Dawkowanie ogólne oktreotydu
Oktreotyd dostępny jest w kilku postaciach, które różnią się sposobem podania i schematem dawkowania:
- Roztwór do wstrzykiwań (Sandostatin) – stosowany podskórnie lub dożylnie, w dawkach mikrogramowych.
- Preparaty o przedłużonym uwalnianiu (Sandostatin LAR, Okteva) – podawane domięśniowo co 4 tygodnie, w dawkach miligramowych.
- Kapsułki doustne (Mycapssa) – stosowane codziennie, w dawkach miligramowych.
Standardowa dawka dla dorosłych pacjentów z akromegalią rozpoczyna się od:
- Roztworu do wstrzykiwań: 0,05 do 0,1 mg podskórnie co 8-12 godzin, zwykle 0,3 mg na dobę, maksymalnie 1,5 mg na dobę.
- Preparatów o przedłużonym uwalnianiu: 20 mg co 4 tygodnie, z możliwością zwiększenia do 30 lub 40 mg w zależności od efektów terapii.
- Kapsułek doustnych: początkowo 40 mg na dobę (20 mg dwa razy dziennie), z możliwością zwiększenia dawki do maksymalnie 80 mg na dobę.
Czas trwania terapii jest indywidualny i zależy od odpowiedzi pacjenta oraz tolerancji leku. Kontrola leczenia odbywa się przez regularne badania stężenia hormonu wzrostu (GH) i insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1).
Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów
Dzieci i młodzież
Doświadczenie w stosowaniu oktreotydu u dzieci jest ograniczone, dlatego nie określono jednoznacznych dawek dla tej grupy wiekowej. Z tego powodu stosowanie u dzieci wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny przez lekarza.
Pacjenci w podeszłym wieku
Nie stwierdzono potrzeby zmiany dawkowania u osób starszych. Dawkowanie jest zwykle takie samo jak u dorosłych, chyba że istnieją dodatkowe schorzenia, które wymagają indywidualnej modyfikacji.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Zaburzenia czynności nerek nie wymagają zazwyczaj dostosowania dawki oktreotydu, ponieważ lek nie wykazuje istotnej zmiany w farmakokinetyce u takich pacjentów. Wyjątkiem są pacjenci ze schyłkową niewydolnością nerek, u których należy rozpocząć leczenie od niższej dawki i monitorować efekty.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
U pacjentów z marskością wątroby okres półtrwania oktreotydu może być wydłużony, co może wymagać dostosowania dawki podtrzymującej. Pacjenci ze stłuszczeniem wątroby zwykle nie potrzebują zmiany dawkowania.
Dawkowanie w zależności od wskazań terapeutycznych
Dawkowanie oktreotydu różni się w zależności od choroby:
- Akromegalia: początkowo dawki podskórne 0,05–0,1 mg co 8-12 godzin lub preparaty o przedłużonym uwalnianiu 20 mg co 4 tygodnie z możliwością zwiększenia dawki.
- Hormonalnie czynne guzy żołądka, jelit i trzustki: dawka początkowa 0,05 mg podskórnie raz lub dwa razy na dobę, lub 20 mg preparatu o przedłużonym uwalnianiu co 4 tygodnie. Dawkę można dostosować w zależności od reakcji pacjenta.
- Powikłania po operacjach trzustki: podskórnie 0,1 mg trzy razy na dobę przez 7 dni rozpoczynając w dniu operacji.
- Krwawienia z żylaków żołądkowo-przełykowych: ciągła infuzja dożylna 25 mikrogramów na godzinę przez 5 dni, maksymalnie do 50 mikrogramów na godzinę.
- Gruczolaki przysadki wydzielające TSH: zwykle 100 mikrogramów podskórnie trzy razy na dobę, dostosowywana dawka w zależności od odpowiedzi.
Maksymalna dawka dobowa i ostrzeżenia dotyczące przedawkowania
Maksymalne dawki różnią się w zależności od postaci leku:
- Roztwór do wstrzykiwań: maksymalnie 1,5 mg na dobę podskórnie.
- Preparaty o przedłużonym uwalnianiu: dawki do 40 mg co 4 tygodnie, a w wyjątkowych przypadkach nawet wyższe, jednak wymaga to ścisłej kontroli.
- Kapsułki doustne: maksymalna dawka 80 mg na dobę.
Przedawkowanie może powodować objawy takie jak arytmia, niskie ciśnienie krwi, zatrzymanie akcji serca, niedotlenienie mózgu, zapalenie trzustki, biegunka, osłabienie i inne. W przypadku podejrzenia przedawkowania stosuje się leczenie objawowe.
Podsumowanie dawkowania oktreotydu
| Grupa pacjentów | Schemat dawkowania |
|---|---|
| Dorośli |
|
| Dzieci i młodzież | Doświadczenie ograniczone, brak ustalonych schematów dawkowania. |
| Osoby starsze | Dawki jak u dorosłych, brak konieczności modyfikacji, o ile nie występują inne schorzenia. |
| Pacjenci z niewydolnością nerek | Brak konieczności zmiany dawkowania, wyjątek stanowi schyłkowa niewydolność – dawka początkowa niższa i ścisła kontrola. |
| Pacjenci z niewydolnością wątroby | Mogą wymagać dostosowania dawki podtrzymującej, zwłaszcza przy marskości. |


















