fbpx

Revlimid

Revlimid - ulotka informacyjna dla pacjenta

Lek w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano uprzednio co najmniej 1 schemat leczenia.

1 kaps. zawiera 5 mg, 10 mg, 15 mg lub 25 mg lenalidomidu.

Leczenie produktem leczniczym powinno być nadzorowane przez lekarza doświadczonego w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych. We wszystkich, opisanych niżej wskazaniach: dawkowanie modyfikuje się na podstawie obserwacji klinicznych i wyników laboratoryjnych. Dostosowania dawki, w trakcie leczenia i przy wznawianiu leczenia, zalecane są w przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3° lub 4°, lub innych działań toksycznych 3° lub 4° stopnia uznanych za związane z leczeniem lenalidomidem. W przypadku wystąpienia neutropenii, w postępowaniu terapeutycznym należy rozważyć zastosowanie czynników wzrostu. Jeśli od wyznaczonej godz. przyjęcia pominiętej dawki leku upłynęło mniej niż 12 h, pacjent może zażyć tę dawkę. Jeśli od wyznaczonej godz. przyjęcia pominiętej dawki upłynęło ponad 12 h, pacjent nie powinien zażyć tej dawki, ale powinien przyjąć kolejną dawkę o zaplanowanej porze następnego dnia. Nowo rozpoznany szpiczak mnogi. Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem, podawany do progresji choroby, u pacjentów,którzy nie kwalifikują się do przeszczepu. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli ANC wynosi <1,0 x 109/l i/lub liczba płytek krwi wynosi <50 x 109/l. Zalecana dawka. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg raz/dobę w dniach 1-21 powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg raz/dobę w dniach 1, 8, 15 i 22 powtarzanych 28-dniowych cykli. Pacjenci mogą kontynuować leczenie lenalidomidem i deksametazonem do progresji choroby lub nietolerancji. Etapy zmniejszenia dawki. Dawka początkowa: 25 mg lenalidomidu, 40 mg deksametazonu; poziom dawki -1: 20 mg lenalidomidu, 20 mg deksametazonu; poziom dawki -2: 15 mg lenalidomidu, 12 mg deksametazonu; poziom dawki -3: 10 mg lenalidomidu, 8 mg deksametazonu; poziom dawki -4: 5 mg lenalidomidu, 4 mg deksametazonu; poziom dawki -5: 2,5 mg lenalidomidu, nie dotyczy deksametazonu. Dawkowanie można zmniejszać niezależnie dla obu produktów. Trombocytopenia. Jeśli liczba płytek krwi zmniejszy się <25 x 109/l należy przerwać leczenie lenalidomidem do końca cyklu (jeżeli toksyczność ograniczająca dawkę (ang. DLT) wystąpi >15. dnia cyklu, podawanie lenalidomidu zostanie przerwane przynajmniej do końca danego 28-dniowego cyklu). Gdy liczba płytek krwi powróci do 50 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce o 1 poziom mniejszej przy następnym cyklu leczenia. Neutropenia. Jeśli ANC najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/l należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 1 x 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce początkowej raz/dobę. Jeśli ANC powróci do 0,5 x 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz/dobę. Jeśli ANC ponownie zmniejszy się poniżej <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 0,5 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz/dobę. Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu. W przypadku toksyczności hematologicznej, dawkę lenalidomidu można przywrócić do kolejnego wyższego poziomu (dawka nie może przekroczyć dawki początkowej) w zależności od poprawy czynności szpiku kostnego (brak toksyczności hematologicznej przez przynajmniej 2 kolejne cykle: wartość ANC ≥1,5 x 109/l, liczba płytek krwi ≥100 x 109/l na początku nowego cyklu). Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, z kontynuacją w postaci leczenia lenalidomidem i deksametazonem do wystąpienia progresji choroby, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu. Leczenie początkowe: lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, jeśli wartość ANC wynosi <1,0 x 109/l i/lub liczba płytek krwi wynosi <50 x 109/l. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg raz/dobę w dniach od 1. do 14. każdego 21-dniowego, w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bortezomib należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym (1,3 mg/m2 pc.) 2x/tydz. w dniach 1., 4., 8. i 11. każdego 21-dniowego cyklu. Zaleca się przeprowadzenie maks. ośmiu 21-dniowych cykli leczenia (24 tyg. leczenia początkowego). Kontynuacja leczenia: lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do wystąpienia progresji. Kontynuowanie podawania lenalidomidu w dawce 25 mg raz/dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli w skojarzeniu z deksametazonem. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji lub nieakceptowalnej toksyczności. Etapy zmniejszania dawki. Dawka początkowa: 25 mg lenalidomidu; poziom dawki -1: 20 mg lenalidomidu; poziom dawki -2: 15 mg lenalidomidu; poziom dawki -3: 10 mg lenalidomidu; poziom dawki -4: 5 mg lenalidomidu; poziom dawki -5: 2,5 mg lenalidomidu. Dawkowanie można zmniejszać niezależnie dla wszystkich produktów. Trombocytopenia. Jeśli liczba płytek krwi zmniejszy się do <30 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem; jeśli powróci do 50 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz/dobę. Jeśli liczba płytek krwi ponownie zmniejszy się <30 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 50 x 109/l, można wznowić leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz/dobę. Neutropenia. Jeśli ANC najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 1 x 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością, można wznowić leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz/dobę. Jeśli ANC powróci do 0,5 x 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz/dobę. Jeśli ANC ponownie zmniejszy się <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 0,5 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz/dobę. Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu. Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, z kontynuacją w postaci leczenia podtrzymującego lenalidomidem, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi <1,5 x 109/l i/lub liczba płytek krwi wynosi <75 x 109/l. Zalecana dawka. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg raz/dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli, przez nie więcej niż 9 cykli. Zalecana dawka melfalanu wynosi 0,18 mg/kg raz/dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka prednizonu wynosi 2 mg/kg raz/dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli. Pacjenci, którzy ukończą 9 cykli lub którzy nie mogą ukończyć leczenia skojarzonego z powodu nietolerancji, leczeni są lenalidomidem w monoterapii, wg schematu: 10 mg raz/dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli do progresji choroby. Etapy zmniejszenia dawki. Dawka początkowa: 10 mg lenalidomidu, 0,18 mg/kg melfalanu, 2 mg/kg prednizonu; poziom dawki -1: 7,5 mg lenalidomidu, 0,14 mg/kg melfalanu, 1 mg/kg prednizonu; poziom dawki -2: 5 mg lenalidomidu, 0,10 mg/kg melfalanu, 0,5 mg/kg prednizonu; poziom dawki -3: 2,5 mg lenalidomidu, nie dotyczy melfalanu, 0,25 mg/kg prednizonu. Jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu. Trombocytopenia. Jeśli liczba płytek krwi najpierw zmniejszy się do <25 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 25 x 109/l, można wznowię leczenie lenalidomidem i melfalanem w dawce na poziomie -1 przy następnym cyklu leczenia. Neutropenia. Jeśli ANC najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 0,5 x 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością, można wznowić leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz/dobę. Jeśli ANC powróci do 0,5 x 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz/dobę. Jeśli ANC ponownie zmniejszy się <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 0,5 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz/dobę. Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu. Lenalidomid w leczeniu podtrzymującym pacjentów po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ang. ASCT). Leczenie podtrzymujące lenalidomidem należy rozpoczynać po odpowiednim znormalizowaniu parametrów hematologicznych po ASCT u pacjentów niewykazujących dowodów na progresję choroby. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli ANC <1,0 x 109/l i/lub liczba płytek krwi <75 x 109/l. Zalecana dawka. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg raz/dobę bez przerwy (w dniach 1-28 powtarzanych 28 dniowych cykli) do progresji choroby lub nietolerancji. Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg raz/dobę, jeżeli będzie dobrze tolerowany. Etapy zmniejszania dawki. Dawka początkowa: 10 mg lenalidomidu, dawka zwiększona: 15 mg lenalidomidu; poziom dawki -1: 5 mg lenalidomidu, 10 mg lenalidomidu; poziom dawki -2: 5 mg lenalidomidu (dni 1-21 co 28 dni), 5 mg lenalidomidu; poziom dawki -3: nie dotyczy lenalidomidu (dawka początkowa), 5 mg (dni 1-21 co 28 dni). Nie podawać dawki mniejszej niż 5 mg (dni 1-21 co 28 dni). Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg raz/dobę, jeżeli jest dobrze tolerowana. Trombocytopenia. Jeśli liczba płytek krwi zmniejszy się do <30 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 30 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz/dobę. Neutropenia. Jeśli ANC zmniejszy się do <0,5 x 109/l, przerwanie leczenia lenalidomidem; jeśli ANC powróci do 0,5 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz/dobę. Jeśli ANC ponownie zmniejszy się <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 0,5 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz/dobę. Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu. Szpiczak mnogi u pacjentów, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC <1,0 x 109/l i/lub liczba płytek krwi <75 x 109/l lub <30 x 109/l, w zależności od nacieczenia szpiku kostnego przez komórki plazmatyczne. Zalecana dawka. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg raz/dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg raz/dobę w dniach 1. do 4., 9. do 12. i 17. do 20. każdego 28-dniowego cyklu przez 1-sze 4 cykle leczenia, a następnie 40 mg raz/dobę w dniach 1.-4. co 28 dni. Lekarz przepisujący lek powinien dokładnie ocenić, jaką dawkę deksametazonu zastosować, biorąc pod uwagę stan pacjenta oraz nasilenie choroby. Etapy zmniejszenia dawki. Dawka początkowa: 25 mg lenalidomidu; poziom dawki -1: 15 mg lenalidomidu; poziom dawki -2: 10 mg lenalidomidu; poziom dawki -3: 5 mg lenalidomidu. Trombocytopenia. Jeśli liczba płytek najpierw zmniejszy się do <30 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem; jeśli powróci do 30 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na poziomie -1. Jeśli liczba płytek krwi ponownie zmniejszy się <30 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem; jeśli powróci do 30 x 109/l, można wznowić leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2 lub -3) raz/dobę. Nie stosować dawek <5 mg/dobę. Neutropenia. Jeśli ANC najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem; jeśli powróci do 0,5 x 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością, można wznowienić leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz/dobę. Jeśli ANC powróci do 0,5 x 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz/dobę. Jeśli ANC ponownie zmniejszy się <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem; jeśli powróci do 0,5 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1, -2 lub -3) raz/dobę. Nie stosować dawek <5 mg/dobę. Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu. Zespoły mielodysplastyczne (MDS). Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC <0,5 x 109/l i/lub liczba płytek krwi <25 x 109/l. Zalecana dawka. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg raz/dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli. Etapy zmniejszenia dawki. Dawka początkowa: 10 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni; poziom dawki -1: 5 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni; poziom dawki -2: 2,5 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni; poziom dawki -3: 2,5 mg lenalidomidu co 2. dzień w dniach 1. do 28., co 28 dni. Trombocytopenia. Jeśli liczba płytek krwi spadnie do <25 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem. Jeśli liczba płytek krwi powróci do 25 x 109/l – <50 x 109/l przynajmniej 2x w ciągu 7 dni, lub jeżeli liczba płytek w którymkolwiek momencie ponownie wzrośnie do 50 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1, -2 lub -3). Neutropenia. Jeśli ANC spadnie do <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem; jeśli powróci do 0,5 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1, -2 lub -3). Przerwanie stosowania lenalidomidu. Należy przerwać stosowanie lenalidomidu u pacjentów, u których nie wystąpiła przynajmniej minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych w ciągu 4 m-cy od rozpoczęcia leczenia, objawiająca się przez przynajmniej 50% spadkiem konieczności przeprowadzania przetoczeń lub, przy braku przetoczeń, zwiększonym o 1 g/dl stężeniem hemoglobiny. Chłoniak z komórek płaszcza. Zalecana dawka. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg raz/dobę, w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli. Etapy zmniejszenia dawki. Dawka początkowa: 25 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni; poziom dawki -1: 20 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni; poziom dawki -2: 15 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni; poziom dawki -3: 10 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni. poziom dawki -4: 5 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni. poziom dawki -5: 2,5 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni (w krajach, w których dostępny jest produkt w kaps. o mocy 2,5 mg.); 5 mg lenalidomidu co 2. dzień w dniach 1. do 21., co 28 dni. Trombocytopenia. Jeśli liczba płytek krwi spadnie do <50 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz/tydz.; jeśli powróci do 60 x 109/l, można wznowić leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1). Jeśli liczba płytek krwi ponownie zmniejszy się <50 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz/tydz.; jeśli powróci do 60 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -3, -4 lub -5). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -5. Neutropenia. Jeśli ANC spadnie do <1 x 109/l przynajmniej na 7 dni, lub spadnie do <1 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała 38,5°C) lub spadnie do <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi nie rzadziej niż raz/tydz. Jeśli ANC powróci do 1 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1). Jeśli ANC ponownie zmniejszy się <1 x 109/l na co najmniej 7 dni, lub spadnie do <1 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała 38,5°C), lub spadnie do <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem; jeśli powróci 1 × 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -3, -4, -5). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -5. Chłoniak grudkowy (FL). Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC <1 × 109/l i/lub liczba płytek krwi < 50 x 109/l, chyba że jest to skutkiem nacieczenia szpiku kostnego przez chłoniak. Zalecana dawka. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 20 mg raz/dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli przez maks. 12 cykli leczenia. Zalecana dawka początkowa rytuksymabu wynosi 375 mg/m2 dożylnie (i.v.) co tydz. w 1. cyklu (dni 1., 8., 15. i 22.) oraz w 1. dniu każdego 28-dniowego cyklu w cyklach od 2. do 5. Etapy zmniejszenia dawki. Dawka początkowa: 20 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni; poziom dawki -1: 15 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni; poziom dawki -2: 10 mg lenalidomidu raz/dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni; poziom dawki -3: 5 mg lenalidomidu w dniach 1. do 21., co 28 dni. Informacji na temat dostosowywania dawki z powodu toksyczności związanej z podawaniem rytuksymabu należy szukać w odpowiedniej ChPL. Trombocytopenia. Jeśli liczba płytek krwi zmniejszy się do <50 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz/tydz.; jeśli powróci do 50 × 109/l, można wznowić leczenia w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1). Jeśli liczba płytek krwi ponownie zmniejszy się <50 x 109/l, należy przerwać leczenia lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi nie rzadziej niż raz/tydz.; jeśli powróci do 50 x 109/l, można wznowić leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -3). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -3. Neutropenia. Jeśli ANC spadnie do <1,0 × 109/l przynajmniej na 7 dni lub spadnie do <1,0 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała 38,5°C), lub spadnie do <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi nie rzadziej niż raz/tydz. Jeśli ANC powróci do 1,0 x 109/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1). Jeśli ANC ponownie zmniejszy się <1,0 x 109/l na co najmniej 7 dni lub spadnie do <1,0 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała 38,5°C), lub spadnie do <0,5 x 109/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi nie rzadziej niż raz/tydz.; jeśli powróci do 1,0 x 109/l, można wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -3). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -3. Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF). Chłoniak z komórek płaszcza (MCL) lub chłoniak grudkowy (FL). Zespół rozpadu guza (ang. TLS). Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać leczenie zapobiegające TLS (allopurynol, rasburykaza lub równoważne, zgodne z wytycznymi placówki) i odpowiednie nawodnienie (doustnie) w ciągu 1-szego tyg. 1-szego cyklu lub dłużej, jeśli istnieją wskazania kliniczne. Aby zapewnić monitorowanie w kierunku TLS, pacjentów należy poddawać badaniom biochemicznym co tydzień w czasie 1-szego cyklu i zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Leczenie lenalidomidem można kontynuować (w dawce podtrzymującej) u pacjentów z TLS laboratoryjnym lub TLS klinicznym stopnia 1. Można też, wg uznania lekarza, zmniejszyć dawkę o 1 poziom i kontynuować podawanie lenalidomidu. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z miejscowym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Może być konieczne leczenie z zastosowaniem rasburykazy w celu złagodzenia hiperurykemii. Hospitalizacja pacjenta zależy od uznania lekarza. U pacjentów z TLS klinicznym stopnia 2.-4. należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać badania biochemiczne co tydzień lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z miejscowym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Leczenie rasburykazą i hospitalizacja zależą od uznania lekarza. Gdy objawy TLS ulegną złagodzeniu do stopnia 0., można wedle uznania lekarza wznowić leczenie lenalidomidem w następnej niższej dawce. Reakcja typu „tumour flare”. W zależności od uznania lekarza u pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu „tumour flare” 1. lub 2. stopnia, lenalidomid można nadal stosować bez przerw i zmiany dawkowania. Podobnie w zależności od uznania lekarza można stosować leczenie NLPZ, leczenie kortykosteroidami o ograniczonym czasie działania i/lub leczenie opioidowymi lekami przeciwbólowymi. U pacjentów z reakcją typu „tumour flare” 3. lub 4. stopnia należy przerwać leczenie lenalidomidem i rozpocząć leczenie z zastosowaniem NLPZ, kortykosteroidów i/lub opioidowych leków przeciwbólowych. Gdy objawy „tumour flare” ulegną złagodzeniu do ≤1. stopnia, należy wznowić leczenie lenalidomidem w tej samej dawce do końca cyklu. Pacjentów można leczyć objawowo zgodnie z wytycznymi dla leczenia reakcji typu „tumour flare” 1. i 2. stopnia. Wszystkie wskazania. Przy wystąpieniu działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, których wystąpienie zostało uznane za związane ze stosowaniem lenalidomidu, należy przerwać leczenie i ponownie je rozpocząć w mniejszej dawce po ustąpieniu objawów toksyczności do poziomu ≤2., wg uznania lekarza. Przy wystąpieniu wysypki skórnej 2. lub 3. stopnia należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie stosowania lenalidomidu. Stosowanie lenalidomidu należy przerwać w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, wysypki 4. stopnia, wysypki związanej ze złuszczaniem się skóry, wysypki związanej z powstawaniem pęcherzy, lub w przypadku podejrzenia zespołu Stevens-Johnsona (ang. SJS), toksycznej rozpływnej martwicy naskórka (ang. TEN) lub wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (ang. DRESS). Jeżeli leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia tych objawów, nie należy go wznawiać po ich ustąpieniu. Dzieci i młodzież. Produktu nie należy stosować u dzieci 0-18 lat, ze względu na bezpieczeństwo stosowania. Osoby w podeszłym wieku. Lenalidomid był stosowany w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku do 91 lat, u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi w wieku do 95 lat, oraz u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza w wieku do 88 lat. Ze względu na większe prawdopodobieństwo wystąpienia zmniejszonej rezerwy czynnościowej nerek u pacjentów w podeszłym wieku, należy zachować ostrożność podczas doboru dawki oraz kontrolować czynność nerek. Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci niekwalifikujący się do przeszczepu. Pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych należy dokładnie zbadać przed decyzją o wdrożeniu leczenia. U pacjentów powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, dawka początkowa deksametazonu to 20 mg/dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu. U pacjentów powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem nie jest konieczne dostosowanie dawki. U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych, którzy otrzymywali lenalidomid, częściej występowały ciężkie działania niepożądane oraz działania niepożądane, które prowadziły do przerwania leczenia. Leczenie skojarzone lenalidomidem było gorzej tolerowane u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim powyżej 75 lat, niż u pacjentów młodszych. W grupie tej większy odsetek pacjentów przerwał leczenie w związku z nietolerancją (działanie niepożądane 3. lub 4. stopnia oraz ciężkie działania niepożądane), w porównaniu do pacjentów <75 lat. Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano uprzednio co najmniej 1 schemat leczenia. Odsetek pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku 65 lub więcej lat nie różnił się istotnie pomiędzy grupami otrzymującymi lenalidomid z deksametazonem, a placebo i deksametazon. Nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy tymi pacjentami a pacjentami młodszymi, jednak nie można wykluczyć większej podatności osób starszych na działania niepożądane. Zespoły mielodysplastyczne. Nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami powyżej 65 lat, a pacjentami młodszymi. Chłoniak z komórek płaszcza. U pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami w wieku 65 lat lub starszymi, a pacjentami poniżej 65 lat. Chłoniak grudkowy. U pacjentów z chłoniakiem grudkowym leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z rytuksymabem ogólny odsetek występowania zdarzeń niepożądanych był podobny wśród pacjentów w wieku 65 lat lub starszych i pacjentów poniżej 65 lat. Nie zaobserwowano ogólnej różnicy w skuteczności między tymi dwiema grupami wiekowymi. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki; u pacjentów z cięższymi zaburzeniami czynności nerek może wystąpić obniżona tolerancja na leczenie. Należy zachować ostrożność podczas doboru dawki i wskazane jest kontrolowanie czynności nerek. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi, chłoniakiem z komórek płaszcza lub chłoniakiem grudkowym nie jest wymagane dostosowanie dawki. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub krańcowym stadium niewydolności nerek, w początkowym okresie leczenia oraz w czasie leczenia zaleca się następujące dostosowanie dawki. Nie ma doświadczenia z pacjentami w krańcowym stadium niewydolności nerek (ClCr <30 ml/min, konieczna dializa) z III fazy badań klinicznych. Szpiczak mnogi. Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30ClCr <50 ml/min.): 10 mg raz/dobę – dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz/dobę przy braku odpowiedzi na leczenie i przy dobrej tolerancji leczenia ze strony pacjenta. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (ClCr <30 ml/min., bez konieczności dializowania): 7,5 mg raz/dobę – w krajach, w których dostępny jest produkt w kaps. o mocy 7,5 mg.dobę; 15 mg co 2. dzień. Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (ClCr <30 ml/min., konieczność dializowania): 5 mg raz/dobę. W dniach dializowania dawkę należy podawać po dializie. Zespoły mielodysplastyczne. Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30ClCr <50 ml/min.). Dawka początkowa: 5 mg raz/dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanyc 28-dniowych cykli). Poziom dawki -1: 2,5 mg raz/dobę (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli). Dawka na poziomie -2: 2,5 mg co 2. dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli). Ciężkie zaburzenia czynności nerek (ClCr <30 ml/min., bez konieczności dializowania). Dawka początkowa: 2,5 mg raz/dobę (w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli). Poziom dawki -1: 2,5 mg co 2. dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli). Poziom dawki -2: 2,5 mg 2x/tydz. (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli). Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (ClCr <30 ml/min., konieczność dializowania; w dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie). Dawka początkowa: 2,5 mg raz/dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli). Poziom dawki -1: 2,5 mg co 2. dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli). Poziom dawki -2: 2,5 mg 2x/tydz. (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli). Zalecane etapy zmniejszania dawki w trakcie leczenia i ponownego rozpoczynania leczenia, w celu przeciwdziałania neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanym za związane z leczeniem lenalidomidem, jak opisano wyżej. Chłoniak z komórek płaszcza. Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ClCr <50 ml/min.): 10 mg raz/dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli) – dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz/dobę przy braku odpowiedzi na leczenie i przy dobrej tolerancji leczenia ze strony pacjenta. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (ClCr <30 ml/min., bez konieczności dializowania): 7,5 mg raz/dobę (w krajach, w których dostępny jest produkt w kaps. o mocy 7,5 mg.), 15 mg co 2. dzień, w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli). Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (ClCr <30 ml/min., konieczność dializowania): 5 mg raz/dobę, w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli. W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie. Chłoniak grudkowy. Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ClCr <60 ml/min): 10 mg raz/dobę, w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli. Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz/dobę, jeśli pacjent toleruje leczenie. U pacjentów otrzymujących dawkę początkową 10 mg, w przypadku zmniejszenia dawki w celu przeciwdziałania neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanemu za związane z leczeniem lenalidomidem, nie należy stosować dawek <5 mg co 2. dzień lub 2,5 mg raz/dobę. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (ClCr <30 ml/min, bez konieczności dializowania), Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (ClCr <30 ml/min, konieczność dializowania): brak danych. Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD wykluczano z udziału w badaniu. Po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem, dalsza modyfikacja dawki lenalidomidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinna być oparta na indywidualnej tolerancji pacjenta na leczenie, w sposób opisany powyżej. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby. Lenalidomid nie był oficjalnie badany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie ma szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania.

Mechanizm działania lenalidomidu obejmuje działanie przeciwnowotworowe, przeciwangiogenetyczne, proerytropoetyczne i immunomodulacyjne. W szczególności lenalidomid hamuje proliferację niektórych nowotworowych komórek hematopoetycznych (w tym komórek szpiczakowych i tych z delecjami w obrębie chromosomu 5), zwiększa odporność komórkową zależną od komórek T i komórek typu Natural Killer (NK) oraz zwiększa liczbę komórek NKT, hamuje angiogenezę przez hamowanie migracji i adhezji komórek śródbłonka i tworzenia mikronaczyń, zwiększa wytwarzanie hemoglobiny płodowej przez hematopoetyczne komórki macierzyste CD34+ oraz hamuje wytwarzanie cytokin prozapalnych (np. TNF-α i IL-6) przez monocyty.

Kobiety ciężarne. Kobiety w wieku rozrodczym, jeśli nie zostały spełnione wszystkie warunki programu zapobiegania ciąży. Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Czynniki wpływające na erytropoezę lub inne leki mogące zwiększać ryzyko zakrzepicy, takie jak hormonalna terapia zastępcza, powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim otrzymujących lenalidomid z deksametazonem. Nie przeprowadzono żadnych badań interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Lenalidomid nie jest induktorem enzymów. W badaniu in vitro na ludzkich hepatocytach lenalidomid w różnych badanych stężeniach nie indukował CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4/5. Z tego powodu w przypadku podania samego lenalidomidu nie jest oczekiwane wystąpienie indukcji prowadzącej do obniżonej skuteczności leków, w tym hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Jednak deksametazon jest słabym lub umiarkowanym induktorem CYP3A4 i prawdopodobnie wywiera również wpływ na inne enzymy i transportery. Nie można wykluczyć, że w trakcie leczenia skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych może ulec zmniejszeniu. Należy podjąć skuteczne środki, aby zapobiec ciąży. Jednoczesne wielokrotne podawanie lenalidomidu w dawce 10 mg nie wpływało na farmakokinetykę pojedynczej dawki R- i S-warfaryny. Jednoczesne podanie warfaryny w pojedynczej dawce 25 mg nie wpływało na farmakokinetykę lenalidomidu. Nie wiadomo jednak, czy interakcja zachodzi w czasie stosowania klinicznego (jednoczesne leczenie deksametazonem). Deksametazon jest słabym lub umiarkowanym induktorem enzymów i jego wpływ na warfarynę nie jest znany. Zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia warfaryny podczas leczenia. Jednoczesne stosowanie z lenalidomidem w dawce 10 mg/dobę zwiększało stężenie osoczowe digoksyny (0,5 mg, pojedyncza dawka) o 14% z 90% CI (przedział ufności) [0,52%-28,2%]. Nie wiadomo, czy efekt będzie inny w sytuacji terapeutycznej (większe dawki lenalidomidu i jednoczesne leczenie deksametazonem). Z tego względu podczas leczenia lenalidomidem zaleca się kontrolowanie stężenia digoksyny. Wyniki badań in vitro metabolizmu u ludzi wskazują, że lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450. Dane te wskazują, że podawanie lenalidomidu z produktami leczniczymi hamującymi enzymy cytochromu P-450 nie powinno powodować interakcji lekowych u ludzi. Badania in vitro wskazują, że lenalidomid nie ma działania hamującego na CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A.

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji. Jeśli w trakcie leczenia lenalidomidem kobieta zajdzie w ciążę, leczenie musi zostać przerwane, a pacjentka powinna zostać skierowana do specjalisty doświadczonego w ocenie teratogennego skutku leczenia w celu przeprowadzenia takiej oceny i uzyskania odpowiedniej porady. Jeśli partnerka mężczyzny leczonego lenalidomidem zajdzie w ciążę, zaleca się skierowanie jej do lekarza specjalizującego się lub mającego doświadczenie w teratologii, w celu przeprowadzenia oceny i uzyskania porady. Lenalidomid jest obecny w spermie ludzkiej w skrajnie małym stężeniu w trakcie leczenia i jest niewykrywalny w spermie ludzkiej po 3 dniach od zakończenia podawania substancji zdrowemu mężczyźnie. W ramach środków ostrożności oraz biorąc pod uwagę szczególne populacje z wydłużonym czasem wydalania, jak w przypadku niewydolności nerek, wszyscy pacjenci płci męskiej stosujący lenalidomid muszą używać prezerwatyw przez okres leczenia, podczas przerwy w podawaniu leku i przez jeden tydzień po zakończeniu leczenia, jeśli partnerka jest w ciąży lub jest w wieku rozrodczym i nie stosuje antykoncepcji. Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym działaniu teratogennym u ludzi, która powoduje ciężkie, zagrażające życiu wady wrodzone. Lenalidomid wywoływał u małp wady wrodzone, podobne do tych opisanych po talidomidzie. Z tego względu można oczekiwać wystąpienia działania teratogennego lenalidomidu i lenalidomid jest przeciwwskazany w czasie ciąży. Nie wiadomo, czy lenalidomid przenika do mleka kobiet. Dlatego podczas leczenia lenalidomidem należy przerwać karmienie piersią. Badania na szczurach z wykorzystaniem lenalidomidu w dawkach do 5000 mg/kg (600-krotnie wyższe niż stosowana u ludzi dawka 10 mg w przeliczeniu na powierzchnię ciała) nie wykazały występowania działań niepożądanych związanych z płodnością ani szkodliwego wpływu na płodność rodziców.

Brak jest specyficznych doświadczeń w leczeniu przedawkowania lenalidomidu u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, chociaż w badaniach z różnymi dawkami niektórzy pacjenci otrzymywali dawkę do 150 mg, natomiast w badaniach z pojedynczą dawką niektórzy pacjenci otrzymali dawkę do 400 mg. Działania toksyczne ograniczające dawkę w tych badaniach miały głównie charakter hematologiczny. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspomagające.

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Kiedy najlepiej zrobić test ciążowy?
Kiedy zrobić test ciążowy i jaki rodzaj testu kupić? To pytanie, które zadaje sobie kobieta, która podejrzewa u siebie ciąże. Na rynku aptecznym pojawia się coraz więcej testów diagnostycznych. Badanie można wykonać z krwi, śliny lub moczu.
Oparzenia słoneczne — poradnik bezpiecznego plażowania
W końcu się doczekaliśmy — nadeszło lato! Chociaż kazało na siebie długo czekać, to teraz możemy korzystać z jego dóbr i uroków. Spędzanie czasu na słońcu to miła i potrzebna odmiana, po długich, szarych i zimnych miesiącach. Jednak żeby kąpiele słoneczne były bezpieczne, należy zażywać ich z głową. Jak zapobiegać oparzeniom słonecznym? Jakie filtry można stosować?
Naszą misją jest przedstawienie pacjentom oraz specjalistom ochrony zdrowia pełnej, rzetelnej wiedzy o lekach i ich zastosowaniu. Wierzymy, że przyczynimy się tym do zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.

Serwis leki.pl jest prowadzony przez Fundację Healthcare Professionals.
Fundacja NIE jest powiązana z żadnym producentem czy dystrybutorem leków. Ewentualne finansowanie, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych związane jest z prowadzoną w ich imieniu reklamą, która jako taka jest jednoznacznie oznaczona.

Serwis leki.pl NIE jest apteką (w tym internetową) i nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży leków, suplementów diety i wyrobów medycznych. Jeśli chcesz kupić leki on-line zapoznaj się z naszym artykułem nt. Jak bezpiecznie kupować leki w internecie?
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x