• Dlaczego noworodki rodzą się z niedoborem witaminy K i jak wpływa to na krzepnięcie krwi
• Jakie są objawy niedoboru witaminy K u dzieci i dlaczego może być to zagrożenie dla życia
• Różnice między zastrzykiem a kroplami – która metoda podania jest skuteczniejsza
• Czy witamina K po porodzie jest bezpieczna i jakie mogą wystąpić skutki uboczne
• Kiedy podanie witaminy K jest szczególnie ważne i które dzieci są najbardziej narażone
• Fakty i mity dotyczące witaminy K dla noworodków oparte na najnowszych badaniach medycznych

Dlaczego witamina K dla noworodka jest tak ważna?

Czy wiesz, że Twoje dziecko rodzi się z bardzo małymi zapasami witaminy K w organizmie? Ta substancja jest jak “łatka” dla naczyń krwionośnych – pomaga zatrzymać krwawienie przez tworzenie skrzepów krwi. Dorośli otrzymują ją z zielonych warzyw liściastych i od bakterii żyjących w jelitach, ale noworodki mają problem. ¹ Witamina K bardzo słabo przechodzi przez łożysko od mamy do dziecka, a jelita noworodka nie mają jeszcze odpowiednich bakterii do jej wytwarzania. ²

Bez wystarczającej ilości witaminy K organizm dziecka nie może skutecznie zatrzymać krwawienia. To prowadzi do groźnej choroby zwanej krwawieniem z niedoboru witaminy K (VKDB). Problem szczególnie dotyczy dzieci karmionych piersią, ponieważ mleko matki zawiera bardzo małe ilości tej witaminy – tylko 1-4 mikrogramy na litr. ³ Czy to oznacza, że karmienie piersią jest złe? Absolutnie nie! To naturalna cecha mleka matki, którą można łatwo skorygować podając witaminę K dla noworodka po porodzie.

Co się dzieje, gdy dziecku brakuje witaminy K?

Niedobór witaminy K może prowadzić do nieprzewidywalnego krwawienia u noworodków. Najgroźniejsze? W większości przypadków nie ma żadnych ostrzegawczych objawów! ¹ Krwawienie może wystąpić w różnych miejscach – na skórze, w jelitach, z pępka, a nawet w mózgu. To ostatnie jest najniebezpieczniejsze i może prowadzić do trwałych uszkodzeń neurologicznych lub śmierci. Na co zwrócić uwagę jako rodzic? Oto najważniejsze objawy:

• bladszą skórę niż zwykle;
• siniaki, szczególnie wokół głowy i twarzy;
• krew w stolcu lub wymiotach;
• krwawienie z nosa czy pępka;
• żółte białka oczu po 3. tygodniu życia;
• nadmierną senność lub drażliwość.

Lekarze wyróżniają trzy typy krwawienia – wczesne (pierwsze 24 godziny), klasyczne (2-7 dzień) i późne (1 tydzień – 6 miesięcy). To ostatnie jest najgroźniejsze, występuje u 30-60% dzieci jako krwawienie do mózgu i ma śmiertelność około 20%. ¹ Bez witaminy K po porodzie dzieci są aż 81 razy bardziej narażone na to powikłanie!

Witamina K po porodzie – zastrzyk czy krople dla noworodka?

Masz wybór między dwoma metodami podania witaminy K dla noworodka. Która jest lepsza? Zastrzyk domięśniowy to złoty standard – jedna dawka 1 mg w mięsień uda chroni dziecko przez kilka miesięcy. ⁴ Podaje się go w ciągu pierwszych 6 godzin po porodzie, ale można opóźnić, aby nie przeszkadzać w pierwszym kontakcie z dzieckiem. ¹ Witamina K magazynowana jest w mięśniu i stopniowo uwalniana, zapewniając ciągłą ochronę aż do momentu, gdy dziecko zacznie jeść stałe pokarmy.

Alternatywą są krople doustne, ale wymagają one podania aż trzech dawek – pierwszej zaraz po porodzie, drugiej w 3-5 dniu życia i trzeciej w 4 tygodniu życia. ⁵ Problem? Krople są mniej skuteczne, mogą być źle wchłaniane lub dziecko może je zwymiotować. Dodatkowo, istnieje ryzyko pominięcia kolejnych dawek przez rodziców. Badania pokazują, że nawet przy podaniu wszystkich trzech dawek, ryzyko krwawienia jest nadal wyższe niż po zastrzyku. ³

Dlaczego lekarze preferują zastrzyk witaminy K dla noworodka?

Zastrzyk domięśniowy niemal całkowicie eliminuje ryzyko późnego krwawienia z niedoboru witaminy K – skuteczność wynosi 99,9%. ³ Wymaga tylko jednej dawki, co eliminuje ryzyko pomyłek, jest lepiej wchłaniany i nie ma ryzyka wymiotowania. Jedyną wadą jest ból związany z iniekcją, ale można go zminimalizować przez trzymanie lub karmienie dziecka podczas podawania. ⁶ Może wystąpić niewielkie zaczerwienienie lub siniak w miejscu wkłucia, ale to objawy przejściowe i niegroźne.

Witamina K dla noworodka za i przeciw – czy warto się obawiać?

Jakie są korzyści z podania witaminy K po porodzie? Przede wszystkim, ochrona życia dziecka! Przed wprowadzeniem rutynowego podawania witaminy K, na każde 100 000 noworodków umierało 160 dzieci z powodu krwawienia w pierwszym tygodniu życia. ³ Po wprowadzeniu tej praktyki liczba zgonów dramatycznie spadła. Witamina K dla noworodka jest podawana od ponad 60 lat bez poważnych powikłań – to nie szczepionka, ale po prostu uzupełnienie niedoboru substancji niezbędnej do krzepnięcia krwi.

Czy są argumenty przeciwko? Niektórzy rodzice obawiają się bólu związanego z zastrzykiem, ale można go łatwo zminimalizować. Inni uważają, że “naturalny” poród nie powinien wymagać interwencji medycznych, ale niedobór witaminy K to naturalny stan wymagający korekcji dla bezpieczeństwa dziecka. ⁷ Ważne: wiele badań wykluczyło związek między witaminą K a białaczką dziecięcą, wbrew mitom krążącym w internecie. ²

Kiedy witamina K po porodzie jest szczególnie ważna?

Istnieją sytuacje, w których podanie witaminy K dla noworodka jest absolutnie krytyczne. Dotyczy to dzieci karmionych wyłącznie piersią, wcześniaków (którzy otrzymują mniejsze dawki 0,5 mg), oraz dzieci przed obrzezaniem. ⁶ Szczególnie narażone są dzieci matek przyjmujących podczas ciąży leki przeciwpadaczkowe, przeciwgruźlicze lub niektóre antybiotyki. ⁸ W takich przypadkach witamina K po porodzie może uratować życie dziecka.

Witamina K po porodzie i skutki uboczne – czego się spodziewać?

Skutki uboczne witaminy K po porodzie są rzadkie i łagodne. Po zastrzyku może wystąpić ból w miejscu iniekcji trwający dzień lub dwa, niewielkie zaczerwienienie, opuchlizna lub siniak w udzie. ⁹ To objawy przejściowe, które nie wymagają leczenia. Możesz zminimalizować dyskomfort dziecka przez kontakt skóra do skóry podczas zastrzyku – to naturalny sposób na łagodzenie bólu.

W przypadku kropli głównym problemem nie są skutki uboczne, ale trudności z podaniem. Jeśli dziecko zwymiotuje w ciągu godziny po kroplach, dawka musi być powtórzona. ⁵ Niektóre dzieci mogą mieć trudności z połykaniem lub mogą wypluć krople. Ważne: witamina K po porodzie nie powoduje żółtaczki u noworodków, nie wpływa na karmienie piersią i nie ma związku z nowotworami. Skutki uboczne witaminy K po porodzie to głównie przejściowe dolegliwości w miejscu iniekcji.

Pytania i odpowiedzi

Podsumowanie

Witamina K po porodzie to jedno z najważniejszych i najbezpieczniejszych działań w medycynie noworodkowej. Pojedynczy zastrzyk niemal całkowicie eliminuje ryzyko śmiertelnego krwawienia, a jego korzyści znacznie przewyższają minimalne ryzyko skutków ubocznych. ² Odmowa podania witaminy K dla noworodka naraża dziecko na poważne ryzyko zdrowotne, szczególnie jeśli jest karmione piersią. Decyzja powinna być podejmowana w oparciu o rzetelne informacje medyczne, a nie mity z internetu. Ochrona dziecka przed krwawieniem to prosty, bezpieczny i skuteczny sposób na zapewnienie mu zdrowego startu w życie.

Mebendazol to lek przeciwpasożytniczy, który od lat stosowany jest w leczeniu różnych infekcji wywołanych przez robaki pasożytnicze, takich jak owsiki czy tasiemce. W ostatnich latach naukowcy zaczęli jednak badać jego potencjalne działanie przeciwnowotworowe. Coraz więcej badań sugeruje, że ten powszechnie dostępny i względnie tani lek może mieć zastosowanie w terapii niektórych typów nowotworów¹. Przyjrzyjmy się, co wiemy na temat mebendazolu i jego wpływu na komórki rakowe.

Zainteresowanie mebendazolem w kontekście leczenia raka wynika z jego zdolności do hamowania polimeryzacji tubuliny – białka, które tworzy szkielet komórki i odpowiada za jej podział. Mechanizm ten jest podobny do działania niektórych klasycznych leków przeciwnowotworowych, takich jak taksany czy alkaloidy barwinka. Co ciekawe, mebendazol wykazuje działanie przeciwnowotworowe przy stężeniach, które można osiągnąć w organizmie człowieka przy standardowych dawkach leku². W badaniach klinicznych stosowano dawki 500 mg dwa razy dziennie, choć istnieją też doniesienia o skuteczności niższych dawek – 100 mg dwa razy dziennie¹.

Jak mebendazol działa przeciwko komórkom rakowym?

Badania laboratoryjne wykazały, że mebendazol może oddziaływać na komórki rakowe na kilka sposobów. Przede wszystkim hamuje tworzenie mikrotubul, co prowadzi do zatrzymania podziału komórek nowotworowych i ich śmierci. Dodatkowo, mebendazol wykazuje zdolność do²:

• hamowania angiogenezy (tworzenia nowych naczyń krwionośnych przez guzy);
• blokowania szlaków sygnałowych odpowiedzialnych za przeżycie komórek rakowych;
• zmniejszania aktywności metaloproteinaz macierzy (enzymów ułatwiających przerzutowanie);
• hamowania białek transportowych odpowiedzialnych za oporność wielolekową;
• stymulowania odpowiedzi immunologicznej przeciwko nowotworom.

Naukowcy z Johns Hopkins Medicine odkryli, że mebendazol zapobiega inicjacji, progresji i przerzutowaniu raka trzustki u myszy modyfikowanych genetycznie. Lek działał poprzez niszczenie struktury komórek rakowych, podobnie jak w przypadku pasożytów – “zapadając” tubulinę, co prowadzi do śmierci komórki³. Badania wykazały, że był szczególnie skuteczny w przypadku raka trzustki wykrytego we wczesnym stadium.

Jakie typy raka mogą reagować na mebendazol?

Badania przedkliniczne (na komórkach i zwierzętach) wykazały potencjalną skuteczność mebendazolu w leczeniu wielu typów nowotworów, w tym¹:

• raka jelita grubego;
• nowotworów mózgu (glejaki);
• raka trzustki;
• raka płuc;
• raka piersi;
• raka wątroby;
• białaczki;
• czerniaka;
• raka jajnika.

Wstępne badania kliniczne na ludziach wykazały, że mebendazol może poprawiać odpowiedź na chemioterapię u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego. W jednym z małych badań z randomizacją pacjenci otrzymujący mebendazol razem z bewacyzumabem i schematem FOLFOX4 wykazywali lepszy wskaźnik odpowiedzi na leczenie, dłuższy czas przeżycia wolny od progresji choroby i niższe stężenie markerów nowotworowych w porównaniu do grupy placebo¹. Istnieją również udokumentowane przypadki kliniczne, jak ten dotyczący mężczyzny z przerzutowym rakiem okrężnicy, który osiągnął częściową remisję po leczeniu mebendazolem w dawce 100 mg dwa razy dziennie przez 6 tygodni, po wcześniejszym niepowodzeniu standardowych terapii¹.

Czy mebendazol można łączyć z innymi terapiami przeciwnowotworowymi?

Jedną z obiecujących cech mebendazolu jest jego zdolność do synergistycznego działania z innymi terapiami przeciwnowotworowymi. Badania wykazały, że może on zwiększać skuteczność radioterapii poprzez nasilanie uszkodzeń DNA wywołanych promieniowaniem w komórkach nowotworowych. Wykazano również synergię z różnymi lekami chemioterapeutycznymi, co pozwala przezwyciężyć oporność na leki takie jak cisplatyna, temozolomid czy trastuzumab². Warto jednak zaznaczyć, że w niektórych przypadkach mebendazol może również interferować z działaniem innych leków przeciwnowotworowych. Badania na zwierzętach wykazały, że mebendazol blokował przeciwnowotworowe działanie kombinacji nitrogliceryny i metforminy, a także całkowicie hamował aktywność przeciwnowotworową kombinacji disulfiramu i metforminy w przypadku włókniakomięsaka¹. Dlatego ważne jest, aby pacjenci już poddawani terapii przeciwnowotworowej zawsze konsultowali się z lekarzem przed rozpoczęciem przyjmowania mebendazolu.

W badaniach na myszach z rakiem trzustki, mebendazol nie tylko spowalniał progresję choroby, ale także wykazywał potencjał w zapobieganiu nawrotom guza po operacji. Może to sugerować jego wartość jako opcji terapeutycznej dla pacjentów zdiagnozowanych we wcześniejszych stadiach raka⁴.

Czym różni się mebendazol od fenbendazolu w kontekście leczenia raka?

Mebendazol i fenbendazol należą do tej samej klasy leków przeciwpasożytniczych (benzimidazoli) i mają podobne mechanizmy działania. Jednak między tymi związkami istnieją istotne różnice w kontekście ich potencjalnego zastosowania w leczeniu raka¹:

• mebendazol jest zatwierdzony do stosowania u ludzi przez agencje takie jak FDA i EMA, ma dobrze poznany profil bezpieczeństwa i farmakokinetykę;
• fenbendazol nie jest obecnie zatwierdzony do stosowania u ludzi, a jego farmakokinetyka i bezpieczeństwo u ludzi nie są dobrze udokumentowane w literaturze medycznej.

Niektóre badania sugerują, że fenbendazol może być skuteczniejszy od mebendazolu w leczeniu komórek nowotworowych opornych na leki, prawdopodobnie ze względu na jego silniejsze oddziaływanie na glikolizę (proces wytwarzania energii przez komórki rakowe)⁵. Jednakże, fenbendazol ma bardzo słabą rozpuszczalność w wodzie i biodostępność, co utrudnia osiągnięcie stężeń terapeutycznych w organizmie po podaniu doustnym. Co ważne, fenbendazol jest dostępny wyłącznie do użytku weterynaryjnego, a Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) oraz Europejska Agencja Leków (EMA) nie zezwalają na jego stosowanie u ludzi¹. Jest to istotna przestroga dla pacjentów, którzy mogliby rozważać samodzielne stosowanie tego leku.

Istnieją doniesienia anegdotyczne o skuteczności fenbendazolu w leczeniu raka, jak historia Joe Tippensa, który twierdził, że wyleczył się z drobnokomórkowego raka płuc po samodzielnym stosowaniu fenbendazolu wraz z suplementami⁵. Jednak takie pojedyncze przypadki nie stanowią wystarczającego dowodu naukowego i podkreślają potrzebę przeprowadzenia rygorystycznych badań klinicznych. Z kolei jedno z badań na myszach nie wykazało, aby fenbendazol miał wartość w terapii raka, nawet przy intensywnych schematach leczenia⁶. Badacze nie zaobserwowali wpływu fenbendazolu na wzrost guzów ani zwiększenia przeciwnowotworowych efektów radioterapii.

Jakie są zalety mebendazolu jako potencjalnego leku przeciwnowotworowego?

Mebendazol ma kilka cech, które czynią go atrakcyjnym kandydatem do wykorzystania w onkologii²:

• udowodniony, korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony dziesięcioleciami stosowania jako lek przeciwpasożytniczy;
• dobra tolerancja nawet przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek;
• zdolność do przenikania przez barierę krew-mózg, co jest istotne w leczeniu nowotworów mózgu;
• niska cena i łatwa dostępność (w większości krajów);
• możliwość podawania doustnego;
• wielokierunkowe działanie na różne mechanizmy związane z progresją nowotworu;

Szczególnie obiecujące wydaje się zastosowanie mebendazolu jako uzupełnienia standardowych terapii przeciwnowotworowych, gdyż wykazano jego zdolność do uwrażliwiania komórek rakowych na chemioterapię i radioterapię nawet przy niskich stężeniach². Warto jednak zaznaczyć, że dostępność mebendazolu różni się w zależności od kraju. W Europie jest on zwykle dostępny bez recepty, jednak w USA ostatni producent, Teva Pharmaceuticals, zaprzestał produkcji pod koniec 2011 roku, choć lek nadal zachowuje aprobatę FDA. W USA można go uzyskać w aptekach recepturowych⁷.

Jakie są ograniczenia i wyzwania związane z zastosowaniem mebendazolu w leczeniu raka?

Mimo obiecujących wyników badań, istnieje kilka ograniczeń i wyzwań związanych z zastosowaniem mebendazolu jako leku przeciwnowotworowego²:

• słaba biodostępność po podaniu doustnym, z dużą zmiennością międzyosobniczą;
• dla niektórych typów nowotworów jego stosowanie jako pojedynczego środka może wymagać dawek zbliżonych do maksymalnej tolerowanej dawki;
• potencjalne działanie genotoksyczne i teratogenne (przeciwwskazany w ciąży);
• brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających skuteczność i bezpieczeństwo w leczeniu nowotworów u ludzi;
• niska opłacalność badań dla firm farmaceutycznych ze względu na niską cenę leku i brak możliwości opatentowania.

Istnieje również potrzeba określenia optymalnego czasu podawania mebendazolu w terapii przeciwnowotworowej. Leki repozycjonowane w onkologii są często testowane dopiero po niepowodzeniu wszystkich zatwierdzonych linii leczenia, jednak większy efekt można by oczekiwać we wczesnych fazach choroby². Pacjenci powinni być świadomi, że mogą wystąpić pewne skutki uboczne związane z przyjmowaniem mebendazolu, takie jak bóle brzucha, bóle głowy i biegunka¹. Obecnie nie ma oficjalnych wytycznych dotyczących stosowania mebendazolu w leczeniu raka, co powinno być jasno zakomunikowane pacjentom rozważającym tę opcję.

Warto wspomnieć o projekcie ReDO (Repurposing Drugs in Oncology), międzynarodowej współpracy mającej na celu gromadzenie i rozpowszechnianie nowych dowodów oraz przyspieszenie procesu repozycjonowania leków w onkologii². Inicjatywy takie mogą być cennym źródłem informacji dla pacjentów poszukujących alternatywnych opcji leczenia.

Podsumowanie

Mebendazol, powszechnie stosowany lek przeciwpasożytniczy, wykazuje obiecujące działanie przeciwnowotworowe w badaniach laboratoryjnych i na zwierzętach, szczególnie w przypadku raka trzustki i jelita grubego. Mechanizm jego działania polega na niszczeniu struktury komórek rakowych, hamowaniu angiogenezy i stymulowaniu układu odpornościowego do walki z nowotworem. W przeciwieństwie do fenbendazolu, mebendazol jest zatwierdzony do stosowania u ludzi, ma udowodniony profil bezpieczeństwa i może zwiększać skuteczność standardowych terapii przeciwnowotworowych. Choć potrzebne są szersze badania kliniczne, eksperci uważają, że vermox na raka może być wartościowym uzupełnieniem standardowego leczenia, zwłaszcza we wczesnych stadiach choroby.

Soplówka jeżowata (łac. Hericium erinaceus) to jadalny grzyb wywodzący się z Azji, gdzie jest uprawiany do celów kulinarnych oraz medycznych. Można go również spotkać w lasach liściastych Ameryki, Europy czy Azji, gdzie rozwija się na bukach, dębach, jabłoniach, klonach czy orzechach włoskich. W Polsce występuje bardzo rzadko i jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Soplówka jeżowata posiada bardzo charakterystyczny wygląd, gdyż przypomina grzywę lwa, stąd też pochodzi jej angielska nazwa Lion’s Mane, pod którą jest łatwo rozpoznawalna na całym świecie. Na co jest soplówka jeżowata i jakie są jej właściwości? Tego wszystkiego dowiecie się z poniższego artykułu [1].

Właściwości soplówki jeżowatej – na co pomaga?

Na co pomaga soplówka jeżowata? Ten wyjątkowy grzyb zawiera w swoim składzie wiele wartościowych witamin i minerałów, w tym selen, cynk i witaminę. Ponadto jest cennym źródłem polisacharydów, zwłaszcza beta-glukanów, a także aminokwasów, kwasów tłuszczowych czy hericenonów, które wykazują korzystny wpływ nasze komórki nerwowe oraz na pracę mózgu [1,2].

Liczne badania i obserwacje dowodzą, że substancje aktywne zawarte w ekstrakcie z soplówki jeżowatej wykazują zastosowanie w:

• zmniejszeniu objawów choroby Alzheimera i Parkinsona; 
• procesie poprawy naszego nastroju, snu oraz funkcji poznawczych;
• ograniczaniu objawów depresji;
• obniżaniu poziomu złego cholesterolu oraz lipidów we krwi;
• wspomaganiu terapii przeciwnowotworowej (w leczeniu białaczek czy nowotworów przewodu pokarmowego);
• zmniejszeniu poziomu cukru we krwi;
• podniesieniu zdolności obronnych naszego układu immunologicznego;
• łagodzeniu zapalenia błony śluzowej żołądka, wrzodów oraz innych chorób układu pokarmowego [1,2].

Jakie są skutki uboczne soplówki jeżowatej?

Pewnie niektórzy z Was zastanawiają się, czy soplówka jeżowata jest niebezpieczna dla naszego zdrowia? Jakie są skutki uboczne soplówki?. Liczne suplementy zawierające w wyciąg z tej rośliny uważane za bezpieczne i nie wywołują skutków ubocznych. Niemniej jednak osoby, które są uczulone na różne grzyby, powinny unikać stosowania tych preparatów. Ze względu na brak badań nie zaleca się podawać suplementów z soplówki jeżowatej kobietom w ciąży oraz w okresie laktacji, a także małym dzieciom.

Dawkowanie soplówki jeżowatej

Jak przyjmować suplementy z soplówką jeżowatą? Zalecana dawka może różnić się w zależności od rodzaju suplementu oraz naszych indywidualnych potrzeb. Rekomenduje się minimalne dzienne spożycie standaryzowanych suplementów na minimum 500 mg wyciągu z soplówki jeżowatej, co odpowiada zazwyczaj 1-3 tabletek dziennie, które powinny być popijane wodą [3-6].

Jaka jest najlepsza soplówka jeżowata? Przegląd suplementów

Obecnie w aptekach możemy kupić sporo różnych suplementów diety, w skład których wchodzi soplówka jeżowata. Zaliczamy do nich tabletki, kapsułki (Alter Medica Hericium, Doctor Life Lion’s Mane, OstroVit Soplówka jeżowata Vege, PharmoVit Lion’s Mane) czy proszek. Przy wyborze optymalnego dla nas preparatu powinniśmy się kierować przede wszystkim jego jakością, którą gwarantuje odpowiednia standaryzacja zawartość polisacharydów lub beta-glukanów. Wybrałem dla Was kilka takich preparatów [3-6].

Alter Medica Hericium, kapsułki

O produkcie

• suplement diety zawierający w swoim składzie ekstrakt z soplówki jeżowatej standaryzowany na zawartość polisacharydów;
• produkt przeznaczony dla osób dorosłych;
• należy spożywać 1 kapsułkę dziennie;
• nie zaleca się stosować w czasie ciąży i w okresie karmienia piersią.

Doctor Life Lion’s Mane, kapsułki

O produkcie

• suplement diety zawierający w swoim składzie standaryzowany na zawartość aktywnych składników ekstrakt z soplówki jeżowatej;
• preparat przeznaczony jest dla osób dorosłych;
• zaleca się stosować 1 kapsułkę do 3. razy dziennie;
• produkt odpowiedni dla wegan.

OstroVit Soplówka jeżowata VEGE, kapsułki

O produkcie

• suplement diety zawierający w swoim składzie standaryzowany na zawartość polisacharydów ekstrakt z soplówki jeżowatej;
• produkt przeznaczony dla osób dorosłych;
• odpowiedni dla wegan i wegetarian;
• zaleca się stosować 1 kapsułkę dziennie;
• posiada kapsułki łatwe do połknięcia.

PharmoVit Lion’s Mane, kapsułki

O produkcie

• suplement diety zawierający standaryzowany na beta-glukan ekstrakt z soplówki jeżowatej oraz ekstrakt z owoców pieprzu czarnego;
• należy stosować 1 kapsułkę dziennie;
• odpowiedni dla wegan i wegetarian;
• nie zawiera laktozy oraz soi.

Podsumowanie

Soplówka jeżowata (łac. Hericium erinaceus) to grzyb o wyjątkowych właściwościach zdrowotnych, wspomagający układ nerwowy, odpornościowy i pokarmowy, a także mogący łagodzić objawy chorób neurodegeneracyjnych, depresji czy wrzodów żołądka. Jest bezpieczna dla większości dorosłych, ale osoby uczulone na grzyby, kobiety w ciąży i karmiące powinny unikać jej stosowania. Standardowa dawka suplementu to 500 mg ekstraktu dziennie, a najlepsze produkty są standaryzowane na zawartość polisacharydów lub beta-glukanów. Przy wyborze suplementu warto kierować się jakością preparatu i potrzebami zdrowotnymi. Przed rozpoczęciem suplementacji zaleca się konsultację z lekarzem, szczególnie w przypadku chorób przewlekłych lub przyjmowania innych leków.

Różnicowanie i dojrzewanie limfocytów jest bardzo złożonym, wieloetapowym i precyzyjnie regulowanym procesem. Na każdym etapie może dojść do zaburzeń skutkujących namnażaniem się nieprawidłowych, nowotworowych komórek. Dzieje się to na skutek mutacji genów odpowiedzialnych bezpośrednio za proces dojrzewania limfocytów, ale także za tworzenie środowiska, w którym limfocyty dojrzewają, za eliminowanie błędów w procesie różnicowania, za usuwanie nieprawidłowych komórek. Mutacje te zwykle zachodzą spontanicznie, istnieją jednak stany i sytuacje sprzyjające tego typu zaburzeniom (lub utrudniające ich naprawę), które mogą „ułatwić” rozwój chłoniaka. 

Jakie są przyczyny powstawania chłoniaków?

Przyczyny powstawania chłoniaków wciąż nie są do końca przebadanym obszarem. Niemniej, możemy wyróżnić te najbardziej prawdopodobne:

• narażenie na promieniowanie jonizujące (jak w przypadku choroby popromiennej, w przypadku wybuchu bomby atomowej czy skażenia radioaktywnego, ale także w przypadku przebytej radioterapii);
• narażenie na substancje toksyczne, zwłaszcza przewlekłe – w pracy lub w związku z hobby: środki chemiczne owado- i grzybobójcze (pestycydy, herbicydy), rozpuszczalniki chemiczne, farby, lakiery itp.;
• przebyta chemioterapia – toksyczne leczenie ma działanie mutagenne i może być przyczyną wtórnych nowotworów, także chłoniaków;
• zaburzenia układu odpornościowego (wrodzone i nabyte w ciągu życia, także wywołane leczeniem) – w nieprawidłowo funkcjonującym układzie immunologicznym proces kontroli dojrzewania limfocytów jest zaburzony. Ponadto łatwiej o tolerancję dla nieprawidłowych komórek i brak naturalnych mechanizmów ich eliminacji. Z takim stanem mamy do czynienia:
  • u biorców przeszczepów szpiku – zwłaszcza allogenicznych, tzn. przeszczepów od dawców;
  • u chorych na niedobory odporności;
  • u zakażonych wirusem HIV;
  • u osób z chorobami o podłożu autoimmunologicznym, w których układ immunologiczny błędnie rozpoznaje własne tkanki jako obce i dąży do ich zniszczenia – przewlekła aktywacja limfocytów sprzyja dodatkowo niestabilności genetycznej i mutacjom. Przykłady: zespół Sjögrena, choroba Hashimoto, celiakia, reumatoidalne zapalenia stawów, toczeń rumieniowaty układowy;
  • u osób leczonych immunosupresyjnie – tj. przyjmujących leki hamujące układ odpornościowy (np. po przeszczepach narządów, w chorobach autoimmunologicznych);
• niektóre infekcje wirusowe i bakteryjne (pewne wirusy namnażają się ściśle w limfocytach, zaburzając ich funkcje – np. EBV (wirus mononukleozy zakaźnej), HTLV1, HHV-8, inne patogeny powodują przewlekłą stymulację układu immunologicznego sprzyjając mutacjom w zaangażowanych komórkach (HCV, Helicobacter pylori, Borrelia burgdorferi, Chlamydia psittaci, Campylobacter jejuni, Plasmodium falciparum);
• karcinogeny zawarte w dymie tytoniowym, związki azotowe w diecie;
• opisano chłoniaki związane z wszczepieniem implantów piersi – lokalizujące się w tkankach otaczających implant;
• czynniki dziedziczne – chłoniaki nie są chorobami dziedziczonymi z rodziców na dzieci, natomiast posiadanie w rodzinie osoby chorej na chłoniaka umiarkowanie zwiększa ryzyko zachorowania w porównaniu do populacji ogólnej.

Warto podkreślić, że choć podane przykłady opisują sytuacje sprzyjające rozwojowi chłoniaków, często zdarza się, że diagnozując pacjenta nie udaje się wskazać żadnej z nich jako możliwej przyczyny choroby. I odwrotnie – wiele osób z potwierdzonym narażeniem na wymienione czynniki szkodliwe i/lub chorych na w/w choroby nigdy nie zachoruje na chłoniaka. Liczymy, że dalszy postęp medycyny przybliży nas do lepszego poznania tego zagadnienia.

Jak zapobiegać chłoniakom?

Co więc możemy zrobić, żeby ustrzec się chorobie?  Bardzo ważnym aspektem zdrowego trybu życia, który warto praktykować regularnie, jest obserwowanie swojego ciała i stanu zdrowia – samoobserwacja. Składają się na nią takie czynności jak:

• regularne obserwowanie swojego stanu zdrowia – Czy coś nie odbiega od normy? Czy nie pojawiły się jakieś niepokojące objawy lub objawy, które trwają dłużej niż zwykle?
• wykonywanie badań kontrolnych raz w roku – takim podstawowym badaniem, które powinniśmy wykonywać raz w roku, jest pełne badanie krwi;
• zapisywanie informacji o rodzaju i czasie trwania objawów – można notować w notesie lub telefonie – takie notatki mogą być potem pomocne w rozmowie z lekarzem. Kiedy my już nie pamiętamy kolejności zdarzeń, nasze notatki pamiętają to za nas;
• konsultacja niepokojących objawów z lekarzem – jeśli coś nie daje nam spokoju, lepiej skonsultować to z lekarzem.

Dlaczego tak ważna jest samoobserwacja?

Samoobserwacja może pomóc w wykryciu różnych schorzeń, w tym chorób hematoonkologicznych. Zwracając uwagę na odstępstwa od normy w naszym stanie zdrowia, możemy wcześniej zauważyć niepokojące objawy chorób. Samoobserwacja powinna obejmować cały organizm: węzły chłonne, ciśnienie, temperaturę ciała, apetyt, skórę, drogi oddechowe, potliwość, masę ciała, ból, towarzyszące emocje itd. Naszą uwagę powinny zwracać stany inne niż zazwyczaj. Stałym przedmiotem samoobserwacji powinno być również badanie morfologiczne krwi wykonywane kontrolnie raz w roku.

Ważny jest również czas trwania zaobserwowanych objawów. Warto zapisać datę i okoliczności  wystąpienia objawu, a następnie obserwować, jak długo potrwa. Może to nam pomóc w późniejszej rozmowie z lekarzem. Każdy objaw, który jest odstępstwem od naszego codziennego stanu zdrowia i trwa dłużej niż 2-3 tygodnie powinniśmy skonsultować z lekarzem rodzinnym.

Samoobserwacja naszego stanu zdrowia powinna trwać również po zdiagnozowaniu choroby. Zapisywanie informacji o pojawiających się objawach może pomóc lekarzowi prowadzącemu w zaplanowaniu dalszego procesu leczenia. 

Niezależnie od tego kim jesteś, ile masz lat i jakiej jesteś płci, możesz zachorować na chłoniaka lub białaczkę. Wczesne rozpoznanie choroby znacząco poprawia rokowania i daje możliwość całkowitego wyleczenia choroby. Dlatego Twoja czujność na siebie – na Twoje ciało i samopoczucie – mają ogromne znaczenie. To właśnie Ty jesteś osobą, która jako pierwsza ma możliwość zauważenia, że w organizmie dzieje się coś niepokojącego.

Gdzie szukać pomocy?

Istnieje wiele organizacji pacjenckich, zajmujących się tematyką chłoniaków. Jedną z nich jest Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych na Chłoniaki “Przebiśnieg”.

Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych na Chłoniaki “Przebiśnieg” to Organizacja Pożytku Publicznego, która skupia osoby pragnące pomagać pacjentom z rozpoznanymi chorobami układu limfatycznego – zarówno tym zdiagnozowanym, jak i tym, którzy ukończyli leczenie. Od 15 lat działają na rzecz pacjentów i ich bliskich. Organizują zbiórki krwi. Stale poszerzają wiedzę na temat nowości w świecie hematologii nie tylko w Polsce, ale też na świecie. 

Autor: Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych na Chłoniaki “Przebiśnieg”

Jakie są rodzaje chłoniaków?

Chłoniaki nie są jednolitą grupą. Wyróżnia się ich kilka rodzajów, a przede wszystkim:

• Chłoniak Hodgkina;
• Chłoniak grudkowy;
• Chłoniak strefy brzeżnej;
• Chłoniak z komórek płaszcza (czyli strefy zewnętrznej grudki chłonnej);
• Chłoniak rozlany z dużych komórek B;
• Chłoniak Burkitta;
• Chłoniaki z obwodowych limfocytów T.

Jakie są objawy chłoniaków?

Objawy chłoniaków bywają niespecyficzne. Najczęstszym objawem chłoniaków są powiększone, niebolesne węzły chłonne wyczuwalne na szyi, pod pachami, w pachwinach lub w innych okolicach ciała. Ich średnica przekracza 1 cm, nie reagują na leczenie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne przez okres nie dłuższy niż 2-3 tygodnie. Co charakterystyczne, powiększeniu węzłów chłonnych nie towarzyszą objawy stanu zapalnego takie jak ból, tkliwość czy zaczerwienienie. Należy jednak mieć na uwadze, że w znakomitej większości przypadków powiększenie ww. chłonnych oznacza fizjologiczną reakcję układu odpornościowego na lokalny proces zapalny lub infekcję. Inne objawy chłoniaków to m.in.:

• stany podgorączkowe lub gorączka, pojawiające się w różnych porach dnia;
• osłabienie;
• zlewne poty nocne;
• chudnięcie;
• swędzenie skóry;
• bóle kości;
• kaszel i infekcje górnych dróg oddechowych oraz płuc;
• duszność, nietolerancja wysiłku;
• powiększenie wątroby i śledziony;
• zaburzenia czynnościowe ze strony układu pokarmowego.

W 30-50% przypadków choroba może rozpoczynać się w umiejscowieniach pozawęzłowych, takich jak żołądek, migdałek, szpik kostny, jelito, jądro, jajnik, mózgowie, skóra. Chłoniak może również objawiać się podwyższeniem liczby białych krwinek we krwi i jest to tzw białaczkowa postać niektórych chłoniaków o niskim stopniu złośliwości. Często chorzy nie mają żadnych objawów ogólnych i czują się zupełnie dobrze.

Jak diagnozuje się chłoniaki?

Diagnostyka chłoniaków nie jest łatwa, ponieważ objawy chłoniaków są niespecyficzne i przypominają przeziębienie. Zazwyczaj pacjent zgłasza się do lekarza z powodu powiększonych węzłów chłonnych oraz powiększenia wątroby lub śledziony widocznym w badaniu USG. Często towarzyszą temu inne, wymienione wyżej objawy, a w badaniu morfologii krwi obwodowej można stwierdzić niedokrwistość czy małopłytkowość. Jednakże w wielu przypadkach morfologia krwi może być prawidłowa, co utrudnia diagnostykę.

Same objawy nie wystarczą do postawienia rozpoznania. W każdym przypadku rozstrzygające jest badanie histopatologiczne. W tym celu koniecznie trzeba pobrać cały węzeł chłonny lub fragment zajętego narządu, który następnie jest oceniany w zakładach patomorfologii. Jako metoda uzupełniająca zastosowanie ma również trepanobiopsja szpiku kostnego – czyli pobierania fragmentu kości razem ze szpikiem kostnym do badania histopatologicznego. W celu oceny stadium zaawansowania chłoniaka oraz uwidocznienia  wszystkich zmian węzłowych i pozawęzłowych stosuje się techniki obrazowe – przeglądową tomografię komputerową całego ciała z kontrastem oraz badanie PET/CT (tomografia pozytonowa) z wykorzystaniem radiofarmaceutyku – glukozy powiązanej z izotopem fluoru.

Jak leczyć chłoniaki?

Leczenie chłoniaków zależy od wielu czynników, takich jak rodzaj chłoniaka, jego stadium, a także wieku i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. W planowaniu leczenia pacjenta z chłoniakiem uczestniczy interdyscyplinarny zespół specjalistów różnych dziedzin: lekarzy – m.in. hematolog lub onkolog, radiolog, patolog, radioterapeuta, oraz dodatkowo również pielęgniarka, dietetyk, fizjoterapeuta oraz psycholog. W procesie leczenia chłoniaków, w zależności od rodzaju i zaawansowania choroby, stosowane są: chemioterapia, sterydoterapia, radioterapia, przeszczep komórek macierzystych, terapie biologiczne oraz w ostatnim czasie również terapia CAR-T (terapia wykorzystująca zmodyfikowane genetycznie limfocyty T). Zabiegi operacyjne stosuje się bardzo rzadko, zazwyczaj tylko wtedy, gdy guz jest łatwo dostępny. W trakcie leczenia stosuje się jedną lub kilka metod terapeutycznych jednocześnie.

Rodzaje leczenia:

• Chemioterapia – leki antynowotworowe podawane dożylnie lub doustnie, które atakują komórki nowotworowe w całym organizmie. Chemioterapia jest często stosowana jako główna metoda leczenia, zwłaszcza w chłoniakach agresywnych.
• Immunoterapia: wykorzystuje naturalne mechanizmy obronne organizmu w walce z nowotworami. Przykłady immunoterapii stosowanych w leczeniu chłoniaków to m.in. przeciwciała monoklonalne, ale także leki immunomodulujące, inhibitory punktu kontrolnego i terapie komórkowe, w tym stosowanie genetycznie zmodyfikowanych limfocytów T (CAR-T).
• Przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych – metoda może być rozważane w przypadku niektórych rodzajów chłoniaków, jest poprzedzona wysokodawkowaną chemioterapią. Dawcą komórek macierzystych może być pacjent (przeszczep autologiczny) lub dawca dopasowany pod względem zgodności tkankowej HLA (przeszczep allogeniczny).
• Leki ukierunkowane molekularnie (celowane, spersonalizowane) – wykorzystuje leki skierowane bezpośrednio przeciwko specyficznym cechom komórek nowotworowych, szczególnie gdy znane są zaburzenia genetyczne odpowiadające za nadmierną proliferację lub akumulację komórek nowotworowych.
• Radioterapia – wykorzystuje promieniowanie jonizujące do niszczenia komórek nowotworowych. Stosuje się ją w przypadku chłoniaków ograniczonych do jednego obszaru lub w celu złagodzenia objawów.

Warto pamiętać, że niektóre typy chłoniaków rozwijają się powoli, dlatego lekarz może zaproponować odroczenie leczenia do chwili, gdy choroba zacznie wywoływać odczuwalne objawy widoczne również w wynikach badań. W każdym przypadku warto omówić wszystkie wątpliwości dotyczące leczenia z lekarzem, który powinien wziąć pod uwagę zdanie Pacjenta.

Gdzie szukać pomocy?

Istnieje wiele organizacji pacjenckich, zajmujących się tematyką chłoniaków. Jedną z nich jest Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych na Chłoniaki “Przebiśnieg”.

Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych na Chłoniaki “Przebiśnieg” to Organizacja Pożytku Publicznego, która skupia osoby pragnące pomagać pacjentom z rozpoznanymi chorobami układu limfatycznego – zarówno tym zdiagnozowanym, jak i tym, którzy ukończyli leczenie. Od 15 lat działają na rzecz pacjentów i ich bliskich. Organizują zbiórki krwi. Stale poszerzają wiedzę na temat nowości w świecie hematologii nie tylko w Polsce, ale też na świecie. 

Autor: Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych na Chłoniaki “Przebiśnieg”

Śledziona jest narządem, który ma za zadanie filtrację krwinek. Jest swego rodzaju kontrolerem jakości, który wychwytuje i niszczy uszkodzone krwinki, wysyłając tym samym sygnał do organizmu o konieczności produkcji nowych krwinek. Ponadto w śledzionie magazynowane są czerwone krwinki i płytki krwi. Magazyn jest potrzebny, aby w razie krwotoku można było uwolnić do krwiobiegu niezbędne do życia krwinki. W śledzionie dojrzewają komórki układu odpornościowego, a dzięki obecności makrofagów wyłapywane są oprócz uszkodzonych krwinek także wirusy, czy inne drobnoustroje chorobotwórcze [1,2].

Czy śledziona boli?

Śledziona jest unerwiona poprzez nerwy odchodzące od splotu trzewnego. Jest on odpowiedzialny za kontrolę nad pracą narządów w obrębie jamy brzusznej. W tej części układu nerwowego nie ma precyzyjnego czucia. Jest to z jednej strony dobre, ponieważ czulibyśmy ruchy jelit oraz całą pracę układu trawiennego, wydzielniczego, moczowego. Z drugiej strony w przypadku występowania zmian, czy chorób w obrębie jamy brzusznej odczuwamy ból zlokalizowany w obszarze narządu, jednak nie jesteśmy w stanie dokładnie powiedzieć, w którym miejscu się znajduje. Na pytanie „jak boli śledziona?” można odpowiedzieć, że ból pojawia się zazwyczaj przy jej powiększeniu i manifestuje się w lewej, górnej części nadbrzusza. Może promieniować do pleców czy barku [1,2].

Powiększona śledziona — jak ją wyczuć?

Prawidłowych rozmiarów śledziona całkowicie chora się pod żebrami, przez co nie jest wyczuwalna. W przypadku jej powiększenia można ja wyczuć palpacyjnie, co najczęściej robią lekarze w celu diagnostyki. Jest wyczuwalna przy lewym łuku żebrowym. Jeśli możemy ją wyczuć, oznacza to, że jest powiększona 1,5 raza. W diagnostyce liczy się odległość od łuku żebrowego. Czasami może ona sięgać nawet 10 cm od żeber, co zazwyczaj wskazuje na chorobę układu krwiotwórczego [1,2].

Dlaczego śledziona się powiększa?

Powiększenie śledziony może być spowodowane przez bardzo wiele schorzeń, należą do nich:

• Nowotwory układu chłonnego (białaczki, chłoniaki);
• Choroby autoimmunologiczne (reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza);
• Nadciśnienie wrotne spowodowane marskością wątroby;
• Niedrożność żyły śledzionowej;
• Zakażenia drobnoustrojami chorobotwórczymi: bakteryjne (gruźlica, dur brzuszny), wirusowe (mononukleoza, cytomegalia, wirusowe zapalenie wątroby), pierwotniakowe (malaria) [1,2].

Jak złagodzić ból śledziony?

Przede wszystkim w przypadku powiększenia śledziony powinniśmy poddać się diagnostyce lekarskiej w celu wyeliminowania przyczyn występowania bólu. Jeśli tego nie zrobimy, a sami uśmierzymy sam ból, to możliwe, że choroba, która spowodowała powiększenie śledziony, się rozwinie. Jeśli jesteśmy już zdiagnozowani, a nie mamy przeciwwskazań, pomoc w uśmierzaniu bólu śledziony stanowią leki przeciwbólowe ze wskazaniem na paracetamol [1,2].

Półpasiec jest to choroba wywoływana przez wirusa Varicella-zoster (Varicella zoster virus, VZV). Znajduje się on w wydzielinie pęcherzyków znajdujących się na skórze, przez co kontakt z tą wydzieliną jest zakaźny i może powodować ospę wietrzną u osób, które nie są na nią uodpornione. Na szczęście wirus jest wrażliwy na czynniki zewnętrzne i nie pozostaje aktywny zbyt długo poza ustrojem (ciężko się zarazić poprzez kontakt na ubraniach czy przedmiotach) [1].

Półpasiec — przyczyny. Skąd się bierze ta choroba?

Czynniki ryzyka zachorowania na półpaśca mogą obejmować wiek oraz obniżoną odporność. Osoby w wieku 50 lat i starsze mają większe ryzyko zachorowania na półpaśca. Dodatkowo niektóre sytuacje mogą prowadzić do osłabionej odporności, co zwiększa ryzyko wystąpienia półpaśca. Należą do nich choroby przewlekłe, takie jak rozsiane nowotwory, białaczki i chłoniaki, zakażenie ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV), a także leczenie immunosupresyjne, takie jak stosowanie glikokortykosteroidów lub leków przeciwnowotworowych [8].

Jakie są objawy półpaśca?

Półpaśca wywołuje ten sam wirus, który po przejściu ospy wietrznej pozostaje do końca życia w formie utajonej, w komórkach zwojowych korzeni grzbietowych rdzenia kręgowego i zwojach nerwów czaszkowych. Jego objawy są następujące:

• gdy dojdzie do znacznego spadku odporności np. u osoby w podeszłym wieku, zakażonej wirusem HIV czy poddającej się leczeniu immunosupresyjnemu, wirus może reaktywować się jako półpasiec;
• najczęściej pierwszymi objawami półpaśca jest ból (okolicę nerwu rdzeniowego), przeczulica, mrowienie, drętwienie, złe samopoczucie czy gorączka;
• po 3-4 dniach pojawia się wysypka w postaci rumieniowatych plamek przechodzących w grudki i pęcherzyki wypełnione przezroczystym, jasnożółtym płynem, układające się zazwyczaj wzdłuż międzyżebrzy, zwykle po jednej stronie ciała;
• półpasiec może wystąpić również w okolicach nerwu trójdzielnego  (powieki, czoło, spojówki, rogówka oczy) lub nerwu twarzowego (niedowład mięśni twarzy, wykwity w obrębie ucha, zaburzenia smakowe);
• z reguły zmiany zanikają po około dwóch tygodniach [1,2].

Czy półpasiec sam przejdzie?

Półpasiec trwa najczęściej od 2 do 4 tygodni. Leczenie znacznie zmniejsza nasilenie i czas trwania objawów. Z tego względu u zdrowych pacjentów najczęściej nie wymaga on leczenia przyczynowego.

Aczkolwiek może on pozostawić po sobie różne powikłania, takie jak przewlekły ból neuropatyczny, zapalenie mózgu czy porażenie nerwów obwodowych i ośrodkowych. Chociażby z tych względów warto podjąć jego leczenie [2,3].

Jak leczyć półpaśca?

• przeciwbólowo stosuje się przeważnie dostępne bez recepty <a href=”https://leki.pl/poradnik/najlepszy-lek-przeciwbolowy-i-przeciwgoraczkowy-paracetamol-czy-ibuprofen/”>paracetamol np. Apap lub niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak, chociażby ibuprofen np. Ibuprom;
• w przypadku wystąpienia bardzo silnych bóli lekarz może przepisać lek na receptę np. tramadol np. Tramal;
• miejsca zmienione chorobowo należy codziennie dokładnie myć i osuszać, jednocześnie unikając tarcia;
• lekarz może zdecydować o podaniu acyklowiru doustnie np. Hascovir lub dożylnie np. Aciclovir Jelfa, jako maść nie jest zalecany poza przypadkiem, kiedy zmiany dotyczą okolic oczu. Inna substancja przeciwwirusowa to denotywir;
• należy pamiętać, że przeciwko ospie wietrznej i półpaścowi można się zaszczepić, dlatego warto pamiętać o takiej możliwości profilaktyki [1,2].

Najlepsza maść na półpaśca — co kupisz w aptece?

Variderm 10 mg + 10 mg + 300 mg/g pasta na skórę, lek bez recepty

Vratizolin 30 mg/g krem, lek bez recepty

Aciclovir Ziaja 50 mg/g krem, lek bez recepty

Pudroderm, zawiesina na skórę

O produkcie

• nie należy stosować produktu, gdy występuje nadwrażliwość na którykolwiek ze składników preparatu, na rany, na uszkodzoną skórę, na duże powierzchnie skóry; pod opatrunki okluzyjne oraz długotrwale;
• po jego zastosowaniu mogą wystąpić objawy miejscowego podrażnienia skóry;
• lek wchodzi w interakcję z lekami z grupy sulfonamidów;
• nie zaleca się stosować u dzieci poniżej 2 roku życia, kobiet karmiących piersią oraz będących w ciąży.

Jak dbać o skórę w trakcie półpaśca?

Aby pielęgnować skórę w trakcie półpaśca, warto przyjąć kilka ważnych środków ostrożności:

1. Unikaj drapania i pocierania zmian skórnych. Może to prowadzić do powstawania blizn i zakażeń wtórnych.
2. Zachowaj higienę osobistą. Regularnie myj ręce, aby uniknąć rozprzestrzeniania wirusa na inne części ciała lub na innych ludzi.
3. Unikaj noszenia przylegających i ciasnych ubrań. Stosuj luźne i przewiewne materiały, aby zapewnić wentylację skóry.
4. Unikaj czynników, które mogą nasilać swędzenie, jak gorąca kąpiel, wysokie temperatury i wilgotność.
5. Stosuj odpowiednie maści lub kremy łagodzące świąd i zapobiegające podrażnieniom skóry. Możesz skonsultować się z dermatologiem, który zaleci odpowiednie leki przeciwwirusowe i produkty pielęgnacyjne.

Jakie mogą być powikłania półpaśca?

Choroba ta może prowadzić do powikłań, zwłaszcza u osób starszych, posiadających osłabiony układ immunologiczny, a także u osób z niektórymi chorobami przewlekłymi. Najczęstszym powikłaniem półpaśca jest neuralgia postherpetyczna, czyli ból pozostały po zagojonej chorobie. Inne powikłania to zapalenie rogówki, porażenie mięśni oddechowych, zapalenie mózgu, udaru mózgu oraz zapalenie płuc. W niektórych przypadkach półpasiec może prowadzić nawet do śmierci.

Leczenie półpaśca — podsumowanie

Z reguły półpasiec nie wymaga hospitalizacji czy specjalnego leczenia. Pacjenci dostają doustne leki przeciwwirusowe oraz towarzyszące leki przeciwbólowe. Czasami stosuje się również preparaty łagodzące swędzenie i inne podobne dolegliwości. Czy w takim razie warto używać jakiejś maści? Na rynku są dostępne kremy, pudry czy pasty na skórę, które mogą pomóc złagodzić objawy i przyspieszyć leczenie. Jednakże nie powinny one zastąpić leczenia zaordynowanego przez lekarza. W razie występowania uciążliwych objawów warto poradzić się lekarza, który dobierze najlepszy preparat. Nie powinno lekceważyć się półpaśca, bo może on doprowadzić do poważnych powikłań.

Leki immunosupresyjne oddziaływują na układ immunologiczny w taki sposób, aby hamować jego reakcje. Najbardziej skuteczne byłyby leki skierowane bezpośrednio na wybiórcze hamowanie tylko niektórych procesów. Niestety jednak leki immunosupresyjne upośledzają działanie układu immunologicznego, z czym wiążą się działania niepożądane obserwowane po terapii. W przypadku chorób autoimmunologicznych leki stosujemy praktycznie przez całe życie, przez co ich działanie może być dotkliwe [1].

Jak działają leki immunosupresyjne?

Leki immunosupresyjne mają za zadanie hamowanie mechanizmów odporności nabytej, czyli:

• hamowanie wytwarzania limfocytów T i B;
• hamowanie produkcji białek biorących udział w procesie zapalnym;
• hamowanie działanie Interleukin;
• hamowanie przekazywania sygnałów wewnątrz organizmu o antygenach;
• hamowanie przylegania do śródbłonka komórek wywołujących zapalenie [1].

Jakie leki działają immunosupresyjnie?

Leki z tej grupy stanowią bardzo różnorodną grupę zarówno pod względem mechanizmu działania, jak i budowy i ich wykorzystywania w praktyce klinicznej. Leki immunosupresyjne dzielimy na:

Leki cytotoksyczne

Zaliczamy do nich cytostatyki przeciwnowotworowe takie jak: Metotreksat, Azatiopryna, Winkrystyna. Leki są wykorzystywane w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepów oraz w nowotworach (najczęściej białaczkach) [1].

Glikokortykosteroidy

Pojęcia leki immunosupresyjne, a sterydy są ze sobą ściśle związane, ponieważ glikokortykosteroidy są grupą leków, która jest najczęściej wykorzystywana w leczeniu. Mają bardzo szeroki zakres działania hamującego na układ immunologiczny, przez co uzyskują aktywność przeciwzapalną [1].

Leki wiążące się z immunofiliną

Leki z tej grupy hamują aktywność układu odpornościowego poprzez działanie na ekspresję genów, które warunkują ich produkcję. Do tej grupy należą: Cyklosporyna, Takrolimus, Pimekrolimus, Sirolimus [1].

Leki przeciwcytokinowe

Ta grupa leków hamuje aktywność cytokin, które są stymulatorem reakcji zapalnej [1].

Przeciwciała

Jest to bardzo liczna grupa leków, których mechanizm działania polega na rozpoznawaniu i niszczeniu konkretnych niechcianych komórek. W kontekście leków immunosupresyjnych są to białka i komórki odpornościowe [1].

Kiedy stosuje się leki immunosupresyjne?

Leki obniżające aktywność układu odpornościowego są używane, kiedy on sam wyrządza krzywdę naszemu organizmowi. Przykładem takiej sytuacji są choroby autoimmunologiczne, kiedy nasz organizm błędnie rozpoznaje zagrożenie i rozpoczyna proces zapalny, co niszczy niektóre tkanki naszego ciała. Do najczęściej występujących chorób autoimmunologicznych, w których wykorzystujemy leki immunosupresyjne, należą:

• reumatoidalne zapalenie stawów;
• toczeń;
• stwardnienie rozsiane;
• twardzina układowa.

Oprócz chorób autoimmunologicznych leki immunosupresyjne znajdują zastosowanie w zabezpieczeniu narządów po przeszczepie przed odrzuceniem go przez własny organizm [1].

Leki immunosupresyjne i ich skutki uboczne

W związku z samym mechanizmem działania oraz faktem, że większość terapii lekami immunosupresyjnymi trwa wiele lat, najbardziej dotkliwym skutkiem ich stosowania jest obniżenie odporności, co się wiąże z podatnością na wszelkiego rodzaju choroby. Przebieg infekcji u osób poddanych leczeniu immunosupresyjnemu zazwyczaj jest dużo cięższy. Ponadto długotrwale stosowane leki z tej grupy mogą zwiększać ryzyko występowania niektórych typów nowotworów oraz chorób takich jak cukrzyca, miażdżyca czy nadciśnienie tętnicze [1].

Amigdalina, potocznie zwana witaminą B17, to substancja, której źródłem są gorzkie migdały, pestki moreli, brzoskwini, czereśni, jabłek, śliwek. Została odkryta w 1803 roku przez Schradera i wsp. Amigdalina sama w sobie nie jest toksyczna, ale w wyniku działania w organizmie beta-glukozydazy zostaje z niej uwolniony anion cyjankowy. Jej spożycie w nadmiarze grozi zatruciem kwasem cyjanowodorowym.

Jakie są objawy zatrucia amigdaliną?

Początkowe objawy zatrucia amigdaliną to nudności, ból głowy, senność i nadciśnienie. Przy większych dawkach pojawiają się zaburzenia rytmu serca, bradykardia, duszność, utrata przytomności. Stężenie cyjanku we krwi na poziomie 2,5 -3,0 mg/l wiąże się z pojawieniem drgawek i obrzęków, później może nastąpić śpiączka i zapaść sercowo-naczyniowa.

Na co pomaga amigdalina, czyli witamina B17?

Choć skuteczność witaminy B17 w leczeniu różnych schorzeń budzi kontrowersje, amigdalinie przypisuje się jej kilka potencjalnych właściwości zdrowotnych:

• Wsparcie w walce z nowotworami – badania in vitro sugerują, że amigdalina może hamować wzrost komórek nowotworowych i indukować ich śmierć (apoptozę), ale nie ma jednoznacznych dowodów na jej skuteczność u ludzi.
• Działanie przeciwzapalne – Może zmniejszać poziom prozapalnych substancji (np. TNF-alfa, IL-6), co teoretycznie mogłoby pomóc w chorobach zapalnych.
• Wspomaganie układu odpornościowego – Niektóre źródła sugerują, że amigdalina może wspierać odporność organizmu.
• Działanie przeciwbólowe – Istnieją doniesienia, że może mieć właściwości łagodzące ból, zwłaszcza w przypadku chorób przewlekłych.

Amigdalina na raka – co mówią najnowsze badania?

Badania nad amigdaliną na raka wzbudziły duże zainteresowanie. Przeprowadzono wiele testów laboratoryjnych (in vitro), które wykazały, że amigdalina może powodować śmierć komórek nowotworowych, zatrzymując ich wzrost. Zjawisko to zaobserwowano m.in. w komórkach raka nerki, szyjki macicy i białaczki.

Amigdalina zmniejsza również stan zapalny w organizmie, ograniczając produkcję czynników prozapalnych, takich jak TNF-alfa, IL-beta i IL-6. Dodatkowo hamuje procesy odpowiedzialne za namnażanie się komórek nowotworowych.

W badaniach laboratoryjnych ekstrakt z migdałów zawierający amigdalinę w stężeniu 50 mcg/ml zniszczył 78% komórek nowotworowych, a w wyższym stężeniu 100 mcg/ml – 82%. Działanie amigdaliny opiera się na uwalnianiu benzaldehydu i cyjanku, które razem skuteczniej niszczą komórki rakowe. Zdrowe komórki pozostają jednak bezpieczne, ponieważ posiadają enzym rodanazę, który chroni je przed szkodliwym działaniem tych substancji.

Witamina B17 wyleczyła mnie z raka — dlaczego to nie może być prawda?

Niestety, mimo, że amigdalina wykazywała właściwości przeciwnowotworowe w badaniach in vitro, to rzeczywistość nie jest tak idealna. W latach 70-tych ubiegłego wieku wyprodukowano lek z amigdaliną o nazwie Letril. Dlaczego już nie jest stosowany i dlaczego nie poleca się stosować amigdaliny w walce z rakiem? Wiąże się z tym kilka czynników, które są osobnicze i ciężkie do przewidzenia. Przede wszystkim tolerowana dawka substancji dla każdego pacjenta jest inna. Zależy to po części od wieku, częściowo od diety. Bardzo istotny jest mikrobiom jelitowy pacjenta, którego stan jest bardzo ciężki do przewidzenia. Wynika z tego fakt, że nie jesteśmy w stanie dobrać skutecznej dawki witaminy B17.

Próbowano też podać amygdalinę, czyli witaminę B17, dożylnie, ale to również nie odniosło spodziewanych efektów, pomimo tego, że pominięto drogę pokarmową. Z jednej strony jakieś efekty działania są, z drugiej jest ogromne ryzyko zatrucia. Ze względu na dużą toksyczność i problem z ustaleniem bezpiecznej dawki, nie zaleca się stosowania amigdaliny. Jeżeli równocześnie z zastosowaniem witaminy B17 spożywamy preparaty z witaminą C, a także w przypadku niedoboru witaminy B12, wtedy wzrasta ryzyko zatrucia cyjankami. Komisja Europejska zakazała sprzedaży amigdaliny. W Polsce ekstrakt z pestek moreli jest nadal dostępny w sprzedaży.

Podsumowanie

Amigdalina, znana jako witamina B17, to naturalny związek występujący w pestkach moreli, migdałach i innych owocach. Chociaż badania laboratoryjne (in vitro) sugerują jej potencjalne działanie przeciwnowotworowe, nie ma dowodów na skuteczność u ludzi. Dodatkowo amigdalina może być niebezpieczna, ponieważ w organizmie uwalnia cyjanek, co może prowadzić do zatrucia. Próby stosowania jej w terapii nowotworowej, zarówno doustnie, jak i dożylnie, nie przyniosły oczekiwanych efektów, a ryzyko toksyczności okazało się zbyt duże.

Alkaloidy są grupą substancji pochodzenia naturalnego, które wywierają wyraźny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy. Chemicznie większość z nich ma atom azotu wbudowany w pierścień, jednak jest spora ilość alkaloidów, które charakteryzują się zupełnie inną budową. Większość alkaloidów jest pozyskiwana z roślin. Są od tego wyjątki jak na przykład salamandryna pochodzenia zwierzęcego od Salamandry z gatunku Salamandra maculosa, czy ergotamina pochodzenia grzybiczego z przetrwalników buławinki czerwonej [1].

Jakie alkaloidy wykorzystujemy w lecznictwie?

Alkaloidy są od wieków pozyskiwane z roślin i wykorzystywane w leczeniu różnych dolegliwości. Wyróżniamy następujące grupy alkaloidów:

Alkaloidy tropanowe

Alkaloidy tropanowe należą do jednych z najbardziej rozpoznawalnych alkaloidów. Należą do nich:

Atropina — alkaloid stosowany przez okulistów

Jest to roślinny alkaloid wykorzystywany w medycynie w celu zabezpieczenia pacjenta przed wpływem nerwu błędnego na serce, na przykład w narkozach, aby utrzymać akcję serca pacjenta. Atropina działa, także rozluźniająco na mięśnie przewodu pokarmowego. To działanie jest wykorzystywane w kolkach. Atropina to alkaloid, który był stosowany przez okulistów.  Po zastosowaniu jej zewnętrznie na oko rozszerza źrenicę, dzięki czemu można zbadać dno oka. Jej działanie jest bardzo długie, w związku z tym obecnie używa się związków, które działają na oko nieco krócej [2].

Hioscyjamina — alkaloid z wilczej jagody

Jest to alkaloid z wilczej jagody. Działa tak samo jak atropina, tylko z dużo większą siłą. Stąd obecnie nie jest wykorzystywana w lecznictwie. Kiedyś była stosowana jako preparat na kolki oraz w okulistyce.

Skopolamina

Ma działanie podobne do atropiny, jednak w dużo niższych dawkach powoduje senność i otępienie, co było wykorzystywane jako serum prawdy w przesłuchaniach. Obecnie skopolamina nie jest wykorzystywana w lecznictwie [3].

Alkaloidy indolowe

Alkaloidy indolowe to liczna grupa substancji chemicznych. Niestety część z nich charakteryzuje się wysoką toksycznością, łatwo je przedawkować, bo dają mocne działanie w bardzo niskich dawkach. W związku z tym w dzisiejszych terapiach odeszło się od stosowania takich substancji jak strychnina, czy rezerpina. W dzisiejszych czasach wykorzystujemy:

Winkrystyna

Jest to alkaloid, który pozyskujemy z barwinka. Ma działanie cytostatyczne, co wykorzystujemy w terapii przeciwnowotworowej między innymi na białaczkę, złośliwe chłoniaki, szpiczaki czy raka piersi [4].

Ergotamina

Jest pozyskiwana z przetrwalników buławinki czerwonej. Powoduje skurcz naczyń krwionośnych w obrębie mózgu, co jest wykorzystywane w terapii migren i bóli klasterowych [5].

Alkaloidy purynowe

Do alkaloidów purynowych zaliczamy substancje, z którymi większość z nas spotyka się na co dzień, czyli:

Kofeina

Jest to alkaloid występujący w kawie arabskiej. W medycynie jest wykorzystywany w migrenowych bólach głowy. Znajdziesz kofeinę w preparatach takich jak: Solpadeine, Coffepirine [6].

Teofilina

Teofilinę znamy jako alkaloid w liściach herbaty. Jest stosowana w leczeniu dychawicy oskrzelowej, dzięki rozkurczaniu mięśni gładkich oskrzeli. Znajdziesz ją w preparatach dostępnych z przepisu lekarza pod nazwami: Euphyllin long, Theospirex [6].

Czy wszystkie alkaloidy są bezpieczne?

Nie wszystkie alkaloidy nadają się do wykorzystania w medycynie. Część z nich jest bardzo toksyczna, przykładem takich alkaloidów są:

Alkaloidy pirolizydynowe

Alkaloidy pirolizydynowe są wytwarzane przez często używane w medycynie rośliny takie jak żywokost, ogórecznik czy podbiał. Są to substancje działające silnie toksycznie, mogące powodować mutacje. Co gorsza, łatwo przechodzą przez łożysko i mleko matki, działając przede wszystkim hepatotoksycznie na dziecko. Rośliny wytwarzają je w celu ochrony przed zwierzętami roślinożernymi. Dlatego nigdy nie powinno się stosować preparatów z wyżej wymienionych roślin na otwarte rany, ze względu na ryzyko przedostania się alkaloidów pirolizydynowych do organizmu [7].