Wskazania:
Produkt leczniczy jest wskazany do stosowania: w leczeniu schizofrenii, w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej, w tym: epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej; epizodów dużej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej; zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych lub epizodów depresji u pacjentów z chorobą dwubiegunową, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną.
Dawkowanie:
Dla każdego ze wskazań schemat dawkowania leku jest inny. Należy dopilnować, aby pacjent otrzymał dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiedniego dla jego choroby. Dorośli. Leczenie schizofrenii. Lek należy przyjmować 2x/dobę. Całkowita dawka dobowa przez 1-sze 4 dni leczenia wynosi 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.), 300 mg (dzień 4.). Od 4. dnia, dawka powinna być stopniowo zwiększana do dawki zazwyczaj skutecznej 300-450 g/dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie, dawka może być zmieniana w zakresie 150-750 mg/dobę. Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej. Lek należy przyjmować 2x/dobę. Całkowita dawka dobowa w trakcie 1-szych 4 dni leczenia wynosi 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.). Następnie dawka powinna być stopniowo zwiększana aż do dawki dobowej 800 mg w 6. dniu leczenia; zwiększenie dawki nie powinno przekraczać 200 mg/dobę. Zależnie od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji pacjenta dawka dobowa w leczeniu podtrzymującym może wynosić 200-800 mg/dobę. Zwykle dawka skuteczna mieści się w zakresie 400-800 mg/dobę. Leczenie epizodów depresji o ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej. Lek należy przyjmować raz/dobę, wieczorem, przed snem. Przez 1-sze 4 dni leczenia całkowite dawki dobowe wynoszą odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.), 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie pacjentów przyjmujących dawkę 600 mg/dobę w porównaniu do grupy pacjentów przyjmujących dawkę 300 mg/ dobę. Niektórzy pacjenci mogą stosować dawki 600 mg/dobę. Dawki większe niż 300 mg/dobę powinny być zalecane przez lekarza doświadczonego w leczeniu choroby dwubiegunowej. W badaniach klinicznych wykazano, że w indywidualnych przypadkach, w zależności od tolerancji pacjenta na lek, należy rozważyć zmniejszenie dawki do min. 200 mg. Zapobieganie nawrotom epizodów choroby dwubiegunowej. W zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych, mieszanych i depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej u pacjentów, którzy reagowali na leczenie kwetiapiną w leczeniu ostrej fazy choroby, należy kontynuować leczenie z zastosowaniem tej samej dawki. Dawkę należy dostosować w zakresie 300-800 mg 2x/dobę, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta. Ważne, aby w terapii podtrzymującej stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Pacjenci w podeszłym wieku. Kwetiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie dawkowania. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta, może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej w porównaniu do dawek stosowanych u pacjentów młodszych. U pacjentów w podeszłym wieku średni klirens kwetiapiny był zmniejszony o 30-50% w porównaniu z wartościami u młodszych pacjentów. Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u pacjentów powyżej 65 r.ż. z epizodami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej. Dzieci i młodzież. Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18. r.ż., ze względu na brak danych potwierdzających stosowanie w tej grupie wiekowej. Zaburzenia czynności nerek. Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne. Zaburzenia czynności wątroby. Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego też, kwetiapina powinna być stosowania z ostrożnością u pacjentów ze znanymi zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza w początkowym okresie dawkowania. U pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby, leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg/dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta, dawkę dziennie należy stopniowo zwiększać 25 mg-50 mg/dobę, aż do osiągnięcia dawki skutecznej.
Uwagi:
Produkt leczniczy może być stosowany niezależnie od posiłków.
Przeciwwskazania:
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon.
Ostrzeżenia specjalne / Środki ostrożności:
Ponieważ kwetiapina ma kilka wskazań do stosowania, profil bezpieczeństwa powinien być rozważany odpowiednio do rozpoznania postawionego u danego pacjenta oraz do stosowanej u niego dawki. Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku odpowiednich danych uzasadniających stosowanie tego leku w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne wykazały, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego u dorosłych pewne zdarzenia niepożądane występowały z większą częstością u dzieci i młodzieży niż u dorosłych (wzmożone łaknienie, podwyższone stężenie prolaktyny w surowicy oraz objawy pozapiramidowe), a 1 zdarzenie niepożądane nie zostało odnotowane nigdy wcześniej w badaniach z udziałem dorosłych (skoki ciśnienia tętniczego krwi). U dzieci i młodzieży obserwowano odchylenia w parametrach czynnościowych tarczycy. Ponadto, nie badano długoterminowych następstw leczenia kwetiapiną dotyczących wzrostu i dojrzewania, przez dłużej niż 26 tyg. Nie są znane długoterminowe następstwa dla rozwoju poznawczego i behawioralnego. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży leczonych kwetiapiną, stosowanie kwetiapiny wiązało się z częstszym występowaniem objawów pozapiramidowych niż w grupie placebo u pacjentów leczonych z powodu schizofrenii oraz z powodu manii w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do momentu wystąpienia klinicznie istotnej remisji. Ponieważ w 1-szych kilku tyg. leczenia, a nawet dłużej, może nie dojść do poprawy, pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do momentu wystąpienia poprawy. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje, iż ryzyko samobójstwa może wzrastać na wczesnych etapach poprawy klinicznej. Lekarz powinien ponadto uwzględnić potencjalne ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi po nagłym odstawieniu kwetiapiny, ze względu na znane czynniki ryzyka występujące w leczonej chorobie. Inne stany psychiczne, z powodu których może być przepisywana kwetiapina, również mogą się wiązać ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z próbami samobójczymi. Stany te mogą ponadto współwystępować z epizodami dużej depresji. Podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi powinno się w związku z tym podejmować te same środki ostrożności co podczas leczenia pacjentów z epizodami dużej depresji. Wiadomo, że pacjenci ze zdarzeniami związanymi z próbami samobójczymi w wywiadzie bądź pacjenci, u których stwierdza się znacznego stopnia myśli samobójcze przed rozpoczęciem leczenia narażeni są na zwiększone ryzyko występowania myśli samobójczych lub podejmowania prób samobójczych i powinni oni być poddawani uważnej obserwacji w trakcie leczenia. W przeprowadzonej metaanalizie badań kontrolowanych placebo oceniających stosowanie leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazano zwiększone ryzyko zachowań samobójczych w przypadku stosowania leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku poniżej 25 lat. Podczas leczenia, szczególnie na jego początku i każdorazowo po zmianie dawki, pacjenci, zwłaszcza z grupy wysokiego ryzyka, powinni być uważnie obserwowani. Pacjentów (a także ich opiekunów) powinno się ostrzec o konieczności zwracania uwagi na wszelkie objawy pogorszenia się stanu klinicznego wystąpienia zachowań lub myśli samobójczych i wszelkich nietypowych zmian w zachowaniu, a także o konieczności natychmiastowego uzyskania porady lekarskiej, gdyby objawy te wystąpiły. W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z epizodami dużej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego stwierdzano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych dorosłych pacjentów (pacjentów w wieku poniżej 25 lat) leczonych kwetiapiną (3,0%) w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (0%). W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów leczonych z powodu epizodu dużej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego stosowanie kwetiapiny wiązało się z częstszym występowaniem objawów pozapiramidowych niż w grupie placebo. Stosowanie kwetiapiny wiązało się z rozwojem akatyzji charakteryzującej się subiektywnym nieprzyjemnym lub stresującym niepokojem i potrzebą przemieszczania się, którym często towarzyszyła niemożność usiedzenia lub ustania w jednym miejscu. Występowanie tych objawów jest najczęściej prawdopodobne w 1-szych kilku tyg. leczenia. U pacjentów, u których pojawiają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe. W razie pojawienia się objawów podmiotowych i przedmiotowych dyskinez późnych, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie kwetiapiny. Objawy dyskinez późnych mogą się nasilić lub nawet pojawić po odstawieniu leku. Leczenie kwetiapiną wiąże się z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak sedacja. W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego objawy te pojawiały się w ciągu 1-szych 3 tyg. leczenia i w większości przypadków miały łagodne do umiarkowanego nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, u których występuje senność o dużym nasileniu, mogą wymagać częstszego kontaktu z lekarzem przez co najmniej 2 tyg. od pojawienia się senności lub do czasu zmniejszenia nasilenia objawów, przy czym może zaistnieć konieczność rozważenia przerwania leczenia. Leczenia kwetiapiną wiąże się z niedociśnieniem ortostatycznym i związanymi z nim zawrotami głowy, które – podobnie jak senność – zwykle występują na początku okresu zwiększania dawkowania. Może to prowadzić do zwiększonej częstości występowania przypadkowych urazów (upadków), szczególnie w populacji osób w podeszłym wieku. Pacjentom powinno się zatem zalecać, aby zachowywali szczególną ostrożność dopóki nie poznają w pełni skutków działania leku. Kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z rozpoznaną chorobą sercowonaczniową, chorobą naczyń mózgowych lub innymi stanami predysponującymi do występowania niedociśnienia tętniczego. Kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawkowania i dlatego, jeśli ono wystąpi, powinno się rozważyć zmniejszenie dawki lub wolniejsze jej zwiększanie. U pacjentów ze współwystępującymi chorobami układu krążenia można rozważyć wolniejsze zwiększanie dawkowania leku. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic w częstości występowania napadów padaczkowych pomiędzy pacjentami leczonymi kwetiapiną a pacjentami otrzymującymi placebo. Brak danych na temat częstości występowania napadów padaczkowych u pacjentów z zaburzeniami padaczkowymi w wywiadzie. Jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się zachowanie ostrożności podczas leczenia pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie. Leczenie lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwetiapiną, związane jest z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego. Objawy kliniczne tego zespołu obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność autonomicznego układu nerwowego oraz podwyższoną aktywność kinazy kreatynowej. W wypadku ich wystąpienia, kwetiapinę należy odstawić i zastosować odpowiednie leczenie. W badaniach klinicznych nad kwetiapiną niezbyt często odnotowywano przypadki ciężkiej neutropenii (liczba neutrofili <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowało kilka m-cy po rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Nie wykazano wyraźnej zależności od dawki. W okresie po dopuszczeniu do obrotu stwierdzono, że ustąpienie leukopenii i/lub neutropenii następowało po zaprzestaniu leczenia kwetiapiną. Możliwe czynniki ryzyka wystąpienia neutropenii obejmują małą wyjściową liczbę krwinek białych oraz neutropenia polekowa w wywiadzie. Kwetiapinę należy odstawić u pacjentów z liczbą neutrofili <1,0 x 109/l. Pacjentów należy obserwować czy nie występują u nich objawy podmiotowe i przedmiotowe zakażenia, a także kontrolować liczbę neutrofili (aż ich liczba zwiększy się ponad 1,5 x 109/l). Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, np. karbamazepiną lub fenytoiną, znacząco zmniejszenia stężenia kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe stosowanie kwetiapiny powinno być rozpoczynane wyłącznie wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści wynikające ze stosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko związane z odstawieniem leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby wszelkie zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywane były stopniowo i, jeśli konieczne, zastąpić go lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych (np. walproinianem sodu). U pacjentów leczonych kwetiapiną dochodziło do zwiększenia masy ciała, co powinno być monitorowane i leczone w uzasadnionych klinicznie przypadkach zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Opisywano rzadko przypadki hiperglikemii i/lub wystąpienia lub zaostrzenia cukrzycy, sporadycznie związane z kwasicą ketonową lub śpiączką, w tym niektóre przypadki zakończone zgonem. W niektórych przypadkach opisywano uprzednie zwiększenie mc., które może być czynnikiem predysponującym. Zaleca się odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego pacjenta zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjentów leczonych jakimkolwiek lekiem przeciwpsychotycznym, w tym kwetiapiną, powinno się obserwować czy nie wystąpią u nich objawy podmiotowe i przedmiotowe hiperglikemii (takich jak polidypsja, wielomocz, polifagia czy osłabienie siły mięśniowej), a pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka cukrzycy powinno się regularnie monitorować, czy nie występuje u nich pogorszenie stopnia wyrównania glikemii. Powinno się regularnie kontrolować mc. W badaniach klinicznych nad kwetiapiną opisywano zwiększenie stężenia trójglicerydów, cholesterolu frakcji LDL i cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu frakcji HDL. Zaburzenia gospodarki lipidowej należy korygować zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Ze względu na zmiany mc., stężenia glukozy (hiperglikemia) i stężenia lipidów obserwowane u pacjentów (również u tych z prawidłowymi wyjściowo wartościami tych parametrów) może dochodzić do pogorszenia profilu ryzyka metabolicznego. Należy wówczas postępować zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną. W badaniach klinicznych oraz podczas przyjmowania leku zgodnie z zaleceniami zawartymi w ChPL nie stwierdzono, aby stosowanie kwetiapiny wiązało się z przewlekłym wydłużeniem bezwzględnego odstępu QT. W okresie po dopuszczeniu do obrotu przypadki wydłużenia odstępu QT odnotowywano zarówno przy stosowaniu dawek leczniczych, jak i po przedawkowaniu. Zaleca się zachowanie ostrożności przy zapisywaniu kwetiapiny pacjentom z chorobami układu krążenia lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy ponadto zachować ostrożność zapisując kwetiapinę jednocześnie z lekami, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT lub jednocześnie z neuroleptykami, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią. Po nagłym odstawieniu kwetiapiny opisywano ostre objawy z odstawienia, takie jak bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Zaleca się stopniowe odstawianie leku przez okres co najmniej 1-2 tyg. Kwetiapina nie jest dopuszczona do stosowania w leczeniu psychozy w przebiegu otępienia. W randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z udziałem pacjentów z otępieniem, w przypadku stosowania niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych stwierdzano ok. 3-krotny wzrost ryzyka mózgowo-naczyniowych zdarzeń niepożądanych. Mechanizm zwiększenia tego ryzyka nie został poznany. Zwiększonego ryzyka nie można wykluczyć w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych lub innych populacji pacjentów. Kwetiapina powinna być stosowana z zachowaniem ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru mózgu. W metaanalizie badań nad stosowaniem atypowych leków przeciwpsychotycznych stwierdzono, że pacjenci w podeszłym wieku z psychozą w przebiegu otępienia narażeni są na zwiększone ryzyko zgonu w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo. Jednak w dwóch 10-tyg. badaniach kontrolowanych placebo nad kwetiapiną w tej samej populacji pacjentów (n=710; średnia wieku 83 lata, zakres 56-99 lat) śmiertelność grupie leczonej kwetiapiną wyniosła 5,5%, a w grupie otrzymującej placebo – 3,2%. Przyczyny zgonu pacjentów w tych badaniach były różne i odpowiadały spodziewanym dla tej populacji. Dane te nie dają podstaw do stwierdzenia związku przyczynowoskutkowego pomiędzy leczeniem kwetiapiną a zgonem w populacji pacjentów w podeszłym wieku cierpiących na otępienie. Podczas stosowania kwetiapiny opisywano przypadki dysfagii. Kwetiapina powinna być stosowana z zachowaniem ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka zachłystowego zapalenia płuc. Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych opisywano przypadki żylnej choroby zakrzepowozatorowej (ŻChZZ). Ponieważ u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często współwystępują nabyte czynniki ryzyka ŻChZZ, przed i podczas leczenia kwetiapiną należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka ŻChZZ i przedsięwziąć środki zapobiegawcze. W badaniach klinicznych i w okresie po dopuszczeniu do obrotu odnotowywano przypadki zapalenia trzustki. Wśród zgłoszeń w okresie po dopuszczeniu do obrotu, choć nie we wszystkich przypadkach obraz był zacierany przez obecność czynników ryzyka, to u wielu pacjentów obecne były czynniki, o których wiadomo, że wiążą się z rozwojem zapalenia trzustki, takie jak podwyższone stężenie trójglicerydów, kamica żółciowa oraz spożywanie alkoholu. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z diwalproeksem lub solami litu w ostrych umiarkowanych do ciężkich epizodach maniakalnych są ograniczone; jednakże leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Dane wykazują działanie addytywne w 3. tyg. stosowania leków.
Skład:
1 tabl. powl. zawiera 25 mg, 100 mg, 200 mg lub 300 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).