Wapń to jeden z najważniejszych minerałów w naszym organizmie, który pełni kluczową rolę nie tylko w budowie kości i zębów, ale także w wielu procesach życiowych. Prawie 99% wapnia znajduje się w naszych kościach i zębach, co zapewnia im twardość i wytrzymałość [1,2]. Pozostała część krąży we krwi i tkankach, gdzie bierze udział w skurczach mięśni i naczyń krwionośnych, przewodzeniu impulsów nerwowych, działaniu enzymów i funkcjonowaniu hormonów [1]. Nasz organizm bardzo dokładnie reguluje poziom wapnia we krwi. Jeśli nie dostarczamy go wystarczająco dużo z dietą, zaczyna pobierać go z kości, co z czasem prowadzi do ich osłabienia i może skutkować poważnymi problemami zdrowotnymi [1]. Jakie objawy powinny być dla nas sygnałem do niepokoju? Kiedy możemy podejrzewać, że nasz organizm ma zbyt mało wapnia?

Objawy niedoboru wapnia – co musisz wiedzieć? 

Niedobór wapnia (hipokalcemia) może długo rozwijać się bez wyraźnych objawów [2]. Często pierwsze symptomy pojawiają się dopiero, gdy nasze kości są już znacznie osłabione. Do najczęstszych objawów niskiego poziomu wapnia należą skurcze, mrowienie i drętwienie (zwłaszcza w dłoniach, stopach oraz wokół ust) [2]. Warto zaznaczyć, że hipokalcemia jest zaliczana do czynników ryzyka takich chorób, jak nadciśnienie, miażdżyca lub zwyrodnienie stawów, dlatego warto dbać o prawidłowy poziom tego związku we krwi [3]. Zanim przejdziemy do dobrych sposobów na to, jak uzupełnić wapń, to dowiedzmy się, dlaczego tego wapnia nam brakuje. Jakie są przyczyny niedoboru wapnia?

Jakie są najczęstsze przyczyny niedoboru wapnia?

Najczęstszą przyczyną niedoboru wapnia jest po prostu zbyt mała ilość tego pierwiastka w codziennym jadłospisie. Niektóre badania szacują, że nawet połowa globalnej populacji może mieć niewystarczającą ilość wapnia w diecie [1]! Osoby, które spożywają mało produktów bogatych w wapń (np. unikają nabiału i nie zastępują go innymi źródłami), są narażone na stopniowe uszczuplanie zapasów wapnia w organizmie. Równie istotnym czynnikiem jest niedobór witaminy D, która jest niezbędna do prawidłowego wchłaniania wapnia z jelit. Bez odpowiedniego poziomu witaminy D nawet dieta bogata w wapń może okazać się niewystarczająca, ponieważ organizm nie będzie w stanie go wykorzystać [4].

Niektóre schorzenia układu pokarmowego, takie jak celiakia czy nieswoiste zapalenia jelit, znacząco utrudniają przyswajanie wapnia z pożywienia [4]. W takich sytuacjach nawet prawidłowa dieta może nie dostarczać organizmowi wystarczającej ilości tego pierwiastka. Długotrwałe przyjmowanie niektórych leków (np. glikokortykosteroidów czy inhibitorów pompy protonowej) również może sprzyjać obniżeniu poziomu wapnia [2,4]. Wiek i zmiany hormonalne także wpływają na gospodarkę wapniową – wraz z wiekiem nasz organizm gorzej wchłania wapń z pokarmu. Kobiety po menopauzie są jedną z najbardziej zagrożonych grup niedoborem wapnia. Z uwagi na spadek poziomu estrogenów i związane z tym szybsze ubytki wapnia z kości, u około 30% kobiet w wieku postmenopauzalnym rozwija się osteoporoza [2,5]. Dlatego panie (jak i panowie) w tym okresie życia powinny szczególnie dbać o dietę bogatą w wapń oraz witaminę D, a także o regularną aktywność fizyczną [6].

Nie można zapomnieć także o najmłodszych! Dzieci i młodzież w okresie intensywnego wzrostu mają duże zapotrzebowanie na wapń do budowy szkieletu [7]. Niewystarczająca podaż tego pierwiastka może skutkować niższą szczytową masą kostną, co zwiększa ryzyko osteoporozy w późniejszym życiu [8]. A co z ciężarnymi? Kobiety w ciąży i karmiące piersią również potrzebują więcej wapnia, ponieważ jest on niezbędny do prawidłowego rozwoju szkieletu dziecka, a później jest wydzielany z mlekiem matki [7]. Pamiętajmy też o seniorach! Seniorzy, ze względu na gorszy apetyt, mniej zróżnicowaną dietę i słabsze wchłanianie wapnia, także powinni zwrócić szczególną uwagę na jego podaż. Co możemy zrobić, aby zapobiegać niedoborom wapnia?

Calperos 1000 – dobry lek na uzupełnienie niedoborów wapnia

W idealnym świecie wystarczyłoby spożywać odpowiednią ilość pokarmów bogatych w wapń i problem niedoboru wapnia byłby rozwiązany. Jednak nie zawsze jest to takie proste. Czasami warto sięgnąć po sprawdzone leki z wapniem. Co zyskujemy dzięki nim? Dostarczamy organizmowi dokładną porcję wapnia a dodatkowo wiemy w jakiej występuje formie, dzięki temu mamy pewność, co do jego wchłaniania. Z tego względu możemy bezpiecznie uzupełnić niedobory i dostarczyć tyle wapnia, ile potrzebujemy – bez ryzyka przedawkowania.

Leki z wapniem dostępne bez recepty to rozsądny sposób na uzupełnienie niedoborów wapnia. Na rynku dostępnych jest wiele preparatów zawierających wapń, często w połączeniu z witaminą D. Czy wybór odpowiedniego produktu ma znaczenie? Oczywiście! To co najważniejsze to fakt czy mamy do czynienia z lekiem, czy z suplementem. Zawsze warto wybierać leki, bo są to produkty sprawdzone i przebadane, a dodatkowo mamy pewność co do ilości składnika czynnego i jego jakości. Druga kwestia to ilość i rodzaj wapnia. Jak pewnie się domyślasz wapń wapniowi nie równy. Jedna forma to cytrynian wapnia. Jego przyswajalność nie zależy od pH żołądka – można go przyjmować niezależnie od posiłku. pH żołądka ma natomiast wpływ na przyswajalność węglanu wapnia. Ta forma powinna być przyjmowana razem z posiłkiem, aby zwiększyć jej przyswajalność. Przyjmowanie na czczo będzie mniej efektywne niż po posiłku [9]. A ile tego wapnia nam potrzeba? Średnie dzienne zapotrzebowanie dla dorosłego to około 1000 mg do 1200 mg [10]. Z tego względu warto wybierać leki z dużą zawartością jonów wapnia, aby łatwo uzupełnić niedobory.

Pozostaje kluczowe pytanie – jaki lek z wapniem wybrać? Na podstawie powyższych cech liderem okazuje się Calperos 1000. To kapsułki twarde, które zawierają aż 400 mg jonów wapnia w 1 kapsułce – to dużo, dlatego łatwo uzupełnisz niedobory. Dawkowanie waha się od 1 do 3 kapsułek na dobę – łatwo dobrać odpowiednią dawkę dla siebie. Calperos zawiera także węglan wapnia, który zawiera największą ilość elementarnego wapnia – bo aż 40% – w przeliczeniu na masę. To więcej niż inne formy, np. cytryniany [2]. Wskazania do stosowania leku obejmują aspekty, które zostały przedstawione wcześniej. Calperos 1000 jest wskazany podczas [7]:

• stanów zwiększonego zapotrzebowania na wapń: okres intensywnego wzrostu u dzieci i młodzieży oraz w przebiegu ciąży i podczas laktacji;
• niskiej podaży wapnia w pożywieniu;
• zaburzenia wchłaniania zwrotnego wapnia z kanalików nerkowych;
• hipokalcemii z hiperfosfatemią u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i zapobieganiu wzmożonej pobudliwości nerwowo-mięśniowej;
• profilaktycznie – uzupełniająco w kompleksowym leczeniu osteoporozy;
• stanów po długotrwałym unieruchomieniu i okres rekonwalescencji (rehabilitacji ruchowej) po złamaniach kości;
• wspomagająco w leczeniu przeziębień i chorób alergicznych.

Calperos 1000, kapsułki twarde

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• zawiera węglan wapnia, który jest formą wapnia o najwyższej zawartości wapnia elementarnego – 40%;
• zalecany w profilaktyce i – uzupełniająco – w kompleksowym leczeniu osteoporozy;
• polecany również przy zbyt niskim spożyciu wapnia z pożywienia, w okresie intensywnego wzrostu u dzieci i młodzieży oraz w przebiegu ciąży i laktacji;
• nie zawiera laktozy;
• występuje w opakowaniach o różnej wielkości.

Czy dieta pełna wapnia to zawsze najlepszy wybór?

Dobrym sposobem na uzupełnienie wapnia jest zbilansowana dieta bogata w produkty zawierające ten pierwiastek. Nabiał (mleko, jogurty, kefiry, sery) to najbogatsze naturalne źródła wapnia – szacuje się, że w populacji krajów zachodnich, np. USA ok. 72% wapnia w diecie pochodzi właśnie z nabiału [2]. Jeśli nie możesz spożywać nabiału, sięgaj po inne produkty bogate w wapń, takie jak ryby z drobnymi ośćmi (sardynki, szprotki), które są doskonałym źródłem tego pierwiastka – porcja około 80 g sardynek w oleju to aż około 300 mg wapnia [2].

Warzywa zielonolistne (jarmuż, brokuły) również zawierają sporo wapnia o dobrej przyswajalności. Przykładowo 1 szklanka ugotowanego jarmużu dostarcza około 100 mg wapnia [2]. Rośliny strączkowe, orzechy i nasiona (migdały, sezam, chia, fasola, soja i produkty sojowe) zawierają umiarkowane ilości wapnia, ale mogą stanowić istotne uzupełnienie jego puli w diecie [2]. Na rynku dostępne są także produkty wzbogacane w wapń – napoje roślinne (np. „mleko” sojowe, migdałowe), płatki śniadaniowe czy pieczywo. Zawsze warto przeczytać etykietę, aby sprawdzić zawartość wapnia w takich produktach.

Teoria brzmi pięknie, ale nie zawsze mamy możliwość, aby dostarczyć wymaganą ilość wapnia z diety. Co wtedy zrobić? Rozwiązaniem może być włączenie dodatkowej suplementacji preparatami z wapniem. Pamiętajmy, aby leki i suplementy z wapniem przyjmować najlepiej po konsultacji lekarskiej lub farmaceutycznej, stosując się do zaleconego dawkowania i tylko wtedy, kiedy jest to potrzebne.

Podsumowanie

Aby skutecznie zapobiegać niedoborom wapnia, pamiętaj o pięciu podstawowych zasadach. Po pierwsze, dbaj o codzienną dietę bogatą w wapń – spożywaj nabiał lub jego zamienniki, warzywa liściaste, orzechy, ryby z ośćmi i produkty wzbogacane w wapń. Po drugie, zapewnij sobie odpowiedni poziom witaminy D – bez niej nawet wapń z diety czy suplementów się nie wchłonie. Po trzecie, bądź aktywny fizycznie – regularne ćwiczenia stymulują kości do wzmacniania się i pomagają utrzymać wapń w organizmie. Po czwarte, unikaj czynników osłabiających kości, takich jak palenie papierosów, nadmierne spożycie alkoholu czy duże ilości kofeiny i soli. Po piąte, rozważ stosowanie leków z wapniem i suplementację witaminy D w razie potrzeby, zawsze konsultując to z lekarzem lub farmaceutą. Profilaktyka niedoborów wapnia to inwestycja w przyszłość. Silne kości i zdrowe zęby w młodości oznaczają lepszą jakość życia na starość, mniejsze ryzyko złamań osteoporotycznych i utrzymanie samodzielności.

CLP-PL-00352-05-25 
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CALPEROS 500, 200 mg jonów wapnia, kapsułki twarde. CALPEROS 1000,  400 mg jonów wapnia, kapsułki twarde. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY CALPEROS 500 Jedna kapsułka  twarda zawiera 200 mg jonów wapnia w postaci 500 mg wapnia węglanu (Calcii carbonas). CALPEROS 1000 Jedna kapsułka  twarda zawiera 400 mg jonów wapnia w postaci 1000 mg wapnia węglanu (Calcii carbonas). Substancja pomocnicza o znanym  działaniu: indygotyna Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt CHPL 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA  Kapsułki twarde 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE 4.1. Wskazania do stosowania Wskazaniami do stosowania  produktu leczniczego Calperos są: – stany zwiększonego zapotrzebowania na wapń: okres intensywnego wzrostu u dzieci i  młodzieży oraz w przebiegu ciąży i podczas laktacji; – niska podaż wapnia w pożywieniu; – zaburzenia wchłaniania zwrotnego  wapnia z kanalików nerkowych; – hipokalcemia z hiperfosfatemią u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i  zapobieganie wzmożonej pobudliwości nerwowo-mięśniowej; – profilaktycznie – uzupełniająco w kompleksowym leczeniu  osteoporozy; – stany po długotrwałym unieruchomieniu i okres rekonwalescencji (rehabilitacji ruchowej) po złamaniach kości; – wspomagająco w leczeniu przeziębień i chorób alergicznych. 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY  POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o. ul. Emilii Plater 53 00-113  Warszawa Numer pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: CALPEROS 500 Pozwolenie nr 6949 CALPEROS 1000  Pozwolenie nr 6950 wydane przez Prezesa URPLWMiPB 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY  TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 16.04.2021 r.
Kategoria dostępności OTC – Produkt dostępny bez przepisu lekarza. 
Charakterystyka Produktu Leczniczego dostępna na stronie www.tevamed.pl

To jest lek. Dla bezpieczeństwa stosuj go zgodnie z ulotką  dołączoną do opakowania. Nie przekraczaj maksymalnej dawki  leku. W przypadku wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub  farmaceutą.

W początkowych stadiach rozwoju choroba hemoroidalna leczona jest przede wszystkim objawowo, przy pomocy leków (w różnej postaci) o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i ściągającym. Jeśli istnieją wskazania, lekarz przepisuje antybiotyki czy glikokortykosteroidy. Dodatkowo może zalecić środki zmiękczające stolec, a także zwiększające szczelność naczyń żylnych. Celem leczenia hemoroidów jest: złagodzenie krwawienia, zmniejszenie uczucia swędzenia, pieczenia oraz dyskomfortu i bólu. Można stosować także niefarmakologiczne metody leczenia hemoroidów, wśród których wyróżniamy kąpiele w letniej wodzie, nasiadówki w naparze z kory dębu czy chłodne okłady. Jakie są najlepsze leki na hemoroidy? W dalszej części artykułu omawiamy wybrane preparaty.

Jakie leki na hemoroidy stosuje się w leczeniu?

Leczenie choroby hemoroidowej obejmuje zarówno leczenie miejscowe (maści, kremy, czopki), jak i doustne. Celem leczenie miejscowego jest przede wszystkim łagodzenie objawów, podczas gdy preparaty ogólnoustrojowe odgrywają również ważną rolę w profilaktyce. Większość tych preparatów jest dostępna bez recepty. Na początku omówmy krótko najlepsze leki na hemoroidy, a potem przedstawimy wybrane preparaty do leczenia hemoroidów: 

• preparaty doustne — ich stosowanie zalecane jest zarówno w leczeniu jak i w profilaktyce choroby. Ich działanie polega na poprawie ciśnienia żylnego, zmniejszeniu zastoju krwi w mikrokrążeniu, zmniejszeniu lepkości krwi. W grupie preparatów doustnych wyróżniamy preparaty naturalne, syntetyczne i półsyntetyczne: flawonoidy (diosmina, rutyna, trokserutyna, hesperydyna) i saponiny (escyna czy wyciąg z kasztanowca). Jeśli chodzi o leki syntetyczne, zastosowanie mają przede wszystkim tribenozyd oraz dobesylan wapnia — korzystne wydaje się również łączenie dobesylanu wapnia z suplementami diety zawierającymi błonnik. Taka terapia skojarzona przynosi skuteczną ulgę w bólu towarzyszącym krwawieniom oraz zmniejsza reakcję zapalną;
• preparaty miejscowe — to przede wszystkim dostępne bez recepty czopki i kremy doodbytnicze, których zadaniem jest łagodzenie objawów. Jeśli chodzi o skład takich preparatów, jest on zazwyczaj złożony. Preparaty takie zawierają substancje przeciwzapalne, ściągające (tlenek cynku, związki bizmutu, garbniki), przeciwbólowe, miejscowo znieczulające (lidokaina, benzokaina, tetrakaina), uszczelniające naczynia (wyciąg z kasztanowca, ruszczyka, tribenozyd), przeciwobrzękowe, odkażające i nawilżające [1,2].

Leki na hemoroidy bez recepty – co wybrać?

W aptekach znajdziecie wiele leków na hemoroidy bez recepty. Czasami nie wiadomo, co wybrać. Tabletki, maści a może czopki? Czasami najlepiej połączyć wszystkie opcje, aby szybko wyleczyć problem. Poniżej omawiamy wybrane leki na hemoroidy.

Hemorol, czopki

O produkcie

• zawierają znieczulającą miejscowo benzokainę oraz składniki roślinne: wyciąg z rumianku, pokrzyku, żarnowca, kasztanowca, pięciornika;
• składniki preparatu odpowiedzialne są za działanie przeciwbólowe, ściągające, przeciwzapalne, a także rozkurczowe;
• przeciwwskazaniem do stosowania jest nadwrażliwość na rośliny z rodziny astrowatych. Występuje ryzyko alergii krzyżowej.

Procto-Glyvenol, czopki

O produkcie

• te czopki nie zawierają składników roślinnych;
• w składzie znajduje się lidokaina — substancja znieczulająca miejscowo;
• dodatkiem jest tribenozyd — substancja wspierająca naczynia krwionośne i ich funkcjonowanie, a dodatkowo wykazuje działanie przeciwzapalne i zmniejsza odczuwanie bólu;
• czopki mogą być stosowane przez kobiety od 2. trymestru ciąży oraz przez kobiety karmiące piersią;
• preparat dostępny również w postaci kremu: Procto-Glyvenol krem.

Proctomina, czopki

O produkcie

• preparat pozbawiony jest substancji znieczulających miejscowo;
• substancjami zawartymi w czopkach są zasadowy galusan bizmutu, tlenek cynku i tanina, które odpowiadają za działanie przeciwzapalne i ściągające;
• Preparatem o takim samym składzie są czopki Procto-Hemolan Protect.

Proktis-M, czopki

O produkcie

• to wyrób medyczny zawierający kwas hialuronowy (hialuronian sodu — sól sodowa kwasu hialuronowego);
• czopki te wykazują działanie nawilżające, co jest pomocne w stanach zapalnych i podrażnieniu okolic odbytu czy przy pieczeniu;
• preparat może być stosowany przez kobiety w ciąży oraz kobiety karmiące piersią.

Cyclo 3 Fort, kapsułki twarde

O produkcie

• lek ten zawiera w składzie wyciąg z ruszczyku, hesperydynę i witaminę C;
• w przypadku hemoroidów zalecana dawka to 4-5 kapsułki na dobę w dawkach podzielonych (2 kapsułki rano i 2 kapsułki wieczorem lub 3 kapsułki rano i 2 kapsułki wieczorem);
• nie można stosować leku jeśli pacjent ma zaburzenia gospodarki żelazowej (w leku obecny jest kwas askorbowy);
• lek nie powinien być przyjmowany podczas karmienia piersią.

Diosminex, tabletki powlekane

O produkcie

• 1 tabletka powlekana zawiera 500 mg diosminy (dostępny jest również preparat Diosminex Max, zawierający 1000 mg diosminy w tabletce);
• diosmina zmniejsza przepuszczalność naczyń, zwiększa napięcie ściany naczyniowej, zmniejsza zastój żylny;
• zalecana dawka: 1 tabletka rano i 1 tabletka wieczorem;
• innymi lekami o takim składzie jest Diohespan, Diohespan Max, Procto-Hemolan control.

Co jest lepsze na hemoroidy — czopki czy maści lub kremy?

Odpowiedź na to pytanie zależna jest od tego z jakim (w rozumieniu jego lokalizacji) hemoroidem mamy do czynienia. Na hemoroidy wewnętrzne zwykle lepsze okazują się czopki. Maść i kremy na żylaki odbytu są skuteczniejsze i zwykle zalecane przy ich zewnętrznej postaci.

Podsumowanie

Leczenie hemoroidów powinno obejmować nie tylko farmakoterapię, ale również modyfikacje dietetyczne, które będą minimalizowały ryzyko wystąpienia bolesnych zaparć (między innymi poprzez stosowanie błonnikowych suplementów diety). W doraźnym łagodzeniu objawów pomocne będą przede wszystkim czopki i maści doodbytnicze, będące w większości preparatami złożonymi, zawierającymi substancje przeciwzapalne, ściągające, przeciwbólowe, miejscowo znieczulające, uszczelniające naczynia, przeciwobrzękowe, odkażające i nawilżające. Ważną rolę, przede wszystkim w profilaktyce choroby hemoroidalnej są wspomniane wyżej doustne leki z diosminą lub wyciągami roślinnymi.

Niedobór potasu, a więc hipokaliemia to dość powszechne zaburzenie elektrolitowe, które czasem bywa jednak bagatelizowane. Tymczasem może wywołać bardzo poważne konsekwencje zdrowotne, które w skrajnych przypadkach bezpośrednio zagrażają naszemu życiu. Jak szybko uzupełnić potas w organizmie? Odpowiedź znajdziecie w tym artykule.

Jaka jest rola potasu?

Potas jest jednym z najważniejszych pierwiastków w naszym organizmie. Odgrywa on bardzo ważną rolę w utrzymaniu prawidłowej gospodarki wodno-elektrolitowej, a dzięki korzystnemu wpływowi na pH komórek naszego ciała, bierze udział w regulacji ciśnienia osmotycznego. Ponadto korzystnie wpływa na pracę naszego układu nerwowego, gdyż umożliwia przesyłanie impulsów elektrycznych między komórkami. Pierwiastek ten reguluje pracę mięśni, a także uczestniczy w metabolizmie białek i węglowodanów oraz pobudza uwalnianie insuliny.

Jakie są przyczyny niedoboru potasu?

Przyczyn hipokaliemii jest bardzo wiele. Najczęściej jest ona konsekwencją skutków ubocznych związanych ze stosowaniem leków moczopędnych, glikokortykosteroidów, niektórych antybiotyków, a nawet leków przeczyszczających. Ponadto niedobór potasu może być wynikiem niedożywienia, złej diety, zaburzeń hormonalnych, nadczynności tarczycy czy nadmiernego spożywania alkoholu lub kawy, które nasilają wydalanie jonów potasu z moczem. Dodatkowo osoby ciężko pracujące fizycznie czy aktywnie biorące udział w intensywnych treningach sportowych często nadmiernie tracą potas wraz z potem, co przy niewłaściwym stopniu nawodnienia płynnymi elektrolitami prowadzi do niedoboru tego pierwiastka [1-2].

Jakie są normy potasu?

Prawidłowa norma tego pierwiastka wynosi od 3,5 do 5,5 mmol/l, ale ze względu na dość częste wahania jego stężenia we krwi zaleca się przeprowadzanie regularnych badań jego aktualnego poziomu, zwłaszcza jeśli znajdujemy się w grupie ryzyka zagrożonej hipokaliemią [2]. 

Jak szybko uzupełnić potas?

Pierwszym sposobem na szybkie uzupełnienie potasu we krwi jest ograniczenie wpływu czynników powodujących jego obniżenie. Warto tutaj zadbać o właściwe nawodnienie naszego organizmu podczas fizycznej pracy lub aktywności sportowej czy ograniczenie spożycia alkoholu i kawy. Jeśli zmagamy się z łagodną hipokaliemią, obecnie rekomenduje się zwiększenie spożycia produktów żywieniowych bogatych w potas. Do najważniejszych z nich zaliczamy:

• banany;
• morele;
• brzoskwinie;
• pomidory;
• pomarańcze; 
• mleko;
• szpinak;
• marchew;
• brokuły;
• rośliny strączkowe (fasola, groch, soczewica);
• czerwone mięso;
• ryby (łosoś, dorsz czy sardynki).

U pacjentów przyjmujących w dużych dawkach diuretyki zaleca się wprowadzenie suplementacji potasu poprzez dostępne w aptekach suplementy diety oraz leki na receptę. Należy pamiętać, aby taka suplementacja odbywała się pod kontrolą lekarska, gdyż nadmiar potasu we krwi również jest niebezpieczny dla naszego zdrowia ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca [1-2].

Podsumowanie

Podsumowując, gdy dzieje się coś niepokojącego z naszym zdrowiem, warto zmierzyć stężenie jonów potasu we krwi, gdyż niedobory tego pierwiastka są dość częste. Dlatego, aby zminimalizować ryzyko hipokaliemii, należy zadbać odpowiednią podaż tego pierwiastka w swojej codziennej diecie. 

W przebiegu astmy płuca stają się bardziej wrażliwe na różne alergeny i substancje drażniące, takie jak pyłki roślin, sierść zwierząt, silne zapachy, zimne powietrze oraz zanieczyszczenia atmosferyczne. Kaszel jest naturalnym odruchem, odpowiedzią organizmu na kontakt z czynnikami, które podrażniają układ oddechowy. Kaszel astmatyczny ma charakter napadowy – występuje najczęściej w nocy lub nad ranem, towarzyszy mu duszność i świszczący oddech. Zwykle jest suchy, męczący i nieproduktywny (bez odkrztuszania wydzieliny, choć czasami może być minimalnie produktywny, z niewielką ilością odkrztuszanej wydzieliny [1,2].

Jak sobie radzić z kaszlem u astmatyka?

W przypadku astmy ważna jest profilaktyka, która pozwala kontrolować objawy choroby. W tym celu stosuje się leki na receptę, najczęściej w postaci wziewów. Zawierają one glikokortykosteroidy (np. flutikazon, budezonid) oraz środki rozszerzające oskrzela (np. formoterol, salmeterol, salbutamol). W okresach zaostrzenia choroby lekarz może zalecić stosowanie leków doustnych, takich jak prednizon.  Jeśli kaszel astmatyczny jest wywoływany przez alergeny, ważne jest ich unikanie (w miarę możliwości) oraz zażywanie leków przeciwalergicznych [1,2].

Co stosować na kaszel astmatyczny?

A jakie preparaty, dostępne bez recepty, warto rozważyć, gdy kaszel astmatyczny nasila się, np. podczas infekcji? Poniżej przedstawiam kilka przykładowych produktów, które mogą być bezpiecznie stosowane u astmatyków

Levopront, syrop

O produkcie

• zawiera lewodropropizynę, która hamuje kaszel suchy, nieproduktywny;
• nie oddziałuje na ośrodkowy układ nerwowy;
• zaleca się zażywanie między posiłkami;
• można stosować na noc;
• odpowiedni od 2. roku życia;
• maksymalny okres stosowania nie powinien przekroczyć 7 dni;
• odpowiedniki: Levofree, Unituss Junior, Levosol, Solvetusan [3].

Levosol, tabletki

O produkcie

• jedna tabletka zawiera 60 mg lewodropropizyny, która hamuje suchy, nieproduktywny kaszel;
• odpowiedni dla dzieci o masie ciała powyżej 30 kg oraz dorosłych;
• maksymalny okres stosowania wynosi 7 dni;
• odpowiedniki: Solvetusan, Levopront [4].

Fiordatussi, syrop

O produkcie

• zawiera suchy wyciąg z liści babki lancetowatej;
• działa łagodząco i nawilżająco na górne drogi oddechowe, co przyspiesza regenerację błony śluzowej i łagodzi suchy kaszel;
• odpowiedni od 3. roku życia;
• nie zawiera cukru;
• maksymalny czas stosowania wynosi 7 dni [5].

Grintuss Adult, syrop

O produkcie

• w skład wchodzi m.in. miód oraz kompleks roślinny Poliresin^® oparty o wyciągi roślinne z babki lancetowatej, kocanki i grindelii, a także żywice, polisacharydy i flawonoidy;
• wskazany do leczenia kaszlu suchego oraz mokrego;
• można stosować zarówno w ciągu dnia, jak i wieczorem;
• odpowiedni od 12. roku życia (dostępna jest także wersja dla dzieci od 1. roku życia);
• nie zawiera glutenu i laktozy [6].

Prospan, syrop

O produkcie

• zawiera wyciąg suchy z liści bluszczu;
• wskazany do leczenia mokrego, produktywnego kaszlu z odkrztuszaniem wydzieliny;
• składnik aktywny upłynnia zalegającą wydzielinę i ułatwia jej usuwanie z dróg oddechowych, dodatkowo działa przeciwzapalnie i rozkurcza oskrzela;
• odpowiedni od 2. roku życia;
• aby leczenie było skuteczne, preparat należy zażywać minimum 7 dni [7].

Jakie są domowe sposoby na kaszel astmatyczny?

Aby złagodzić kaszel astmatyczny lub kaszel towarzyszący infekcji u astmatyka możesz zastosować kilka domowych metod:

• inhalacje: wykorzystaj izotoniczny roztwór chlorku sodu (np. Nebu-Dose Isotonic) lub chlorek sodu z dodatkiem kwasu hialuronowego (Nebu-Dose Hialuronic). Pomagają one nawilżyć drogi oddechowe i zmniejszyć uczucie suchości oraz drapania, często towarzyszące kaszlowi astmatycznemu;
• miód: uważa się, że miód może zwiększać produkcję śliny, co nawilża drogi oddechowe. Dodatkowo ma działanie przeciwzapalne i pomaga złagodzić kaszel;
• nawilżacz powietrza: regularne używanie nawilżacza powietrza może zmniejszyć częstotliwość i intensywność kaszlu, utrzymując odpowiednią wilgotność w pomieszczeniu;
• wietrzenie i czystość: częste wietrzenie pomieszczeń oraz utrzymywanie czystości w domu pomagają w eliminacji czynników drażniących, takich jak kurz czy alergeny, które mogą nasilać kaszel;
• unikanie dymu tytoniowego: dym tytoniowy uszkadza nabłonek rzęskowy w drogach oddechowych, co pogarsza przebieg astmy i nasila kaszel. Unikanie palenia i miejsc zadymionych jest więc kluczowe dla zdrowia układu oddechowego [8,9].

Podsumowanie

Kaszel astmatyczny jest jednym z objawów astmy – choroby, której nie da się całkowicie wyleczyć, ale można skutecznie kontrolować jej objawy. Podstawą leczenia są leki na receptę zaordynowane przez lekarza, jednak w okresach zaostrzenia objawów (np. podczas infekcji) możesz sięgnąć po niektóre preparaty bez recepty. Pamiętaj, aby unikać produktów hamujących kaszel suchy zawierających kodeinę (np. Thiocodin) oraz dekstrometorfan (np. Acodin, Gripex), ponieważ mogą one prowadzić do skurczu oskrzeli. Podobne ryzyko może wiązać się ze stosowaniem większości leków wykrztuśnych, takich jak acetylocysteina (np. ACC), bromheksyna (np. Flegamina) czy ambroksol (np. Mucosolvan, Deflegmin) [1,10-14].

Jeśli śledzimy reklamy w mediach, to często spotykamy się z problematyką żeńskich infekcji intymnych i polecanych na te schorzenia preparatów dostępnych bez recepty w aptekach. Jednak infekcje intymne dotyczą również mężczyzn, a w tym przypadku gama dostępnych preparatów jest nieco węższa. W artykule przedstawiamy maści na infekcje intymne dla mężczyzn bez recepty oraz zasady ich stosowania. Jakie są objawy, które powinny być alarmujące w kwestii zdrowia intymnego mężczyzn?

Istnieje wiele chorób przenoszonych drogą płciową, jednak w tym artykule skupimy się na schorzeniach, które skutecznie można leczyć maściami na infekcje intymne mężczyzn. Panowie mogą doświadczyć zapalenia żołędzia albo żołędzia wraz z napletkiem. Najczęstsze objawy obejmują zaczerwienienie, świąd, tkliwość, obrzęk, nieprzyjemny zapach, obecność nienaturalnej wydzieliny lub pęcherzyków bądź krostek. Którą maść na swędzenie miejsc intymnych wybrać dla mężczyzn?

Maść przeciwgrzybicza na infekcje intymne dla mężczyzn bez recepty

Bardzo wiele ze stanów zapalnych żołędzia i napletka wynika z infekcji grzybiczych. Najczęściej towarzyszy im rumieniowa wysypka z zaczerwieniem i bolesnością. Mogą pojawić się małe grudki, ale cechą charakterystyczną może być też obecność wysuszonych, czerwonych placków z lekko świecącą poświatą. Grzybicze infekcje intymne są najczęściej spowodowane grzybami z rodzaju Candida (C. albicans). Co ciekawe, obecność C. albicans jest stwierdzana w naturalnej florze skóry regionów intymnych. Niestety nieprawidłowa higiena intymna lub spadek odporności organizmu mogą prowadzić do nadkolonizacji grzyba. Częste i nawracające infekcje intymne bywają ostrzeżeniem przed rozwijającą się cukrzycą. Jakie maści na infekcje intymne dla mężczyzn bez recepty zastosować w takim schorzeniu [1,2].

Podstawowe zalecenia leczenia infekcji intymnych o podłożu grzybiczym obejmują dbanie o higienę. Warto stosować dobre kosmetyki do higieny intymnej, gdyż mycie zbyt agresywnym środkami (np. mydłem) może dodatkowo podrażniać skórę. Oprócz tego należy stosować maści intymne dla mężczyzn z substancjami przeciwgrzybiczymi, np. z 1% klotrimazolem (Clotrimazolum Aflofarm, GSK, Hasco, Ziaja, Medana) lub 2% mikonazolem (Daktarin, Miconal). Wszystkie wymienione produkty dostępne są bez recepty. Jest to terapia I rzutu, a klotrimazol powinien być stosowany jako lek I wyboru. Maść intymną dla mężczyzn należy aplikować dwa razy na dobę przez 2 tygodnie. Klotrimazol może być stosowany od 11. roku życia, ale jest bezpieczny nawet dla mniejszych dzieci, natomiast wtedy zalecana jest konsultacja lekarska [1-3].

Clotrimazolum GSK, krem

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• konsystencja kremu zapewnia dość szybkie wchłonięcie leku i nie pozostawia tłustych plam.
• do stosowania od 11. roku życia (młodsze dzieci po konsultacji lekarskiej);
• może być stosowany u kobiet w ciąży po I trymestrze i karmiących piersią.

Clotrimazolum Aflofarm, krem

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• konsystencja kremu zapewnia dość szybkie wchłonięcie leku i nie pozostawia tłustych plam.
• najtańszy preparat na rynku;
• do stosowania od 11. roku życia (młodsze dzieci po konsultacji lekarskiej);
• może być stosowany u kobiet w ciąży po I trymestrze i karmiących piersią;
• po otwarciu zużyć w ciągu 28 dni.

Daktarin, krem

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• konsystencja kremu zapewnia dość szybkie wchłonięcie leku i nie pozostawia tłustych plam.

Miconal, żel

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• żelowa konsystencja zapewnia wszystkie wchłonięcie produktu;
• zawiera etanol w składzie co u osób wrażliwych, może powodować podrażnienia błon.

Co zrobić, jeśli infekcja intymna trwa długo?

Wytyczne leczenia infekcji intymnych u mężczyzn zalecają stosowanie kremów z klotrimazolem lub mikonazolem przez 2 tygodnie. Po ustąpieniu objawów należy stosować leki na infekcje intymne dla mężczyzn bez recepty jeszcze przez tydzień. Jednak czy można kupić w aptece jakąś mocną maść na infekcje intymne u mężczyzn, jeśli te nie działają? W takim przypadku wytyczne zalecają dodanie doustnego leku przeciwgrzybiczego wraz z miejscowym glikokortykosteroidem. Leki doustne są tylko na receptę, jednak maści i kremy z 0,5% (Hydrocortisonum Aflofarm, Oceanic, Ziaja, Hydrocort Chema)  lub 1% hydrokortyzonem (Hydrocortisonum AFP, Hasco Max, Maxicortan) dostępne są bez recepty. Proszę pamiętać o tym, że jeśli infekcja nie ustępuje bądź się pogarsza, to lepiej byłoby pójść do lekarza, niż dodawać kolejny preparat bez recepty do leczenia [1-3].

Maxicortan, krem

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• lek w formie kremu – pozostawia mniej tłustych plam niż maść;
• największe stężenie hydrokortyzonu dostępne bez recepty;
• bez konsultacji lekarskiej można stosować u dzieci od 12. roku życia;
• nie stosować dłużej niż 7 dni;
• po otwarciu zużyć w ciągu 28. dni.

Hydrocortisonum Aflofarm, krem

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• lek w formie kremu – pozostawia mniej tłustych plam niż maść;
• niskie stężenie hydrokortyzonu;
• bez konsultacji lekarskiej można stosować u dzieci od 12. roku życia;
• nie stosować dłużej niż 7 dni.

Hydrocort Chema, maść

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• niskie stężenie hydrokortyzonu;
• bez konsultacji lekarskiej można stosować u dzieci od 12. roku życia;
• nie stosować dłużej niż 7 dni.

Maść intymna dla mężczyzn na opryszczkę

Do infekcji intymnych zalicza się także opryszczka narządów płciowych. Objawia się ona występowaniem pęcherzyków wypełnionych płynem oraz zaczerwienieniem. Nieleczona opryszczka może prowadzić do przekształcenia pęcherzyków we wrzody, co generuje dużą bolesność. Czy istnieje maść na infekcję intymną dla mężczyzn bez recepty na opryszczkę? Zasady dotyczące leczenia opryszczki narządów płciowych wskazują na stosowanie jedynie leków doustnych (acyklowir 200 mg 5 razy na dobę przez 10 dni lub 400 mg 3 razy na dobę przez 10 dni). Nie ma wskazań co do stosowania maści – podobnie jak w przypadku opryszczki wargowej. Można dodatkowo stosować maści (np. Axoviral, Hascovir Pro, Herpex, Hascovir Lipożel Pro), jednak terapia doustna jest najważniejsza [1,4].

Axoviral, krem

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• lek w formie kremu, dzięki czemu szybko się wchłania;
• do stosowania od 4. tygodnia życia u dzieci.

Hascovir Pro, krem

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• lek w formie kremu, dzięki czemu szybko się wchłania.

Podsumowanie

Jeśli cierpisz na grzybiczą infekcję intymną, to powinieneś rozpocząć leczenie od stosowania maści przeciwgrzybiczej do miejsc intymnych dla mężczyzn bez recepty z 1% klotrimazolem. Na zmienione chorobowo miejsca należy nakładać krem dwa razy na dobę przez 2 tygodnie. Jeśli terapia nie przynosi efektu, to można dołączyć inne leki na infekcje intymne dla mężczyzn bez recepty, np. hydrokortyzon w formie maści, jednak wtedy zaleca się konsultację lekarską, bo może być potrzeba wdrożenia leczenia doustnego. Oprócz aplikowania maści na infekcje intymne dla mężczyzn bez recepty warto zadbać o prawidłową higienę i stosowanie dobrych kosmetyków do higieny intymnej. Niestety nie istnieją tabletki na infekcje intymne dla mężczyzn, które można dostać bez recepty. W przypadku infekcji wirusowej tj. opryszczki narządów płciowych należy wdrożyć leczenie doustne, ale dodatkowo można stosować maści intymne dla mężczyzn z acyklowirem – takie sam jak do leczenia opryszczki wargowej.

Wyprysk potnicowy, znany również pod nazwą potnica, należy do nawracających dermatoz (chorób skóry), niestety jest to choroba przewlekła. Wyróżnia się wyprysk potnicowy dłoni (łac. cheiropompholyx) oraz stóp (łac. pedopompholyx). Pomimo, że nie jest do końca poznana etiologia tej choroby, to z pewnością nie jest ona zakaźna i nie przenosi się z pacjenta na pacjenta. Choroba najczęściej dotyka osób młodych lub w średnim wieku. Niezwykle rzadko występuje zaś u dzieci i seniorów. Jej objawy z reguły nasilają się w okresie wiosennym i letnim oraz w wilgotnym klimacie. Objawy choroby są widoczne z reguły na bocznych powierzchniach palców dłoni lub podeszwach u stóp [1]. 

Jakie są objawy potnicy?

Jak wspomniano, choroba dotyczy dłoni oraz stóp. Dokładniej, często wypełnione płynem pęcherzyki pojawiają się na przy drugim i piątym palcu dłoni oraz łuku stopy. Ich umiejscowienie utrudnia wykonywanie podstawowych funkcji jak chodzenie czy precyzyjna praca rękami. Co więcej, pęcherzyki często uporczywie swędzą, co jeszcze bardziej utrudnia normalne funkcjonowanie. Świąd zmniejsza się wraz z gojeniem się zmian, które przybierają postać złuszczających się grudek. Podczas choroby obserwuje się więc nasilone złuszczanie się naskórka oraz zmiany rumieniowe. W przypadku pojawienia się wyprysków potnicowych, warto skonsultować się z lekarzem pod kątem zakażenia grzybiczego (często występują jednocześnie) [2].

Jak zapobiegać potnicy?

Wyprysk potnicowy jest chorobą trudną w leczeniu, która jednocześnie ma tendencję do nawrotów, dlatego ważnym elementem radzenia sobie z tą chorobą jest profilaktyka. Jej podstawą jest unikanie kontaktu z alergenami (np. pewne kosmetyki, nikiel), które mogą zaostrzać przebieg wyprysku potnicowego. Oczywiście,  ponieważ etiologia choroby nie jest do końca poznana, ciężko jest określić, których alergenów unikać, dlatego ważne jest, aby pacjenci obserwowali, ekspozycja na jaki alergen powoduje wystąpienie choroby. Dodatkowo zakażenia bakteryjne lub grzybicze mogą powodować zaostrzenie choroby, dlatego dbanie o higienę zapobiegającą zakażeniom zmniejsza szansę wystąpienia choroby. Wszystkie zabiegi zapobiegające poceniu się, również zmniejszają nasilenie choroby (odpowiedni ubiór, unikanie upałów, wilgotnych miejsc) [3]. 

Jakie są domowe sposoby na wyprysk potnicowy?

Pewnym wsparciem w leczeniu choroby, mogą być domowe sposoby. Pacjenci cierpiący na tą chorobę powinni:

• w sposób szczególny dbać o higienę dłoni i stóp i dokładnie osuszać przestrzenie pomiędzy palcami po kąpieli;
• zawsze nosić wygodne, oddychające lub przewiewne obuwie;
• można zastosować pastę z sody oczyszczonej, wyciąg z aloesu czy maść cynkową lub ichtiolową;
• alternatywą są okłady nasączone roztworem białego octu lub nadmanganianu potasu [1,4].

Jak leczyć wyprysk potnicowy? 

Leczenie wyprysku potnicowego jest czasochłonne i wymaga dużej determinacji od pacjenta. Samo leczenie potnicy opiera się na silnych lekach dostępnych jedynie na receptę, dlatego terapię powinno prowadzić się pod okiem dermatologa. Generalnie w leczeniu stosuje się:

• miejscowo glikokortykosteroidy stosowane bezpośrednio na zmiany;
• jeżeli glikokortykosteroidy nie działają,  lekarz może przepisać azatioprynę, czyli lek hamujący odpowiedź układu odpornościowego i działający cytotoksycznie;
• doustne leki przeciwhistaminowe (zmniejszają objawy świądu);
• fototerapia PUVA (ang. Psoralen Ultra-Violet A) pod ścisłą kontrolą dermatologa;
• duże pęcherze mogą wymagać przecięcia i osuszenia przez lekarza;
• maści z antybiotykiem oraz środki do dezynfekcji, aby uniknąć nadkażenia ran;
• jeżeli potówkom towarzyszy zakażenie grzybicze to należy zastosować przyczynowe leczenie przeciwgrzybicze [2,3]. 

Jakie leki bez recepty można zastosować na wyprysk potnicowy?

Pomocniczo można zastosować niektóre leki dostępne bez recepty. Nie powinno się jednak tego robić bez konsultacji z lekarzem, szczególnie jeżeli zaordynował on już leczenie silnymi lekami na receptę. Leki te nie przyniosą raczej poprawy zastosowane samodzielnie. Najczęściej bez recepty używane preparaty do leczenia potnicy to m.in.:

• maści takie jak maść ichtiolowa czy cynkowa albo preparaty zawierające dziegcie;
• preparaty na wyprysk potnicowy z aloesem czy lżejsze kremy zawierające np. cynk;
• doustne preparaty wapnia oraz witaminy C – działanie wspomagające [1,4].

Podsumowanie 

Wyprysk potnicowy jest przewlekłą dermatozą dającą uciążliwe objawy, które są niezwykle ciężkie w leczeniu. Choroba dotyczy najczęściej osób dorosłych. Leczenie wymaga leków na receptę i współpracy na linii pacjent-dermatolog. Niektóre domowe sposoby czy leki bez recepty mogą wspomóc leczenie, ale nie powinny go zastępować. 

Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba wiedzieć, jaką funkcję pełnią zatoki. Zatoki są lokalnymi filtrami wdychanego powietrza. Ich zadanie polega na ogrzewaniu, nawilżaniu, oczyszczaniu i przystosowania powietrza do potrzeb organizmu. Ten precyzyjny system filtrów przestaje działać, gdy przeziębienie spowoduje zaczopowanie ujść zatok lub uczulenie doprowadzi do obrzęku wyściełającej je błony śluzowej. Powietrze wtedy zostaje uwięzione w zatokach, jego ciśnienie rośnie, zalega śluz i zaczynają mnożyć się bakterie. Rozwija się zakażenie, powodując ból, a w następstwie zapalenie zatok. Jednak zanim do tego dojdzie, warto zapoznać się, w jaki sposób odetkać zatoki, łagodzić ból i ucisk, a także ułatwić przepływ powietrza.

Jak radzić sobie z bólem zatok?

Wspomagająco przy zapaleniu zatok w ciąży stosować można domowe sposoby leczenia. Metody te znacznie łagodzą przykre objawy. Oto lista rzeczy, które można bezpiecznie stosować w przypadku uporczywego bólu zatok, będąc w ciąży:

• Inhalacje – to najlepsze lekarstwo, które pobudza pracę rzęsek w przewodach nosowych, a zatem gwarantują przepływ śluzu i opróżnianie się zatok. Dodatkową zmniejszają obrzęk błony śluzowej nosa i łagodzą ból zatok w ciąży;
• Nawilżanie pomieszczeń – warto zainstalować przy łóżku nawilżacz powietrza, ponieważ może pomóc w utrzymaniu wilgotności powietrza, łagodząc tym samym dolegliwości. Trzeba tylko pamiętać o myciu urządzenia raz w tygodniu, by nie dopuścić do zagnieżdżenia się w nim grzybów;
• Płukanie nozdrzy – zaleca się codzienne przepłukiwanie nozdrzy, aby wypłukać i oczyścić nos. Należy do tego używać gotowego roztworu fizjologicznego soli kuchennej lub przygotować mieszaninę złożoną z łyżeczki soli kuchennej (0,9% roztwór chlorku sodu) na 2 filiżanki ciepłej wody i szczypty sody oczyszczonej. Roztwór wlewa się do probówki, odchyla głowę do tyłu, zaciska się nozdrze kciukiem i wciąga płyn przez drugie. Następnie trzeba przedmuchać nos i powtórzyć zabieg z drugim nozdrzem;
• Wydmuchiwanie nozdrzy osobno – trzeba pamiętać, by czyszcząc nos, przedmuchiwać każde nozdrze osobno. W ten sposób zapobiega się wytwarzaniu nadmiernego ciśnienia w jamach nosa i gardle. Wzrost ciśnienia może powodować otwarcie ujścia trąbki słuchowej oraz przenikanie bakterii do ujść zatok;
• Dużo płynów – ważne, aby w ciągu dnia wypijać jak najwięcej ilości płynów. Nie ma większego znaczenia czy zimnych, czy ciepłych – każdy z nich rozrzedzi śluz i wspomoże jego wypływanie. Dodatkowo picie płynów nie tylko pomoże z bólem zatok w ciąży, lecz także wpłynie dobroczynnie zarówno na kondycję matki, jak i dziecka;
• Ciepłe okłady – ich stosowanie bywa również pomocne. Wokół nosa (na oczy i kości policzkowe) przykłada się ciepłe okłady – to łatwy sposób na łagodzenie bólu. Czasem ulgę można poczuć już po kilku minutach;
• Masaż – zaleca się też masaż bolących miejsc. Do obu stron nosa należy przyłożyć kciuki i mocno ucisnąć (przez 15-30 sekund). Zabieg powtarza się kilka razy;
• Spanie z uniesioną głową – Pomaga to w odprowadzeniu nadmiaru wydzieliny z zatok i ułatwia oddychanie. Warto używać dodatkowej poduszki, aby głowa była lekko uniesiona w czasie snu;
• Spożywanie naturalnych antybiotyków – chrzan, czosnek, pieprz cayenne polepszają stan zatok oraz samopoczucie. Chrzan przyspiesza wypływ śluzu, ponieważ w jego skład wchodzi substancja działająca obkurczająco na śluzówkę. Czosnek zawiera składnik chemiczny, którego używa się w lekach rozrzedzających wydzielinę. Pieprz Cayenne zawiera kapsaicynę, substancję stymulującą włókna nerwowe i działającą jako naturalny środek poprawiający ukrwienie tkanek.

Jak leczyć ból zatok w ciąży?

Leczenie bólu zatok w ciąży uzależnione jest od postaci i rodzaju choroby. Kobiety ciężarne mają ograniczone możliwości leczenia. Najważniejszym aspektem leczenia bólu zatok w ciąży powinno być bezpieczeństwo dziecka. Na początek warto korzystać z domowych sposobów oraz użyć bezpiecznych preparatów dostępnych bez recepty. Najnowsze standardy leczenia schorzeń nosa i zatok przynosowych u kobiet ciężarnych uwzględniają wykorzystywanie roztworów wody morskiej i 0,9% roztworów soli fizjologicznej. Zastosowanie tych środków oczyszczających błonę śluzową jam nosa może spowodować znaczną poprawę jej funkcjonowania. Zalecane jest stosowanie roztworów wody morskiej nie tylko w alergicznym nieżycie nosa, ale na każdym etapie leczenia stanów zapalnych, bólu, obrzęku błon śluzowych nosa. Środki te są uznawane za bezpieczne w czasie ciąży i powinny być stosowane w pierwszej kolejności przez kobiety ciężarne. Dodatkowo przy bólu zatok w ciąży dozwolony jest także paracetamol, jednak zawsze należy skonsultować się ze specjalistą, zanim sięgniemy po lek czy suplement diety.

Jakie preparaty na ból zatok kupisz bez recepty?

Wiele preparatów dostępnych bez recepty może pomóc w łagodzeniu objawów bólu zatok w ciąży. Do bezpiecznych produktów, które warto rozważyć, należą:

Nebu-Dose isotonic, ampułki

O produkcie

• produkt w postaci ampułek;
• produkt zawierający jałowy roztwór chlorku sodu 0,9 %;
• nie zawiera konserwantów;
• preparat przeznaczony jest do nebulizacji;
• produkt może być stosowany od 1 dnia życia.

Prenalen Katar, spray do nosa

O produkcie

• wyrób medyczny w postaci sprayu;
• produkt zawierający izotoniczny roztwór soli morskiej z dodatkiem kwasu hialuronowego, D-pantenolu i olejków eterycznych;
• działa nawilżająco, oczyszczająco i regenerująco błonę śluzową nosa, rozrzedza wydzielinę, łagodzi podrażnienia i wspomaga oddychanie;
• roztwór izotoniczny w produkcie z soli karnalitowej z morza martwego (odpowiednik 0,9% NaCl);
• produkt przeznaczony dla dzieci od 3. roku życia, kobiet w ciąży i matek karmiących.

Nisita, spray do nosa

 O produkcie

• wyrób medyczny w postaci sprayu;
• produkt zawierający izotoniczny roztwór dwóch rodzajów soli: chlorku sodu i wodorowęglanu sodu;
• nie zawiera konserwantów;
• produkt może być stosowany u niemowląt, dzieci i dorosłych, kobiet w ciąży i matek karmiących.

Paracetamol Biofarm, tabletki

O produkcie

• lek dostępny bez recepty;
• 1 tabletka zawiera 500 mg paracetamolu (Paracetamolum);
• preparat działa przeciwbólowo;
• lek może być stosowany u dzieci powyżej 6 lat i dorosłych, kobiet w ciąży i matek karmiących.

Co zrobić, jeśli ból zatok w ciąży nie ustępuje?

Jeśli ból zatok w ciąży utrzymuje się przez dłuższy czas lub towarzyszą mu inne objawy, takie jak gorączka, silny ból głowy czy ropna wydzielina, może to wskazywać na bakteryjne zapalenie zatok. Stosowanie antybiotyków w ciąży niekiedy jest nieuniknione, ponieważ nieleczone zatoki mogą przyczynić się do wystąpienia poważnych powikłań, w tym prowadzić do zapalenia oskrzeli, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia ucha bądź oczodołu, a nawet do zapalenia nerwu trójdzielnego. Lekarz prowadzący ciążę dobiera takie antybiotyki, które w możliwie najmniejszym zakresie będą oddziaływały na dziecko, a równocześnie definitywnie zwalczą i nie dopuszczą do powikłań wywołanych przez zapalenie zatok. Zazwyczaj są to leki z grupy cefalosporyn i penicylin, a donosowo podaje się pacjentkom glikokortykosteroidy, co przynosi ulgę, jeśli chodzi o obrzęk okolicy nosa i zatok – ich miejscowe podawanie ogranicza niebezpieczny wpływ na dziecko.

Podsumowanie

Ból zatok to powszechna dolegliwość, która może być bardzo uciążliwa dla ciężarnych kobiet. Istnieje jednak wiele domowych sposobów na ból zatok w ciąży, które mogą przynieść ulgę i poprawić samopoczucie. Warto zacząć od naturalnych metod, takich jak inhalacje, ciepłe okłady, płukanie nozdrzy czy nawilżanie powietrza. W każdym przypadku warto odwiedzić lekarza rodzinnego lub lekarza prowadzącego ciążę, który zbada, czy nie rozwija się infekcja bakteryjna i zaleci bezpieczny spray do nosa. W przypadku bakteryjnego zapalenia zatok, leczenie może wymagać antybiotyków, jednak zawsze powinno być dostosowane do bezpieczeństwa matki i dziecka.

Wapno jest po prostu potocznym określeniem rozpuszczalnych w wodzie preparatów zawierających wapń. Sam wapń jest pierwiastkiem o symbolu Ca, składnikiem między innymi zębów, kości, tkanki łącznej czy ważnym czynnikiem biorącym udział w krzepnięciu krwi. Niedobory wapnia mogą powodować liczne problemy zdrowotne, m.in. krzywicę, osteoporozę, zaburzenia pracy serca, mięśni oraz sprzyjać skłonności do reakcji alergicznych, wysypek skórnych czy egzemy [1].

Czy wapno pomaga na wysypkę?

W Polsce panuje przekonanie, że wapno musujące działa na wysypkę i inne objawy alergii skórnej, takie jak swędzenie, obrzęk czy rumień. Sama opinia o działaniu przeciwhistaminowych wapna opierała się na badaniach z lat 90-tych, które wykazały jego o 30% większą skuteczność w leczeniu objawów alergii w porównaniu do placebo. Najprawdopodobniej jednak podczas tych badań nie wykazano powtarzalności wyników, przez co mogły one być korzystne dla wapnia w wyniku błędów lub przypadku.

Nowsze badania wykazały, że skuteczność działania wapna i placebo jest praktycznie jednakowa, nie zmniejszają one objawów alergii. W związku z tym, ani polskie ani międzynarodowe wytyczne dotyczące chorób alergicznych nie zalecają stosowania wapna musującego na alergię. Co ważne, wapno nie tylko nie będzie łagodzić objawów alergii, ale jednocześnie może wręcz sytuację pogorszyć. Może bowiem osłabiać działanie leków przeciwhistaminowych (np. glikokortykosteroidów), przez co objawy alergii nasilą się [1,2].

Wapno na alergie skórne – co można użyć w zamian? 

W przypadku alergii, zarówno doraźnie, jak i przez dłuższy czas, lepszym wyborem bez wątpienia będą leki histaminowe (szczególnie drugiej generacji). Są one z reguły skuteczne i bezpieczne. Podobnie jak wapno musujące, bez problemu można znaleźć je w każdej aptece dostępne bez recepty. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy udać się do lekarza [2]. 

Wapno – przykładowe preparaty 

Jak wykazały badania, nie warto kupować wapna musującego w przypadku alergii. Nie oznacza to, że tego typu preparaty nie mają zupełnie sensu. Są wskazane chociażby do uzupełniania poziomu wapnia w organizmie. Często są łączone chociażby z witaminą C i kwercetyną, przez co portfolio ich działania rozszerza się. Preparaty wapna występują zarówno jako tabletki musujące, syropy czy tradycyjne tabletki do połykania. 

Allertec Wapno Plus, tabletki musujące

Calcium Duo Alergo + kwercetyna, tabletki musujące bezsmakowe

Calcium Hasco Allergy, syrop

Calcium gluconicum Farmapol, tabletki

Wapno na swędzenie skóry – podsumowanie

Nowsze badania naukowe nie potwierdziły wcześniejszych doniesień na temat przeciwalergicznego działania wapna. Pomimo szeregu preparatów na rynku, które są reklamowane jako działające na alergię, nie ma na to jednoznacznych dowodów. Nie oznacza to, że tych preparatów nie należy używać. W dalszym ciągu sprawdzą się w przypadku potrzeby uzupełnienia niedoborów wapnia. Niektóre mają dodatek substancji takich jak kwercetyna, więc mogą być pomocniczo stosowane przy delikatnych  alergiach. Nie powinny być jednak łączone z lekami przeciwalergicznymi, takim jak glikokortykosteroidy, bo efekt będzie wręcz odwrotny. 

Włośnica jest chorobą pasożytniczą spowodowaną przez włośnia krętego (nicienia z rodzaju Trichinella). Postacie dorosłe (wągry) mogą osiągać do 5 mm długości. Choroba często ma gwałtowny przebieg, często także dochodzi do groźnych  powikłań, a w niektórych przypadkach nawet do śmierci. Jest to związane z faktem, że larwy włośnicy mogą wędrować praktycznie po całym organizmie człowieka, powodując stany zapalne oraz martwicę [1].

Jak można się zarazić włośnicą?

Nie ma możliwości zarażenia się włośnicą od innego człowieka. Zarazić można się jedynie przez spożycie zakażonego jej larwami mięsa. Najczęściej zakażone są świnie oraz dziki, ale w Polsce mogą to być również kozy, owce czy króliki. Po spożyciu takiego mięsa, sok żołądkowy rozpuszcza otoczkę, a larwy wydostają się na zewnątrz i atakują jelito cienkie. Następnie przenikają do naczyń krwionośnych i są roznoszone po całym ciele. Można je znaleźć m.in. w mięśniach czy na języku. W międzyczasie larwy przekształcają się w wągry i zaczynają wapnieć [2]. 

Jak często występuje włośnica w mięsie?

Zarażenie włośnicą jest najczęściej skutkiem zjedzenia mięsa surowego, niedogotowanego lub nieprawidłowo przetworzonego pochodzącego od świń lub dzików. Należy pamiętać, że badanie mięsa w kierunku wykrycia larw włośni jest wymagane przepisami prawa Unii Europejskiej i prawa polskiego. Z tego względu w Polsce drastycznie spadła liczba przypadków włośnicy wśród ludzi, ale dalej może być obecna w populacjach zwierząt dzikich. Średnio co 120 dzik jest zarażony włośnicą, dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas spożywania dziczyzny [3].

Jakie objawy daje włośnica?

Objawy włośnicy można zasadniczo podzielić na 3 etapy. Same larwy wylęgają się średnio od tygodnia do nawet 2 miesięcy. Długość ich wylęgania zależy m.in. od ilości zjedzonego zakażonego mięsa czy rodzaju włośni. W przypadku pierwszej fazy zakażenia mogą wystąpić następujące objawy:

• zaburzenia żołądkowo-jelitowe;
• nudności;
• wymioty;
• gorączka i złe samopoczucie.

Powyższe objawy mogą wystąpić już nawet na drugi dzień po zjedzeniu zakażonego mięsa. Do drugiej fazy dochodzi najczęściej po ok. 8 dniach od zakażenia. W tej fazie mogą się pojawić:

• dreszcze i wysoka gorączka;
• osłabienie organizmu;
• bóle mięśniowe, kostne oraz bóle głowy;
• majaczenie;
• zaburzenia przewodu pokarmowego podobne jak w 1 fazie;
• obrzęk twarzy, w szczególności powiek;
• pocenie się;
• wykwity na skórze.

Do najgroźniejszych objawów dochodzi podczas trzeciej fazy, kiedy larwy osiedlają się w mięśniach. Może dojść m.in. do:

• bardzo silnych bóli mięśniowych;
• szczękościsku;
• kłopotów z połykaniem;
• porażenia nerwu twarzowego [1,3].

Do jakich powikłań prowadzi włośnica?

W przypadku niepodjęcia leczenia w odpowiednim czasie może u niektórych pacjentów dojść do powikłań. Należą do nich m.in.:

• zapalenie mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie lub zatorowość płuc;
• zaburzenia lub niewydolność serca;
• poronienia lub przedwczesny poród;
• zaburzenia widzenia;
• miejscowe porażenia mięśni;
• zaburzenia psychiczne [2,3].

Profilaktyka włośnicy, czyli jak jej zapobiec?

Zawsze łatwiej jest zapobiegać, niż leczyć. Z tego względu warto stosować się do kilku zasad, aby uniknąć zarażenia włośnicą:

• nie należy spożywać nieprzebadanego mięsa niewiadomego pochodzenia (np. dziczyzny podczas podróży po Azji lub Ameryce Południowej);
• unikać jedzenia surowego lub niedogotowanego mięsa;
• w przypadku wykrycia ognisk choroby, nie wolno spożywać mięsa zwierząt, które mogły mieć kontakt z nosicielami (nawet jeżeli badania nie dały pozytywnego wyniku) [1].

Jak wygląda leczenie włośnicy?

Leczenie włośnicy powinno być prowadzone w szpitalu. Dodatkowo, po zakończonym leczeniu, pacjent powinien przez kilka tygodni oszczędzać się oraz unikać nadmiernego obciążania mięśni. W samym leczeniu używa się przez około 10 dni leków przeciwpasożytniczych dostępnych z przepisu lekarza. Mogą to być m.in. mebendazol np. Vermox, albendazol np. Zentel czy pyrantel np. Combantrin. Dla pomyślności leczenia ważny jest czas, im szybciej zastosuje się leczenie przeciwpasożytnicze, tym większa szansa na szybkie wyzdrowienie. Trzeba pamiętać, że leki te nie przenikają przez torebkę łącznotkankową, dlatego są nieskuteczne w stosunku do larw w mięśniach szkieletowych. 

Równocześnie można zastosować leczenie objawowe (w zależności od towarzyszących chorobie objawów). W przypadku silnych bóli czy wysokiej gorączki można zastosować, chociażby niesteroidowe leki przeciwzapalne. W bardzo ciężkich przypadkach konieczne może być podanie glikokortykosteroidów. Zalecany jest również odpoczynek i wyrównanie niedoborów wody oraz elektrolitów utraconych podczas biegunki czy wymiotów [1].

Włośnica – czy jest uleczalna?

W przypadku lekkich postaci włośnicy rokowanie są zwykle dobre. W przypadku, gdy terapia zostanie rozpoczętą jeszcze na etapie zajęcia przez włośnie jelit, możliwe jest całkowite wyleczenie. Niestety, leki przeciwpasożytnicze nie mogą przedostawać się przez torebkę, dlatego są nieskuteczne wobec larw włośnia w mięśniach szkieletowych. Niestety, nieleczone przypadki mogą się kończyć groźnymi dla zdrowia powikłaniami, w tym nawet zgonem [1].

Podsumowanie

Włośnica jest groźną chorobą pasożytniczą, spowodowaną spożyciem zakażonego mięsa. Na szczęście dzięki dokładnym badaniom sprzedawanego w Polsce mięsa, przypadki włośnicy należą do rzadkości. Problem może dotyczyć spożycia dziczyzny, dlatego ważna jest dokładna obróbka termiczna mięsa. W przypadku zachorowania ważne jest szybkie działanie. Jeżeli uda się szybko podać leki przeciwpasożytnicze, to choroba ma z reguły lekki przebieg, a rokowania są dobre.

To schorzenie o podłożu autoimmunologicznym, w przebiegu którego układ odpornościowy funkcjonuje nieprawidłowo, atakując i uszkadzając własny organizm. W przypadku stwardnienia rozsianego (łac. sclerosis multiplex, ang. multiple sclerosis – MS) dochodzi do niszczenia komórek nerwowych zlokalizowanych m.in. w ciele modzelowatym (strukturze łączącej obie półkule mózgu), nerwach wzrokowych czy rdzeniu kręgowym.

Ogniska zapalne – tworzące się w miarę postępowania choroby – mają charakter rozsiany, a ich przyczyna rozwoju nie została do końca poznana. Uważa się, że wpływ na rozwój choroby mają zarówno predyspozycje genetyczne, jak i czynniki środowiskowe [1].

Stwardnienie rozsiane diagnozuje się najczęściej u osób pomiędzy 20. a 40. rokiem życia. Odnotowuje się jednak również przypadki zachorowań na tzw. dziecięcą postać (do 10. r. ż.) oraz późną postać SM (po 50. r. ż.). Ze statystyk wynika, że ze stwardnieniem rozsianym zmaga się ok. 2,8 mln ludzi na całym świecie. W Polsce choruje natomiast ok. 55 tys. osób (najwięcej w woj. lubelskim i podkarpackim), przy czym niemal dwukrotnie wyższą zachorowalność obserwuje się wśród kobiet [2, 3, 4].

Stwardnienie rozsiane – objawy. Po czym poznać chorobę?

W pierwszej fazie choroby może dojść do zaburzeń wizualnych (pogorszenie widzenia), czuciowych (drętwienie i mrowienie kończyn) oraz afazji (zaburzenia mowy). Wśród początkowych objawów stwardnienia rozsianego wymienia się również osłabienie siły mięśniowej, trudności w prawidłowym poruszaniu się, zmianę rytmu wypróżnień (zaparcia), a także silne parcie na pęcherz lub nietrzymanie moczu [5].

Co więcej, u ok. 80% pacjentów obserwuje się tzw. objawy nieswoiste, które niekiedy trudno skojarzyć ze stwardnieniem rozsianym. Są to m.in. nadmierne napięcie mięśni, zmęczenie i osłabienie, depresja lub wręcz przeciwnie – euforia, a także dysfunkcje poznawcze (kłopoty z zapamiętywaniem, skupieniem) oraz seksualne (np. brak potrzeb seksualnych, zaburzenia lubrykacji, erekcji). 

W miarę postępowania zmian zapalno-zwyrodnieniowych, chory stopniowo traci pełnosprawność [6, 7].

Jak zatrzymać stwardnienie rozsiane?

W przebiegu stwardnienia rozsianego może dochodzić do rozwoju różnych objawów o charakterze neurologicznym, a leczenie polega na ich niwelowaniu.

Terapia opiera się w tym przypadku na stosowaniu glikokortykosteroidów doustnie i dożylnie (prednizolon, metyloprednizolon) oraz skutecznych leków immunomodulujących, modyfikujących przebieg choroby i określanych mianem DMT (ang. disease modifying therapy), np. interferonu β1a (Avonex, Rebif 44) oraz interferonu β1b (Betaferon), octanu glatirameru (Copaxone, Remurel), fumaranu dimetylu (Tecfidera) czy teryflunomidu (Aubagio, Terebyo) [8, 9].

HET, czyli najnowsze leki na stwardnienie rozsiane

Wiele postaci stwardnienia rozsianego (m.in. rzutowo-remisyjna, pierwotnie postępująca oraz wtórnie postępująca), wymaga wdrożenia skutecznej terapii lekami nowej generacji. Takimi, które zapobiegną rzutom choroby, a co za tym idzie, spowolnią, a nawet zatrzymają jej rozwój.

Taką nadzieję dają wysoko efektywne leki określane mianem HET (ang. highly effective treatment), które są stosowane jako preparaty pierwszego wyboru u coraz większej grupy pacjentów. Do tej grupy leków należą przeciwciała monoklonalne (natalizumab, okrelizumab, ametuzumab, ofatumumab) oraz antagonista purynowy (kladrybina).  

Warto podkreślić, że leki nowej generacji powinny być rekomendowane na wczesnym etapie choroby, co pozwoli istotnie zwiększyć szanse na zahamowanie rozwoju fazy zapalnej. Takie działanie pozwoli zapobiec zbyt szybkiemu rozwojowi procesów związanych z uszkodzeniem układu nerwowego [10, 11].

Nowe leki refundowane na SM – postać rzutowo-remisyjna 

Leki nowej generacji są dostępne w ramach refundowanego programu lekowego B.29. Pacjent, który jest zakwalifikowany do programu, stosuje je codzienne lub co pewien czas: doustnie (tabletki/kapsułki), w postaci wlewów dożylnych przeprowadzanych w trybie ambulatoryjnym (konieczny jest wówczas kilkugodzinny pobyt w szpitalu) bądź podskórnie (za pomocą specjalnego pena z autowstrzykiwaczem, przy czym iniekcja może być wykonywana samodzielnie).

Wśród nowych substancji refundowanych stosowanych w postaci rzutowo-remisyjnej SM można wymienić stosowane doustnie teryflunomid (Terebyo, Aubagio) oraz fumaran dimetylu (Tecfidera). W listopadzie 2022 roku lista wydłużyła się o lek z grupy HET – ofatumumab w podaniu podskórnym (Kesimpta), a także dwie substancje immunomodulujące: ponesimod (Ponvory) i ozanimod (Zeposia). Dwa ostatnie leki są stosowane w postaci doustnej [12, 13, 14]

W lipcu 2023 roku zatwierdzono natomiast inne leki HET: kladrybinę w postaci wlewów dożylnych i tabletek doustnych (Biodribin, Mavenclad) oraz okrelizumab we wlewach dożylnych (Ocrevus) [15].

Wyżej wymienione substancje są zaliczane do leków pierwszej linii, jednak jeśli nie przynoszą one oczekiwanych rezultatów, konieczne może okazać się wdrożenie leków drugiej linii, wśród których można wymienić działający immunomodulująco fingolimod w kapsułkach (Gilenya), a także leki HET: alemtuzumab w podaniu dożylnym (Lemtrada) oraz natalizumab we wlewie dożylnym (Tysabri) [8, 16].

Warto podkreślić, że niektóre kraje Unii Europejskiej wprowadziły już natalizumab w podaniu podskórnym, na co wciąż czekają chorzy na stwardnienie rozsiane w Polsce. Takie rozwiązanie jest równie skuteczne jak podanie dożylne oraz znacznie wygodniejsze dla pacjenta, ponieważ iniekcje mogą być wykonywane samodzielnie, bez konieczności przeprowadzania nawet kilkugodzinnych wlewów w szpitalu [17].

Refundowane leki nowej generacji na SM – postać pierwotnie i wtórnie postępująca

Jeszcze do niedawna leczenie pacjentów, którzy zmagają się z pierwotnie bądź wtórnie postępującą postacią stwardnienia rozsianego było utrudnione. Obecnie w pierwotnie postępującej postaci SM stosuje się zaliczany do leków HET okrelizumab (Ocrevus), który jest podawany we wlewach dożylnych [14, 18].

Z kolei w przypadku postaci wtórnie postępującej SM z powodzeniem stosuje się m.in. interferony. Jednak w listopadzie ubiegłego roku objęto refundacją kolejny lek immunomodulujący – siponimod (Mayzent) – substancję najnowszej generacji dostępnej w postaci tabletek doustnych [8, 14, 19].