fbpx

Trexan

Trexan - ulotka informacyjna dla pacjenta

Dawka 2,5 mg. Łuszczyca. Chemioterapia przeciwnowotworowa: rak płuca (drobno i wielokomórkowy), zwłaszcza rak drobnokomórkowy płuc, rak piersi, rak epidermoidalny głowy i szyi, rak pęcherza, rak szyjki macicy, rak jajników, rak jąder, mięsak kości. Ostra i podostra białaczka limfatyczna u dzieci. Ostra białaczka limfatyczna i szpikowa u dorosłych, w leczeniu i zapobieganiu postaci oponowych białaczek i chłoniaków. Chłoniak nieziarniczy, chłoniak histiocytowy i limfocytowy. Chłoniak Burkitta. Dawka 10 mg. Czynne reumatoidalne zapalenie stawów u dorosłych pacjentów. Ciężka, oporna na leczenie, prowadząca do niesprawności łuszczyca, u dorosłych pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na inne rodzaje leczenia, takie jak fototerapia, fotochemioterapia (PUVA) i retinoidy oraz ciężka łuszczyca stawowa (łuszczycowe zapalenie stawów).

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 10 mg metotreksatu.

Dawka 2,5 mg. Metotreksat powinni przepisywać wyłącznie lekarze świadomi różnorodnych właściwości i mechanizmu działania tego produktu leczniczego. Łuszczyca. Ważne ostrzeżenie dotyczące dawkowania produktu leczniczego (metotreksat). W leczeniu łuszczycy, (metotreksat) należy przyjmować tylko raz/tydz. Błędy dawkowania podczas stosowania produktu leczniczego (metotreksat) mogą spowodować wystąpienie ciężkich działań niepożądanych, w tym zgonu. Należy bardzo uważnie zapoznać się z treścią ChPL. Lekarz przepisujący lek powinien określić na recepcie dzień jego przyjmowania. Przed rozpoczęciem właściwego leczenia zaleca się podanie pacjentowi dawki próbnej 2,5-5 mg, aby nie dopuścić do niespodziewanych działań toksycznych. Jeżeli wyniki wykonanych po tyg. badań laboratoryjnych będą prawidłowe, można rozpocząć leczenie. Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 7,5-15 mg raz/tydz. Planowaną dawkę tyg. można również podawać w 3 dawkach w ciągu 24 h. W razie potrzeby całkowitą dawkę tyg. można zwiększyć do 25 mg. Następnie należy ją w jak największym stopniu zmniejszyć, zależnie od reakcji terapeutycznej, którą w większości przypadków uzyskuje się w ciągu 4-8 tyg. Stwierdzono, że uzupełnianie kwasu foliowego lub folinowego (w dawce 1-5 mg/dobę) prowadzi do zmniejszenia działań niepożądanych metotreksatu w leczeniu łuszczycy bez utraty skuteczności terapeutycznej. Podawanie doustne w leczeniu chorób nowotworowych. Ważne ostrzeżenie. W przypadku stosowania metotreksatu w leczeniu choroby nowotworowej należy dokładnie ustalić dawkę, w zależności od pc. Zgłaszano przypadki zatrucia zakończonego zgonem po zastosowaniu nieprawidłowo wyliczonych dawek. Należy dokładnie poinformować fachowy personel medyczny oraz pacjentów o działaniu toksycznym metotreksatu. Dawki pojedyncze nie większe niż 30 mg/m2, w ciągu nie więcej niż 5 kolejnych dni. Następnie zaleca się przerwanie leczenia na co najmniej 2 tyg., aby umożliwić regenerację szpiku kostnego. Dzieci i młodzież. Leczenie powinno być zgodne z obecnie obowiązującymi protokołami terapeutycznymi dla dzieci. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Produkt należy stosować z bardzo dużą ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku; należy rozważyć zmniejszenie dawki ze względu na zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz mniejszą rezerwę kwasu foliowego występującą w podeszłym wieku. Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek. Produkt należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (patrz ChPL). Należy skorygować dawkę w następujący sposób: ClCr >60 ml/min: dawka 100%; ClCr 30-59 ml/min: dawka 50%; ClCr <30 ml/min – nie wolno stosować metotreksatu. Pacjenci z niewydolnością wątroby. Jeżeli w ogóle metotreksat zostanie podany pacjentom z istotną czynną lub przebytą chorobą wątroby, zwłaszcza spowodowaną alkoholem, należy go stosować z najwyższą ostrożnością. Jeśli stężenie bilirubiny wynosi >5 mg/dl, stosowanie metotreksatu jest przeciwskazane. Stosowanie u pacjentów z trzecią objętością dystrybucji (wysięk w opłucnej, wodobrzusze). Ponieważ u pacjentów z trzecią objętością dystrybucji T0,5 metotreksatu można być 4-krotnie dłuższy, konieczne może być zmniejszenie dawki lub, w niektórych przypadkach, odstawienie metotreksatu. Dawka 10 mg. Reumatoidalne zapalenie stawów i łuszczyca. Metotreksat powinni przepisywać wyłącznie lekarze, którzy mają doświadczenie w jego stosowaniu i pełną świadomość ryzyka związanego z leczeniem metotreksatem. Ważne ostrzeżenie dotyczące dawkowania produktu leczniczego. W leczeniu chorób reumatycznych, łuszczycy lub ciężkiego łuszczycowego zapalenia stawów produkt leczniczy należy przyjmować tylko raz/tydz. Błędy dawkowania podczas stosowania produktu leczniczego mogą spowodować wystąpienie ciężkich działań niepożądanych, w tym zgonu. Należy bardzo uważnie zapoznać się z treścią ChPL. Lekarz przepisujący produkt powinien upewnić się, że pacjent lub jego opiekun będzie w stanie przestrzegać schematu dawkowania raz/tydz. Lekarz przepisujący lek powinien określić na recepcie dzień jego przyjmowania. W przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie dawkowania z zastosowaniem tej mocy produktu, produkt dostępny jest też w innej mocy. Reumatoidalne zapalenie stawów. Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 7,5-15 mg raz/tydz. Schemat dawkowania może być stopniowo dostosowywany do osiągnięcia optymalnej reakcji pacjenta na leczenie, ale nie powinien przekraczać całkowitej dawki tyg. 20 mg. Następnie należy zmniejszyć dawkę do możliwie najmniejszej skutecznej, którą w większości przypadków uzyskuje się w ciągu 6 tyg. Łuszczyca. Przed rozpoczęciem właściwego leczenia zaleca się podanie pacjentowi dawki próbnej 2,5-5 mg w celu wykluczenia wystąpienia niespodziewanych objawów toksyczności. Jeżeli wyniki wykonanych po tygodniu badań laboratoryjnych będą prawidłowe, można rozpocząć leczenie. Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 7,5-15 mg raz/tydz. W razie potrzeby całkowitą dawkę tygodniową można zwiększyć do 25 mg. Następnie należy ją w jak największym stopniu zmniejszyć, zależnie od reakcji terapeutycznej, którą w większości przypadków uzyskuje się w ciągu 4-8 tyg. Pacjentów należy poinformować w pełni o ponoszonym ryzyku i lekarz powinien zwracać szczególną uwagę na możliwość pojawienia się objawów hepatotoksyczności, wykonując badania czynności wątroby przed rozpoczęciem leczenia metotreksatem i powtarzając je w odstępach 2-4 m-cy w trakcie leczenia. Celem leczenia powinno być zmniejszenie dawki do możliwie najmniejszej, z najdłuższym możliwym okresem przerwy bez leku. Stosowanie metotreksatu może pozwolić na powrót do miejscowego leczenia konwencjonalnego, do którego należy zachęcać. Pacjenci w podeszłym wieku. Metotreksat należy stosować z bardzo dużą ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku; należy rozważyć zmniejszenie dawki ze względu na zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz mniejszą rezerwę kwasu foliowego, występującą w podeszłym wieku. Pacjenci z niewydolnością wątroby. Jeżeli w ogóle metotreksat zostanie podany pacjentom z istotną czynną lub przebytą chorobą wątroby, zwłaszcza spowodowaną alkoholem, należy go stosować z najwyższą ostrożnością. Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek. Metotreksat należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Dawkę należy dostosować w następujący sposób: ClCr 60 ml/min: dawka 100%; ClCr 30-59 ml/min: dawka 50%; ClCr <30 ml/min: nie wolno stosować metotreksatu. Stosowanie u pacjentów z kumulacją płynów w trzeciej przestrzeni (wysięk opłucnowy, wodobrzusze). Ponieważ u pacjentów z kumulacją płynów w trzeciej przestrzeni T0,5 metotreksatu może wydłużyć się nawet 4-krotnie, dlatego konieczne może być zmniejszenie dawki lub w niektórych przypadkach odstawienie metotreksatu.

Metotreksat (4-amino-10-metylo kwas foliowy) jest antagonistą kwasu foliowego, który hamuje redukcję kwasu foliowego i namnażanie komórek tkankowych. Metotreksat przedostaje się do komórki w mechanizmie transportu czynnego. Poliglutaminacja metotreksatu przez enzym folilopoliglutamylan prowadzi do wydłużenia czasu trwania działania cytotoksycznego substancji leczniczej w komórce. Metotreksat jest substancją swoistą fazowo, której główne działanie jest ukierunkowane na fazę S mitozy komórkowej. Działa zasadniczo najskuteczniej na czynnie dzielące się tkanki, takie jak komórki nowotworów złośliwych, szpik kostny, komórki płodu, nabłonek skóry, śluzówka jamy ustnej i jelit oraz komórki pęcherza moczowego. Ponieważ proliferacja komórek nowotworów złośliwych jest większa niż większości prawidłowych komórek, metotreksat może spowalniać proliferację tych pierwszych bez powodowania nieodwracalnego uszkodzenia prawidłowych tkanek.

Znaczna niewydolność wątroby, znaczna niewydolność nerek, istniejące wcześniej choroby układu krwiotwórczego, takie jak: hipoplazja szpiku kostnego, leukopenia, małopłytkowość lub istotna niedokrwistość, nadużywanie alkoholu, ciężkie ostre lub przewlekłe zakażenia i zespół upośledzenia odporności, ciąża i karmienie piersią, nadwrażliwość na metotreksat lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych, w trakcie leczenia nie należy szczepić pacjentów żywymi szczepionkami.

Po wchłonięciu metotreksat wiąże się częściowo z albuminami surowicy. Stopień tego związania jest zmniejszany przez niektóre substancje lecznicze (np. salicylany, sulfonamidy i fenytoinę). W przypadkach jednoczesnego podawania tych leków może dojść do zwiększenia toksyczności metotreksatu. Ponieważ probenecyd i słabe kwasy organiczne, takie jak „pętlowe leki moczopędne”, a także pirazole zmniejszają wydalanie kanalikowe, należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania tych substancji leczniczych równocześnie z metotreksatem. Penicyliny mogą zmniejszać klirens nerkowy metotreksatu i mogą wystąpić hematologiczne i żołądkowo-jelitowe objawy toksyczności po zastosowaniu ich z metotreksatem w dużych i w małych dawkach. Doustne antybiotyki, takie jak tetracykliny, chloramfenikol i niewchłanialne antybiotyki o szerokim spektrum działania, mogą zmniejszać jelitowe wchłanianie metotreksatu lub mogą zaburzać jelitowo-wątrobowe krążenie metotreksatu, ze względu na hamowanie rozwoju fauny jelitowej i metabolizmu metotreksatu przez bakterie. Należy unikać jednoczesnego podawania z metotreksatem innych potencjalnie nefro- i hepatotoksycznych substancji (np. sulfasalazyny, leflunomidu i alkoholu). Szczególną ostrożność należy zachować podczas obserwacji pacjentów leczonych metotreksatem w skojarzeniu z azatiopryną lub retinoidami. Podczas jednoczesnego stosowania leflunomidu z metotreksatem może istnieć zwiększone ryzyko pancytopenii. Po zastosowaniu metotreksatu w dużej dawce w skojarzeniu z potencjalnie nefrotoksycznym lekiem stosowanym w chemioterapii (np. cis-platyną) może dojść do nasilenia nefrotoksyczności. Nie należy podawać NLPZ przed stosowaniem lub równocześnie ze stosowaniem metotreksatu w dużej dawce. Stwierdzano, że jednoczesne podawanie pewnych NLPZ i metotreksatu w dużej dawce prowadzi do zwiększenia i przedłużenia utrzymywania się stężenia tego ostatniego w surowicy oraz do zwiększenia toksycznego wpływu leku na przewód pokarmowy i układ krwiotwórczy. W badaniach na zwierzętach z zastosowaniem mniejszych dawek metotreksatu stwierdzono, że leki te prowadzą do obniżenia wydalania kanalikowego metotreksatu i być może do zwiększenia jego toksyczności. Mimo tego pacjenci z reumatoidalnym zapaleniem stawów byli często leczeni NLPZ równocześnie z metotreksatem, bez jakichkolwiek problemów. Należy jednak zauważyć, że dawki metotreksatu stosowane w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów (7,5-15 mg/tydzień) są nieco mniejsze niż stosowane w leczeniu łuszczycy, a stosowanie większych dawek może się wiązać z niespodziewaną toksycznością. Produkty witaminowe zawierające kwas foliowy lub jego pochodne mogą wywoływać zmianę reakcji terapeutycznej na metotreksat. Donoszono, że w rzadkich przypadkach stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu prowadzi do nasilenia zahamowania czynności szpiku kostnego u pacjentów leczonych metotreksatem, prawdopodobnie ze względu na nasilenie działania antagonistycznego w stosunku do folanów. Podczas równoczesnego stosowania triamterenu i metotreksatu stwierdzono zahamowanie czynności szpiku kostnego i obniżenie stężenia folanów. Istnieją dowody na to, że jednoczesne podawanie metotreksatu i omeprazolu prowadzi do wydłużenia eliminacji metotreksatu przez nerki. Jednoczesne podawanie inhibitorów pompy protonowej, takich jak omeprazol lub pantoprazol, może wywołać interakcje. Metotreksat może zmniejszać klirens teofiliny; konieczne jest monitorowanie stężenia teofiliny po równoczesnym stosowaniu z metotreksatem. Metotreksat zwiększa stężenia w osoczu merkaptopuryny. Jednoczesne stosowanie metotreksatu i merkaptopuryny może w związku z tym powodować konieczność korekty dawkowania. Szczepienie z użyciem żywych szczepionek pacjentów otrzymujących leki chemioterapeutyczne może prowadzić do ciężkich, śmiertelnych zakażeń. Nie należy wykonywać jednoczesnych szczepień z użyciem żywych szczepionek. Ryzyko zaostrzenia drgawek związanych ze zmniejszeniem wchłaniania fenytoiny z przewodu pokarmowego przez lek cytotoksyczny lub ryzyko pogłębienia toksyczności lub utraty skuteczności leku cytotoksycznego z powodu zwiększenia metabolizmu wątrobowego przez fenytoinę. Cyklosporyna może nasilać skuteczność i toksyczność metotreksatu. Istnieje ryzyko nadmiernej immunosupresji oraz ryzyko limfoproliferacji po równoczesnym zastosowaniu tego leku.

Stosowanie metotreksatu jest przeciwwskazane podczas ciąży, ponieważ wykazuje on działanie teratogenne u ludzi (wady rozwojowe czaszki, układu krążenia i kończyn) i u kilku gatunków zwierząt. U kobiet w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę poprzez zastosowanie właściwych środków, np. wykonanie próby ciążowej. Kobietom nie wolno zachodzić w ciążę podczas leczenia i przynajmniej przez 6 m-cy po zakończeniu leczenia metotreksatem, w związku z czym muszą stosować skuteczną antykoncepcję. W przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia kobieta powinna zasięgnąć porady lekarskiej dotyczącej ryzyka wystąpienia związanych z leczeniem działań niepożądanych u dziecka. Ponieważ metotreksat może być genotoksyczny, kobietom, które chcą zajść w ciążę, zaleca się zasięgnięcie porady ośrodka poradnictwa genetycznego, w miarę możliwości jeszcze przed rozpoczęciem leczenia. Ponieważ metotreksat przenika do mleka matki i może powodować wystąpienie objawów toksyczności u niemowląt karmionych piersią, leczenie jest przeciwwskazane w trakcie laktacji. Należy przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem terapii. Metotreksat może być genotoksyczny. Dlatego mężczyznom otrzymującym ten lek zaleca się, aby nie doprowadzili do ciąży u swojej partnerki w trakcie leczenia i w okresie do 6 miesięcy po jego zakończeniu. Ponieważ leczenie metotreksatem może prowadzić do ciężkich i być może nieodwracalnych zaburzeń spermatogenezy, mężczyźni powinni zasięgnąć porady na temat możliwości zachowania nasienia przed rozpoczęciem leczenia. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety otrzymujący metotreksat powinni zostać poinformowani o potencjalnym ryzyku wystąpienia niekorzystnego wpływu leku na reprodukcję. Kobiety w wieku rozrodczym należy w pełni poinformować o możliwych zagrożeniach u płodu, gdyby zaszły w ciążę w trakcie leczenia metotreksatem. Istnieją doniesienia o powodowaniu przez metotreksat zaburzeń oogenezy lub spermatogenezy, przemijającej oligospermii, zaburzeń miesiączkowania i bezpłodności.

Zgłoszono przypadki przedawkowania, w tym śmiertelnego, wskutek błędnego codziennego przyjmowania metotreksatu doustnie, zamiast stosowania raz/tydz. W tych przypadkach zwykle zgłaszanymi objawami były reakcje hematologiczne i ze strony przewodu pokarmowego. Toksyczność metotreksatu wpływa przede wszystkim na narządy krwiotwórcze. Folinian wapnia skutecznie neutralizuje bezpośredni toksyczny wpływ metotreksatu na hematopoezę. W ciągu godziny po podaniu metotreksatu należy rozpocząć pozajelitowe podawanie folinianu wapnia. Dawka folinianu wapnia powinna być co najmniej tak samo duża, jak dawka metotreksatu otrzymana przez pacjenta. Objawy przedawkowania są przeważnie takie same jak działania niepożądane, tylko silniejsze. Znaczne przedawkowanie wymaga nawodnienia pacjenta i alkalizacji moczu, aby zapobiec wytrącaniu się metotreksatu i/lub jego metabolitów w kanalikach nerkowych. Stwierdzono, że hemodializa lub dializa otrzewnowa nie wpływają na eliminację metotreksatu. Uzyskano natomiast skuteczny klirens metotreksatu w badaniu, w którym zastosowano przerywaną hemodializę z użyciem dializatora wysokoprzepływowego. Dla ustalenia dawki folinianu wapnia i czasu trwania leczenia istotne znaczenie ma obserwacja zmian stężenia metotreksatu w surowicy. Postępowanie zaradcze dla przedawkowania metotreksatu może zostać przerwane, gdy stężenie metotreksatu osiągnie wartość poniżej 5×10-8 M.

Trexan - zamienniki

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Plaster na odciski i pęcherze - jak stosować i jaki wybrać?
Zdrowy tryb życia od jakiegoś czasu jest w modzie. Z tego względu coraz większą wagę przywiązuje się do aktywności fizycznej. Jednym z jej elementów są wszelkiego rodzaju spacery, czy to po mieście, lesie czy plaży. Zwiększony ruch może się jednak wiązać z powstawaniem szeregu nieprzyjemnych dolegliwości, takich jak odciski pęcherze. Czym są i czy można sobie z nimi poradzić za pomocą specjalnych plastrów?
Praca przed komputerem — jak zadbać o wzrok?
Okres pandemii to niewątpliwie ciężka przeprawa dla narządu wzroku – spędzamy bardzo dużo czasu przed ekranem telewizora lub komputera, często nie dając wytchnienia naszym oczom. Dotyczy to niemal wszystkich grup wiekowych, w szczególności osób pracujących zdalnie, a także dzieci i młodzieży uczestniczących w lekcjach online. Jak więc utrzymać wzrok w dobrej formie?
10 sposobów na wzmocnienie odporności
W okresie jesienno-zimowym wzrasta zachorowalność na choroby wirusowe i bakteryjne. Jest to uciążliwe, ponieważ w trakcie infekcji jesteśmy osłabieni, a nasza efektywność jest mniejsza. Poważniejsze infekcje wymagają wizyty u lekarza, zwolnienia lekarskiego, okresu odpoczynku, a także farmakoterapii lekami. Jak się przed tym uchronić?
Co to jest tężyczka i jak ją leczyć?
Tężyczka jest chorobą objawiającą się problemami z układem mięśniowym. U pacjentów cierpiących na nią dochodzi do drętwienia i drżenia mięśni. Tężyczka ma różne postacie, które związane są z różnymi rodzajami zaburzeń współistniejących. W poniższym artykule dowiesz się jak diagnozować i czym leczyć tężyczkę?
Probiotyki i ich liczne zastosowania
W większości przypadków probiotyki kojarzą nam się z zapobieganiem niepożądanych efektów działania antybiotyków, takich jak biegunka czy nudności. Jak się okazuje, probiotyki posiadają dużo szersze spektrum działania i pomagają skutecznie łagodzić przebieg wielu innych schorzeń. Więc gdzie jeszcze probiotyki znajdują dodatkowe zastosowanie?
Naszą misją jest przedstawienie pacjentom oraz specjalistom ochrony zdrowia pełnej, rzetelnej wiedzy o lekach i ich zastosowaniu. Wierzymy, że przyczynimy się tym do zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.

Serwis leki.pl jest prowadzony przez Fundację Healthcare Professionals.
Fundacja NIE jest powiązana z żadnym producentem czy dystrybutorem leków. Ewentualne finansowanie, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych związane jest z prowadzoną w ich imieniu reklamą, która jako taka jest jednoznacznie oznaczona.

Serwis leki.pl NIE jest apteką (w tym internetową) i nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży leków, suplementów diety i wyrobów medycznych. Jeśli chcesz kupić leki on-line zapoznaj się z naszym artykułem nt. Jak bezpiecznie kupować leki w internecie?
1
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x