercowego (ostry lub przebyty) lub nieprawidłowy załamek Q – meksyletyna może zwiększyć ryzyko powikłań sercowych, w tym groźnych arytmii³.
Objawowa choroba wieńcowa – istnieje ryzyko nasilenia dolegliwości sercowych i poważnych powikłań³.
Niewydolność serca z pośrednią (40-49%) lub obniżoną frakcją wyrzutową (<40%) – lek może pogorszyć stan chorego i prowadzić do niebezpiecznych arytmii³.
Tachyarytmia przedsionkowa, migotanie lub trzepotanie przedsionków – ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca³.
Dysfunkcja węzła zatokowego (w tym częstość rytmu <50 uderzeń/min.) – meksyletyna może prowadzić do niebezpiecznego zwolnienia pracy serca³.
Jednoczesne stosowanie z lekami powodującymi częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes – połączenie tych leków zwiększa ryzyko zagrażających życiu arytmii⁵.
Jednoczesne stosowanie z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym – istnieje ryzyko nieprzewidywalnych i niebezpiecznych interakcji lekowych⁵.

Ważne: Przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną konieczna jest dokładna ocena serca przez lekarza, w tym wykonanie EKG oraz badania metodą Holtera. Monitorowanie funkcji serca powinno być kontynuowane podczas leczenia, zwłaszcza przy zmianach dawki lub w przypadku występowania zaburzeń rytmu serca. Szczególna ostrożność wymagana jest u osób z zaburzeniami elektrolitowymi, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony serca. Wszelkie niepokojące objawy, takie jak zasłabnięcia, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej czy duszność, wymagają natychmiastowej konsultacji medycznej.⁶⁷⁸

Przeciwwskazania względne – kiedy meksyletyna może być stosowana tylko po dokładnej ocenie?

W niektórych przypadkach stosowanie meksyletyny nie jest całkowicie wykluczone, ale wymaga bardzo dokładnej oceny ryzyka i korzyści przez lekarza. Takie sytuacje to:

Zaburzenia rytmu serca niewymienione w przeciwwskazaniach bezwzględnych – u pacjentów z innymi problemami sercowymi decyzję o leczeniu podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę potencjalne ryzyko powikłań sercowych⁶.
Padaczka – u osób z padaczką meksyletyna może zwiększać częstotliwość napadów, dlatego konieczna jest szczególna obserwacja podczas leczenia⁴.
Polimorfizm CYP2D6 – osoby o zmienionym metabolizmie tego enzymu mogą być bardziej narażone na działania niepożądane, dlatego dawka leku powinna być dostosowywana indywidualnie⁴⁹.
Palenie tytoniu – zmiany w nawykach palenia mogą wpływać na działanie leku, dlatego może być konieczna zmiana dawki meksyletyny⁹.

Kiedy należy zachować szczególną ostrożność?

Stosowanie meksyletyny wymaga zachowania szczególnej ostrożności w kilku sytuacjach, nawet jeśli nie są one formalnymi przeciwwskazaniami:

Zaburzenia elektrolitowe (np. hipokaliemia, hipomagnezemia) – przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać poziom elektrolitów i regularnie go kontrolować, ponieważ nieprawidłowości mogą zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca⁷⁸.
Monitorowanie serca – zaleca się okresowe badania EKG oraz inne badania serca w trakcie leczenia, szczególnie u osób z chorobami serca lub podatnych na takie zaburzenia⁶.
Obserwacja objawów niepożądanych – pacjenci powinni być świadomi możliwych objawów zaburzeń rytmu serca i natychmiast zgłaszać je lekarzowi⁷.
Reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) – objawy takie jak gorączka, wysypka, powiększenie węzłów chłonnych czy objawy ze strony wątroby wymagają natychmiastowego przerwania leczenia⁴.

Informacje praktyczne:

Dawkowanie meksyletyny może wymagać dostosowania u osób palących lub po zaprzestaniu palenia tytoniu, ponieważ palenie wpływa na metabolizm leku.
Przed zwiększeniem dawki należy odczekać co najmniej 7 dni, aby ocenić tolerancję i bezpieczeństwo leczenia.
Pacjenci z padaczką wymagają szczególnej obserwacji, gdyż meksyletyna może zwiększać ryzyko napadów drgawkowych.
Każdy pacjent przed leczeniem powinien mieć ocenione stężenie elektrolitów i monitorowane podczas terapii.

Tabela podsumowująca przeciwwskazania

Przeciwwskazanie	Typ (bezwzględne/względne)
Nadwrażliwość na meksyletynę lub składniki leku	Przeciwwskazane
Nadwrażliwość na środki miejscowo znieczulające	Przeciwwskazane
Tachyarytmia komorowa	Przeciwwskazane
Całkowity blok serca lub podejrzenie jego rozwoju	Przeciwwskazane
Zawał mięśnia sercowego (ostry lub przebyty), nieprawidłowy załamek Q	Przeciwwskazane
Objawowa choroba wieńcowa	Przeciwwskazane
Niewydolność serca z pośrednią lub obniżoną frakcją wyrzutową	Przeciwwskazane
Tachyarytmia przedsionkowa, migotanie lub trzepotanie przedsionków	Przeciwwskazane
Dysfunkcja węzła zatokowego (<50 uderzeń/min.)	Przeciwwskazane
Jednoczesne stosowanie z lekami wywołującymi torsade de pointes	Przeciwwskazane
Jednoczesne stosowanie z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym	Przeciwwskazane
Zaburzenia rytmu serca niewymienione wyżej	Należy zachować ostrożność
Padaczka	Należy zachować ostrożność
Polimorfizm CYP2D6	Należy zachować ostrożność
Palenie tytoniu	Należy zachować ostrożność
Zaburzenia elektrolitowe	Należy zachować ostrożność

Meksyletyna – bezpieczeństwo przede wszystkim

Meksyletyna jest lekiem skutecznym w łagodzeniu objawów miotonii, ale jej stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, szczególnie u osób z chorobami serca lub zaburzeniami rytmu. Przed podjęciem terapii konieczna jest dokładna ocena kardiologiczna oraz regularne monitorowanie stanu zdrowia podczas leczenia. W przypadku wystąpienia niepokojących objawów lub zmian w samopoczuciu należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Bezpieczeństwo pacjenta zawsze powinno być priorytetem podczas stosowania meksyletyny.³⁶⁴

Pytania i odpowiedzi

Kiedy nie wolno stosować meksyletyny?

Meksyletyna jest przeciwwskazana m.in. przy nadwrażliwości na lek, poważnych zaburzeniach rytmu serca, po przebytym zawale, w niewydolności serca oraz przy niektórych lekach towarzyszących.³⁵

Czy osoby z padaczką mogą stosować meksyletynę?

U osób z padaczką meksyletyna może zwiększać częstość napadów drgawkowych, dlatego wymagana jest szczególna ostrożność.⁴

Jakie badania należy wykonać przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną?

Przed leczeniem konieczna jest ocena serca (EKG, Holter, echo serca) oraz sprawdzenie stężenia elektrolitów.⁶⁸

Czy palenie tytoniu wpływa na leczenie meksyletyną?

Tak, palenie tytoniu może osłabiać działanie meksyletyny i wymagać zmiany dawki leku.⁹

Objawy zespołu DRESS – na co zwrócić uwagę?

Zespół DRESS to rzadkie, ale bardzo groźne powikłanie leczenia meksyletyną. Objawia się ciężką wysypką, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych, zapaleniem wątroby, zaburzeniami krwi oraz objawami ze strony innych narządów. W razie wystąpienia takich objawów należy natychmiast przerwać leczenie i zgłosić się do lekarza.⁴

Wpływ palenia tytoniu na leczenie meksyletyną

Palenie tytoniu może osłabiać działanie meksyletyny, dlatego osoby palące mogą potrzebować większych dawek leku. Z kolei po zaprzestaniu palenia dawka może wymagać zmniejszenia, by uniknąć działań niepożądanych. Każda zmiana nawyków powinna być zgłoszona lekarzowi.⁹

Monitorowanie podczas terapii meksyletyną

Regularne kontrole kardiologiczne, w tym EKG i badania Holterowskie, są kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta podczas stosowania meksyletyny. Pozwalają one szybko wykryć ewentualne zaburzenia rytmu serca i odpowiednio dostosować leczenie.⁶

Zobacz również:

Dawkowanie leku

Meksyletyna to substancja czynna stosowana w leczeniu objawów miotonii u dorosłych z niedystroficznymi zaburzeniami miotonicznymi. Jej dawkowanie jest ściśle określone i dostosowywane indywidualnie do potrzeb pacjenta, a maksymalna dobowa dawka nie powinna być przekraczana. W opisie znajdziesz szczegółowe schematy dawkowania oraz informacje dotyczące stosowania meksyletyny u różnych grup pacjentów, w tym osób starszych i z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

czytaj więcej ❯❯

Działania niepożądane i skutki uboczne

Meksyletyna to substancja czynna stosowana przede wszystkim w leczeniu objawów u osób z chorobami mięśni. Jej działanie może wiązać się z występowaniem różnych działań niepożądanych, od łagodnych, takich jak ból brzucha czy bezsenność, po poważniejsze, na przykład zaburzenia rytmu serca. Częstość i rodzaj objawów ubocznych zależą od indywidualnych cech pacjenta, dawki oraz długości stosowania.

czytaj więcej ❯❯

Mechanizm działania

Meksyletyna to substancja czynna stosowana w leczeniu sztywności mięśniowej u osób z niedystroficznymi zaburzeniami miotonicznymi. Jej działanie polega na wpływaniu na przewodzenie impulsów w mięśniach, co przekłada się na zmniejszenie objawów miotonii. Szybko się wchłania, a jej efekty są zauważalne już po krótkim czasie od zażycia. Mechanizm działania meksyletyny i jej losy w organizmie zostały dobrze poznane, dzięki czemu możliwe jest skuteczne i bezpieczne stosowanie tej substancji w codziennej terapii.

czytaj więcej ❯❯

Porównanie substancji czynnych

Meksyletyna, amiodaron i flekainid to leki należące do grupy przeciwarytmicznych, stosowane w leczeniu różnych zaburzeń rytmu serca oraz, w przypadku meksyletyny, także miotonii mięśniowej. Każda z tych substancji ma odrębny mechanizm działania, zakres wskazań oraz profil bezpieczeństwa. Porównanie ich właściwości pomaga lepiej zrozumieć, kiedy i u kogo mogą być zastosowane, a także jakie są między nimi podobieństwa i kluczowe różnice.

czytaj więcej ❯❯

Profil bezpieczeństwa

Meksyletyna to substancja czynna stosowana głównie w leczeniu miotonii, czyli sztywności mięśni. Jej stosowanie wymaga jednak zachowania szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi schorzeniami serca, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Warto poznać, jakie środki bezpieczeństwa należy zachować podczas terapii meksyletyną oraz u jakich pacjentów jej stosowanie może być ograniczone.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u dzieci

Meksyletyna to substancja stosowana w leczeniu określonych zaburzeń mięśniowych u dorosłych. U dzieci bezpieczeństwo jej stosowania nie zostało potwierdzone, dlatego zalecana jest szczególna ostrożność. Dowiedz się, jakie są zalecenia dotyczące stosowania meksyletyny w pediatrii oraz dlaczego w tej grupie wiekowej decyzja o leczeniu wymaga dokładnej analizy ryzyka i korzyści.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u kierowców

Meksyletyna to substancja czynna wykorzystywana głównie w leczeniu miotonii, która może wpływać na codzienne funkcjonowanie, w tym prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Choć jej wpływ na te czynności uznawany jest za niewielki, u niektórych osób mogą pojawić się objawy takie jak splątanie czy niewyraźne widzenie. Każdy pacjent może reagować na lek indywidualnie, dlatego warto poznać potencjalne skutki uboczne związane ze stosowaniem meksyletyny.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie w ciąży

Stosowanie meksyletyny w czasie ciąży i podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności. Substancja ta może przenikać przez łożysko i do mleka matki, dlatego decyzja o jej zastosowaniu powinna być zawsze poprzedzona dokładną analizą potencjalnych korzyści i ryzyka. W poniższym opisie znajdziesz szczegółowe informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania meksyletyny w tych szczególnych okresach życia kobiety.

czytaj więcej ❯❯

Wskazania – na co działa?

Meksyletyna to substancja czynna, która pomaga łagodzić objawy sztywności mięśni u dorosłych z określonymi chorobami mięśni. Jej działanie polega na zmniejszaniu opóźnienia rozluźnienia mięśni, co przekłada się na poprawę komfortu codziennego funkcjonowania. Poznaj, w jakich sytuacjach meksyletyna znajduje zastosowanie, komu jest dedykowana i na co warto zwrócić uwagę podczas jej stosowania.

czytaj więcej ❯❯

Rzedawkowanie substancji

Meksyletyna jest lekiem stosowanym przede wszystkim w leczeniu zaburzeń mięśniowych, ale jej niewłaściwe użycie może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Przedawkowanie tej substancji może objawiać się zarówno zaburzeniami neurologicznymi, jak i problemami z sercem, a niektóre przypadki mogą być zagrażające życiu. W tej publikacji przedstawiamy, jakie objawy mogą wskazywać na przedawkowanie meksyletyny, jak wygląda postępowanie w takich sytuacjach oraz kiedy konieczna jest hospitalizacja.

czytaj więcej ❯❯

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Namuscla 167 mg kapsułki twarde 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda kapsułka zawiera chlorowodorek meksyletyny, którego ilość odpowiada 166,62 mg meksyletyny. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Kapsułka twarda (kapsułka) Produkt leczniczy Namuscla ma postać pomarańczowej kapsułki o twardej otoczce żelatynowej (120 mm) wypełnionej białym proszkiem.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Namuscla jest wskazany do stosowania w objawowym leczeniu miotonii u dorosłych pacjentów z niedystroficznymi zaburzeniami miotonicznymi.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną • Lekarz kardiolog powinien dokonać dokładnej i szczegółowej oceny kardiologicznej; w trakcie leczenia meksyletyną należy kontynuować obserwację kardiologiczną, a leczenie dostosować w zależności od stanu serca pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.4). • Ocenę stężenia elektrolitów należy przeprowadzić u każdego pacjenta przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną; należy również skorygować każdy brak równowagi elektrolitowej przed podaniem meksyletyny (patrz punkt 4.4). Dawkowanie Zalecana dawka początkowa meksyletyny wynosi 167 mg na dobę (1 kapsułka na dobę). Po co najmniej 1 tygodniu leczenia, w zależności od odpowiedzi klinicznej, dawkę dobową można zwiększyć do 333 mg (2 kapsułek na dobę). Po co najmniej 1 kolejnym tygodniu leczenia, w zależności od odpowiedzi klinicznej, dawkę dobową można ponownie zwiększyć do 500 mg (3 kapsułki na dobę).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dawkowanie
W terapii podtrzymującej zalecana jest dawka od 167 mg – 500 mg na dobę (1 do 3 kapsułek na dobę), w zależności od nasilenia objawów i odpowiedzi klinicznej. Dawkę należy przyjmować w regularnych odstępach w ciągu dnia zgodnie z zaleceniami. Nie należy przekraczać dawki 500 mg/dobę. Należy przeprowadzać regularne oceny i przerwać długoterminowe leczenie u pacjentów niewykazujących odpowiedzi na leczenie lub nieodnoszących korzyści z niego.. W przypadku modyfikacji dawki meksyletyny lub jednoczesnego stosowania produktów leczniczych, które mogą wpływać na układ przewodzący serca należy uważnie monitorować pacjentów poprzez wykonywanie zapisu EKG (zwłaszcza pacjentów z zaburzeniami przewodzenia) (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.5). Pacjenci w podeszłym wieku Doświadczenie w stosowaniu meksyletyny u pacjentów z chorobami miotonicznymi w wieku ≥65 lat jest ograniczone. Na podstawie właściwości farmakokinetycznych meksyletyny nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów w wieku od 65 lat.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dawkowanie
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Meksyletynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu łagodnym (5-6 w skali Childa-Pugha) lub umiarkowanym (7-9 w skali Childa-Pugha). U tych pacjentów zwiększenie dawki zalecane jest po co najmniej 2 tygodniach leczenia. Doświadczenie w zakresie stosowania meksyletyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby jest ograniczone. Z tego względu nie należy stosować meksyletyny w tej populacji pacjentów. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Doświadczenie w stosowaniu meksyletyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek jest ograniczone. Z tego powodu nie zaleca się stosowania meksyletyny w tej populacji (patrz punkt 4.4). Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności meksyletyny u dzieci i młodzieży w wieku od 0 do poniżej 18 lat.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dawkowanie
Dane nie są dostępne. Sposób podawania Podanie doustne. Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą, należy unikać pozycji leżącej. W przypadku nietolerancji ze strony przewodu pokarmowego kapsułki należy przyjmować podczas posiłku.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania • Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. • Nadwrażliwość na jakiekolwiek środki miejscowo znieczulające. • Tachyarytmia komorowa. • Całkowity blok serca (tj. blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia) lub podejrzenie możliwości postępu jakiegokolwiek bloku serca do całkowitego bloku serca (blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia ze znacząco wydłużonym odstępem PR (≥240 ms) i (lub) szerokimi zespołami QRS (≥120 ms), blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok odnogi pęczka Hisa, blok dwuwiązkowy i trójwiązkowy). • Zawał mięśnia sercowego (ostry lub przebyty) lub nieprawidłowy załamek Q. • Objawowa choroba wieńcowa. • Niewydolność serca z pośrednią (40-49%) lub obniżoną frakcją wyrzutową (<40%). • Tachyarytmia przedsionkowa, migotanie lub trzepotanie przedsionków. • Dysfunkcja węzła zatokowego (w tym częstotliwość rytmu zatokowego <50 uderzeń/min.).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przeciwwskazania
• Jednoczesne stosowanie z produktami leczniczymi powodującymi częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5). • Jednoczesne stosowanie z produktami leczniczymi o wąskim indeksie terapeutycznym (patrz punkt 4.5).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wpływ arytmogenny na serce Meksyletyna może pobudzać lub nasilać wcześniej istniejące zaburzenia rytmu serca, rozpoznane lub nierozpoznane (patrz również punkty 4.3 i 4.5). Przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną u wszystkich pacjentów lekarz kardiolog powinien przeprowadzić szczegółową i dokładną ocenę serca (zapis EKG, 24-48-godzinne monitorowanie metodą Holtera i ocena echokardiograficzna) w celu ustalenia tolerancji sercowej meksyletyny. W krótkim czasie po rozpoczęciu leczenia (czyli w ciągu 48 godzin) zalecana jest ocena serca. Podczas leczenia meksyletyną oraz w związku ze zmianami dawki należy dostosować monitorowanie serca do stanu serca pacjenta: • u pacjentów bez zaburzeń ze strony serca zaleca się okresowe wykonywanie zapisu EKG (co 2 lata lub częściej w razie konieczności); • u pacjentów z zaburzeniami ze strony serca oraz pacjentów podatnych na tego rodzaju zaburzenia, należy przeprowadzać szczegółowa ocenę serca, z zapisem EKG każdorazowo przed zwiększeniem dawki i po jej zwiększeniu; podczas leczenia podtrzymującego zaleca się dokładną ocenę serca z zapisem EKG, 24-48- godzinnym monitowaniem metodą Holtera i echokardiografią co najmniej raz w roku lub częściej, jeśli zachodzi konieczność, w ramach rutynowej oceny serca.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności
Pacjentów należy poinformować o objawach zaburzeń rytmu serca (zasłabnięcie, uczucie kołatania serca, ból w klatce piersiowej, duszność, zawroty głowy, omdlenie i utrata przytomności) oraz pouczyć, aby natychmiast zgłaszali się do placówki pomocy doraźnej w przypadku wystąpienia objawów zaburzeń rytmu serca. W przypadku zaburzeń ze strony serca niewymienionych w punkcie 4.3 korzyści wynikające z wpływu przeciwmiotonicznego meksyletyny należy rozważać u poszczególnych pacjentów mając na względzie ryzyko powikłań ze strony serca. Meksyletynę należy odstawić natychmiast w przypadku wykrycia jakichkolwiek zaburzeń przewodzenia lub przeciwwskazań wymienionych w punkcie 4.3. Proarytmiczny wpływ meksyletyny może nasilać się w obecności zaburzeń równowagi elektrolitowej, takich jak hipokaliemia lub hipomagnezemia. Dlatego u każdego pacjenta przed rozpoczęciem terapii meksyletyną należy ocenić stężenie elektrolitów.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed podaniem meksyletyny należy wyrównać zaburzenia równowagi elektrolitowej, a w trakcie leczenia należy monitorować stężenie elektrolitów (z częstością ustaloną indywidualnie w każdym przypadku). Zwiększone stężenie kofeiny występujące w przypadku jednoczesnego podawania meksyletyny może stanowić problem u pacjentów z arytmią (patrz punkt 4.5). Reakcja na lek z towarzyszącą eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS) DRESS jest zespołem objawiającym się w pełnej postaci obecnością nadżerek skórnych o ciężkim nasileniu, gorączką, limfadenopatią, zapaleniem wątroby, zaburzeniami hematologicznymi z eozynofilią i obecnością atypowych limfocytów, jak również zmianami w obrębie innych narządów. Objawy pojawiają się zazwyczaj po 1-8 tygodniach po zastosowaniu produktu leczniczego. Objawy ogólnoustrojowe o ciężkim nasileniu są przyczyną śmiertelności sięgającej 10%.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności
Zgłaszana częstość występowania zespołu DRESS wynosi od 1:1000 do 1: 10 000 leczonych pacjentów. Za możliwe czynniki wywołujące uznano niektóre leki, takie jak leki przeciwdrgawkowe, antybiotyki oraz meksyletyna. Pacjenci ze znaną nadwrażliwością na meksyletynę, którykolwiek inny składnik tego produktu lub jakikolwiek środek miejscowo znieczulający obarczeni są wysokim ryzykiem rozwoju zespołu DRESS i nie powinni być leczeni meksyletyną (patrz punkt 4.3). Padaczka Pacjentów z padaczką należy monitorować, ponieważ meksyletyna może zwiększać częstość występowania napadów drgawkowych. Polimorfizm CYP2D6 Polimorfizm CYP2D6 może mieć wpływ na farmakokinetykę meksyletyny (patrz punkt 5.2). Spodziewana jest zwiększona ekspozycja ogólnoustrojowa u pacjentów cechujących się słabym metabolizmem CYP2D6 lub przyjmujących produkty hamujące CYP2D6 (patrz punkt 4.5).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności
Zanim zwiększy się dawkę meksyletyny należy odczekać przez okres co najmniej 7 dni, aby zapewnić uzyskanie stężenia na poziomie stałym, przy którym meksyletyna będzie dobrze tolerowana u wszystkich pacjentów, niezależnie od polimorfizmu CYP450. Palenie tytoniu Palenie tytoniu może mieć wpływ na farmakokinetykę meksyletyny (patrz punkt 4.5). Dawka meksyletyny może wymagać zwiększenia, jeśli pacjent zacznie palić i obniżenia, jeśli pacjent zaprzestanie palenia tytoniu.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne Leki przeciwarytmiczne pobudzające częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes (z klas Ia, Ic i III leków antyarytmicznych) Jednoczesne stosowanie meksyletyny z lekami przeciwarytmicznymi pobudzającymi częstoskurcz komorowy typu Torsade de Pointes ( z klasy Ia : chininą, prokainamidem, dizopiramidem, ajmaliną; z klasy Ic : enkainidem, flekainidem, propafenonem, morycyzyną; z klasy III : amiodaronem, sotalolem, ibutylidem, dofetylidem, dronedaronem, wernakalantem) zwiększa ryzyko wystąpienia potencjalnie śmiertelnego częstoskurczu komorowego typu Torsade de Pointes. Jednoczesne stosowanie meksyletyny i przeciwarytmicznych produktów leczniczych indukujących częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje
Inne leki przeciwarytmiczne (z klas Ib, II, IV leków przeciwarytmicznych) Jednoczesne stosowanie meksyletyny z innymi lekami przeciwarytmicznymi ( z klasy Ib : lidokainą, fenytoiną, tokainidem; z klasy II : propranololem, esmololem, tymololem, metoprololem, atenololem, karwedilolem, bisoprololem, nebiwololem; z klasy IV : werapamilem, diltiazemem) jest niezalecane z uwagi na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony serca (patrz punkt 4.4). Interakcje farmakokinetyczne Wpływ innych produktów leczniczych na meksyletynę Meksyletyna jest substratem dla szlaków metabolicznych z udziałem enzymów wątrobowych. Przewiduje się, że hamowanie lub pobudzanie tych enzymów spowoduje zmianę stężenia meksyletyny w osoczu. Inhibitory CYP1A2 i CYP2D6 Jednoczesne stosowanie meksyletyny z inhibitorem enzymów wątrobowych (inhibitorem CYP1A2: cyprofloksacyną, fluwoksaminą, propafenonem; inhibitorem CYP2D6: propafenonem, chinidiną) istotnie zwiększa ekspozycję na meksyletynę i związane ryzyko działań niepożądanych meksyletyny.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje
W badaniu interakcji po podaniu dawki pojedynczej klirens meksyletyny uległ obniżeniu o 38% po jednoczesnym podaniu fluwoksaminy będącej inhibitorem CYP1A2. Dlatego podczas leczenia inhibitorem CYP1A2 lub CYP2D6 lub po leczeniu z zastosowaniem takiego leku wskazane jest monitorowanie stanu klinicznego i zapisu EKG, a także ewentualne dostosowanie dawki meksyletyny. Induktory CYP1A2 i CYP2D6 Jednoczesne stosowanie meksyletyny z lekiem pobudzającym enzymy wątrobowe (induktorem CYP1A2: omeprazolem; induktorem CYP2D6: fenytoiną, ryfampicyną) może zwiększać klirens i szybkość eliminacji meksyletyny w wyniku zwiększonego metabolizmu wątrobowego, prowadząc do obniżenia stężenia w osoczu i czasu półtrwania meksyletyny. W badaniu klinicznym jednoczesne stosowanie meksyletyny z fenytoiną spowodowało istotne zmniejszenie ekspozycji na meksyletynę (p< 0,003) w wyniku nasilonego klirensu odzwierciedlającego się istotnie zmniejszonym okresem połowiczej eliminacji (z 17,2 do 8,4 godzin, p< 0,02).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje
Dlatego podczas leczenia induktorem enzymatycznym oraz po takim leczeniu należy dostosować dawkę meksyletyny na podstawie odpowiedzi klinicznej. Po podaniu doustnym w dawce pojedynczej (167 mg) i dawkach wielokrotnych (83 mg 2 razy na dobę przez 8 dni), całkowity klirens meksyletyny ulega istotnemu zwiększeniu u osób palących (1,3 do 1,7- krotnie) w wyniku pobudzenia CYP1A2, co powoduje odpowiednie zmniejszenie okresu półtrwania w fazie eliminacji oraz ekspozycji na lek. Dawka meksyletyny może wymagać zwiększenia, jeśli pacjent zacznie palić w trakcie leczenia meksyletyną, i obniżenia, jeśli pacjent zaprzestanie palenia tytoniu. Wpływ meksyletyny na inne produkty lecznicze Nie wiadomo, czy meksyletyna może wywoływać interakcje z innymi lekami. Pacjenci powinni być dokładnie obserwowani w przypadku leczenia ich meksyletyną w połączeniu z innymi produktami leczniczymi, ze szczególną kontrolą przy stosowaniu produktów leczniczych o wąskim oknie terapeutycznym.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje
Substraty CYP1A2 Meksyletyna jest silnym inhibitorem CYP1A2. Dlatego jednoczesne stosowanie meksyletyny z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez CYP1A2 (takimi jak teofilina, kofeina, lidokaina lub tyzanidyna) może wiązać się ze zwiększeniem stężenia jednocześnie stosowanego produktu leczniczego w osoczu i w wyniku tego zwiększeniem lub przedłużeniem jego wpływu terapeutycznego i (lub) działań niepożądanych, zwłaszcza w przypadku, kiedy meksyletyna jest podawana równolegle z substratami CYP1A2 o wąskim oknie terapeutycznym, takimi jak teofilina i tyzanidyna. Należy monitorować stężenie we krwi substratu CYP1A2, zwłaszcza przy zmianie dawki meksyletyny. Należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki substratu CYP1A2. Kofeina W badaniu klinicznym z udziałem 12 uczestników (5 zdrowych osób i 7 pacjentów z zaburzeniami rytmu serca) po podaniu meksyletyny klirens kofeiny uległ zmniejszeniu o 50%.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje
Podwyższone stężenie kofeiny podczas jednoczesnego stosowania meksyletyny może stanowić problem u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca. Dlatego podczas leczenia meksyletyną zaleca się ograniczenie ilości przyjmowanej kofeiny. Substraty OCT2 Transporter kationów organicznych 2 (organic cation transporter 2, OCT2) stanowi ważny szlak poboru związków kationowych w nerkach. Meksyletyna może wchodzić w interakcje z produktami leczniczymi transportowanymi przez OCT2 (takimi jak metformina i dofetylid). Jeżeli wystąpi konieczność jednoczesnego stosowania meksyletyny i innych substratów OCT2, należy monitorować stężenie we krwi substratu OCT2, zwłaszcza po zmianie dawki meksyletyny. Należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki substratu OCT2. Substraty innych enzymów i transporterów Nie oceniono dotychczas potencjalnych interakcji pomiędzy meksyletyną a substratami innych często występujących enzymów i transporterów.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje
Aktualnie przeciwwskazane jest stosowanie meksyletyny z jakimkolwiek substratem o wąskim oknie terapeutycznym, takim jak digoksyna, lit, fenytoina, teofilina lub warfaryna (patrz punkt 4.3).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania meksyletyny u kobiet w okresie ciąży. Ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania meksyletyny u kobiet w okresie ciąży wskazują, że meksyletyna przenika przez łożysko i dociera do płodu. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania meksyletyny w okresie ciąży. Karmienie piersią Meksyletyna przenika do mleka ludzkiego. Brak wystarczających danych dotyczących wpływu meksyletyny na organizm noworodka lub niemowlęcia. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie meksyletyny biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie badano wpływu meksyletyny na płodność ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Meksyletyna wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Po podaniu meksyletyny może wystąpić splątanie, niewyraźne widzenie (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Zarys profilu bezpieczeństwa Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych u pacjentów leczonych meksyletyną należą ból brzucha (12%), bezsenność (12%) i zawroty głowy (8%). Najczęściej zgłaszanymi ciężkimi działaniami niepożądanymi u pacjentów leczonych meksyletyną są DRESS oraz zaburzenia rytmu serca (blok przedsionkowo-komorowy, arytmia, migotanie komór). Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Działania niepożądane zostały przedstawione w poniższej tabeli według klasyfikacji układów i narządów, począwszy od najczęściej występujących zdarzeń, zgodnie z następującymi wytycznymi : bardzo często (≥ 1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Dane dotyczące bardzo częstych i częstych działań niepożądanych pochodzą z badania MYOMEX.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane
Informacje o rzadziej występujących działaniach niepożądanych pochodzą z obserwacji po wprowadzeniu do obrotu. W każdej częstości występowania działania niepożądane przedstawiono według malejącej ciężkości.

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana Leukopenia, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko Reakcja na lek z eozynofiliąi objawami ogólnoustrojowymi
Częstość nieznana Zespół toczniopodobny,złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona
Zaburzenia psychiczne Bardzo często Bezsenność

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane

Często Senność
Częstość nieznana Omamy,stan splątania
Zaburzenia układu nerwowego Często Ból głowy,parestezje, niewyraźne widzenie
Niezbyt często Napad drgawkowy, zaburzenia mowy
Częstość nieznana Podwójne widzenie, zaburzenia smaku
Zaburzenia ucha i błędnika Często Zawroty głowy
Zaburzenia serca Często Tachykardia
Niezbyt często Bradykardia
Częstość nieznana Blok przedsionkowo- komorowy
Zaburzenia naczyniowe Często Zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie tętnicze
Częstość nieznana Zapaść krążeniowa, Uderzenia gorąca
Zaburzenia układu oddechowego, klatkipiersiowej i śródpiersia Częstość nieznana Włóknienie płuc
Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często Ból brzucha
Często Nudności
Częstość nieznana Biegunka, wymioty,owrzodzenie przełyku, perforacja przełyku
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Rzadko Zaburzenia czynności wątroby
Bardzo rzadko Polekowe uszkodzenie wątroby,zaburzenia wątroby, zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Trądzik
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Często Ból kończyn
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Zmęczenie, astenia,uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej,osłabienie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Objawy W przypadku ostrego przedawkowania po przyjęciu chlorowodorku meksyletyny w dawce 4.4 g zgłaszano zgony, ale również przypadki przeżycia po ostrym przedawkowaniu po przyjęciu dawki około 4 g chlorowodorku meksyletyny doustnie. Do objawów przedawkowania meksyletyny należą: zaburzenia neurologiczne (parestezje, uczucie splątania, omamy, napady drgawkowe) oraz zaburzenia ze strony serca (bradykardia zatokowa, niedociśnienie, zapaść oraz, w krytycznych przypadkach, zatrzymanie akcji serca. Postępowanie w przypadku przedawkowania Leczenie jest głównie objawowe. W ciężkich przypadkach może być konieczny nadzór szpitalny. W przypadku bradykardii z niedociśnieniem należy podać dożylnie atropinę. W przypadku napadu drgawkowego należy zastosować lek z grupy benzodiazepin.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki nasercowe, leki przeciwarytmiczne, klasa Ib; kod ACT: C01BB02. Mechanizm działania Meksyletyna silnie blokuje kanały sodowe w sytuacjach nadmiernej erupcji potencjałów czynnościowych (blokowanie zależne od używania) i (lub) przedłużonej depolaryzacji (blokowanie zależne od woltażu) występującej w chorych tkankach, a nie w przypadku fizjologicznej pobudliwości (blokowanie spoczynkowe lub napięciowe). Zatem meksyletyna jest najbardziej aktywna we włóknach mięśniowych narażonych na wielokrotne wyładowania (takich jak mięśnie szkieletowe). Łagodzi objawy miotonii poprzez zmniejszenie sztywności mięśni w mechanizmie skrócenia opóźnienia relaksacji mięśnia. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania meksyletyny w miotonii niedystroficznej oceniono w badaniu MYOMEX, tj.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne
wieloośrodkowym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, z grupą kontrolną otrzymującą placebo, w układzie naprzemiennym (dwa 18-dniowe okresy leczenia), z 4-dniowym okresem wypłukiwania, do którego włączono 13 pacjentów z miotonią wrodzoną (myotonia congenita, MC) i 12 pacjentów z paramiotonią wrodzoną (paramyotonia congenita, PC). Ogólna populacja badania była w wieku od 20 do 66 lat, około 2/3 stanowili mężczyźni. Do badania włączono pacjentów, u których wystąpiły objawy miotonii obejmujące co najmniej 2 segmenty i mające wpływ na co najmniej 3 codzienne czynności. Pacjenci byli losowo przydzielani do grup leczenia w układzie naprzemiennym polegającym na sekwencyjnym stosowaniu 2 następujących schematów leczenia: a) meksyletyna w dawce początkowej 167 mg na dobę zwiększanej stopniowo o 167 mg w odstępach 3-dniowych do uzyskania dawki maksymalnej 500 mg na dobę w ciągu 1 tygodnia lub b) placebo.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne
1 Głównym miernikiem skuteczności zarówno w przypadku MC, jak i PC był wynik nasilenia sztywności w ocenie dokonywanej przez pacjenta na wizualnej skali analogowej (Visual Analogue Scale, VAS). Skala VAS jest skonstruowana jako miernik bezwzględny mający postać poziomej linii prostej o długości 100 mm z punktami końcowymi oznaczającymi „zupełny brak sztywności” (0) i „możliwie najmocniej nasiloną sztywność” (100). Główne drugoplanowe punkty końcowe stanowiły: zmiany w zakresie jakości życia zależnej od stanu zdrowia mierzone przy użyciu specjalnego kwestionariusza oceny jakości życia w chorobie nerwowo-mięśniowej (individualised neuromuscular 1. Sprawozdanie z badania klinicznego odnosi się do dawki 200 mg, która odpowiada ilości chlorowodorku meksyletyny (odpowiadającej 166,62 mg podstawowej meksyletyny). quality of life, INQoL) oraz testu sprawnościowego oceniającego czas potrzebny, aby wstać z krzesła, obejść je dookoła i ponownie usiąść (testu z krzesłem).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki głównego i drugoplanowych punktów końcowych zestawiono w tabeli poniżej.

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Meksyletyna Placebo
Analiza głównaWynik oceny sztywności (skala VAS) (mm)
Liczba uczestników 25 25
Mediana wyniku w skali VAS na początku badania 71,0 81,0
Mediana wyniku w skali VAS w dniu 18. 16,0 78,0
Mediana bezwzględnej zmiany wyniku początkowego w skali VAS -42,0 2,0
Odsetek pacjentów uzyskujących bezwzględnązmianę wyniku początkowego w skali VAS ≥ 50 mm w dniu 18. 12/21 (57,1%) 3/22 (13,6%)
Wpływ leczenia (liniowy model mieszany) p< 0,001
Analiza drugoplanowaTest z krzesłem
Liczba uczestników 25 25
Średni (SD) wynik początkowy 7,3 (3,5)
Średni wynik (SD) w dniu 18. 5,2 (1,6) 7,5 (4,1)
Średnia (SD) bezwzględna zmiana wyniku początkowego -2,1 (2,9) 0,2 (1,6)
Wpływ leczenia (test Wilcoxona dla par obserwacji) p = 0,0007
Analiza drugoplanowaWyodrębniona jakość życia w chorobie nerwowo-mięśniowej – Ogólna jakość życia
Liczba uczestników 25 25
Mediana wyniku na początku badania 51,1
Mediana wyniku w dniu 18. 23,3 48,3
Mediana bezwzględnej zmiany wyniku początkowego -25,0 1,1
Wpływ leczenia (liniowy model mieszany) p< 0,001
Analiza drugoplanowaWskaźnik skuteczności w skali ogólnego wrażenia klinicznego (Clinical Global Impression, CGI)
Liczba uczestników 25 25
Wskaźnik CGI oceniony jako skuteczny przez badaczy 22 (91,7%) 5 (20,0%)
Wskaźnik CGI oceniony jako skuteczny przez pacjentów 23 (92,0%) 6 (24,0%)
Wpływ leczenia (test Mc Nemara) p< 0,001
Analiza drugoplanowaWybór pomiędzy 2 okresami leczenia
Liczba uczestników 25 25
Preferowany okres 20 (80,0%) 5 (20,0%)
Wpływ leczenia (test binominalny) p = 0,0041
Analiza drugoplanowaSkala kliniczna miotonii ogólny wskaźnik nasilenia choroby
Liczba uczestników 25 25
Średni (SD) wynik początkowy 53,8 (10,0)
Średni wynik (SD) w dniu 18. 24,0 (17,1) 47,6 (23,3)
Średnia (SD) bezwzględna zmiana wyniku początkowego -29,8 (16,0) -6,2 (19,0)
Wpływ leczenia (liniowy model mieszany) p< 0,001
Analiza drugoplanowaSkala kliniczna miotonii ogólny wskaźnik niepełnosprawności
Liczba uczestników 25 25
Średni (SD) wynik początkowy 7,8 (2,8)
Średni wynik (SD) w dniu 18. 2,7 (2,6) 7,0 (3,8)
Średnia (SD) bezwzględna zmiana wyniku początkowego -5,1 (3,1) -0,8 (3,4)

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wpływ leczenia (liniowy model mieszany) p< 0,001
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Namuscla w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu łuszczycy plackowatej (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu doustnym meksyletyna wchłania się szybko i prawie całkowicie z dostępnością biologiczną wynoszącą około 90% u zdrowych osób. Szczytowe stężenie w osoczu występuje po około 2 do 3 godzin po podaniu doustnym. Po podawaniu wielokrotnym nie obserwowano istotnego gromadzenia meksyletyny. Pokarm nie ma wpływu na szybkość ani zasięg wchłaniania meksyletyny. Dlatego meksyletynę można przyjmować niezależnie od posiłku. Dystrybucja Meksyletyna ulega szybkiej dystrybucji w organizmie. Objętość dystrybucji jest bardzo duża, u zdrowych osób sięga od 5 do 9 l/kg. Meksyletyna słabo wiąże się z białkami osocza (w 55%). Meksyletyna przenika przez barierę łożyskową i do mleka ludzkiego. Metabolizm Metabolizm meksyletyny zachodzi głównie (w 90%) w wątrobie. Główną ścieżkę metaboliczną stanowi układ enzymatyczny CYP2D6, chociaż meksyletyna jest również substratem enzymów CYP1A2.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Rozpad metaboliczny postępuje wieloma drogami, takimi jak hydroksylacja aromatyczna i alifatyczna, dealkilacja, deaminacja i N-oksydacja. Kilka pośrednich metabolitów poddawanych jest dalszemu sprzęganiu z kwasem glukuronowym (faza II metabolizmu). Są to między innymi główne metabolity: p-hydroksy meksyletyna, hydroksy-metylo meksyletyna i N-hydroksy meksyletyna. Wpływ fenotypu CYP2D6 na metabolizm meksyletyny został wszechstronnie zbadany. Farmakokinetyka meksyletyny cechuje się istotnie niższym całkowitym i nerkowym klirensem skutkującym wydłużonym okresem połowiczej eliminacji, wyższą ekspozycją i niższą objętością dystrybucji u osób cechujących się słabym metabolizmem w porównaniu z osobami o intensywnym metabolizmie. Około 10% leku wydala się w postaci niezmienionej przez nerki. Eliminacja Eliminacja meksyletyny u ludzi jest powolna (średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 10 godzin od 5 do 15 godzin).
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Wydalanie meksyletyny zasadniczo odbywa się przez nerki (90% dawki, w tym 10% w postaci niezmienionej). Wydalanie meksyletyny może być większe w kwaśnym pH układu moczowego w porównaniu z pH obojętnym lub zasadowym. W badaniu klinicznym 51% dawki meksyletyny zostało wydalone przez nerki przy pH 5, w porównaniu z 10% przy pH obojętnym. Nie oczekuje się, aby zmiany pH układu moczowego miały wpływ na skuteczność i bezpieczeństwo stosowania meksyletyny. Liniowość lub nieliniowość W zakresie dawek od 83 mg do 500 mg obserwowano związek liniowy pomiędzy dawką meksyletyny a jej stężeniem w osoczu. Szczególne populacje Polimorfizm CYP2D6 Polimorfizm CYP2D6 wpływa na farmakokinetykę meksyletyny. U osób o słabym metabolizmie CYP2D6 stężenie meksyletyny jest wyższe niż u osób o pośrednim i intensywnym (czyli prawidłowym) lub ultraszybkim metabolizmie. Odsetek takich grup według stopnia metabolizmu w populacjach o różnym pochodzeniu etnicznym przedstawiono w formie tabeli poniżej.

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Pochodzenie etniczne Osoby o wolnym metabolizmie (SM) Osoby o pośrednim metabolizmie (PM) Osoby o ultraszybkim metabolizmie (UM)
Rasa kaukaska Maksymalnie 10% 1-2% Maksymalnie 10%
Rasa afrykańska Maksymalnie 10% – Maksymalnie 5%
Rasa azjatycka Maksymalnie 5% Ponad 50% Maksymalnie 2%

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Masa ciała W analizach farmakokinetyki w populacji wykazano, że na farmakokinetykę meksyletyny ma wpływ masa ciała. Wiek Wiek nie ma klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na meksyletynę u osób dorosłych.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne wynikające z badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Jednakże te badania przeprowadzono niezgodnie ze współczesnymi standardami, a więc ich znaczenie kliniczne jest ograniczone. Głównymi wpływami obserwowanymi u szczurów i (lub) psów były wymioty, biegunka, drżenie, ataksja, drgawki i tachykardia. Niemniej badania takie nie zostały przeprowadzone zgodnie z obecnie przyjętymi standardami i w związku z tym nie można ich uznać za jednoznacznie istotne klinicznie. Wyniki badania przeprowadzonego na szczurach pod kątem potencjalnej rakotwórczości były niekorzystne, ale nie zostały one przeprowadzone zgodnie z obecnie przyjętymi standardami i w związku z tym nie można ich uznać za jednoznacznie istotne klinicznie.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Niekorzystny możliwy wpływ na genotoksyczność nie wskazuje na związek leczenia meksyletyną z podwyższonym ryzykiem rakotwórczym.
CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Zawartość kapsułki Skrobia kukurydziana Krzemionka koloidalna bezwodna Stearynian magnezu Otoczka kapsułki Żelaza tlenek (III) uwodniony (E 172) Tytanu dwutlenek (E 171) Żelatyna 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30 °C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Produkt leczniczy Namuscla 167 mg kapsułki jest pakowany w blistrach z Aluminium/PVC/PVDC po 30, 50, 100 lub 200 kapsułek w pudełku tekturowym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amiokordin, 50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 ml roztworu zawiera 50 mg amiodaronu chlorowodorku (Amiodaroni hydrochloridum), co odpowiada 47,33 mg amiodaronu. 3 ml roztworu (1 ampułka) zawiera 150 mg amiodaronu chlorowodorku, co odpowiada 141,98 mg amiodaronu. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 1 ml roztworu zawiera 20,2 mg alkoholu benzylowego, 3 ml roztworu (1 ampułka) zawiera 60,6 mg alkoholu benzylowego. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań Przezroczysty, lekko żółty, roztwór
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Amiodaron podaje się dożylnie, jeśli konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub jeśli podawanie doustne leku nie jest możliwe. Leczenie groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca: zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, jeśli inne leki nie mogą być zastosowane komorowe zaburzenia rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), jeśli inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie w ośrodkach intensywnej opieki dysponujących możliwością monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji serca. Lek należy stosować w infuzji dożylnej. W przypadku infuzji ciągłej lub powtarzanej, amiodaron należy podawać przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć niepożądanych reakcji w miejscu podania (patrz punkt 4.8). Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zapaści krążeniowej, amiodaron we wstrzyknięciu dożylnym można podawać tylko w nagłych sytuacjach, jeśli inne leki są nieskuteczne, wyłącznie w oddziale intensywnej terapii, prowadząc ciągłe monitorowanie elektrokardiograficzne. Stosowana dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Za wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjentów z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna, wstrzyknięcie dawki amiodaronu powinno trwać minimum 3 minuty.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie
Produkt leczniczy Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, wykazuje niezgodność z fizjologicznym roztworem sodu chlorku i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml 5% roztworu glukozy nie jest stabilny i nie należy go stosować. Infuzja dożylna Dawka nasycająca: zwykle dawka nasycająca wynosi 5 mg/kg mc. podana w 250 ml 5% roztworu glukozy w infuzji trwającej od 20 minut do 2 godzin. Infuzję można powtarzać 2 do 3 razy na dobę. Szybkość infuzji należy ustalić na podstawie uzyskanego skutku działania leku. Działanie terapeutyczne pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie, dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie leku w infuzji. Dawka podtrzymująca: 10-20 mg/kg mc./dobę (zazwyczaj 600 do 800 mg/24 godziny do dawki 1200 mg/24 godziny) w infuzji w 250 ml 5% roztworu glukozy przez kilka dni.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie
W każdym przypadku należy dążyć do podawania minimalnej skutecznej dawki. Zmiana z podawania dożylnego na doustne: gdy tylko zostanie uzyskany pożądany skutek terapeutyczny należy rozpocząć jednoczesne podawanie doustne amiodaronu w zwykłej dawce nasycającej (3 x 200 mg na dobę). Dawkę podawaną dożylnie należy zmniejszać stopniowo. Dawkowanie w nagłych sytuacjach: stosuje się 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5% roztworu glukozy w powolnym, trwającym co najmniej 3 minuty wstrzyknięciu. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg) ze względu na ryzyko wystąpienia zapaści krążeniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w infuzji dożylnej. Resuscytacja krążeniowo-oddechowa W szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając odpowiednią objętość roztworu produktu Amiokordin w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się w formie bolusu dożylnego.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie
W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć dożylne podanie dodatkowej dawki amiodaronu, wynoszącej 150 mg (lub 2,5 mg/kg). Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Nie ma szczegółowych danych dotyczących dawkowania u osób w podeszłym wieku. Jednak u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej bradykardii lub zaburzeń przewodzenia. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, przeciwwskazane jest podawanie dożylne produktu Amiokordin noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat (szczegółowe informacje w punkcie 4.4).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie
Niezgodności farmaceutyczne – patrz punkt 6.2.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 Bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy i zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca (ryzyko zahamowania czynności węzła) Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem Blok dwu–lub trójwiązkowy, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca lub założonym tymczasowym układem stymulacyjnym Jednoczesne stosowanie z innymi lekami, które mogą powodować zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5) Choroby tarczycy Ciąża Okres karmienia piersi? Zapaść krążeniowa, ciężkie niedociśnienie tętnicze Dożylne podanie leku jest przeciwwskazane w przypadku niedociśnienia, ciężkiej niewydolności układu oddechowego, kardiomiopatii zastoinowej lub niewydolności serca (możliwe zaostrzenie) Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, podawanie dożylne amiodaronu jest przeciwwskazane u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat Powyższe przeciwwskazania nie mają zastosowania, jeśli amiodaron jest stosowany w oddziale intensywnej terapii, w resuscytacji krążeniowo-oddechowej nagłego zatrzymania krążenia w przebiegu migotania komór, jeśli defibrylacja nie jest skuteczna.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Amiodaron może być podawany dożylnie wyłącznie w oddziale intensywnej terapii, gdzie stan kliniczny pacjenta jest stale monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego). W przypadku, gdy tylko jest to możliwe, amiodaron podawany dożylnie należy stosować przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć reakcji niepożądanych w miejscu podania (patrz punkt 4.8). Należy zwrócić uwagę na wszelkie objawy niedociśnienia, ciężkiej niewydolności oddechowej, niewyrównanej lub ciężkiej niewydolności serca. Szczegółowe informacje dotyczące wstrzyknięć dożylnych Ze względu na ryzyko zaburzeń hemodynamicznych (ciężkie niedociśnienie, zapaść krążeniowa) wstrzyknięcie dożylne nie jest zalecane rutynowo. Jeśli tylko jest to możliwe, preferowana jest infuzja dożylna.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Amiodaron może być podawany we wstrzyknięciu dożylnym tylko w nagłych sytuacjach, gdy inne leki są nieskuteczne, wyłącznie w oddziale intensywnej terapii, gdzie stan pacjenta jest ciągle monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego). Dawka wynosi około 5 mg na kg masy ciała. Amiodaron powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym trwającym co najmniej 3 minuty z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej związanej z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg), ze względu na ryzyko wystąpienia nieodwracalnej zapaści krążeniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w infuzji dożylnej. Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji), z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie świadczą o zatruciu amiodaronem. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkty 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje małą aktywność wywoływania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Ciężka bradykardia i blok serca (patrz punkt 4.5) Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem zaobserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca. Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV. Pacjentom stosującym schemat zawierający sofosbuwir należy podawać amiodaron wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca u pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć stosowanie schematu zawierającego sofosbuwir. Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Wystąpienie duszności oraz nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc po zastosowaniu amiodaronu drogą dożylną.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku podejrzenia takiego rozpoznania u pacjenta, u którego wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka), należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej. W takim przypadku należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zazwyczaj odwracalne po wczesnym odstawieniu amiodaronu (objawy kliniczne ustępują zazwyczaj po upływie 3 do 4 tygodni, z następową stopniową poprawą wyników badań radiologicznych oraz badań czynnościowych płuc, w okresie kilku miesięcy). Należy rozważyć także rozpoczęcie stosowania kortykosteroidów. Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych, czasami prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Może być to związane z interakcją tlenu podawanego w dużym stężeniu (patrz poniżej i punkty 4.5 oraz 4.8). Znieczulenie (patrz punkty 4.5 i 4.8) Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia leczenia. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3-krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym ciężkiej niewydolności komórek wątrobowych lub niewydolności wątroby, czasami prowadzących do zgonu) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą one wystąpić zarówno podczas stosowania doustnego, jak i dożylnego oraz w ciągu 24 godzin od dożylnego podania amiodaronu.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą mieć niewielkie nasilenie (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu amiodaronu. Zgłaszano jednak przypadki zakończone zgonem. Ciężkie reakcje skórne Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem, jeśli podczas jego stosowania pojawią się reakcje skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona (SJS – Stevens-Johnson syndrome) (postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych, gorączka i ból stawów) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN – Toxic Epidermal Necrolysis) (ciężka, gwałtownie przebiegająca choroba, objawiająca się pękającymi olbrzymimi pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych płatów naskórka oraz gorączką), lub pęcherzowego zapalenia skóry i reakcji polekowej z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do zgonu. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka oftalmoskopem. Stwierdzenie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku. Interakcje z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści wapnia zwalniający rytm serca (werapamil, diltiazem), drażniące leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię. P przeszczep serca W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy przeszczepu, wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PGD, ang. Primary Graft Dysfunction).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Pierwotna dysfunkcja przeszczepu (PGD) jest zagrażającym życiu powikłaniem przeszczepu serca, które charakteryzuje się zaburzeniami lewej komory, prawej komory lub zaburzeniami dwukomorowymi i występuje w ciągu pierwszych 24 godzin po przeszczepie, dla której nie ma możliwej do zidentyfikowania wtórnej przyczyny (patrz punkt 4.8). Ciężka postać PGD może być nieodwracalna. U pacjentów znajdujących się na liście oczekujących na przeszczep serca należy jak najwcześniej przed przeszczepem rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1 i 5.2. Produkt Amiokordin w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera alkohol benzylowy o stężeniu 20 mg/ml (patrz punkt 6.1).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ alkohol benzylowy u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat może powodować reakcje toksyczne i alergiczne, przeciwwskazane jest podawanie dożylne produktu w tych grupach wiekowych. Po podaniu dożylnym roztworów zawierających ten konserwant donoszono o występowaniu „zespołu śmiertelnych zaburzeń oddechowych” (ang. „gasping syndrome”), zakończonego zgonem u noworodków (dzieci przed ukończeniem pierwszego miesiąca życia). Objawy obejmują nagłe wystąpienie „zespołu śmiertelnych zaburzeń oddechowych”, niedociśnienia tętniczego, bradykardii i zapaści sercowo-krążeniowej. Specjalne ostrzeżenia dotyczące niektórych składników leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, zawiera 20,2 mg alkoholu benzylowego w każdym ml roztworu. 3 ml roztworu (1 ampułka) zawiera 60,6 mg alkoholu benzylowego. Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne. Dożylne podawanie alkoholu benzylowego noworodkom wiąże się z ryzykiem ciężkich działań niepożądanych i śmierci (tzw.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
„gasping syndrome”). Minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której mogą wystąpić objawy toksyczności jest nieznana. U małych dzieci istnieje zwiększone ryzyko z powodu kumulacji. Dodatkowe informacje znajdują się powyżej (patrz punkt 4.4 ,,Dzieci i młodzież”). Duże objętości alkoholu benzylowego należy podawać z ostrożnością i tylko w razie konieczności, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, z powodu ryzyka kumulacji i toksyczności (kwasica metaboliczna). Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem produktu leczniczego, gdyż duża ilość alkoholu benzylowego może gromadzić się w ich organizmie i powodować działania niepożądane (tzw. kwasicę metaboliczną).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes lub wydłużające odstęp QT Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Do tych leków należą: leki przeciwarytmiczne klasy IA (np.: chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), sotalol, bretylium, beprydyl, podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna (podana pozajelitowo), leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperydol, amisulpiryd, sertindol, preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
doksepina, amitryptylina, niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, winkamina, cyzapryd, niektóre leki neuroleptyczne. Leki wydłużające odstęp QT Podczas jednoczesnego podawania amiodaronu i leków o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka u danego pacjenta, ponieważ może zwiększyć się ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.4). Należy monitorować stan pacjenta, aby stwierdzić, czy nie wystąpiło wydłużenie odstępu QT. U pacjentów otrzymujących amiodaron należy unikać podawania fluorochinolonów. Leki zwalniające rytm serca, wywołujące zaburzenia automatyzmu lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z tymi lekami.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
Leki beta-adrenolityczne oraz leki z grupy antagonistów wapnia spowalniających rytm serca (werapamil, diltiazem) mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia. Interakcje innych leków z amiodaronem (patrz punkt 4.4) Jednoczesne podawanie amiodaronu ze schematami zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do poważnej, objawowej bradykardii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego ich stosowania zaleca się uważne monitorowanie pracy serca pacjenta (patrz punkt 4.4). Leki mogące wywołać hipokaliemię Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z następującymi lekami: drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes – należy stosować leki przeczyszczające z innej grupy.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków w skojarzeniu z amiodaronem: leki mogące wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: leki moczopędne, kortykosteroidy (gliko-, mineralo-) stosowane ogólnoustrojowo, tetrakozaktyd, amfoterycyna B podawana dożylnie. Należy zapobiegać wystąpieniu hipokaliemii, a w przypadku jej stwierdzenia, należy uzupełnić niedobór potasu oraz należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych (należy wdrożyć stymulację komorową, można podawać magnez w infuzji dożylnej). Znieczulenie ogólne (patrz punkty 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie reagująca na podanie atropiny), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych czasami prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zakończeniu zabiegu chirurgicznego (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ leku Amiokordin na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, deetyloamiodaron hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać narażenie na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem. Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem narażenia organizmu na te substraty.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
Glikozydy naparstnicy Stosowanie amiodaronu u pacjentów leczonych długotrwale digoksyną może spowodować zwiększenie stężenia digoksyny we krwi i wywołać objawy jej przedawkowania – zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne). Dodatkowo możliwe jest zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu ze względu na zmniejszenie klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Należy obserwować pacjenta, aby stwierdzić, czy nie występują objawy kliniczne toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie substratów izoenzymu CYP2C9 w osoczu, takich jak warfaryna lub fenytoina, przez hamowanie izoenzymu 2C9 cytochromu P450. Warfaryna Skojarzenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, powodując ryzyko krwawienia. Konieczne jest ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany – INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. Fenytoina Skojarzenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołując objawy neurologiczne. Należy ściśle monitorować stan kliniczny pacjenta i natychmiast po wystąpieniu pierwszych objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny oraz oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
Substraty CYP2D6 Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu powoduje zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania izoenzymu 2D6 cytochromu P450. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu. Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu i wystąpienie ich toksyczności. Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. Statyny Podczas jednoczesnego stosowaniu amiodaronu ze statynami metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna występuje zwiększone ryzyko toksycznego wpływu na układ mięśniowy (np. rabdomioliza).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje
Zaleca się stosowanie statyn nie metabolizowanych przez CYP3A4 podczas leczenia amiodaronem. Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Amiokordin Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać narażenie na amiodaron. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku grejpfrutowego oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu, stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Karmienie piersi? Amiodaron przenika do mleka kobiecego w znaczących ilościach, dlatego stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Płodność Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Na podstawie danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania nie stwierdzono, aby amiodaron powodował zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz zgodnie z następującą częstością występowania: bardzo często ≥1/10 często ≥1/100 do <1/10 niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100 rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000 bardzo rzadko <1/10 000 częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana: neutropenia, agranulocytoza Zaburzenia serca Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana Bardzo rzadko: znaczna bradykardia, zatrzymanie czynności węzła zatokowego wymagające zakończenia leczenia amiodaronem, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku, wystąpienie nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszenie istniejących zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem akcji serca (patrz punkty 4.4 i 4.5).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Działania niepożądane
Częstość nieznana: częstoskurcz typu torsade de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo rzadko: nudności Częstość nieznana: zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często: reakcje niepożądane w miejscu podania leku, takie jak: ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie krwi, naciek, stan zapalny, stwardnienie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zakażenie, zmiany zabarwienia skóry Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: izolowane, zazwyczaj umiarkowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (1,5 do 3 razy powyżej górnego zakresu normy), występujące na początku leczenia (mogące powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie), ostre zaburzenia czynności wątroby z dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasami zakończona zgonem (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Działania niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego). Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Częstość nieznana: nadczynność tarczycy Zaburzenia układu nerwowego Bardzo rzadko: nieznaczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (rzekomy guz mózgu), ból głowy Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Częstość nieznana: ból odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia Bardzo rzadko: śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc czasami prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4), ciężkie powikłania oddechowe (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych), czasami zakończone zgonem (patrz punkt 4.4 i 4.5), skurcz oskrzeli i (lub) bezdech w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej (zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową) Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często: wyprysk Bardzo rzadko: nadmierna potliwość Częstość nieznana: pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) lub zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS) Zaburzenia naczyniowe Często: obniżenie ciśnienia tętniczego, zwykle umiarkowane i przemijające – donoszono o przypadkach ciężkiego niedociśnienia tętniczego lub zapaści krążeniowej w następstwie przedawkowania leku lub zbyt szybkiego podania Bardzo rzadko: nagłe zaczerwienienie twarzy Zaburzenia oka Częstość nieznana: neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz punkt 4.4) Zaburzenia psychiczne Często: zmniejszone libido Częstość nieznana: majaczenie (w tym splątanie), omamy Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach Częstość nieznana: pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca (patrz punkt 4.4) Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem: Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie ma dostępnych danych dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego drogą dożylną. Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego drogą doustną. Może wystąpić bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo – komorowy, częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, niewydolność krążenia, a także obniżenie ciśnienia i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej, leczenie jest objawowe.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, klasa III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego, powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (klasa III wg podziału Vaughana Williamsa). Zwolnienie czynności serca na skutek zmniejszenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie blokujące receptory alfa- i beta-adrenergiczne. Zwolnienie przewodzenia w węźle zatokowo-przedsionkowym, przedsionkach i węźle przedsionkowo-komorowym – im szybszy rytm serca, tym działanie bardziej nasilone; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo-komorowych. Brak ujemnego działania inotropowego.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dzieci. W opublikowanych badaniach, bezpieczeństwo stosowania amiodaronu oceniono u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. Następujące dawki leku zostały zastosowane w klinicznych badaniach pediatrycznych: Podanie dożylne: dawka nasycająca: 5 mg/kg mc. podana w czasie od 20 minut do 2 godzin, dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg mc./dobę podana w infuzji ciągłej trwającej od kilku godzin do kilku dni. W razie konieczności, można rozpocząć jednoczesne leczenie amiodaronem podawanym doustnie. Stosowanie amiodaronu w resuscytacji krążeniowo-oddechowej Bezpieczeństwo i skuteczność dożylnego stosowania amiodaronu u pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych w mechanizmie migotania komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna, oceniano w dwóch badaniach przeprowadzonych z zastosowaniem podwójnie ślepej próby: w badaniu ARREST (porównanie amiodaronu z placebo) oraz badaniu ALIVE (porównanie amiodaronu z lidokainą).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwszorzędowym punktem końcowym w obu badaniach było przeżycie do momentu przyjęcia do szpitala. W badaniu ARREST 504 pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych, w mechanizmie migotania komór lub częstoskurczu komorowego bez tętna, opornych na trzykrotną lub większą liczbę defibrylacji i adrenalinę, poddano randomizacji do zastosowania amiodaronu w dawce 300 mg, rozpuszczonego w 20 ml 5% glukozy, podanego w szybkim wstrzyknięciu do żyły obwodowej (246 pacjentów) lub placebo (258 pacjentów). Wśród 197 pacjentów (39%), którzy przeżyli do momentu przyjęcia do szpitala, zastosowanie amiodaronu w istotny sposób zwiększało szansę na skuteczną resuscytację i przyjęcie do szpitala: 44% pacjentów w grupie, w której zastosowano amiodaron, w porównaniu do 34% w grupie, w której stosowano placebo [p=0,03].
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Po dokonaniu korekty względem innych niezależnych czynników rokowniczych, skorygowana wartość ilorazu szans dla przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wyniosła 1,6 dla amiodaronu w porównaniu z grupą placebo (95% przedział ufności, 1,1 do 2,4; p=0,02). W grupie, w której stosowano amiodaron odnotowano częstsze występowanie niedociśnienia (59% wobec 25%, p=0,04) i bradykardii (41% wobec 25%, p=0,004) niż w grupie placebo. W badaniu ALIVE 347 pacjentów z migotaniem komór opornym na trzykrotną defibrylację, podaniem adrenaliny z następową, kolejną defibrylacją lub z nawrotem migotania komór po początkowej, skutecznej defibrylacji, zostało poddanych randomizacji do grup, w których stosowano amiodaron (5 mg/kg szacowanej masy ciała, rozpuszczone w 30 ml 5% glukozy) z placebo odpowiadającym lidokainie lub lidokainę (1,5 mg/kg w stężeniu 10 mg/ml) z placebo odpowiadającym amiodaronowi, zwierającym ten sam rozpuszczalnik (polisorbat 80).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Spośród 347 pacjentów włączonych do badania, w przypadku podania amiodaronu uzyskano istotne zwiększenie szansy skutecznej resuscytacji i przyjęcia do szpitala: 22,8% pacjentów w grupie, w której stosowano amiodaron (41 spośród 180 pacjentów) i 12% w grupie, w której stosowano lidokainę (20 spośród 167 pacjentów) [p=0,009]. Po dokonaniu korekty względem innych czynników, mogących wpływać na prawdopodobieństwo przeżycia, skorygowana wartość ilorazu szans na przeżycie do momentu przyjęcia do szpitala u pacjentów otrzymujących amiodaron, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi lidokainę, wyniosła 2,49 (95% przedział ufności, 1,28 do 4,85; p=0,007). Nie stwierdzono różnic pomiędzy grupami w zakresie odsetka pacjentów, którzy wymagali leczenia bradykardii z zastosowaniem atropiny lub leczenia presyjnego z zastosowaniem dopaminy, lub w zakresie odsetka pacjentów, którzy otrzymali dodatkowo lidokainę w próbie otwartej.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, deetyloamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP1A1, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i deetyloamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów, takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% zwiększenie stężenia kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Stężenie amiodaronu podawanego dożylnie bardzo szybko zmniejsza się we krwi, z dużym wysyceniem tkanek. Maksymalne działanie we krwi występuje po około 15 minutach i utrzymuje się przez okres około 4 godzin. Złożona farmakokinetyka amiodaronu nie została całkowicie wyjaśniona. Głównym metabolitem jest deetyloamiodaron. Amiodaron silnie wiąże się z białkami osocza (> 95%).
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
Wydalany jest głównie z kałem i w niewielkiej ilości z moczem. Badanie przeprowadzone zarówno na zdrowych ochotnikach, jak i osobach chorych, którym dożylnie podano amiodaron wykazało, że wyliczone objętości dystrybucji oraz całkowity klirens z osocza przy wykorzystaniu modelu dwukompartmentowego były podobne w obu grupach. Eliminacja amiodaronu po dożylnym podaniu okazała się zgodna z rozkładem dwuwykładniczym z fazą dystrybucji trwającą około 4 godzin. Bardzo duża objętość dystrybucji w połączeniu ze stosunkowo niewielką pozorną objętością w kompartmencie centralnym sugeruje znaczne rozmieszczenie tkankowe. Okres półtrwania po podaniu 400 mg amiodaronu w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolusie) wyniósł w przybliżeniu 11 godzin. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W 2-letnim badaniu rakotwórczości u szczurów, zaobserwowano u obu płci istotny klinicznie wpływ amiodaronu na wzrost guzów pęcherzykowych tarczycy [gruczolaki i (lub) raki]. Ponieważ nie stwierdzono mutagennego działania amiodaronu, przypuszcza się, że do indukcji tego typu nowotworu dochodzi raczej w wyniku mechanizmu epigenetycznego (dziedzicznych zmian w ekspresji genów nie wynikających ze zmian w sekwencji DNA) niż działania genotoksycznego. U myszy nie zaobserwowano raka, jednak pojawił się zależny od dawki pęcherzykowy rozrost tarczycy. Wystąpienie tych objawów w tarczycach szczurów i myszy najprawdopodobniej wiązało się z wpływem amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych wyników w odniesieniu do ludzi jest małe.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Alkohol benzylowy Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkt leczniczy nie powinien być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem leków wymienionych w punkcie 6.6. Stosowanie materiałów medycznych z plastiku zawierających DEHP (2-dwuetyloheksyloftalan), w obecności roztworu amiodaronu do podawania dożylnego, może prowadzić do uwalniania DEHP. W celu minimalizowania narażenia pacjenta na DEHP zaleca się wykonanie końcowego rozcieńczenia amiodaronu przed infuzją i podawanie leku stosując zestawy niezawierające DEHP. Produkt leczniczy Amiokordin podawany dożylnie wykazuje także niezgodność z fizjologicznym roztworem sodu chlorku i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml 5% roztworu glukozy nie jest stabilny i nie należy go stosować.
CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dane farmaceutyczne
6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułki z bezbarwnego szkła z czerwonym pierścieniem, w tekturowym pudełku. 5 ampułek po 3 ml 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Bez specjalnych wymagań dotyczących usuwania. Instrukcje dotyczące przygotowania i obchodzenia się z produktem leczniczym: Produkt leczniczy Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, można mieszać jedynie z 5% roztworem glukozy. Należy podawać dożylnie w ciągu minimum 3 minut. Dawkę nasycającą we wlewie dożylnym należy podawać w 250 ml 5% glukozy przez czas od 20 minut do 2 godzin. Dawkę podtrzymującą we wlewie dożylnym należy podawać w 250 ml 5% glukozy. Wlewy dożylne należy podawać przy użyciu pompy objętościowej poprzez centralny cewnik żylny.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Opacorden, 200 mg, tabletki powlekane 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku (Amiodaroni hydrochloridum). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: czerwień koszenilowa, lak (E124). Każda tabletka zawiera 0,36 mg czerwieni koszenilowej, laku. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka powlekana Tabletki powlekane barwy różowej, okrągłe, obustronnie wypukłe.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW). Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawkowanie Dorośli Dawka nasycająca Zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w pierwszym tygodniu leczenia. Dawka podtrzymująca Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu serca). Dawkę należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, zależnie od jego potrzeb i odpowiedzi terapeutycznej. Zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 mg do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w stosowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego u dzieci i młodzieży. Nie zaleca się stosowania produktu u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1 i 5.2.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Dawkowanie
Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania. Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.8). Sposób podawania Podanie doustne.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną, jod lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Każda tabletka produktu zawiera 75 mg jodu. Bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła). Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym stymulatorem. Stosowanie amiodaronu jednocześnie z produktami, które mogą wywołać zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt. 4.5). Zaburzenia czynności tarczycy. Badania czynności tarczycy powinny być wykonywane u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia. Ciąża i okres karmienia piersią (patrz punkt 4.6).
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). W trakcie leczenia amiodaronem zaleca się monitorowanie aktywności transaminaz wątrobowych i wykonywanie badań EKG. Z powodu wielu ciężkich działań niepożądanych amiodaron powinien być stosowany w nawracających, zagrażających życiu arytmiach komorowych tylko w przypadku, gdy inne stosowane produkty okażą się nieskuteczne lub gdy pacjent nie toleruje innych leków. Leczenie tym produktem powinien prowadzić doświadczony lekarz, który posiada dostęp do odpowiedniej aparatury umożliwiającej monitorowanie działania leku. Ponadto lekarz powinien być przygotowany do przeciwdziałania zagrażającym życiu arytmiom, które mogą wystąpić po zastosowaniu leczenia amiodaronem.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Specjalne środki ostrozności
Amiodaron może powodować ciężkie działania niepożądane ze strony oczu, serca, płuc, wątroby, gruczołu tarczowego, skóry i obwodowego układu nerwowego (patrz punkt 4.8). Ponieważ wystąpienie tych działań niepożądanych może być opóźnione, należy uważnie obserwować pacjentów leczonych długoterminowo. Działania niepożądane są zwykle związane z dawką, pacjentom należy zatem podawać najmniejszą skuteczną dawkę podtrzymującą. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje amiodaron (patrz punkty 4.5 i 4.8). Ciężka bradykardia i blok serca Zaobserwowano przypadki ciężkiej bradykardii i bloku serca podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z sofosbuwirem. Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin lub dni, ale obserwowano także przypadki, w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV (ang. Hepatitis C Virus).
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Specjalne środki ostrozności
Amiodaron należy podawać pacjentom przyjmującym sofosbuwir wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego podawania. Po tym czasie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, należy również monitorować czynność serca w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie sofosbuwiru.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy również poinformować pacjentów przyjmujących amiodaron jednocześnie z sofosbuwirem o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o konieczności pilnego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes. Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3) w związku ze zwiększonym ryzykiem zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes; do tych leków należą: leki przeciwarytmiczne z grupy Ia: chinidyna, dyzopiramid, prokainamid; leki przeciwarytmiczne z grupy III: sotalol, bretylium, beprydyl; erytromycyna (podawana dożylnie), kotrimoksazol lub pentamidyna (podawana w postaci wstrzykiwań); leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperydol, amisulpiryd, sertindol; produkty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Interakcje
doksepina, maprotylina, amitryptylina; niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna; leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna; winkamina; cyzapryd; moksyfloksacyna. Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT (np. klarytromycyna) musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes. Pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać stosowania fluorochinolonów w przypadku pacjentów przyjmujących amiodaron (jednoczesne stosowanie z moksyfloksacyną jest przeciwwskazane). Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu lub przewodzenia serca. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z tymi lekami.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Interakcje
Leki beta-adrenolityczne oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem) mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzać przewodzenie. Leki mogące wywołać hipokaliemię Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, gdyż jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes; inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: lekami moczopędnymi, kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Interakcje
W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych; należy założyć stymulator oraz można podać dożylnie magnez. Leki stosowane w znieczuleniu ogólnym Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu oraz pacjentów otrzymujących duże dawki tlenu. U pacjentów leczonych amiodaronem, u których planowana jest narkoza, istnieje potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak oporna na atropinę bradykardia, niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia i zmniejszenie pojemności minutowej serca. Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrej niewydolności oddechowej u dorosłych), czasami kończących się zgonem, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Interakcje
Wpływ amiodaronu na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP 1A1, CYP 1A2, CYP 3A4, CYP 2C9, CYP 2D6 oraz glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą występować nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem. Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie. Glikozydy naparstnicy Mogą pojawić się zaburzenia czynności węzła zatokowego, automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergistyczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Interakcje
Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu. Substraty CYP 2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP 2C9, takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP 2C9. Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia. Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany – INR), aby dostosować dawki doustnych leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny wywołującego objawy neurologiczne.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Interakcje
Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania (objawy neurologiczne) zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć jej stężenie w osoczu. Substraty CYP P450 3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP 3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania. Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować dwukrotne zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. Statyny metabolizowane przez CYP 3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). Zaleca się podawanie z amiodaronem statyn niemetabolizowanych przez CYP3A4. Inne leki metabolizowane przez CYP 3A4: lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, fentanyl, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Interakcje
Substraty CYP 2D6 Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP 2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu. Wpływ innych produktów na amiodaron Inhibitory CYP 3A4 oraz CYP 2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikania inhibitorów CYP 3A4 podczas leczenia amiodaronem. Sok grejpfrutowy hamuje cytochrom P450 3A4 i może zwiększać stężenie amiodaronu w osoczu. Należy unikać spożywania soku grejpfrutowego podczas doustnego stosowania amiodaronu. Inne interakcje leków z amiodaronem (patrz punkt 4.4) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z sofosbuwirem może prowadzić do ciężkiej objawowej bradykardii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania, zaleca się monitorowanie czynności serca (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie produktu w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Jeśli ze względu na długi okres półtrwania rozważa się zakończenie leczenia amiodaronem przed planowaną ciążą, należy ocenić realne zagrożenie nawrotem arytmii zagrażającej życiu w odniesieniu do nieznanych, możliwych zagrożeń dla płodu. Karmienie piersi? Amiodaron przenika do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie produktu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Płodność Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Opacorden może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ze względu na możliwość występowania działań niepożądanych w postaci zaburzeń widzenia.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia. Częstość nieznana: neutropenia, agranulocytoza. Zaburzenia układu immunologicznego Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), reakcja anafilaktyczna, wstrząs anafilaktyczny. Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4) Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy (czasem zakończona zgonem). Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH).
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Działania niepożądane
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Częstość nieznana: zmniejszenie łaknienia. Zaburzenia psychiczne Często: zmniejszone libido. Częstość nieznana: majaczenie (w tym splątanie), omamy. Zaburzenia układu nerwowego Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego (przemijające po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu amiodaronu), koszmary senne, zaburzenia snu. Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po zakończeniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy, zawroty głowy. Częstość nieznana: parkinsonizm, zaburzenia węchu. Zaburzenia oka Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Działania niepożądane
Bardzo rzadko: neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia serca Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku. Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkty 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Częstość nieznana: zaburzenia rytmu typu torsades de pointes. Zaburzenia naczyniowe Bardzo rzadko: zapalenie naczyń. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, pęcherzykowe/śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami zakończone zgonem (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Działania niepożądane
Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej, czasami zakończonych zgonem, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkty 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny. Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Często: zaparcie. Niezbyt często: suchość w ustach. Częstość nieznana: zapalenie trzustki (ostre). Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4) Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5-3 razy powyżej zakresu wartości prawidłowych), występujące na początku leczenia.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Działania niepożądane
Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami zakończone zgonem. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami śmiertelne. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4). Często: wyprysk, ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po zakończeniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Działania niepożądane
Częstość nieznana: pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS). Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Częstość nieznana: ziarniniak, zahamowanie czynności szpiku. Badania diagnostyczne Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Działania niepożądane
Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Informacja dotycząca przedawkowania amiodaronu po podaniu doustnym jest ograniczona. Odnotowano kilka przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, bloku serca, napadów tachykardii komorowej, zaburzeń rytmu typu torsades de pointes, niewydolności krążeniowej i uszkodzenia wątroby. W przypadku przedawkowania leczenie powinno być objawowe. W celu zmniejszenia wchłaniania można zastosować płukanie żołądka. Pacjenci z zaburzeniami rytmu serca powinni być szczególnie dokładnie monitorowani. W przypadku wystąpienia bradykardii można podać leki β-adrenergiczne lub glukagon. Mogą również wystąpić ustępujące samoistnie napady częstoskurczu komorowego. Biorąc pod uwagę farmakokinetykę amiodaronu, zaleca się odpowiednie i przedłużone monitorowanie stanu pacjenta, zwłaszcza jego parametrów kardiologicznych. Zarówno w przypadku amiodaronu, jak i jego metabolitów, dializa jest nieskuteczna.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne klasy III, kod ATC: C01BD01 Amiodaron jest lekiem przeciwarytmicznym należącym do klasy III wg Vaughan-Williamsa. Przedłuża czas trwania potencjału błonowego wszystkich komórek mięśnia sercowego, przedłuża okres refrakcji i niekompetycyjnie blokuje receptory α- i β-adrenergiczne. Amiodaron działa podobnie do leków przeciwarytmicznych klasy I poprzez blokowanie nieaktywne kanałów sodowych. Z drugiej strony blokowanie kanałów potasowych jest typowe dla klasy III leków przeciwarytmicznych. Okres refrakcji jest wydłużony we wszystkich tkankach serca. Amiodaron hamuje przewodzenie w przedsionkach i węźle przedsionkowo-komorowym. W wyniku jego działania zmniejsza się częstotliwość akcji serca, wydłuża się odcinek PR i QT, następuje spłaszczenie fali T, pojawia się odcinek U, zmieniać może się kształt załamka T. Amiodaron rozszerza naczynia wieńcowe i zmniejsza opory naczyń obwodowych.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Jednakże długie stosowanie amiodaronu nie wpływa znacząco na hemodynamikę. Amiodaron podawany dożylnie w dawce 10 mg/kg masy ciała ma słabe działanie inotropowe ujemne. To działanie rzadko jest przyczyną przerwania leczenia u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca. Dzieci i młodzież Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W opublikowanych badaniach przeprowadzonych na grupie 1118 pacjentów pediatrycznych z różnego typu zaburzeniami rytmu serca oceniono bezpieczeństwo stosowania amiodaronu. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów pediatrycznych zastosowano następujące dawki: podanie doustne: dawka nasycająca: 10 do 20 mg/kg mc. na dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m2 na dobę, jeśli przeliczano na m2), dawka podtrzymująca: stosowano najmniejszą dawkę skuteczną; w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta stosowano dawki w zakresie od 5 do 10 mg/kg mc. na dobę (lub 250 mg/m2 na dobę, jeśli przeliczano na m2).
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
podanie dożylne: dawka nasycająca: 5 mg/kg masy ciała przez 20 minut do 2 godzin, dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg mc. na dobę przez kilka godzin do kilku dni. W razie konieczności można jednocześnie rozpocząć leczenie doustne stosując zwykłą dawkę nasycającą.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Biodostępność amiodaronu po podaniu doustnym wynosi około 35 do 55%. Jest to wynikiem powolnego i częściowego wchłaniania z przewodu pokarmowego. Ilość wchłanianego leku może różnić się u poszczególnych osób, czego przyczyną jest znaczący efekt pierwszego przejścia. Dystrybucja Amiodaron wiąże się z białkami osocza w 97% i w znacznym stopniu jest kumulowany w tkance tłuszczowej i mięśniowej. Stosunek stężenia amiodaronu w komórkach mięśniowych do stężenia w surowicy krwi jest większy niż 20:1, a dla tkanki tłuszczowej wynosi 300:1. Metabolizm Amiodaron jest metabolizowany w wątrobie do aktywnego metabolitu – desetyloamiodaronu (DEA), który w jeszcze większym stopniu odkłada się w tkankach. Badania na zwierzętach wykazały, że metabolit ten wykazuje podobny efekt farmakologiczny jak amiodaron. Stężenie leku u pacjentów leczonych amiodaronem przez wiele lat, po odstawieniu leku zmniejsza się przez wiele tygodni lub miesięcy.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Według danych literaturowych stężenie terapeutyczne amiodaronu wynosi 0,5-2,0 µg/ml. Ze względu na kumulację w tkankach, na początku leczenia podaje się dawki nasycające. Eliminacja Amiodaron jest usuwany głównie na drodze metabolizmu wątrobowego, gdzie jest rozkładany do DEA, i wydalany z żółcią. W nieistotnym stopniu amiodaron i jego metabolit wydalane są z moczem. Czynność nerek nie wpływa na wydalanie amiodaronu. Usuwanie amiodaronu z organizmu przebiega dwufazowo. W pierwszym etapie następuje eliminacja z tkanek o dużym przepływie krwi (stężenie amiodaronu w surowicy zmniejsza się o połowę w ciągu 2,5 do 10 dni). Dalsza eliminacja przebiega znacznie wolniej (26-107 dni), co jest związane z uwalnianiem amiodaronu ze słabo ukrwionych tkanek takich jak tkanka tłuszczowa. Okres półtrwania amiodaronu po podaniu doustnym wynosi 14 do 30 dni a jego metabolitu około 61 dni. Amiodaron i jego metabolit przenikają przez barierę łożyskową w 10 do 15%, są również wydzielane do mleka matki.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W trakcie 2-letnich badań karcynogenności amiodaronu przeprowadzonych na szczurach, zaobserwowano zwiększenie, na poziomie wartości istotnych klinicznie, występowania nowotworów pęcherzykowych tarczycy (gruczolaków i (lub) raka) u obu płci. Ponieważ wyniki badań mutagenności były ujemne, wnioskuje się, iż mechanizm epigenetyczny, bardziej niż genotoksyczny, odpowiada za powstawanie tego typu nowotworu. U myszy nie zaobserwowano występowania nowotworów, jednak stwierdzono, zależny od dawki, przerost pęcherzyków tarczycy. Takie działania na tarczycę u szczurów i myszy są najprawdopodobniej spowodowane wpływem amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi jest niewielkie.
CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rdzeń tabletki: Skrobia ziemniaczana Żelatyna Talk Krzemionka koloidalna bezwodna Magnezu stearynian Skład otoczki: Hypromeloza Makrogol 6000 Czerwień koszenilowa, lak (E124) Talk Glikol propylenowy Tytanu dwutlenek 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Blistry z folii Aluminium/PVDC w tekturowym pudełku. 60 tabletek 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Bez specjalnych wymagań.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amiodaron Accord, 30 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/ do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 ml roztworu zawiera 30 mg amiodaronu chlorowodorku. Każda ampułko-strzykawka o pojemności 10 ml zawiera 300 mg amiodaronu chlorowodorku. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mg/ml alkoholu benzylowego. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/ do infuzji. Przejrzysty, bezbarwny do jasnożółtego roztwór, praktycznie bez cząstek. pH 3,0-5,0
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Amiodaron Accord wskazany w leczeniu pacjentów dorosłych z: poważnymi, objawowymi tachyarytmiami komorowymi; objawowymi tachyarytmiami nadkomorowymi wymagającymi leczenia, takimi jak: częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy, tachykardia nadkomorowa w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a, lub napadowe migotanie przedsionków. Wskazanie to dotyczy pacjentów, którzy nie reagują na leczenie innymi lekami przeciwarytmicznymi lub u których inne leki przeciwarytmiczne nie są wskazane. Leczenie należy rozpocząć i odpowiednio monitorować wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem specjalisty. Roztwór do wstrzykiwań stosowany jest wyłącznie w szpitalu, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub jeśli podanie doustne jest niemożliwe. Roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie do rozpoczęcia leczenia.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie W przypadku napadu lub leczenia początkowego możliwe jest podanie leku we wstrzyknięciu dożylnym lub infuzji dożylnej. Na ogół nie zaleca się wstrzyknięcia dożylnego. Jeśli to możliwe, zalecana jest infuzja dożylna (patrz także punkt 4.4). Infuzja dożylna Dawka początkowa lub w przypadku napadu: Zazwyczaj zalecana dawka to 5 mg/kg masy ciała, podawana w infuzji dożylnej, trwającej od 20 minut do 2 godzin. Lek należy podawać w postaci roztworu rozcieńczonego w 250 ml 5% roztworu dekstrozy 5%. Działanie terapeutyczne pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie, dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie leku w infuzji podtrzymującej. Dawka podtrzymująca Do 1200 mg (10-20 mg/kg masy ciała) w infuzji w 250-500 ml dekstrozy 5% na dobę; szybkość infuzji należy dostosować na podstawie reakcji klinicznej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dawkowanie
Zmiana podawania dożylnego na doustne Niezwłocznie po uzyskaniu właściwej reakcji należy równolegle rozpocząć leczenie doustne, podając zazwyczaj stosowaną dawkę nasycającą. Amiodaron Accord należy odstawiać stopniowo. Wstrzyknięcie dożylne (patrz punkt 4.4) W sytuacjach nagłych lek można podać – według uznania lekarza – w powolnym dożylnym wstrzyknięciu w dawce 150-300 mg (5 mg/kg masy ciała) w 10-20 ml dekstrozy 5%, trwającym co najmniej 3 minuty. Nie należy tego powtarzać przez co najmniej 15 minut, nawet jeśli przy pierwszym wstrzyknięciu nie została podana dawka maksymalna. Pacjentów otrzymujących amiodaron w ten sposób należy bardzo dokładnie monitorować, np. w oddziale intensywnej terapii (patrz punkt 4.4). Resuscytacja krążeniowo-oddechowa w leczeniu migotania komór opornego na defibrylację Dożylna dawka początkowa wynosi 300 mg (lub 5 mg/kg masy ciała) rozcieńczona w 20 ml dekstrozy 5%, podana w szybkim wstrzyknięciu.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dawkowanie
Jeżeli migotanie komór nie ustąpi, można rozważać podanie dodatkowej dawki 150 mg dożylnie (lub 2,5 mg/kg masy ciała). Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci i młodzieży. Obecnie dostępne dane zostały opisane są w punktach 5.1 i 5.2 ale brak jest zaleceń dotyczących dawkowania. Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, przeciwwskazane jest podawanie dożylne produktu Amiodaron Accord wcześniakom, noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat (patrz punkt 4.3). Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów, ważne jest, aby stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Chociaż brak danych dotyczących innych zaleceń odnośnie dawkowania w tej grupie pacjentów, pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na bradykardię i zaburzenia przewodzenia, w przypadku zastosowania zbyt dużej dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie czynności tarczycy (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.8).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dawkowanie
Zaburzenia czynności wątroby i nerek Chociaż podczas długotrwałego stosowania doustnego amiodaronu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie stwierdzono konieczności dostosowania dawkowania, należy bardzo dokładnie monitorować stan kliniczny pacjentów w podeszłym wieku, np. w oddziale intensywnej terapii. Sposób podawania Przed podaniem dożylnym, amiodaron musi być rozcieńczony zgodnie z instrukcją powyżej. W przypadku powolnych wstrzyknięć dożylnych (tylko w stanach nagłych) amiodaron musi być dodatkowo rozcieńczony 10 lub 20 ml 5% dekstrozy w zależności od podanej dawki i wskazania. Na przykład: w przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej, rozcieńczyć zawartość jednej strzykawki (300 mg/10 ml) dodatkowo z 20 ml 5% dekstrozy. Wyłącznie do jednorazowego użytku. W infuzji należy używać jedynie 5% roztworu dekstrozy (patrz punkt 6.2). Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem znajdują się w punkcie 6.6.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dawkowanie
Aby uniknąć zapalenia żył, podczas infuzji ciągłej należy założyć centralny cewnik żylny. Amiodaron Accord jest podawany tylko w celu rozpoczęcia leczenia, nie dłużej niż przez tydzień.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną, jod lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 (jedna strzykawka zawiera około 112 mg jodu). Bradykardia zatokowa i blok zatokowo-przedsionkowy. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami przewodzenia (blok przedsionkowo-komorowy dużego stopnia, blok dwu- lub trójwiązkowy) lub chorobą węzła zatokowego amiodaron można stosować wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach i wyłącznie u pacjentów z wszczepionym rozrusznikiem serca. Pacjenci z zespołem Brugadów. Zaburzenia czynności tarczycy lub zaburzenia czynności tarczycy w wywiadzie. W razie konieczności, przed rozpoczęciem lecznia, należy wykonać testy czynności tarczycy u wszystkich pacjentów. Ciężka niewydolność oddechowa, zapaść krążeniowa lub ciężkie niedociśnienie tętnicze; niedociśnienie, niewydolność serca i kardiomiopatia również stanowią przeciwwskazania do stosowania produktu Amiodaron Accord we wstrzyknięciu dożylnym typu bolus.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Przeciwwskazania
Jednoczesne stosowanie z innymi lekami, które mogą powodować zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5). Wcześniej istniejące wydłużenie odstępu QT. Hipokaliemia. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (dziedziczny lub idiopatyczny, np. w wyniku wcześniejszej terapii amiodaronem). Jednoczesne leczenie inhibitorami MAO. Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego, dożylne podanie amiodaronu jest przeciwwskazane u wcześniaków, noworodków, niemowląt i dzieci w wieku poniżej 3 lat. Ciąża: tylko w wyjątkowych okolicznościach i jeśli jest to bezwzględnie konieczne (patrz punkt 4.6). Karmienie piersią (patrz punkt 4.6). Wszystkie powyższe przeciwwskazania nie dotyczą stosowania amiodaronu w resuscytacji krążeniowo-oddechowej z powodu migotania komór odpornego na defibrylację.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Patrz także punkt 4.3. Wstrzyknięcie dożylne jest generalnie odradzane ze względu na ryzyko hemodynamiczne (ciężkie niedociśnienie, zapaść krążeniowa); dlatego, gdy tylko jest to możliwe, preferowana jest infuzja dożylna. Wstrzyknięcie dożylne powinno być ograniczone do sytuacji nagłych, gdy inne alternatywne terapie nie są skuteczne. Amiodaron można podawać wyłącznie na oddziale intensywnej opieki i pod stałym nadzorem (monitorowanie zapisu EKG i ciśnienia tętniczego). Dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej związanej z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna amiodaron powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym trwającym co najmniej 3 minuty. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeśli przy pierwszym wstrzyknięciu nie została podana dawka maksymalna (ryzyko wystąpienia nieodwracalnej zapaści krążeniowej).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny. Jeżeli konieczne jest przedłużenie leczenia, należy to zrobić w formie infuzji dożylnej. Zaburzenia czynności serca: Może wystąpić bradykardia zatokowa, która może być cięższa u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z zaburzeniami czynności węzła zatokowego. Leczenie należy przerwać w przypadku ciężkiej bradykardii lub bloku serca. W wyniku proarytmogennego działania amiodaronu zgłaszano nowe arytmie lub nasilające się epizody leczonych arytmii, które w niektórych przypadkach kończyły się zgonem. W takich przypadkach należy ocenić koniczność przerwania leczenia amiodaronem. Ważne jest również, choć trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych a występuje ono zwykle w obecności czynników wydłużających odstęp QT, takich jak interakcje z lekami i (lub) zaburzenia elektrolitowe (patrz punkty 4.5 i 4.8). Pomimo wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje małą aktywność wywoływania zaburzeń rytmu typu torsade de pointes. W trakcie długotrwałego leczenia (np. po przejściu na leczenie doustne) powinno się przeprowadzać kontrole kardiologiczne w regularnych odstępach (np. standardowe EKG co 1 miesiąc lub długoterminowe EKG co 3 miesiące oraz jeśli to konieczne, wysiłkowe EKG). Jeśli poszczególne parametry ulegną pogorszeniu, np. jeśli zespół QRS lub odstęp QT zostanie wydłużony o więcej niż 25%, lub odstęp PQ o więcej niż 50%, lub jeśli QT zostanie wydłużony do ponad 500 ms, lub jeśli zwiększy się liczba lub nasilenie jeśli wystąpią zaburzenia rytmu serca, leczenie należy ocenić ponownie. Pierwotna dysfunkcja przeszczepu (PGD, ang.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Primary Graft Dysfunction) po przeszczepie serca: W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy przeszczepu, wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu. Pierwotna dysfunkcja przeszczepu jest zagrażającym życiu powikłaniem przeszczepu serca, które charakteryzuje się zaburzeniami lewej komory, prawej komory lub zaburzeniami dwukomorowymi i występuje w ciągu pierwszych 24 godzin po przeszczepie, dla której nie ma możliwej do zidentyfikowania wtórnej przyczyny (patrz punkt 4.8). Ciężka postać PGD może być nieodwracalna. U pacjentów znajdujących się na liście oczekujących na przeszczep serca należy jak najwcześniej przed przeszczepem rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego. Ciężka bradykardia i blok serca (patrz punkt 4.5) Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem zaobserwowano zagrażające życiu przypadki ciężkiej bradykardii i bloku serca.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV. Amiodaron należy podawać pacjentom stosującym schemat zawierający sofosbuwir wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Jeśli równoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć leczenie schematem zawierającym sofosbuwir.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia. Nadczynność i niedoczynność tarczycy Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Lekarz powinien zwrócić uwagę na następujące, zwykle łagodne, objawy: utratę masy ciała, tachykardię, drżenie, nerwowość, zwiększone pocenie się i nietolerancję ciepła, nawrót arytmii lub dusznicy bolesnej, niewydolność serca. Kliniczne rozpoznanie nadczynności tarczycy jest oparte na wyraźnym zmniejszeniu aktywności hormonu TSH mierzonej metodą wysokoczułą oraz wzrostu stężeń T3 i T4. W przypadku stwierdzenia nadczynności tarczycy, leczenie produktem Amiodaron Accord należy przerwać.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Poprawa wraz z normalizacją wyników badań czynności tarczycy następuje w ciągu kilku miesięcy po zaprzestaniu leczenia. Ciężkie przypadki (czasami prowadzące do zgonu) wymagają natychmiastowego zastosowania indywidualnego leczenia lekami przeciwtarczycowymi, beta-adrenolitykami i (lub) kortykosteroidami. Tarczyca Ze względu na ryzyko wystąpienia dysfunkcji tarczycy (nadczynności lub niedoczynności) podczas leczenia produktem Amiodaron Accord, przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania czynności tarczycy. Badania te należy regularnie powtarzać w trakcie leczenia i do około roku po zakończeniu leczenia, a pacjentów badać pod kątem klincznych objawów nadczynności i niedoczynności tarczycy. Amiodaron zawiera jod i dlatego może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, TSH mierzony metodą ultraczułą usTSH) są możliwe do interpretacji.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Amiodaron hamuje konwersję tyroksyny (T4) do trójjodotyroniny (T3) i może prowadzić do wzrostu stężenia T4 i zmniejszenia stężenia T3 u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Taka konfiguracja wyników nie powinna prowadzić do przerwania leczenia. Następujące objawy mogą wskazywać na niedoczynność tarczycy: Przyrost masy ciała, wrażliwość na zimno, zmęczenie, skrajna bradykardia wykraczająca poza objawy, których można się spodziewać w przypadku leczenia lekiem Amiodaron Accord. Kliniczne rozpoznanie niedoczynności tarczycy opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia TSH mierzonego metodą wysokoultraczułą i zmniejszonego stężenia T4. Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od zaprzestania leczenia. W przypadku stwierdzenia niedoczynności tarczycy dawkę amiodaronu należy w miarę możliwości zmniejszyć i (lub) rozpocząć substytucję lewotyroksyną. W niektórych przypadkach może być konieczne przerwanie leczenia produktem Amiodaron Accord.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia układu oddechowego Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc lub zapalenie płuc z nadwrażliwości. Dlatego jeśli to możliwe, przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej i badania czynności płuc. W trakcie długotrwałego leczenia (np. po zmianie na amiodaron przyjmowany doustnie) badania te należy powtarzać co 3-6 miesięcy. U pacjentów z ciężkimi chorobami płuc należy częściej badać czynność płuc, ponieważ tacy pacjenci mają gorsze rokowania w przypadku toksycznego działania amiodaronu na płuca. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc po podaniu amiodaronu w postaci dożylnej. U pacjentów, u których wystąpią objawy toksyczności płucnej, takie jak duszność wysiłkowa lub związane z ogólnym pogorszeniem stanu zdrowia (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka), należy wykonać zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku śródmiąższowego zapalenia płuc należy ponownie ocenić zasadność leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy). Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów (patrz punkt 4.8). W przypadku zapalenia płuc z nadwrażliwości należy przerwać leczenie amiodaronem i rozpocząć leczenie kortykosteroidami. Obserwowano bardzo rzadkie przypadki ciężkich powikłań oddechowych, czasem prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu (patrz punkty 4.5 i 4.8).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się bardzo dokładne kontrolowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) zaraz po rozpoczęciu leczenia amiodaronem i regularnie w trakcie leczenia. Zarówno podczas podawania doustnego, jak i dożylnego mogą wystąpić ostre zaburzenia czynności wątroby (w tym ciężka niewydolność komórek wątroby lub czasami niewydolność wątroby prowadząca do zgonu) i przewlekłe zaburzenia czynności wątroby (w przypadku podania dożylnego już w ciągu pierwszych 24 godzin). Dlatego dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie, jeśli wzrost aktywności aminotransferaz przekroczy trzykrotność wartości referencyjnych. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby wywołanych doustnym podawaniem amiodaronu mogą być minimalne (żółtaczka cholestatyczna, powiększenie wątroby, aktywność aminotransferaz nawet pięciokrotnie przekraczająca wartości referencyjne) i odwracalne po przerwaniu leczenia; zgłaszano jednak przypadki zakończone zgonem.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) Podczas leczenia amiodaronem wskazane są regularne badania okulistyczne, w tym badanie dna oka i lampą szczelinową. W przypadku niewyraźnego lub osłabionego widzenia należy niezwłocznie wykonać pełne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka. W przypadku wystąpienia neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego należy przerwać leczenie amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku. Ciężkie reakcje skórne Zagrażające życiu lub nawet prowadzące do zgonu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (ang. SJS – Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. TEN – Toxic Epidermal Necrolysis) (patrz punkt 4.8). Jeśli są obecne przedmiotowe lub podmiotowe objawy SJS, TEN (np. postępująca wysypka skórna często z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych), należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować neuropatie obwodowe i (lub) miopatie. Zwykle objawy ustępują w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu, ale w niektórych przypadkach mogą nie być całkowicie odwracalne. Skóra Podczas leczenia amiodaronem należy unikać ekspozycji na słońce; dotyczy to również promieniowania UV i solariów. Jeśli nie jest to możliwe, odsłonięte obszary skóry, a zwłaszcza twarz, należy zabezpieczyć maścią o wysokim współczynniku ochrony przeciwsłonecznej. Nawet po zakończeniu leczenia produktem Amiodaron Accord wymagana jest ochrona przeciwsłoneczna przez pewien czas. Interakcje farmakologiczne (patrz punkt 4.5) Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z następującymi lekami: beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego zwalniające rytm serca (werapamil, diltiazem), drażniące leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Amiodaron podawany dożylnie może być stosowany wyłącznie na oddziałach intensywnej terapii i pod stałym nadzorem (monitorowanie zapisu EKG i ciśnienia tętniczego). W przypadku, gdy tylko jest to możliwe, amiodaron podawany dożylnie należy stosować przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć reakcji niepożądanych w miejscu podania (patrz punkt 4.8). Należy zachować ostrożność w przypadku niedociśnienia, ciężkiej niewydolności oddechowej, ciężkiej lub niewyrównanej niewydolności serca. Niedawno odnotowano przypadki hepatotoksycznego działania amiodaronu po podaniu dożylnym, które mogły być spowodowane polisorbatem 80 (substancją pomocniczą o właściwościach emulgujących), a nie samym lekiem. Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Z tego powodu nie zaleca się stosowania amiodaronu u tych pacjentów. Amiodaron do wstrzykiwań zawiera alkohol benzylowy (20 mg/ml) (patrz punkt 2).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Alkohol benzylowy może powodować reakcje toksyczne i anafilaktyczne u dzieci poniżej 3. roku życia. Po podaniu dożylnym roztworów zawierających ten konserwant zgłaszano występowanie niewydolności oddechowej prowadzącej do zgonu noworodków (ang. „gasping syndrome”). Objawy obejmują nagłe wystąpienie niewydolności oddechowej prowadzącej do zgonu, niedociśnienia tętniczego, bradykardii i zapaści sercowo-krążeniowej. Minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której mogą wystąpić objawy toksyczności jest nieznana. Znieczulenie: Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa, że pacjent jest leczony amiodaronem (patrz punkt 4.5). Monitorowanie: Podczas leczenia konieczne jest monitorowanie stężenia potasu i amionotransferaz w surowicy (patrz punkt 4.4). Zaburzenia elektrolitowe: Hipokaliemia może modyfikować działanie amiodaronu i zwiększać wydłużenie odstępu QT oraz ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Specjalne środki ostrozności
Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem należy wyrównać niedobór potasu w surowicy. Ostrzeżenie dotyczące substancji pomocniczych Ten produkt leczniczy zawiera 200 mg alkoholu benzylowego w każdej 10 ml strzykawce, co odpowiada 20 mg/ml. Alkohol benzylowy może powodować reakcje toksyczne. Duże objętości alkoholu benzylowego należy podawać z ostrożnością i tylko w razie konieczności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności (kwasica metaboliczna).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade do pointes: Leczenie skojarzone z lekami wywołującymi zaburzenia rytmu serca typu torsade do pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3), na przykład: leki przeciwarytmiczne klasy Ia, np. chinidyna, prokainamid, dyzopiramid; leki przeciwarytmiczne klasy III, np. sotalol, bretylium; leki inne niż przeciwarytmiczne, takie jak winkamina; podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna; niektóre leki przeciwpsychotyczne, np. chloropromazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, sulpiryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, amisulpryd i sertindol, ponieważ leki te mają działanie arytmogenne i (lub) hamują aktywność CYP3A4 oraz mogą zwiększać stężenie amiodaronu w osoczu; lit i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np. doksepina, maprotylina, amitryptylina; niektóre leki przeciwhistaminowe, np.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
terfenadyna, astemizol, mizolastyna; leki przeciwmalaryczne, np. chinina, meflochina, chlorochina, halofantryna; moksyfloksacyna; inhibiory MAO. Leki wydłużające odstęp QT: Podczas jednoczesnego podawania amiodaronu i leków o działaniu wydłużającym odstęp QT należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka u każdego pacjenta, ponieważ może zwiększyć się ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes. Należy monitorować wydłużenie odstępu QT. Fluorochinolony: U pacjentów przyjmujących amiodaron jednocześnie z fluorochinolonami zgłaszano rzadkie przypadki wydłużenia odstępu QTc z wystąpieniem zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes lub bez tych zaburzeń. Należy unikać jednoczesnego podawania amiodaronu i fluorochinolonów (jednoczesne stosowanie z moksyfloksacyną jest przeciwwskazane, patrz powyżej).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
Leki zwalniające czynność serca, powodujące zaburzenia automatyzmu lub przewodzenia serca: Nie zaleca się leczenia skojarzonego z następującymi lekami: Beta-adrenolityki i niektórzy antagoniści kanału wapniowego (diltiazem, werapamil); może wystąpić nasilenie działania chronotropowego ujemnego i spowolnienie przewodzenia. Leki powodujące hipokaliemię: Drażniące leki przeczyszczające mogą powodować hipokaliemię, zwiększając w ten sposób ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes; należy stosować inne rodzaje środków przeczyszczających. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania następujących leków, które również mogą prowadzić do hipokaliemii i (lub) hipomagnezemii: leków moczopędnych stosowanych pojedynczo lub w skojarzeniu (np. z hydrochlorotiazydem, furosemidem), kortykosteroidów stosowanych ogólnoustrojowo (glikokortkoidy, mineralokortykoidy), tetrakozaktydu, amfoterycyny B podawanej dożylnie.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
W przypadku hipokaliemii należy podjąć działania naprawcze i monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych; można wdrożyć stymulację oraz podać dożylnie magneze. Znieczulenie ogólne (patrz punkty 4.4 i 4.8): Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu lub otrzymujących tlenoterapię w dużych dawkach. U pacjentów przyjmujących amiodaron poddawanych znieczuleniu ogólnemu zgłaszano potencjalnie ciężkie powikłania: bradykardia nie odpowiadająca na atropinę, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia przewodzenia, zmniejszona pojemność minutowa serca. Obserwowano kilka przypadków zespołu ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, zwykle występujących w okresie bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym. Może to być związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje amiodaron.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
Wpływ amiodaronu chlorowodorku na inne produkty lecznicze: Amiodaron i (lub) jego metabolit, deetyloamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać narażenie na ich substraty. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, interakcje można obserwować przez kilka miesięcy po odstawieniu tego leku. Substraty glikoproteiny P: Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem narażenia na te substraty. Digoksyna: Podawanie amiodaronu pacjentom przyjmującym digoksynę powoduje zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu, a tym samym pojawienie się objawów podmiotowych i przedmiotowych związanych z dużym stężeniem digoksyny; mogą wystąpić zaburzenia automatyzmu (nasilona bradykardia) i przewodzenia.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
Zaleca się monitorowanie parametrów klinicznych, biologicznych i EKG, aby nie przeoczyć objawów toksyczności glikozydów nasercowych oraz zmniejszenie dawki digoksyny o połowę. Możliwe jest również synergistyczne działanie na czynność serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Dabigatran: Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem, ze względu na ryzyko krwawienia. Konieczne może być dostosowanie dawki dabigatranu, zgodnie z zaleceniami. Substraty CYP2C9: Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP 2C9, takich jak doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna, fenprokumon) i fenytoina, poprzez hamowanie enzymu 2C9 cytochromu P450. Warfaryna i fenprokumon: Połączenie warfaryny i fenprokumonu z amiodaronem może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, a tym samym zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częstsze kontrolowanie czasu protrombinowego, zarówno podczas leczenia, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
Należy odpowiednio zmniejszyć dawkę doustnych leków przeciwzakrzepowych (warfaryny i fenprokumonu). Fentynoina: Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, powodując objawy neurologiczne. Jeśli wystąpią objawy przedawkowania (np. zaburzenia widzenia, drżenie, zawroty głowy) należy zmniejszyć dawkę fenytoiny oraz oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu. Substraty CYP2D6: Flekainid: Ponieważ flekainid jest metabolizowany głównie przez CYP 2D6, poprzez hamowanie tego enzymu, amiodaron może zwiększać stężenie flekainidu w osoczu. Zaleca się zmniejszenie dawki flekainidu o 50% i ścisłe monitorowanie stanu pacjenta pod kątem działań niepożądanych. W takich przypadkach jest wysoce zalecane kontrolowanie stężenia flekainidu w osoczu. Substraty CYP 3A4: Amiodaron jest inhibitorem wątrobowego mikrosomalnego enzymu cytochromu 3A4 (CYP 3A4).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
To zahamowanie może skutkować nieoczekiwanie wysokim stężeniem innych leków w osoczu, które są metabolizowane przez enzymy CYP 3A4. Cyklosporyna: w przypadku stosowania skojarzonego, stężenie cyklosporyny w osoczu może zwiększyć się nawet dwukrotnie. Aby utrzymać stężenie cyklosporyny w osoczu w zakresie terapeutycznym konieczne może być zmniejszenie jej dawki. Statyny: ryzyko toksycznego działania na mięśnie (miopatia, rabdomioliza) jest większe podczas podawania amiodaronu jednocześnie ze statynami metabolizowanymi przez CYP 3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna. Podczas leczenia z amiodaronem należy stosować statyny niemetabolizowane przez CYP450 3A4. Inne leki metabolizowane przez cytochrom P450 3A4: lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, fentanyl, midazolam, triazolam, antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna), dihydroergotamina, ergotamina i kolchicyna.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
Interakcja z substratami innych enzymów CYP P450: Badania in vitro wykazały, że amiodaron może także hamować CYP 1A2, CYP 2C19 i CYP 2D6 poprzez swój główny metabolit. Przewiduje się, iż amiodaron podawany jednocześnie z lekami, których metabolizm zależy od CYP 1A2, CYP 2C19 i CYP 2D6, może zwiększać stężenie tych leków w surowicy. Wpływ innych produktów leczniczych na amiodaronu chlorowodorek: Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać narażenie na amiodaron. Podczas leczenia amiodaronem zalecane jest unikanie inhibitorów CYP 3A4 (np. soku grejpfrutowego i niektórych produktów leczniczych). Podczas doustnego leczenia amiodaronem należy unikać spożywania soku grejpfrutowego. Inne interakcje z amiodaronem (patrz punkt 4.4): Jednoczesne podawanie amiodaronu ze schematami zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do ciężkiej objawowej bradykardii.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Interakcje
Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania, zaleca się monitorowanie pracy serca (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane dotyczące narażenia na lek podczas ciąży są nieliczne. Amiodaron i N-desetyloaminodaron przenikają przez barierę łożyskową i osiągają u niemowląt stężenie odpowiadające 10–25% stężenia w osoczu matki. Najczęstsze powikłania to zaburzenia wzrostu, poród przedwczesny i zaburzenia czynności tarczycy u noworodków. U około 10% noworodków obserwowano niedoczynność tarczycy, bradykardię i wydłużenie odstępu QT. W pojedynczych przypadkach stwierdzono powiększenie tarczycy lub szmery sercowe. Wydaje się, że częstość występowania wad wrodzonych nie jest zwiększona. Należy jednak pamiętać o możliwości wystąpienia wad serca. W związku z tym nie należy stosować amiodaronu w czasie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Należy wówczas ocenić, czy ryzyko nawrotu arytmii zagrażających życiu przeważa nad możliwym zagrożeniem dla płodu.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Biorąc pod uwagę długi okres półtrwania amiodaronu, kobiety w wieku rozrodczym powinny planować zajście w ciążę co najmniej pół roku po zakończeniu leczenia, aby uniknąć narażenia zarodka/płodu podczas wczesnego okresu ciąży. Amiodaron jest przeciwwskazany w okresie ciąży, z wyjątkiem szczególnych okoliczności (patrz punkt 4.3). Karmienie piersi? Zarówno amiodaron, jak i jego czynny metabolit przenikają do mleka matki w znacznych ilościach. Karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia amiodaronem. Jeśli konieczne jest leczenie w okresie laktacji lub jeśli amiodaron był przyjmowany w czasie ciąży, należy przerwać karmienie piersią. Płodność U mężczyzn po długotrwałym leczeniu stwierdzono podwyższone stężenia hormonu luteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH) w surowicy, co wskazuje na zaburzenie czynności jąder.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Amiodaronu chlorowodorek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Leczenie tym lekiem wymaga regularnej kontroli lekarskiej. Ten produkt leczniczy, nawet stosowany zgodnie z przeznaczeniem, może zmieniać czas reakcji do takiego stopnia, że może zaburzać zdolność aktywnego uczestnictwa w ruchu drogowym, obsługi maszyn lub bezpiecznej pracy. Może to wystąpić w szczególności przy rozpoczynaniu leczenia, zwiększaniu dawki, zmianie leku, a także w połączeniu z alkoholem.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Działania niepożądane wynikające ze stosowania amiodaronu występują często, szczególnie toksyczne uszkodzenie serca, płuc i wątroby. Czasami objawy te są zależne od dawki i odwracalne po jej zmniejszeniu. Działania niepożądane przedstawione są według malejącej ciężkości w obrębie każdej grupy częstości występowania. Częstość występowania działań niepożądanych wymienionych poniżej została określona zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo rzadko trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna lub aplastyczna. Częstość nieznana neutropenia, agranulocytoza. Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko wstrząs anafilaktyczny.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Działania niepożądane
Częstość nieznana obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego). Zaburzenia endokrynologiczne Często nadczynność i niedoczynność tarczycy. Zgłaszano przypadki ciężkiej nadczynności tarczycy (w pojedynczych przypadkach zakończonych zgonem) (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Zaburzenia psychiczne Często zmniejszone libido. Częstość nieznana majaczenie (w tym splątanie), omamy. Zaburzenia układu nerwowego Często drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu. Niezbyt często czuciowe obwodowe neuropatie i (lub) miopatie, zwykle przemijające po zakończeniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4), zawroty głowy, problemy z koordynacją, parestezja. Bardzo rzadko nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), atakcja móżdżkowa, ból głowy.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Działania niepożądane
Zaburzenia oka Bardzo często mikrozłogi na przedniej powierzchni rogówki (nazywana również rogówką wirowatą), które zwykle są ograniczone do obszaru poniżej źrenicy i mogą powodować zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, widzenie kolorowych otoczek wokół źródła światła). Mikrozłogi składają się ze złożonych złogów lipidowych i zanikają zwykle 6-12 miesięcy po odstawieniu leku. Bardzo rzadko neuropatia / zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia serca Często bradykardia, zazwyczaj umiarkowana. Niezbyt często zaburzenia przewodzenia (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy), wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkty 4.4 i 4.5). Bardzo rzadko ciężka bradykardia, zatrzymanie czynności węzła zatokowego wymagające przerwania leczenia amiodaronem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Działania niepożądane
Częstość nieznana zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkty 4.4. i 5.1). Zgłaszano pojedyncze przypadki migotania/trzepotania komór. Zaburzenia naczyniowe Często obniżenie ciśnienia krwi, zwykle umiarkowane i przemijające. Zgłaszano przypadki niedociśnienia lub zapaści po przedawkowaniu lub zbyt szybkim wstrzyknięciu. Rzadko zapalenie naczyń. Bardzo rzadko uderzenia gorąca. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często zapalenie płuc z nadwrażliwości, zapalenie pęcherzyków płucnych lub śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie, czasami prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4), zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc. Bardzo rzadko ciężkie powikłania oddechowe (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych), czasami zakończone zgonem, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkty 4.4 i 4.5), skurcz oskrzeli i (lub) bezdech w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z astmą.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Działania niepożądane
Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często nudności, wymioty, zaburzenia smaku na początku leczenia (zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej i ustępujące po zmniejszeniu dawki). Niezbyt często ból brzucha, wzdęcia, zaparcia, jadłowstręt. Częstość nieznana zapalenie trzustki / ostre zapalenie trzustki. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Bardzo często izolowane i często umiarkowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (1,5 do 3 razy powyżej zakresu wartości prawidłowych) występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często ostre zaburzenia czynności wątroby z wysoką aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasami prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko przewlekła choroba wątroby (w pojedynczych przypadkach zakończona zgonem), marskość wątroby.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Działania niepożądane
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Bardzo często nadwrażliwość na światło ze zwiększoną skłonnością do oparzeń słonecznych, co może prowadzić do rumienia i wysypki skórnej (patrz punkt 4.4). Często wyprysk, długotrwałe leczenie amiodaronem (po przejściu na terapię doustną) może powodować przebarwienia skóry o barwie czarnofioletowej do stalowoszarej (sinica rzekoma), szczególnie w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych. Przebarwienia będą powoli znikały w ciągu 1-4 lat od odstawienia leku. Bardzo rzadko pocenie się, rumień podczas zabiegu radioterapii, rumień guzowaty, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) / zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS). Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Często osłabienie mięśni.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Działania niepożądane
Częstość nieznana ból pleców. Zaburzenia nerek i dróg moczowych Rzadko przejściowe zaburzenia czynności nerek. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Bardzo rzadko zapalenie najądrza, zaburzenie erekcji. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie, naciek, stan zapalny, stwardnienie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zakażenie, zmiany pigmentacji. Niezbyt często zmęczenie. Badania diagnostyczne Bardzo rzadko zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Urazy, zatrucia i powikłania po operacji: Częstość nieznana pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca (patrz punkt 4.4). Inne możliwe działania niepożądane Rzadko mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości na alkohol benzylowy.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Brak danych na temat przedawkowania amiodaronu podawanego dożylnie. W przypadku ostrego przedawkowania lub zbyt szybkiego podania dożylnego mogą wystąpić: nudności, wymioty, zaparcia, pocenie się, bradykardia, zaburzenia przewodzenia i wydłużenie odstępu QT. Po znacznym przedawkowaniu może również wystąpić niedociśnienie, blok serca i zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes. W wyjątkowych przypadkach może wystąpić nadczynność tarczycy. Po znacznym przedawkowaniu należy prowadzić przedłużone monitorowanie zapisu EKG. Należy rozważyć przyjęcie pacjenta na oddział intensywnej terapii. Niedociśnienie można wyrównać podając w infuzji płyny lub leki wazopresyjne. Wskazane może być zastosowanie alfa- lub beta-adrenomimetyków lub czasowa stymulacja. Należy unikać podawania leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, ponieważ powodują one wydłużenie odstępu QT i sprzyjają wystąpieniu zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Przedawkowanie
Należy stosować leczenie podtrzymujące i objawowe. Pacjenta należy monitorować, a w przypadku wystąpienia bradykardii, można podać leki beta-adrenostymulujące lub glukagon. Mogą również wystąpić samoistnie ustępujące napady częstoskurczu komorowego. Zgłaszano przypadki niewydolności krążenia i wątroby. Bradykardia wywołana wstrzyknięciem amiodaronu jest oporna na atropinę. Ze względu na farmakokinetykę amiodaronu należy odpowiednio i przez długi czas kontrolować stan pacjenta, szczególnie czynność serca. Ani amiodaronu, ani jego metabolitów nie można usunąć za pomocą dializy.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki nasercowe, leki przeciwarytmiczne, klasa III Kod ATC: C01BD01 Mechanizm działania Amiodaron jest dwujodową pochodną benzofuranu i jest zaliczany do leków przeciwarytmicznych klasy III, ze względu na zdolność do wydłużania czasu trwania potencjału czynnościowego serca w miocytach przedsionkowych i komorowych poprzez hamowanie czynności kanałów potasowych K+ w sercu (zablokowanie głównie szybkiego komponentu opóźnionego potasowego prądu prostującego, IKr). Wydłuża tym samym okres refrakcji potencjału czynnościowego, powodując hamowanie arytmii ektopowych i nawrotnych oraz wydłużenie odstępu QTc w EKG. Ponadto, amiodaron hamuje również kanały sodowe Na+ (efekt klasy I) oraz kanały wapniowe Ca2+ (efekt klasy IV) w sercu. To ostatnie działanie może prowadzić do spowolnienia przewodzenia w węźle zatokowo-przedsionkowym i przedsionkowo-komorowym.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wydaje się, że podczas długotrwałego podawania, amiodaron hamuje również migrację kanałów jonowych z retikulum endoplazmatycznego do błony komórkowej w kardiomiocytach, w związku z czym może wykazywać działanie elektrofizjologiczne podczas długotrwałego podawania. Właściwości farmakodynamiczne Amiodaron jest niekompetycyjnym antagonistą zarówno receptorów beta-, jak i alfa- adrenergicznych, a zatem wywiera działanie hemodynamiczne: rozszerza tętnice wieńcowe i naczynia obwodowe, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. Wydaje się, że właściwości beta- adrenolityczne amiodaronu powodują ujemne działanie inotropowe, chronotropowe i dromotropowe. Niektóre działania amiodaronu przypominają skutki niedoczynności tarczycy, co może wynikać z zahamowania syntezy hormonu tarczycy. Amiodaron jest silnym inhibitorem aktywności 5’-monodejodynazy jodotyroniny (głównego enzymu konwertującego T4-T3).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
U szczurów obserwowano zwiększenie stężenia hormonu stymulującego tarczycę (TSH), tyroksyny (T4) i trijodotyroniny odwrotnej (rT3) w surowicy oraz zmniejszenie stężenia trijodotyroniny (T3) w surowicy w wyniku zahamowania dejodynacji T4 do T3. To działanie przeciwtarczycowe amiodaronu może przyczynić się do jego działania elektrofizjologicznego na serce. Główny metabolit, N-deetyloamiodaron, wykazuje wpływ elektrofizjologiczny na serce podobny do substancji macierzystej. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Bezpieczeństwo i skuteczność amiodaronu podawanego dożylnie u pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych, w wyniku migotania komór odpornego na defibrylację, oceniano w dwóch badaniach z podwójnie ślepą próbą: badaniu ARREST, w którym porównywano amiodaron z placebo oraz badaniu ALIVE, w którym porównywano amiodaron z lidokainą. Pierwszorzędowym punktem końcowym obu badań była liczba pacjentów, którzy przeżyli do momentu przyjęcia do szpitala.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu ARREST 504 pacjentom z pozaszpitalnym zatrzymaniem krążenia w wyniku migotania komór lub częstoskurczu komorowego bez tętna, opornego na 3 lub więcej defibrylacji i epinefrynę podano albo 300 mg amiodaronu rozcieńczonego w 20 ml glukozy 5% w szybkim wstrzyknięciu do żyły obwodowej (246 pacjentów) albo placebo (258 pacjentów). U 197 pacjentów (39%), którzy przeżyli transport do szpitala, amiodaron znacznie zwiększył szanse resuscytacji i hospitalizacji: 44% w grupie leczonej amiodaronem, w porównaniu do 34% w grupie otrzymującej placebo (p = 0,03). Po skorygowaniu o inne niezależne czynniki prognostyczne, skorygowany współczynnik przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wynosił 1,6 (95% przedział ufności, 1,1 – 2,4; p = 0,02) w grupie otrzymującej amiodaron w porównaniu z grupą placebo.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Częstość występowania niedociśnienia (59% w stosunku do 25%, p = 0,04) i bradykardii (41% w porównaniu do 25%, p = 0,004) była większa u pacjentów otrzymujących amiodaron niż u pacjentów otrzymujących placebo. W badaniu ALIVE 347 pacjentów z migotaniem komór opornym na trzy defibrylacje, epinefrynę podaną dożylnie i kolejną defibrylację lub z migotaniem komór nawracającym po początkowej udanej defibrylacji zostało poddanych randomizacji do grup, w których stosowano amiodaron (5 mg/kg szacowanej masy ciała, rozpuszczone w 30 ml 5% glukozy) z placebo odpowiadającym lidokainie, lub lidokainę (1,5 mg/kg w stężeniu 10 mg/ml) z placebo odpowiadającym amiodaronowi, zwierającym ten sam rozpuszczalnik (polisorbat 80). Spośród 347 pacjentów włączonych do badania, w przypadku podania amiodaronu uzyskano istotny wzrost szans na skuteczną resuscytację i przyjęcie do szpitala: 22,8% w grupie otrzymującej amiodaron (41 spośród 180 pacjentów) w porównaniu do 12% w grupie otrzymującej lidokainę (20 spośród 167 pacjentów), p=0,009.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Po skorygowaniu o inne czynniki wpływające na prawdopodobieństwo przeżycia, skorygowany współczynnik przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wynosił 2,49 (95% przedział ufności, 1,28-4,85; p=0,007). Nie stwierdzono różnic pomiędzy grupami otrzymującymi amiodaron i lidokainę w zakresie odsetka pacjentów, którzy wymagali leczenia bradykardii z zastosowaniem atropiny lub leczenia presyjnego z zastosowaniem dopaminy, lub w zakresie odsetka chorych, którzy otrzymali lidokainę w badaniu otwartym. Odsetek pacjentów, u których po defibrylacji utrzymało się zatrzymanie krążenia po podaniu pierwszego badanego leku, był istotnie większy w grupie otrzymującej lidokainę (28,9%) niż w grupie otrzymującej amiodaron (18,4%), p=0,04. Dzieci i młodzież: Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W opublikowanych badaniach, bezpieczeństwo amiodaronu oceniano u 1118 pacjentów pediatrycznych, z różnego typu zaburzeniami rytmu serca.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów pediatrycznych zastosowano następujące dawki. Podanie doustne: Dawka nasycająca: 10 do 20 mg/kg mc./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m2 pc./dobę, jeśli przeliczano na m2). Dawka podtrzymująca: należy zastosować najmniejszą dawkę skuteczną; w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta można zastosować dawki w zakresie od 5 do 10 mg/kg mc./dobę (lub 250 mg/m2 pc./dobę, jeśli przeliczano na m2). Podanie dożylne: Dawka nasycająca: 5 mg/kg masy ciała przez 20 minut do 2 godzin. Dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg mc./dobę przez kilka godzin do kilku dni. W razie konieczności można jednocześnie rozpocząć leczenie doustne, stosując zwykłą dawkę nasycającą.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka amiodaronu jest nietypowa oraz złożona i nie została w pełni wyjaśniona. Podanie dożylne Wchłanianie Po wstrzyknięciu maksymalne działanie osiąga się po 15 minutach. Dystrybucja Po tym czasie następuje dystrybucja do tkanek i szybkie zmniejszanie stężenia leku w osoczu, w ciągu 4 godzin. Aby uzyskać wysycenie tkanki, należy kontynuować leczenie dożylnie lub doustnie. Podczas fazy wysycania amiodaron gromadzi się zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Stan równowagi dynamicznej osiąga się w okresie od jednego do kilku miesięcy. Ze względu na te właściwości, należy podać zalecaną dawkę nasycającą, aby osiągnąć szybkie wysycenie tkanki, co jest warunkiem skuteczności terapeutycznej. Amiodaron silnie wiąże się z białkami osocza (> 95%).
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
Badanie przeprowadzone zarówno na zdrowych ochotnikach, jak i osobach chorych, którym dożylnie podano amiodaron wykazało, że wyliczone objętości dystrybucji oraz całkowity klirens krwi przy wykorzystaniu modelu dwukompartmentowego były podobne w obu grupach. Eliminacja amiodaronu po dożylnym podaniu okazała się zgodna z rozkładem dwuwykładniczym z fazą dystrybucji trwającą około 4 godzin. Bardzo duża objętość dystrybucji w połączeniu ze stosunkowo niewielką pozorną objętością w kompartmencie centralnym wskazuje na znaczne rozmieszczenie tkankowe. Średnie wartości dystrybucji amiodaronu po podaniu dożylnym dawki pojedynczej (5 mg/kg mc. w ciągu 15 minut) są następujące: objętość dystrybucji centralnej 0,2 l/kg, a w fazie stacjonarnej: 40-84 l/kg. Objętość dystrybucji w fazie stacjonarnej dla jego aktywnego metabolitu: 68-168 l/kg). Metabolizm Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP 3A4, a także przez CYP 2C8.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
Amiodaron i jego metabolit, deetyloamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP 1A1, CYP 1A2, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 3A4, CYP 2A6, CYP 2B6 oraz 2C8. Amiodaron i deetyloamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 1,1% wzrostu stężenia kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP 3A4, CYP 2C9, CYP 2D6 oraz glikoproteiny P. Głównym aktywnym metabolitem amiodaronu u ludzi jest deetyloamiodaron (DEA). Uważa się, że enzymem odpowiedzialnym za desetylację jest cytochrom P450 3A4. Eliminacja Amiodaronu chlorowodorek ma długi okres półtrwania, który wykazuje zmienność międzyosobniczą i wynosi od 20 do 100 dni. Eliminowany jest głównie przez wątrobę z żółcią. 10% substancji jest wydalane z moczem.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
Ze względu na niewielką eliminację przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek można podawać zazwyczaj stosowaną dawkę. Po odstawieniu amiodaron jest wydalany przez kilka miesięcy. Średnie wartości eliminacji amiodaronu po podaniu dożylnym dawki pojedynczej (5 mg/kg mc. w ciągu 15 minut) są następujące: klirens: 90-158 ml/h/kg i t½: 20-47 dni. Klirens dla jego aktywnego metabolitu: 197-290 ml/h/kg i t½ = t½ amiodaronu. Badanie przeprowadzone zarówno na zdrowych ochotnikach, jak i osobach chorych, którym dożylnie podano amiodaron wykazało, że wyliczone objętości dystrybucji oraz całkowity klirens krwi przy wykorzystaniu modelu dwukompartmentowego były podobne w obu grupach. Eliminacja amiodaronu po dożylnym podaniu okazała się zgodna z rozkładem dwuwykładniczym. Okres półtrwania po podaniu 400 mg amiodaronu w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolusie) wyniósł w przybliżeniu 11 godzin.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
Wiek, płeć, zaburzenia czynności nerek lub wątroby nie mają znaczącego wpływu na dystrybucję amiodaronu lub jego aktywnego metabolitu. Dzieci i młodzież Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. Ograniczone dostępne dane dotyczące dzieci i młodzieży nie wykazują różnic w porównaniu do danych dla pacjentów dorosłych.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach toksyczności po podaniu dawek wielokrotnych, amiodaron powodował uszkodzenie płuc (zwłóknienie, fosfolipidozę; u chomików, szczurów i psów). Toksyczny wpływ na płuca wynika z powstawania rodników i zaburzeń wytwarzania energii w komórkach. Ponadto amiodaron powodował uszkodzenie wątroby u szczurów, psów, świń i pawianów. Amiodaron miał pośredni wpływ na lipidy w surowicy poprzez zmiany stężeń hormonów tarczycy w osoczu. W ramach badania genotoksyczności przeprowadzono badanie in vitro Ames oraz in vivo badanie mikrojąder komórek szpiku kostnego myszy. Wyniki obu badań były negatywne. Amiodaronu chlorowodorek jest substancją silnie fototoksyczną. Istnieją dowody, że cytotoksyczne wolne rodniki powstają w obecności amiodaronu chlorowodorku pod wpływem promieniowania UV. To nie tylko prowadzi do ostrych reakcji fototoksycznych, ale także do uszkodzenia DNA (fotomutagenność), a następnie do skutków fotokarcynogennych.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Do tej pory nie badano eksperymentalnie tych potencjalnie ciężkich działań niepożądanych amiodaronu chlorowodorku. Dlatego nie jest znany potencjał fotomutagenny i fotokarcynogenny amiodaronu. W trwającym dwa lata badaniu rakotwórczości na szczurach, amiodaron powodował istotne klinicznie zwiększenie liczby guzów pęcherzykowych tarczycy (gruczolaki i (lub) raki) u obu płci. Ponieważ nie stwierdzono działania mutagennego, przypuszcza się, że do indukcji tego typu nowotworu dochodzi raczej w wyniku mechanizmu epigenetycznego niż działania genotoksycznego. Nie odnotowano powstawania nowotworów u myszy, zaobserwowano jednak zależny od dawki rozrost pęcherzykowy tarczycy. To działanie na tarczycę u szczurów i myszy wynika najprawdopodobniej z wpływu amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych obserwacji w odniesieniu do ludzi jest małe.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów amiodaron wykazał potencjalny niekorzystny wpływ na płodność i rozwój pourodzeniowy. Amiodaron był embriotoksyczny, ale nie teratogenny u szczurów i królików w klinicznie istotnych dawkach.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Alkohol benzylowy Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Amiodaron jest niekompatybilny z roztworem soli. Amiodaron może prowadzić do uwalniania substancji zmiękczającej DEHP (ftalan dwu-2- etyloheksylu) do roztworu w przypadku stosowania sprzętu medycznego zawierającego DEHP. W celu zminimalizowania narażenia na DEHP należy podawać amiodaron w roztworze do infuzji stosując zestawy niezawierające DEHP. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozcieńczeniu wykazano chemiczną i fizyczną stabilność roztworu przez 3 godziny, 48 godzin i 15 minut w stężeniu odpowiednio 1,2 mg/ml, 2,4 mg/ml i 15 mg/ml w temperaturze 20-25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dane farmaceutyczne
Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka o pojemności 10 ml z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej i tłokiem z polipropylenu, w tekturowym pudełku. Ampułko-strzykawka ma podziałkę na ml do 10 ml. Wielkości opakowania: 1 ampułko-strzykawka. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed użyciem należy ocenić wzrokowo jałowy koncentrat, uwzględniając przejrzystość, obecność cząstek stałych i integralność pojemnika.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dane farmaceutyczne
Roztwór można zastosować tylko wtedy, gdy jest przezroczysty, bezbarwny do bladożółtego, a pojemnik nieuszkodzony i nienaruszony. Instrukcje dotyczące przygotowania i podania leku Rysunek 1 Rysunek 2 Igła Ampułko-strzykawka Nasadka igły Osłonka na igłę Tłok ampułko-strzykawki Korpus ampułko-strzykawki Nasadka na ampułko-strzykawkę Adapter Luer Lock Należy odkręcić szklaną nasadkę ampułko-strzykawki poprzez przekręcenie jej w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara (jak pokazano na rysunku 1). Należy przymocować igłę do ampułko-strzykawki poprzez delikatne przyłączenie nasadki igły do adaptera Luer Lock i obrócenie jej ćwierć obrotu w prawo, do chwili aż poczuje się zablokowanie igły (jak pokazano na rysunku 2). Należy ostrożnie zdjąć osłonkę igły, wyciągając ją prosto. Rozcieńczyć (patrz punkt 4.2) roztworem 5% dekstrozy zgodnie z instrukcją dotyczącą podawania dożylnego.
CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
Dane farmaceutyczne
Przed podaniem w infuzji dożylnej produkt leczniczy Amiodaron Accord musi być rozcieńczony zgodnie z instrukcją w 5% roztworze dekstrozy. Jedną ampułko-strzykawkę Amiodaron Accord należy rozcieńczyć zgodnie z zaleceniami w 500 ml 5% roztworu dekstrozy, aby uzyskać stężenie 0,6 mg/ml amiodaronu chlorowodorku. Ze względu na stabilność roztworu, nie należy stosować stężeń poniżej 0,6 mg/ml i nie należy dodawać innych produktów leczniczych do płynu infuzyjnego. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Tylko do jednorazowego użytku.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amarhyton, 50 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde Amarhyton, 100 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda kapsułka zawiera 50 mg lub 100 mg flekainidu octanu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, twarda Amarhyton, 50 mg Nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe rozmiar 4 z białym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe okrągłe mini-tabletki. Amarhyton, 100 mg Nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe rozmiar 3 z szarym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe okrągłe mini-tabletki.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania: Flekainid stosowany jest w leczeniu: częstoskurczu nawrotnego w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT); arytmii związanych z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a i podobnych zaburzeń związanych z obecnością dodatkowych dróg przewodzenia, jeśli inne leczenie okazało się nieskuteczne, ciężkiej, objawowej i zagrażającej życiu napadowej arytmii komorowej, która nie zareagowała na inne leczenie lub jeśli inne leczenie nie było tolerowane, napadowych arytmii przedsionkowych (migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków i częstoskurcz przedsionkowy), u pacjentów z objawami podmiotowymi po konwersji, w przypadku, gdy istnieje konieczność leczenia z powodu nasilenia objawów klinicznych, jeśli inne leczenie nie było skuteczne; pacjentów z organicznymi chorobami serca i (lub) zaburzeniami czynności lewej komory należy wykluczyć ze względu na zwiększone ryzyko proarytmicznego działania produktu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Rozpoczęcie leczenia flekainidu octanem i zmiany dawkowania wymagają nadzoru lekarza; należy monitorować zapis EKG i stężenie flekainidu w osoczu. W takich przypadkach u niektórych pacjentów konieczna może być hospitalizacja, zwłaszcza u pacjentów z zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca; decyzję powinien podjąć specjalista kardiolog. U pacjentów z kardiomiopatią organiczną, a zwłaszcza u osób z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, leczenie flekainidem można rozpocząć jedynie, jeśli inne leki przeciwarytmiczne, inne niż należące do klasy Ic (zwłaszcza amiodaron), są nieskuteczne lub nietolerowane i jeśli leczenie niefarmakologiczne (zabieg chirurgiczny, ablacja, wszczepienie stymulatora) nie jest wskazane. Podczas leczenia wymagany jest ścisły nadzór lekarza, z monitorowaniem zapisu EKG i oznaczaniem stężenia flekainidu w osoczu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Dawkowanie
Dorośli i młodzież (w wieku 13-17 lat) Nadkomorowe zaburzenia rytmu serca: Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę. Zwiększenie dawki można rozważyć po 4-5 dobach leczenia. Optymalna dawka wynosi 200 mg na dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej, wynoszącej 300 mg na dobę. Komorowe zaburzenia rytmu: Zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg dwa razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 400 mg i jest zazwyczaj stosowana u pacjentów o dużej masie ciała lub jeśli konieczna jest szybka kontrola arytmii. Po 3-5 dobach zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki, do najmniejszej dawki, która zapewnia kontrolę rytmu serca. Możliwe jest zmniejszenie dawki podczas długotrwałego leczenia. Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku maksymalna początkowa dawka dobowa powinna wynosić 100 mg na dobę w jednej lub dwóch dawkach podzielonych, ponieważ szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona u osób w podeszłym wieku.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Dawkowanie
Należy to wziąć pod uwagę podczas dostosowywania dawki. U pacjentów w podeszłym wieku nie należy stosować dawki większej niż 300 mg na dobę. Dzieci w wieku poniżej 12 lat Nie zaleca się stosowania flekainidu octanu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania. Stężenie flekainidu w osoczu Na podstawie tłumienia przedwczesnych skurczów komorowych (PVC) wydaje się, że konieczne jest uzyskanie stężenia w osoczu 200-1000 ng/ml, w celu osiągnięcia maksymalnego działania leczniczego. Stężenia w osoczu powyżej 700-1000 ng/ml wiążą się ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia działań niepożądanych. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 35 ml/min/1,73 m2 lub mniej) maksymalna dawka początkowa powinna wynosić 100 mg na dobę, w jednej lub dwóch dawkach podzielonych.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Dawkowanie
W przypadku stosowania flekainidu u takich pacjentów zaleca się częste oznaczanie stężenia w osoczu. W zależności od uzyskanego skutku i tolerancji dawkę można stopniowo zwiększać. Po 6 do 7 dobach leczenia dawkę można dostosować w zależności od działania i tolerancji. U niektórych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może występować bardzo powolny klirens flekainidu, a tym samym wydłużony okres półtrwania (60-70 godzin). Zaburzenia czynności wątroby Należy uważnie obserwować pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie stosować dawki większej niż 100 mg na dobę, w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze stałym stymulatorem serca i nie należy stosować dawki większej niż 100 mg dwa razy na dobę. U pacjentów otrzymujących jednocześnie cymetydynę lub amiodaron wymagany jest ścisły nadzór. U niektórych pacjentów konieczne może być zmniejszenie dawki; nie należy stosować dawki większej niż 200 mg na dobę.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Dawkowanie
Należy monitorować stan pacjenta na początku i podczas trwania leczenia. Podczas leczenia zaleca się okresowe oznaczanie stężenia flekainidu w osoczu i wykonywanie badań EKG (wykonywanie badania EKG raz w miesiącu, a podczas długotrwałego stosowania co 3 miesiące). Na początku leczenia i podczas zwiększania dawki badanie EKG należy wykonywać co 2-4 dni. Jeśli flekainid jest stosowany u pacjentów z ograniczeniami dotyczącymi dawkowania, należy często wykonywać badania EKG (jednocześnie z regularnym oznaczaniem stężenia flekainidu w osoczu). Dawkę należy dostosowywać co 6-8 dni. U takich pacjentów badanie EKG należy wykonać w 2. i 3. tygodniu, w celu oceny działania dawki określonej dla danego pacjenta. Sposób podawania Podanie doustne. Aby uniknąć możliwości wpływu pokarmu na wchłanianie flekainidu, produkt należy przyjmować na czczo lub godzinę przed posiłkiem.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Pacjenci z niewydolnością serca i pacjenci z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, u których wystąpiły bezobjawowe skurcze komorowe ektopowe lub bezobjawowy nietrwały częstoskurcz komorowy. Pacjenci z przetrwałym migotaniem przedsionków, u których nie próbowano przywrócić rytmu zatokowego. Pacjenci z osłabioną lub zaburzoną czynnością komór, wstrząsem kardiogennym, ciężką bradykardią (mniej niż 50 skurczów na minutę), ciężkim niedociśnieniem. Stosowanie w skojarzeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (leki blokujące kanały sodowe). Pacjenci z hemodynamicznie istotną chorobą zastawkową serca. Pacjenci z zaburzeniami węzła zatokowego, zaburzeniami przewodzenia przedsionkowego, blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego lub wyższego stopnia, blokiem odnogi pęczka Hisa lub blokiem dystalnym, jeśli nie jest dostępny zestaw ratowniczy, umożliwiający stymulację serca.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Przeciwwskazania
Pacjenci z bezobjawowymi lub łagodnymi, objawowymi arytmiami komorowymi. Rozpoznany zespół Brugadów.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Leczenie flekainidem podawanym doustnie należy przeprowadzać w szpitalu lub pod nadzorem specjalisty u pacjentów z: częstoskurczem nawrotnym w węźle AV, arytmią związaną z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz z podobnymi zaburzeniami związanymi z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, napadowym migotaniem przedsionków, jeśli występują objawy podmiotowe. Należy nadzorować rozpoczęcie leczenia flekainidu octanem i zmiany dawkowania, monitorując zapis EKG i stężenie flekainidu w osoczu. W przypadku niektórych pacjentów może być konieczna hospitalizacja, szczególnie u pacjentów z potencjalnie zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca. Flekainid, podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, może powodować działania proarytmiczne, tj. może prowadzić do pojawienia się cięższych arytmii, zwiększenia częstości istniejącej arytmii lub nasilenia objawów (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy unikać stosowania flekainidu u pacjentów z organiczną chorobą serca lub zaburzeniami czynności lewej komory (patrz punkt 4.8). Przed zastosowaniem flekainidu należy wyrównać zaburzenia elektrolitowe (np. hipo- i hiperkaliemię) (patrz punkt 4.5). Hipokaliemia lub hiperkaliemia mogą wpływać na działanie leków przeciwarytmicznych klasy I. Hipokaliemia może wystąpić u pacjentów stosujących leki moczopędne, kortykosteroidy lub środki przeczyszczające. Przed zastosowaniem flekainidu należy wyrównać ciężką bradykardię lub znaczne niedociśnienie tętnicze. Ponieważ eliminacja flekainidu z osocza może być znacznie wolniejsza u pacjentów z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby, nie należy stosować leku Amarhyton u tych pacjentów, chyba że potencjalne korzyści przewyższają ryzyko. Zaleca się monitorowanie stężenia flekainidu w osoczu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Specjalne środki ostrozności
Flekanid należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 35 ml/min/1,73 m2) oraz należy monitorować stężenie flekainidu w osoczu. U pacjentów w podeszłym wieku szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona. Należy to wziąć pod uwagę podczas dostosowywania dawki. Nie zaleca się stosowania flekainidu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ponieważ nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej. Wiadomo, że flekainid podwyższa próg stymulacji wsierdzia, tj. zmniejsza wrażliwość wsierdzia na stymulację. To działanie jest odwracalne i jest bardziej wyraźne w przypadku progu stymulacji w ostrej fazie niż w fazie przewlekłej. Z tego powodu, flekainid należy stosować ostrożnie u wszystkich pacjentów ze stałym stymulatorem serca lub czasowo umieszczonymi elektrodami i nie należy go podawać pacjentom z istniejącym stymulatorem o niskim progu lub nieprogramowalnym, chyba że jest dostępny zestaw ratowniczy, umożliwiający stymulację serca.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Specjalne środki ostrozności
Ogólnie, podwojenie szerokości lub napięcia impulsu jest wystarczające do przywrócenia rytmu, ale uzyskanie progów komorowych mniejszych niż 1 wolt może być trudne w przypadku początkowej implantacji w obecności flekainidu. Niewielkie ujemne działanie inotropowe flekainidu może mieć znaczenie u pacjentów predysponowanych do niewydolności serca. Doświadczono trudności w defibrylacji niektórych pacjentów. W większości zgłoszonych przypadków występowała wcześniej istniejąca choroba serca z powiększeniem serca, zawał mięśnia sercowego w wywiadzie, choroba serca o podłożu miażdżycowym oraz niewydolność serca. Flekainid należy stosować ostrożnie u pacjentów z nagłym początkiem migotania przedsionków po zabiegu kardiochirurgicznym. Wykazano, że flekainid zwiększa ryzyko śmiertelności u pacjentów po zawale mięśnia sercowego z bezobjawowymi komorowymi zaburzeniami rytmu. Odnotowano przyspieszenie rytmu komór w przebiegu migotania przedsionków w przypadku niepowodzenia leczenia.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Specjalne środki ostrozności
Stosowanie flekainidu powoduje wydłużenie odstępu QT i poszerzenie zespołu QRS o 12-20%. Wpływ na odstęp JT jest znikomy. Istnieją jednak doniesienia o wydłużeniu odstępu JT do 4%. Jednakże to działanie jest mniej wyraźne niż obserwowane w przypadku leków przeciwarytmicznych klasy Ia. Podczas stosowania flekainidu może ujawnić się zespół Brugadów. Jeśli podczas leczenia flekainidem wystąpią zmiany w zapisie EKG podczas leczenia flekainidem, mogące wskazywać na obecność zespołu Brugadów, należy rozważyć przerwanie leczenia. Nabiał (mleko, mleko w proszku i ewentualnie jogurt) mogą zmniejszać wchłanianie flekainidu u dzieci i niemowląt. Flekainid nie jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Odnotowano toksyczność flekainidu podczas stosowania u dzieci, u których zmniejszono spożycie mleka, jak również u niemowląt, u których wprowadzono karmienie dekstrozą zamiast podawania mleka.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy zachować ostrożność i uważnie obserwować pacjenta w przypadku zmiany leczenia flekainidem na inny produkt, ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Dalsze ostrzeżenia i środki ostrożności znajdują się w punkcie 4.5.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki przeciwarytmiczne klasy I Flekainidu nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyną). Leki przeciwarytmiczne klasy II Należy rozważyć możliwość addytywnego działania inotropowego ujemnego leków przeciwarytmicznych klasy II, tj. beta-adrenolityków i innych leków o działaniu depresyjnym na serce, stosowanych jednocześnie z produktem Amarhyton. Leki przeciwarytmiczne klasy III Jeśli flekainid jest podawany jednocześnie z amiodaronem, zazwyczaj stosowaną dawkę flekainidu należy zmniejszyć o 50% oraz należy uważnie obserwować pacjenta, czy nie wystąpiły działania niepożądane. W takim przypadku należy kontrolować stężenie flekainidu w osoczu. Leki przeciwarytmiczne klasy IV Należy uważnie rozważyć stosowanie produktu Amarhyton z antagonistami wapnia, np. werapamilem.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Interakcje
Mogą wystąpić zagrażające życiu lub nawet zakończone zgonem działania niepożądane na skutek interakcji powodujących zwiększenie stężenia w osoczu (patrz punkt 4.9). Flekainid jest w znacznym stopniu metabolizowany przez izoenzym CYP2D6 cytochromu P450, więc jednoczesne stosowanie leków hamujących (np. leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, propranolol, rytonawir, niektóre leki przeciwhistaminowe) lub indukujących (np. fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) ten izoenzym może odpowiednio zwiększyć lub zmniejszyć stężenie flekainidu w osoczu (patrz poniżej). Zwiększenie stężenia w osoczu może również wynikać z zaburzeń czynności nerek, z powodu zmniejszonego klirensu flekainidu (patrz punkt 4.4). Przed zastosowaniem produktu Amarhyton należy wyrównać hipokaliemię, hiperkaliemię i inne zaburzenia elektrolitowe. Hipokaliemia może wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania leków moczopędnych, kortykosteroidów lub środków przeczyszczających.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Interakcje
Leki przeciwhistaminowe Istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych związanych ze stosowaniem mizolastyny, astemizolu i terfenadyny (należy unikać jednoczesnego podawania). Leki przeciwwirusowe Stosowanie rytonawiru, lopinawiru i indynawiru powoduje zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu (istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych, dlatego należy unikać jednoczesnego podawania). Leki przeciwdepresyjne Paroksetyna, fluoksetyna i inne leki przeciwdepresyjne zwiększają stężenie flekainidu w osoczu; zwiększone ryzyko arytmii obserwowano podczas stosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Leki przeciwpadaczkowe Ograniczone dane dotyczące pacjentów przyjmujących znane induktory enzymów (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), wskazują jedynie na 30% zwiększenie tempa eliminacji flekainidu. Leki przeciwpsychotyczne Klozapina – istnieje zwiększone ryzyko arytmii. Leki przeciwmalaryczne Chinina i halofantryna zwiększają stężenie flekainidu w osoczu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Interakcje
Leki przeciwgrzybicze Terbinafina może zwiększać stężenie flekainidu w osoczu w wyniku hamowania aktywności CYP2D6. Leki moczopędne Tak zwany efekt grupy może prowadzić do kardiotoksyczności z powodu hipokaliemii. Leki przeciwhistaminowe (blokujące receptory Н2, stosowane w leczeniu choroby wrzodowej) Cymetydyna, antagonista receptorów H2, hamuje metabolizm flekainidu. U zdrowych osób otrzymujących cymetydynę (1 g na dobę) przez 1 tydzień, AUC flekainidu zwiększyło się o około 30%, a okres półtrwania wydłużył się o około 10%. Leki stosowane w leczeniu uzależnienia od nikotyny Jednoczesne podawanie bupropionu (metabolizowanego przez CYP2D6) i flekainidu należy rozpocząć ostrożnie, od najmniejszej zalecanej dawki obu leków. Jeśli bupropion jest dodawany do schematu leczenia pacjenta już przyjmującego flekainid, należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki flekainidu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Interakcje
Glikozydy nasercowe Flekainid może powodować zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu o około 15%, więc jest mało prawdopodobne, aby miało to znaczenie kliniczne u pacjentów ze stężeniem w osoczu w zakresie terapeutycznym. Zaleca się oznaczanie stężenia digoksyny w osoczu u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy co najmniej po 6 godzinach po przyjęciu każdej dawki digoksyny, przed podaniem lub po podaniu flekainidu. Leki przeciwzakrzepowe Leczenie flekainidem nie wpływa na stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane z badań na zwierzętach są sprzeczne i nie pozwalają wyciągnąć wniosków na temat działania embriotoksycznego i teratogennego (patrz punkt 5.3). Dane pokazują, że flekainid przenika przez łożysko do płodu u pacjentek przyjmujących flekainid w czasie ciąży. Nie zaleca się stosowania produktu Amarhyton podczas ciąży. Karmienie piersi? Flekainid przenika do mleka kobiecego. Stężenia w osoczu u karmionych piersią niemowląt są 5-10 razy mniejsze niż stężenia terapeutyczne leku (patrz punkt 5.2). Chociaż ryzyko działań niepożądanych u niemowlęcia jest bardzo małe, flekainid należy stosować podczas karmienia piersią tylko, jeśli potencjalne korzyści są większe niż ewentualne ryzyko.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Flekainidu octan wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn i pracy bez stabilnej podstawy może zostać zaburzona przez działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia, jeśli wystąpią.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, flekainid może powodować arytmię. Istniejące arytmie mogą się nasilić lub mogą wystąpić nowe zaburzenia rytmu. Ryzyko działania proarytmicznego jest największe u pacjentów z organiczną chorobą serca i (lub) znaczącymi zaburzeniami czynności lewej komory. Najczęstsze działania niepożądane dotyczące układu sercowo-naczyniowego to: blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, bradykardia, niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, zawał mięśnia sercowego, niedociśnienie, zahamowanie zatokowe, tachykardia (przedsionkowa i komorowa) oraz kołatanie serca. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i zaburzenia widzenia, które występują u około 15% leczonych pacjentów. Te działania niepożądane są zazwyczaj przemijające i ustępują w trakcie kontynuowania leczenia lub po zmniejszeniu dawki.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Działania niepożądane
Poniższa lista działań niepożądanych powstała na podstawie doświadczeń z badań klinicznych i zgłoszeń po wprowadzeniu leku do obrotu. Częstość występowania działań niepożądanych: Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000) Bardzo rzadko (<1/10 000) Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często: zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby krwinek białych i zmniejszenie liczby płytek krwi. Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko: zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych z zapaleniem układowym lub bez zapalenia. Zaburzenia psychiczne Często: depresja, niepokój, bezsenność. Niezbyt często: omamy, dezorientacja, amnezja. Rzadko: nerwowość.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Działania niepożądane
Zaburzenia układu nerwowego Bardzo często: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i uczucie „pustki” w głowie, które są zwykle przemijające. Zawroty głowy i ból głowy. Często: parestezja, ataksja, dyskineza, niedoczulica, nadmierne pocenie się, omdlenie, drżenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, nagłe zaczerwienienie skóry (zwłaszcza twarzy i szyi), senność, szum uszny. Niezbyt często: neuropatia obwodowa, drgawki. Zaburzenia oka Bardzo często: zaburzenia widzenia, takie jak podwójne widzenie i niewyraźne widzenie. Bardzo rzadko: gromadzenie złogów w rogówce. Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko: szum uszny, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Zaburzenia serca Często: działanie proarytmiczne, które jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z organiczną chorobą serca i (lub) znacznym zaburzeniem czynności lewej komory – polega ono na zwiększeniu częstości przedwczesnych skurczów komorowych, aż do wystąpienia cięższych postaci częstoskurczu komorowego.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Działania niepożądane
Niezbyt często: u pacjentów z trzepotaniem przedsionków może wystąpić przewodzenie AV 1:1 ze zwiększoną częstością akcji serca. Nieznana: specyficzne zmiany w EKG (wydłużenie odstępu PQ, QT, PR i zespołu QRS, zwiększenie częstości i nasilenia zaburzeń rytmu serca), zmiany progu stymulacji, bradykardia, zahamowanie zatokowe, wystąpienie lub nasilenie istniejącej niewydolności serca. U pacjentów z trzepotaniem przedsionków stosowanie flekainidu wiąże się z przewodzeniem AV 1:1 po początkowym zwolnieniu czynności przedsionków z wynikającym z tego przyspieszeniem czynności komór. Może również wystąpić blok przedsionkowo-komorowy (II i III stopnia), blok odnogi pęczka Hisa, blok zatokowo-przedsionkowy, zatrzymanie czynności serca, bradykardia, niewydolność serca/zastoinowa niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, zahamowanie zatokowe i tachykardia (przedsionkowa lub komorowa).
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Działania niepożądane
W takich przypadkach należy przerwać leczenie flekainidem. Ujawnienie istniejącego zespołu Brugadów. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często: duszność. Rzadko: zapalenie płuc. Nieznana: zwłóknienie płuc, śródmiąższowa choroba płuc. Zaburzenia żołądka i jelit Często: nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, ból brzucha. Niezbyt często: zaburzenia smaku, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie apetytu, niestrawność, wzdęcie. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych z żółtaczką lub bez. Nieznana: zaburzenia czynności wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Niezbyt często: alergiczne zapalenie skóry, w tym wysypka, łysienie. Rzadko: nasilona pokrzywka. Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości na światło. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Nieznana: ból stawów i ból mięśni.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Działania niepożądane
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często: osłabienie, zmęczenie, gorączka, obrzęk, dyskomfort. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie flekainidu jest stanem nagłym, potencjalnie zagrażającym życiu. Zwiększona wrażliwość na lek i zwiększone stężenie w osoczu, powyżej zakresu terapeutycznego, mogą również wynikać z interakcji z lekami (patrz punkt 4.5). Nie jest znane specyficzne antidotum. Nie ma znanego sposobu na szybkie usunięcie flekainidu z organizmu. Ani dializa, ani hemoperfuzja nie są skuteczne. Leczenie powinno być podtrzymujące i może obejmować usunięcie nie wchłoniętego leku z przewodu pokarmowego. Dodatkowe postepowanie może polegać na podawaniu leków o działaniu inotropowym dodatnim lub stymulujących czynność serca, takich jak dopamina, dobutamina lub izoproterenol, jak również na stosowaniu wentylacji mechanicznej i wspomaganiu krążenia krwi (np. za pomocą pompy balonowej). Należy rozważyć czasowe przezżylne wszczepienie stymulatora serca, w przypadku bloku przewodzenia.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Przedawkowanie
Zakładając, że okres półtrwania w osoczu wynosi około 20 godzin, może zaistnieć konieczność kontynuowania leczenia podtrzymującego przez dłuższy czas. Wymuszona diureza z zakwaszeniem moczu teoretycznie sprzyja wydalaniu leku.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, klasa Ic, flekainid Kod ATC: C01BC04 Flekainidu octan należy do leków przeciwarytmicznych klasy Ic, stosowanych w leczeniu ciężkich, objawowych, zagrażających życiu arytmii komorowych i nadkomorowych. Na podstawie właściwości elektrofizjologicznych, flekainid jest związkiem przeciwarytmicznym, wykazującym działanie miejscowo znieczulające (klasa Ic). Jest to lek miejscowo znieczulający typu amidowego, strukturalnie podobny do prokainamidu i enkainidu, ponieważ środki te są również pochodnymi benzamidu. Flekainid jako związek klasy Ic charakteryzują zasadniczo trzy cechy: wyraźne hamowanie szybkiego kanału sodowego w mięśniu sercowym, kinetyka o powolnym początku i zakończeniu hamowania kanałów sodowych (co odzwierciedla powolne przyłączanie się i powolną dysocjację z kanału sodowego), inny wpływ leku na czas trwania potencjałów czynnościowych w komórkach mięśni komór w stosunku do włókien Purkinjego (brak wpływu w mięśniach, znaczne skrócenie we włóknach Purkinjego).
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Właściwości farmakodynamiczne
To połączenie właściwości prowadzi do znacznego zmniejszenia szybkości przewodzenia we włóknach, które zależą od szybkich kanałów depolaryzacji i do umiarkowanego wydłużenia skutecznego okresu refrakcji podczas badania na izolowanej tkance serca. Te właściwości elektrofizjologiczne flekainidu octanu mogą prowadzić do wydłużenia odstępu PR i poszerzenia zespołu QRS w zapisie EKG. W bardzo dużym stężeniu, flekainid wykazuje słabe działanie hamujące wolne kanały w mięśniu sercowym. Towarzyszy temu działanie inotropowe ujemne.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Flekainid jest prawie całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym i nie ulega znacznemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Biodostępność z tabletek zawierających flekainidu octan wynosi około 90%. Stężenia terapeutyczne w osoczu mieszczą się w zakresie od 200 do 1000 ng/ml. Po podaniu dożylnym średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy wynosi 0,67 godziny, a średnia biodostępność wynosi 98%, w porównaniu z wartościami wynoszącymi 1 godzinę i 78% dla roztworu podawanego doustnie lub 4 godziny i 81% dla tabletki. Dystrybucja Flekainid wiąże się z białkami osocza w około 40%. Flekainid przenika przez łożysko i do mleka kobiecego. Metabolizm Flekainid jest w znacznym stopniu metabolizowany (w zależności od polimorfizmu genetycznego) do dwóch głównych metabolitów: m-O-dealkilowanego flekainidu i m-O-dealkilowanego laktamu flekainidu, które mogą wykazywać pewną aktywność.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Wydaje się, że jego metabolizm jest zależny od izoenzymu CYP2D6 cytochromu P450, co wskazuje na polimorfizm genetyczny. Eliminacja Flekainid jest wydalany głównie z moczem, około 30% w postaci niezmienionego leku, a pozostała część w postaci metabolitów. Około 5% jest wydalane z kałem. Wydalanie flekainidu zmniejsza się w przypadku niewydolności nerek, chorób wątroby, niewydolności serca i moczu o odczynie zasadowym. Podczas hemodializy można usunąć tylko około 1% niezmienionego flekainidu. Okres półtrwania flekainidu w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa Dane przedkliniczne z badań in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Nie zaobserwowano wpływu na płodność u zwierząt. U nowozelandzkich białych królików doustne podawanie dużych dawek flekainidu powodowało działanie teratogenne i embriotoksyczne. Jednak takich skutków nie zaobserwowano u holenderskich królików lub szczurów.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Dla wszystkich kapsułek: Rdzeń mini-tabletki: Powidon K-25; Celuloza mikrokrystaliczna; Krospowidon (typ A); Krzemionka koloidalna bezwodna; Magnezu stearynian; Otoczka mini-tabletki: Kwasu metakrylowego i metylu metakrylanu kopolimer (1:2); Makrogol 400; Talk. Otoczka kapsułki (tylko dla 50 mg): żelatyna i tytanu dwutlenek (Е171). Otoczka kapsułki (tylko dla 100 mg): żelatyna, tytanu dwutlenek (E171) i żelaza tlenek czarny (E172). 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie ustalono. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Produkt nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium z 28 lub 30 kapsułkami w tekturowym pudełku. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
Dane farmaceutyczne
6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Nie ma specjalnych wymagań.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amarhyton, 50 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde Amarhyton, 100 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda kapsułka zawiera 50 mg lub 100 mg flekainidu octanu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, twarda Amarhyton, 50 mg Nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe rozmiar 4 z białym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe okrągłe mini-tabletki. Amarhyton, 100 mg Nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe rozmiar 3 z szarym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe okrągłe mini-tabletki.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania: Flekainid stosowany jest w leczeniu: częstoskurczu nawrotnego w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT); arytmii związanych z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a i podobnych zaburzeń związanych z obecnością dodatkowych dróg przewodzenia, jeśli inne leczenie okazało się nieskuteczne, ciężkiej, objawowej i zagrażającej życiu napadowej arytmii komorowej, która nie zareagowała na inne leczenie lub jeśli inne leczenie nie było tolerowane, napadowych arytmii przedsionkowych (migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków i częstoskurcz przedsionkowy), u pacjentów z objawami podmiotowymi po konwersji, w przypadku, gdy istnieje konieczność leczenia z powodu nasilenia objawów klinicznych, jeśli inne leczenie nie było skuteczne; pacjentów z organicznymi chorobami serca i (lub) zaburzeniami czynności lewej komory należy wykluczyć ze względu na zwiększone ryzyko proarytmicznego działania produktu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Rozpoczęcie leczenia flekainidu octanem i zmiany dawkowania wymagają nadzoru lekarza; należy monitorować zapis EKG i stężenie flekainidu w osoczu. W takich przypadkach u niektórych pacjentów konieczna może być hospitalizacja, zwłaszcza u pacjentów z zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca; decyzję powinien podjąć specjalista kardiolog. U pacjentów z kardiomiopatią organiczną, a zwłaszcza u osób z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, leczenie flekainidem można rozpocząć jedynie, jeśli inne leki przeciwarytmiczne, inne niż należące do klasy Ic (zwłaszcza amiodaron), są nieskuteczne lub nietolerowane i jeśli leczenie niefarmakologiczne (zabieg chirurgiczny, ablacja, wszczepienie stymulatora) nie jest wskazane. Podczas leczenia wymagany jest ścisły nadzór lekarza, z monitorowaniem zapisu EKG i oznaczaniem stężenia flekainidu w osoczu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Dawkowanie
Dorośli i młodzież (w wieku 13-17 lat) Nadkomorowe zaburzenia rytmu serca: Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę. Zwiększenie dawki można rozważyć po 4-5 dobach leczenia. Optymalna dawka wynosi 200 mg na dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej, wynoszącej 300 mg na dobę. Komorowe zaburzenia rytmu: Zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg dwa razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 400 mg i jest zazwyczaj stosowana u pacjentów o dużej masie ciała lub jeśli konieczna jest szybka kontrola arytmii. Po 3-5 dobach zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki, do najmniejszej dawki, która zapewnia kontrolę rytmu serca. Możliwe jest zmniejszenie dawki podczas długotrwałego leczenia. Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku maksymalna początkowa dawka dobowa powinna wynosić 100 mg na dobę w jednej lub dwóch dawkach podzielonych, ponieważ szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona u osób w podeszłym wieku.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Dawkowanie
Należy to wziąć pod uwagę podczas dostosowywania dawki. U pacjentów w podeszłym wieku nie należy stosować dawki większej niż 300 mg na dobę. Dzieci w wieku poniżej 12 lat Nie zaleca się stosowania flekainidu octanu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania. Stężenie flekainidu w osoczu Na podstawie tłumienia przedwczesnych skurczów komorowych (PVC) wydaje się, że konieczne jest uzyskanie stężenia w osoczu 200-1000 ng/ml, w celu osiągnięcia maksymalnego działania leczniczego. Stężenia w osoczu powyżej 700-1000 ng/ml wiążą się ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia działań niepożądanych. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 35 ml/min/1,73 m2 lub mniej) maksymalna dawka początkowa powinna wynosić 100 mg na dobę, w jednej lub dwóch dawkach podzielonych.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Dawkowanie
W przypadku stosowania flekainidu u takich pacjentów zaleca się częste oznaczanie stężenia w osoczu. W zależności od uzyskanego skutku i tolerancji dawkę można stopniowo zwiększać. Po 6 do 7 dobach leczenia dawkę można dostosować w zależności od działania i tolerancji. U niektórych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może występować bardzo powolny klirens flekainidu, a tym samym wydłużony okres półtrwania (60-70 godzin). Zaburzenia czynności wątroby Należy uważnie obserwować pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie stosować dawki większej niż 100 mg na dobę, w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze stałym stymulatorem serca i nie należy stosować dawki większej niż 100 mg dwa razy na dobę. U pacjentów otrzymujących jednocześnie cymetydynę lub amiodaron wymagany jest ścisły nadzór. U niektórych pacjentów konieczne może być zmniejszenie dawki; nie należy stosować dawki większej niż 200 mg na dobę.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Dawkowanie
Należy monitorować stan pacjenta na początku i podczas trwania leczenia. Podczas leczenia zaleca się okresowe oznaczanie stężenia flekainidu w osoczu i wykonywanie badań EKG (wykonywanie badania EKG raz w miesiącu, a podczas długotrwałego stosowania co 3 miesiące). Na początku leczenia i podczas zwiększania dawki badanie EKG należy wykonywać co 2-4 dni. Jeśli flekainid jest stosowany u pacjentów z ograniczeniami dotyczącymi dawkowania, należy często wykonywać badania EKG (jednocześnie z regularnym oznaczaniem stężenia flekainidu w osoczu). Dawkę należy dostosowywać co 6-8 dni. U takich pacjentów badanie EKG należy wykonać w 2. i 3. tygodniu, w celu oceny działania dawki określonej dla danego pacjenta. Sposób podawania Podanie doustne. Aby uniknąć możliwości wpływu pokarmu na wchłanianie flekainidu, produkt należy przyjmować na czczo lub godzinę przed posiłkiem.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Pacjenci z niewydolnością serca i pacjenci z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, u których wystąpiły bezobjawowe skurcze komorowe ektopowe lub bezobjawowy nietrwały częstoskurcz komorowy. Pacjenci z przetrwałym migotaniem przedsionków, u których nie próbowano przywrócić rytmu zatokowego. Pacjenci z osłabioną lub zaburzoną czynnością komór, wstrząsem kardiogennym, ciężką bradykardią (mniej niż 50 skurczów na minutę), ciężkim niedociśnieniem. Stosowanie w skojarzeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (leki blokujące kanały sodowe). Pacjenci z hemodynamicznie istotną chorobą zastawkową serca. Pacjenci z zaburzeniami węzła zatokowego, zaburzeniami przewodzenia przedsionkowego, blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego lub wyższego stopnia, blokiem odnogi pęczka Hisa lub blokiem dystalnym, jeśli nie jest dostępny zestaw ratowniczy, umożliwiający stymulację serca.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Przeciwwskazania
Pacjenci z bezobjawowymi lub łagodnymi, objawowymi arytmiami komorowymi. Rozpoznany zespół Brugadów.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Leczenie flekainidem podawanym doustnie należy przeprowadzać w szpitalu lub pod nadzorem specjalisty u pacjentów z: częstoskurczem nawrotnym w węźle AV, arytmią związaną z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz z podobnymi zaburzeniami związanymi z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, napadowym migotaniem przedsionków, jeśli występują objawy podmiotowe. Należy nadzorować rozpoczęcie leczenia flekainidu octanem i zmiany dawkowania, monitorując zapis EKG i stężenie flekainidu w osoczu. W przypadku niektórych pacjentów może być konieczna hospitalizacja, szczególnie u pacjentów z potencjalnie zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca. Flekainid, podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, może powodować działania proarytmiczne, tj. może prowadzić do pojawienia się cięższych arytmii, zwiększenia częstości istniejącej arytmii lub nasilenia objawów (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy unikać stosowania flekainidu u pacjentów z organiczną chorobą serca lub zaburzeniami czynności lewej komory (patrz punkt 4.8). Przed zastosowaniem flekainidu należy wyrównać zaburzenia elektrolitowe (np. hipo- i hiperkaliemię) (patrz punkt 4.5). Hipokaliemia lub hiperkaliemia mogą wpływać na działanie leków przeciwarytmicznych klasy I. Hipokaliemia może wystąpić u pacjentów stosujących leki moczopędne, kortykosteroidy lub środki przeczyszczające. Przed zastosowaniem flekainidu należy wyrównać ciężką bradykardię lub znaczne niedociśnienie tętnicze. Ponieważ eliminacja flekainidu z osocza może być znacznie wolniejsza u pacjentów z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby, nie należy stosować leku Amarhyton u tych pacjentów, chyba że potencjalne korzyści przewyższają ryzyko. Zaleca się monitorowanie stężenia flekainidu w osoczu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Flekanid należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 35 ml/min/1,73 m2) oraz należy monitorować stężenie flekainidu w osoczu. U pacjentów w podeszłym wieku szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona. Należy to wziąć pod uwagę podczas dostosowywania dawki. Nie zaleca się stosowania flekainidu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ponieważ nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej. Wiadomo, że flekainid podwyższa próg stymulacji wsierdzia, tj. zmniejsza wrażliwość wsierdzia na stymulację. To działanie jest odwracalne i jest bardziej wyraźne w przypadku progu stymulacji w ostrej fazie niż w fazie przewlekłej. Z tego powodu, flekainid należy stosować ostrożnie u wszystkich pacjentów ze stałym stymulatorem serca lub czasowo umieszczonymi elektrodami i nie należy go podawać pacjentom z istniejącym stymulatorem o niskim progu lub nieprogramowalnym, chyba że jest dostępny zestaw ratowniczy, umożliwiający stymulację serca.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Ogólnie, podwojenie szerokości lub napięcia impulsu jest wystarczające do przywrócenia rytmu, ale uzyskanie progów komorowych mniejszych niż 1 wolt może być trudne w przypadku początkowej implantacji w obecności flekainidu. Niewielkie ujemne działanie inotropowe flekainidu może mieć znaczenie u pacjentów predysponowanych do niewydolności serca. Doświadczono trudności w defibrylacji niektórych pacjentów. W większości zgłoszonych przypadków występowała wcześniej istniejąca choroba serca z powiększeniem serca, zawał mięśnia sercowego w wywiadzie, choroba serca o podłożu miażdżycowym oraz niewydolność serca. Flekainid należy stosować ostrożnie u pacjentów z nagłym początkiem migotania przedsionków po zabiegu kardiochirurgicznym. Wykazano, że flekainid zwiększa ryzyko śmiertelności u pacjentów po zawale mięśnia sercowego z bezobjawowymi komorowymi zaburzeniami rytmu. Odnotowano przyspieszenie rytmu komór w przebiegu migotania przedsionków w przypadku niepowodzenia leczenia.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Stosowanie flekainidu powoduje wydłużenie odstępu QT i poszerzenie zespołu QRS o 12-20%. Wpływ na odstęp JT jest znikomy. Istnieją jednak doniesienia o wydłużeniu odstępu JT do 4%. Jednakże to działanie jest mniej wyraźne niż obserwowane w przypadku leków przeciwarytmicznych klasy Ia. Podczas stosowania flekainidu może ujawnić się zespół Brugadów. Jeśli podczas leczenia flekainidem wystąpią zmiany w zapisie EKG podczas leczenia flekainidem, mogące wskazywać na obecność zespołu Brugadów, należy rozważyć przerwanie leczenia. Nabiał (mleko, mleko w proszku i ewentualnie jogurt) mogą zmniejszać wchłanianie flekainidu u dzieci i niemowląt. Flekainid nie jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Odnotowano toksyczność flekainidu podczas stosowania u dzieci, u których zmniejszono spożycie mleka, jak również u niemowląt, u których wprowadzono karmienie dekstrozą zamiast podawania mleka.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy zachować ostrożność i uważnie obserwować pacjenta w przypadku zmiany leczenia flekainidem na inny produkt, ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Dalsze ostrzeżenia i środki ostrożności znajdują się w punkcie 4.5.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki przeciwarytmiczne klasy I Flekainidu nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyną). Leki przeciwarytmiczne klasy II Należy rozważyć możliwość addytywnego działania inotropowego ujemnego leków przeciwarytmicznych klasy II, tj. beta-adrenolityków i innych leków o działaniu depresyjnym na serce, stosowanych jednocześnie z produktem Amarhyton. Leki przeciwarytmiczne klasy III Jeśli flekainid jest podawany jednocześnie z amiodaronem, zazwyczaj stosowaną dawkę flekainidu należy zmniejszyć o 50% oraz należy uważnie obserwować pacjenta, czy nie wystąpiły działania niepożądane. W takim przypadku należy kontrolować stężenie flekainidu w osoczu. Leki przeciwarytmiczne klasy IV Należy uważnie rozważyć stosowanie produktu Amarhyton z antagonistami wapnia, np. werapamilem.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Interakcje
Mogą wystąpić zagrażające życiu lub nawet zakończone zgonem działania niepożądane na skutek interakcji powodujących zwiększenie stężenia w osoczu (patrz punkt 4.9). Flekainid jest w znacznym stopniu metabolizowany przez izoenzym CYP2D6 cytochromu P450, więc jednoczesne stosowanie leków hamujących (np. leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, propranolol, rytonawir, niektóre leki przeciwhistaminowe) lub indukujących (np. fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) ten izoenzym może odpowiednio zwiększyć lub zmniejszyć stężenie flekainidu w osoczu (patrz poniżej). Zwiększenie stężenia w osoczu może również wynikać z zaburzeń czynności nerek, z powodu zmniejszonego klirensu flekainidu (patrz punkt 4.4). Przed zastosowaniem produktu Amarhyton należy wyrównać hipokaliemię, hiperkaliemię i inne zaburzenia elektrolitowe. Hipokaliemia może wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania leków moczopędnych, kortykosteroidów lub środków przeczyszczających.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Interakcje
Leki przeciwhistaminowe Istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych związanych ze stosowaniem mizolastyny, astemizolu i terfenadyny (należy unikać jednoczesnego podawania). Leki przeciwwirusowe Stosowanie rytonawiru, lopinawiru i indynawiru powoduje zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu (istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych, dlatego należy unikać jednoczesnego podawania). Leki przeciwdepresyjne Paroksetyna, fluoksetyna i inne leki przeciwdepresyjne zwiększają stężenie flekainidu w osoczu; zwiększone ryzyko arytmii obserwowano podczas stosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Leki przeciwpadaczkowe Ograniczone dane dotyczące pacjentów przyjmujących znane induktory enzymów (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), wskazują jedynie na 30% zwiększenie tempa eliminacji flekainidu. Leki przeciwpsychotyczne Klozapina – istnieje zwiększone ryzyko arytmii. Leki przeciwmalaryczne Chinina i halofantryna zwiększają stężenie flekainidu w osoczu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Interakcje
Leki przeciwgrzybicze Terbinafina może zwiększać stężenie flekainidu w osoczu w wyniku hamowania aktywności CYP2D6. Leki moczopędne Tak zwany efekt grupy może prowadzić do kardiotoksyczności z powodu hipokaliemii. Leki przeciwhistaminowe (blokujące receptory Н2, stosowane w leczeniu choroby wrzodowej) Cymetydyna, antagonista receptorów H2, hamuje metabolizm flekainidu. U zdrowych osób otrzymujących cymetydynę (1 g na dobę) przez 1 tydzień, AUC flekainidu zwiększyło się o około 30%, a okres półtrwania wydłużył się o około 10%. Leki stosowane w leczeniu uzależnienia od nikotyny Jednoczesne podawanie bupropionu (metabolizowanego przez CYP2D6) i flekainidu należy rozpocząć ostrożnie, od najmniejszej zalecanej dawki obu leków. Jeśli bupropion jest dodawany do schematu leczenia pacjenta już przyjmującego flekainid, należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki flekainidu.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Interakcje
Glikozydy nasercowe Flekainid może powodować zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu o około 15%, więc jest mało prawdopodobne, aby miało to znaczenie kliniczne u pacjentów ze stężeniem w osoczu w zakresie terapeutycznym. Zaleca się oznaczanie stężenia digoksyny w osoczu u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy co najmniej po 6 godzinach po przyjęciu każdej dawki digoksyny, przed podaniem lub po podaniu flekainidu. Leki przeciwzakrzepowe Leczenie flekainidem nie wpływa na stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane z badań na zwierzętach są sprzeczne i nie pozwalają wyciągnąć wniosków na temat działania embriotoksycznego i teratogennego (patrz punkt 5.3). Dane pokazują, że flekainid przenika przez łożysko do płodu u pacjentek przyjmujących flekainid w czasie ciąży. Nie zaleca się stosowania produktu Amarhyton podczas ciąży. Karmienie piersi? Flekainid przenika do mleka kobiecego. Stężenia w osoczu u karmionych piersią niemowląt są 5-10 razy mniejsze niż stężenia terapeutyczne leku (patrz punkt 5.2). Chociaż ryzyko działań niepożądanych u niemowlęcia jest bardzo małe, flekainid należy stosować podczas karmienia piersią tylko, jeśli potencjalne korzyści są większe niż ewentualne ryzyko.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Flekainidu octan wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn i pracy bez stabilnej podstawy może zostać zaburzona przez działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia, jeśli wystąpią.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, flekainid może powodować arytmię. Istniejące arytmie mogą się nasilić lub mogą wystąpić nowe zaburzenia rytmu. Ryzyko działania proarytmicznego jest największe u pacjentów z organiczną chorobą serca i (lub) znaczącymi zaburzeniami czynności lewej komory. Najczęstsze działania niepożądane dotyczące układu sercowo-naczyniowego to: blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, bradykardia, niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, zawał mięśnia sercowego, niedociśnienie, zahamowanie zatokowe, tachykardia (przedsionkowa i komorowa) oraz kołatanie serca. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i zaburzenia widzenia, które występują u około 15% leczonych pacjentów. Te działania niepożądane są zazwyczaj przemijające i ustępują w trakcie kontynuowania leczenia lub po zmniejszeniu dawki.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Działania niepożądane
Poniższa lista działań niepożądanych powstała na podstawie doświadczeń z badań klinicznych i zgłoszeń po wprowadzeniu leku do obrotu. Działania niepożądane są wymienione poniżej według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość jest zdefiniowana następująco: Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000) Bardzo rzadko (<1/10 000) Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często: zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby krwinek białych i zmniejszenie liczby płytek krwi. Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko: zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych z zapaleniem układowym lub bez zapalenia. Zaburzenia psychiczne Często: depresja, niepokój, bezsenność. Niezbyt często: omamy, dezorientacja, amnezja. Rzadko: nerwowość.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Działania niepożądane
Zaburzenia układu nerwowego Bardzo często: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i uczucie „pustki” w głowie, które są zwykle przemijające. Zawroty głowy i ból głowy. Często: parestezja, ataksja, dyskineza, niedoczulica, nadmierne pocenie się, omdlenie, drżenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, nagłe zaczerwienienie skóry (zwłaszcza twarzy i szyi), senność, szum uszny. Niezbyt często: neuropatia obwodowa, drgawki. Zaburzenia oka Bardzo często: zaburzenia widzenia, takie jak podwójne widzenie i niewyraźne widzenie. Bardzo rzadko: gromadzenie złogów w rogówce. Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko: szum uszny, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Zaburzenia serca Często: działanie proarytmiczne, które jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z organiczną chorobą serca i (lub) znacznym zaburzeniem czynności lewej komory – polega ono na zwiększeniu częstości przedwczesnych skurczów komorowych, aż do wystąpienia cięższych postaci częstoskurczu komorowego.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Działania niepożądane
Niezbyt często: u pacjentów z trzepotaniem przedsionków może wystąpić przewodzenie AV 1:1 ze zwiększoną częstością akcji serca. Nieznana: specyficzne zmiany w EKG (wydłużenie odstępu PQ, QT, PR i zespołu QRS, zwiększenie częstości i nasilenia zaburzeń rytmu serca), zmiany progu stymulacji, bradykardia, zahamowanie zatokowe, wystąpienie lub nasilenie istniejącej niewydolności serca. U pacjentów z trzepotaniem przedsionków stosowanie flekainidu wiąże się z przewodzeniem AV 1:1 po początkowym zwolnieniu czynności przedsionków z wynikającym z tego przyspieszeniem czynności komór. Może również wystąpić blok przedsionkowo-komorowy (II i III stopnia), blok odnogi pęczka Hisa, blok zatokowo-przedsionkowy, zatrzymanie czynności serca, bradykardia, niewydolność serca/zastoinowa niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, zahamowanie zatokowe i tachykardia (przedsionkowa lub komorowa).
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Działania niepożądane
W takich przypadkach należy przerwać leczenie flekainidem. Ujawnienie istniejącego zespołu Brugadów. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często: duszność. Rzadko: zapalenie płuc. Nieznana: zwłóknienie płuc, śródmiąższowa choroba płuc. Zaburzenia żołądka i jelit Często: nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, ból brzucha. Niezbyt często: zaburzenia smaku, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie apetytu, niestrawność, wzdęcie. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych z żółtaczką lub bez. Nieznana: zaburzenia czynności wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Niezbyt często: alergiczne zapalenie skóry, w tym wysypka, łysienie. Rzadko: nasilona pokrzywka. Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości na światło. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Nieznana: ból stawów i ból mięśni.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Działania niepożądane
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często: osłabienie, zmęczenie, gorączka, obrzęk, dyskomfort. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie flekainidu jest stanem nagłym, potencjalnie zagrażającym życiu. Zwiększona wrażliwość na lek i zwiększone stężenie w osoczu, powyżej zakresu terapeutycznego, mogą również wynikać z interakcji z lekami (patrz punkt 4.5). Nie jest znane specyficzne antidotum. Nie ma znanego sposobu na szybkie usunięcie flekainidu z organizmu. Ani dializa, ani hemoperfuzja nie są skuteczne. Leczenie powinno być podtrzymujące i może obejmować usunięcie nie wchłoniętego leku z przewodu pokarmowego. Dodatkowe postepowanie może polegać na podawaniu leków o działaniu inotropowym dodatnim lub stymulujących czynność serca, takich jak dopamina, dobutamina lub izoproterenol, jak również na stosowaniu wentylacji mechanicznej i wspomaganiu krążenia krwi (np. za pomocą pompy balonowej). Należy rozważyć czasowe przezżylne wszczepienie stymulatora serca, w przypadku bloku przewodzenia.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Przedawkowanie
Zakładając, że okres półtrwania w osoczu wynosi około 20 godzin, może zaistnieć konieczność kontynuowania leczenia podtrzymującego przez dłuższy czas. Wymuszona diureza z zakwaszeniem moczu teoretycznie sprzyja wydalaniu leku.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, klasa Ic, flekainid Kod ATC: C01BC04 Flekainidu octan należy do leków przeciwarytmicznych klasy Ic, stosowanych w leczeniu ciężkich, objawowych, zagrażających życiu arytmii komorowych i nadkomorowych. Na podstawie właściwości elektrofizjologicznych, flekainid jest związkiem przeciwarytmicznym, wykazującym działanie miejscowo znieczulające (klasa Ic). Jest to lek miejscowo znieczulający typu amidowego, strukturalnie podobny do prokainamidu i enkainidu, ponieważ środki te są również pochodnymi benzamidu. Flekainid jako związek klasy Ic charakteryzują zasadniczo trzy cechy: wyraźne hamowanie szybkiego kanału sodowego w mięśniu sercowym, kinetyka o powolnym początku i zakończeniu hamowania kanałów sodowych (co odzwierciedla powolne przyłączanie się i powolną dysocjację z kanału sodowego), inny wpływ leku na czas trwania potencjałów czynnościowych w komórkach mięśni komór w stosunku do włókien Purkinjego (brak wpływu w mięśniach, znaczne skrócenie we włóknach Purkinjego).
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
To połączenie właściwości prowadzi do znacznego zmniejszenia szybkości przewodzenia we włóknach, które zależą od szybkich kanałów depolaryzacji i do umiarkowanego wydłużenia skutecznego okresu refrakcji podczas badania na izolowanej tkance serca. Te właściwości elektrofizjologiczne flekainidu octanu mogą prowadzić do wydłużenia odstępu PR i poszerzenia zespołu QRS w zapisie EKG. W bardzo dużym stężeniu, flekainid wykazuje słabe działanie hamujące wolne kanały w mięśniu sercowym. Towarzyszy temu działanie inotropowe ujemne.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Flekainid jest prawie całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym i nie ulega znacznemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Biodostępność z tabletek zawierających flekainidu octan wynosi około 90%. Stężenia terapeutyczne w osoczu mieszczą się w zakresie od 200 do 1000 ng/ml. Po podaniu dożylnym średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy wynosi 0,67 godziny, a średnia biodostępność wynosi 98%, w porównaniu z wartościami wynoszącymi 1 godzinę i 78% dla roztworu podawanego doustnie lub 4 godziny i 81% dla tabletki. Dystrybucja Flekainid wiąże się z białkami osocza w około 40%. Flekainid przenika przez łożysko i do mleka kobiecego. Metabolizm Flekainid jest w znacznym stopniu metabolizowany (w zależności od polimorfizmu genetycznego) do dwóch głównych metabolitów: m-O-dealkilowanego flekainidu i m-O-dealkilowanego laktamu flekainidu, które mogą wykazywać pewną aktywność.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Wydaje się, że jego metabolizm jest zależny od izoenzymu CYP2D6 cytochromu P450, co wskazuje na polimorfizm genetyczny. Eliminacja Flekainid jest wydalany głównie z moczem, około 30% w postaci niezmienionego leku, a pozostała część w postaci metabolitów. Około 5% jest wydalane z kałem. Wydalanie flekainidu zmniejsza się w przypadku niewydolności nerek, chorób wątroby, niewydolności serca i moczu o odczynie zasadowym. Podczas hemodializy można usunąć tylko około 1% niezmienionego flekainidu. Okres półtrwania flekainidu w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa Dane przedkliniczne z badań in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Nie zaobserwowano wpływu na płodność u zwierząt. U nowozelandzkich białych królików doustne podawanie dużych dawek flekainidu powodowało działanie teratogenne i embriotoksyczne. Jednak takich skutków nie zaobserwowano u holenderskich królików lub szczurów.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Dla wszystkich kapsułek: Rdzeń mini-tabletki: Powidon K-25; Celuloza mikrokrystaliczna; Krospowidon (typ A); Krzemionka koloidalna bezwodna; Magnezu stearynian; Otoczka mini-tabletki: Kwasu metakrylowego i metylu metakrylanu kopolimer (1:2); Makrogol 400; Talk. Otoczka kapsułki (tylko dla 50 mg): żelatyna i tytanu dwutlenek (Е171). Otoczka kapsułki (tylko dla 100 mg): żelatyna, tytanu dwutlenek (E171) i żelaza tlenek czarny (E172). 6. Niezgodności farmaceutyczne 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie ustalono. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Produkt nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium z 28 lub 30 kapsułkami w tekturowym pudełku. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
Dane farmaceutyczne
6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Nie ma specjalnych wymagań.

Letnia apteczka

Sprawdź »

Co warto w niej mieć?

Kosmetyk

Alantandermoline złuszczający

krem

Pielęgnacja stóp

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Urosept

tabletki

Infekcje dróg moczowych

Poznaj działanie

Suplement diety

Sanprobi IBS Probiotyk

kapsułki

Probiotyki

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Alax

tabletki

Zaparcia

Poznaj działanie

Suplement diety

Osavi Kolagen & Elektrolity Witalność i Blask

pomarańcza-grejfrut

Kolagen i elektrolity

Poznaj działanie

Suplement diety

Vesvein Nogi

tabletki

Krążenie żylne

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Enterol

lek probiotyczny

Biegunka

Poznaj działanie

Kosmetyk

L3 Prurigo

maść

Ukąszenia i świąd

Poznaj działanie

Klasyfikacja układów i narządów	Częstość	Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Częstość nieznana	Leukopenia, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego	Bardzo rzadko	Reakcja na lek z eozynofiliąi objawami ogólnoustrojowymi
Częstość nieznana	Zespół toczniopodobny,złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona
Zaburzenia psychiczne	Bardzo często	Bezsenność

	Często	Senność
Częstość nieznana	Omamy,stan splątania
Zaburzenia układu nerwowego	Często	Ból głowy,parestezje, niewyraźne widzenie
Niezbyt często	Napad drgawkowy, zaburzenia mowy
Częstość nieznana	Podwójne widzenie, zaburzenia smaku
Zaburzenia ucha i błędnika	Często	Zawroty głowy
Zaburzenia serca	Często	Tachykardia
Niezbyt często	Bradykardia
Częstość nieznana	Blok przedsionkowo- komorowy
Zaburzenia naczyniowe	Często	Zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie tętnicze
Częstość nieznana	Zapaść krążeniowa, Uderzenia gorąca
Zaburzenia układu oddechowego, klatkipiersiowej i śródpiersia	Częstość nieznana	Włóknienie płuc
Zaburzenia żołądka i jelit	Bardzo często	Ból brzucha
Często	Nudności
Częstość nieznana	Biegunka, wymioty,owrzodzenie przełyku, perforacja przełyku
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych	Rzadko	Zaburzenia czynności wątroby
Bardzo rzadko	Polekowe uszkodzenie wątroby,zaburzenia wątroby, zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Często	Trądzik
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej	Często	Ból kończyn
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Często	Zmęczenie, astenia,uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej,osłabienie

	Meksyletyna	Placebo
Analiza głównaWynik oceny sztywności (skala VAS) (mm)
Liczba uczestników	25	25
Mediana wyniku w skali VAS na początku badania	71,0	81,0
Mediana wyniku w skali VAS w dniu 18.	16,0	78,0
Mediana bezwzględnej zmiany wyniku początkowego w skali VAS	-42,0	2,0
Odsetek pacjentów uzyskujących bezwzględnązmianę wyniku początkowego w skali VAS ≥ 50 mm w dniu 18.	12/21 (57,1%)	3/22 (13,6%)
Wpływ leczenia (liniowy model mieszany)	p< 0,001
Analiza drugoplanowaTest z krzesłem
Liczba uczestników	25	25
Średni (SD) wynik początkowy	7,3 (3,5)
Średni wynik (SD) w dniu 18.	5,2 (1,6)	7,5 (4,1)
Średnia (SD) bezwzględna zmiana wyniku początkowego	-2,1 (2,9)	0,2 (1,6)
Wpływ leczenia (test Wilcoxona dla par obserwacji)	p = 0,0007
Analiza drugoplanowaWyodrębniona jakość życia w chorobie nerwowo-mięśniowej – Ogólna jakość życia
Liczba uczestników	25	25
Mediana wyniku na początku badania	51,1
Mediana wyniku w dniu 18.	23,3	48,3
Mediana bezwzględnej zmiany wyniku początkowego	-25,0	1,1
Wpływ leczenia (liniowy model mieszany)	p< 0,001
Analiza drugoplanowaWskaźnik skuteczności w skali ogólnego wrażenia klinicznego (Clinical Global Impression, CGI)
Liczba uczestników	25	25
Wskaźnik CGI oceniony jako skuteczny przez badaczy	22 (91,7%)	5 (20,0%)
Wskaźnik CGI oceniony jako skuteczny przez pacjentów	23 (92,0%)	6 (24,0%)
Wpływ leczenia (test Mc Nemara)	p< 0,001
Analiza drugoplanowaWybór pomiędzy 2 okresami leczenia
Liczba uczestników	25	25
Preferowany okres	20 (80,0%)	5 (20,0%)
Wpływ leczenia (test binominalny)	p = 0,0041
Analiza drugoplanowaSkala kliniczna miotonii ogólny wskaźnik nasilenia choroby
Liczba uczestników	25	25
Średni (SD) wynik początkowy	53,8 (10,0)
Średni wynik (SD) w dniu 18.	24,0 (17,1)	47,6 (23,3)
Średnia (SD) bezwzględna zmiana wyniku początkowego	-29,8 (16,0)	-6,2 (19,0)
Wpływ leczenia (liniowy model mieszany)	p< 0,001
Analiza drugoplanowaSkala kliniczna miotonii ogólny wskaźnik niepełnosprawności
Liczba uczestników	25	25
Średni (SD) wynik początkowy	7,8 (2,8)
Średni wynik (SD) w dniu 18.	2,7 (2,6)	7,0 (3,8)
Średnia (SD) bezwzględna zmiana wyniku początkowego	-5,1 (3,1)	-0,8 (3,4)

Pochodzenie etniczne	Osoby o wolnym metabolizmie (SM)	Osoby o pośrednim metabolizmie (PM)	Osoby o ultraszybkim metabolizmie (UM)
Rasa kaukaska	Maksymalnie 10%	1-2%	Maksymalnie 10%
Rasa afrykańska	Maksymalnie 10%	–	Maksymalnie 5%
Rasa azjatycka	Maksymalnie 5%	Ponad 50%	Maksymalnie 2%

Meksyletyna – przeciwwskazania

Spis treści

Czym jest meksyletyna i w jakich przypadkach jej stosowanie może być przeciwwskazane?

Przeciwwskazania bezwzględne – kiedy nie wolno stosować meksyletyny?

Przeciwwskazania względne – kiedy meksyletyna może być stosowana tylko po dokładnej ocenie?

Kiedy należy zachować szczególną ostrożność?

Tabela podsumowująca przeciwwskazania

Meksyletyna – bezpieczeństwo przede wszystkim

Pytania i odpowiedzi

Kiedy nie wolno stosować meksyletyny?

Czy osoby z padaczką mogą stosować meksyletynę?

Jakie badania należy wykonać przed rozpoczęciem leczenia meksyletyną?

Czy palenie tytoniu wpływa na leczenie meksyletyną?

Objawy zespołu DRESS – na co zwrócić uwagę?

Wpływ palenia tytoniu na leczenie meksyletyną

Monitorowanie podczas terapii meksyletyną

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWskazania do stosowania

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgPrzeciwwskazania

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgPrzeciwwskazania

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgInterakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgInterakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgInterakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgInterakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgInterakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgInterakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgInterakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgPrzedawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlWskazania do stosowania

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlDawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlDawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlDawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlDawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlDawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlPrzeciwwskazania

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/mlInterakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Wskazania do stosowania

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przeciwwskazania

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przeciwwskazania

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Interakcje

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przedawkowanie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Namuscla, kapsułki twarde, 167 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Wskazania do stosowania

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Dawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Przeciwwskazania

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Interakcje

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Działania niepożądane

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Działania niepożądane

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Działania niepożądane

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Działania niepożądane

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Przedawkowanie

CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
Właściwości farmakodynamiczne