fbpx

Pedicetamol

Pedicetamol - ulotka informacyjna dla pacjenta

Leczenie objawowe gorączki trwającej nie dłużej niż 3 dni oraz bólu o nasileniu łagodnym do umiarkowanego.

1 ml roztw. doustnego zawiera 100 mg paracetamolu.

Produkt jest przeznaczony dla dzieci o mc. do 32 kg (w przybliżeniu od 0 m-cy do 10 lat). Należy koniecznie stosować się do dawkowania określonego na podstawie mc. dziecka i w ten sposób określić odpowiednią dawkę wyrażoną w ml roztworu doustnego. Przybliżony wiek ustalony na podstawie mc. jest podany do informacji. Zalecana dawka dobowa paracetamolu wynosi ok. 60 mg/kg mc./dobę, która podawana jest w 4-6 dawkach/dobę, np. 15 mg/kg mc. co 6 h lub 10 mg/kg mc. co 4 h. Aby podać dawkę 15 mg/kg mc. co 6 h, należy stosować się do poniższych instrukcji: do 4 kg (0-3 m-cy): 0,6 ml (60 mg), co odpowiada 15 kroplom. Do 7 kg (4-8 m-cy): 1,0 ml (100 mg), co odpowiada 25 kroplom. Do 8 kg (9-11 m-cy): 1,2 ml (120 mg), co odpowiada 30 kroplom. Do 10,5 kg (12-23 m-cy): 1,6 ml (160 mg), co odpowiada 40 kroplom. Do 13 kg (2-3 lat): 2,0 ml (200 mg). Do 18,5 kg (4-5 lat): 2,8 ml (280 mg). Do 24 kg (6-8 lat): 3,6 ml (360 mg). Do 32 kg (9-10 lat): 4,8 ml (480 mg). Dawka może być powtarzana co 6 h. Jeżeli pożądane działanie nie zostanie osiągnięte w ciągu 3-4 h, produkt leczniczy może być podawany co 4 h. W takim przypadku należy podawać dawkę 10 mg/kg mc. U niemowląt o mc. <7 kg (6 m-cy) zaleca się stosowanie czopków (jeżeli są dostępne), poza przypadkami, w których podanie tej postaci farmaceutycznej jest niemożliwe z przyczyn klinicznych (np. biegunka). U dzieci w wieku <3 lat paracetamol powinien być stosowany wyłącznie z zalecenia lekarza. Maks. zalecana dawka. Dawka całkowita paracetamolu nie powinna być większa niż 80 mg/kg mc. u dzieci o mc. <40 kg. Częstość podawania. Systematyczne podawanie produktu leczniczego pozwala uniknąć bólu lub wahań temperatury. U dzieci, podawanie produktu leczniczego powinno odbywać się w stałych odstępach czasu, włączając w to godz. nocne, najlepiej co 6 h, ale zachowując przerwy pomiędzy dawkami nie krótsze niż 4 h. Niewydolność nerek. W przypadku ostrej niewydolności nerek (ClCr <10 ml/min), należy zwiększyć min przerwę pomiędzy 2 kolejnymi dawkami produktu leczniczego, która powinna wynosić 8 h. Niewydolność wątroby. W przypadku niewydolności wątroby zalecane jest zmniejszenie dawki i wydłużenie przerw pomiędzy kolejnymi dawkami.

Paracetamol jest lekiem przeciwbólowym, posiadającym również właściwości przeciwgorączkowe. Mechanizm działania przeciwbólowego nie został w pełni poznany. Paracetamol może działać głównie poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym i w mniejszym stopniu, poprzez blokowanie sygnałów bólu w obwodowym układzie nerwowym. Działanie obwodowe może być również związane z hamowaniem syntezy prostaglandyn lub hamowaniem syntezy lub działania innych substancji uwrażliwiających receptory bólu na mechaniczną lub chemiczną stymulację. Działanie przeciwgorączkowe paracetamolu jest prawdopodobnie związane z bezpośrednim oddziaływaniem na podwzgórzowy ośrodek termoregulacji powodując rozszerzenie naczyń obwodowych, co skutkuje zwiększonym poceniem, zwiększonym przepływem krwi przez skórę i utratą ciepła. Działanie ośrodkowe prawdopodobnie wiążę się z hamowaniem syntezy prostaglandyn w podwzgórzu.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Paracetamol jest metabolizowany głównie w wątrobie i w związku z tym może oddziaływać z innymi produktami leczniczymi, które wykorzystują te same szlaki metaboliczne lub które są zdolne do hamowania lub indukcji tych szlaków. Niektóre z metabolitów wykazują właściwości hepatotoksyczne i w związku z tym, równoczesne podawanie silnych induktorów enzymów (ryfampicyna, niektóre leki przeciwdrgawkowe, itp.) mogą wywoływać reakcje hepatotoksyczne, szczególnie w przypadku stosowania dużych dawek paracetamolu. Alkohol etylowy: zwiększa toksyczność paracetamolu, prawdopodobnie poprzez indukcję wytwarzania hepatotoksycznych pochodnych paracetamolu w wątrobie. Doustne produkty przeciwzakrzepowe (acenokumarol, warfaryna): prawdopodobnie nasilają działanie przeciwzakrzepowe, poprzez hamowanie wytwarzania czynników krzepnięcia w wątrobie. Pomimo że interakcje te wydają się mieć małe znaczenie kliniczne, paracetamol może być alternatywą dla salicylanów, u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Niezależnie od tego, dawka powinna być tak mała, a czas trwania leczenia tak krótki jak to możliwe, wraz z okresowymi badaniami poziomu INR. Leki przeciwcholinergiczne (glikopironium, propantelina): zmniejszają wchłanianie paracetamolu, z możliwym hamowaniem jego działania poprzez zmniejszenie szybkości opróżniania żołądka. Hormonalne środki antykoncepcyjne/estrogeny: zmniejszają stężenie paracetamolu w osoczu, z możliwym hamowaniem jego działania, prawdopodobnie poprzez indukcję jego metabolizmu. Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, metylofenobarbital, prymidon): zmniejszają biodostępność paracetamolu, jak również podwyższają hepatotoksyczność przy przedawkowaniu, poprzez indukcję metabolizmu w wątrobie. Węgiel aktywowany: zmniejsza wchłanianie paracetamolu, jeżeli zostanie podany w krótkim czasie po przedawkowaniu. Chloramfenikol: zwiększenie toksyczności chloramfenikolu, prawdopodobnie poprzez hamowanie jego metabolizmu w wątrobie. Izoniazyd: zmniejszenie klirensu paracetamolu, z możliwym nasileniem jego działania i/lub toksyczności, poprzez hamowanie jego metabolizmu w wątrobie. Lamotrygina: zmniejszenie biodostępności lamotryginy, z możliwym zmniejszeniem skuteczności jej działania, w związku z możliwą indukcją jej metabolizmu w wątrobie. Metoklopramid i domperydon: wzmożone wchłanianie paracetamolu w jelicie cienkim, w związku z wpływem wyżej wymienionych leków na proces opróżniania żołądka. Probenecyd: wydłuża T0,5 paracetamolu w osoczu, poprzez zmniejszenie szybkości rozpadu oraz wydzielania z moczem jego metabolitów. Propranolol: zwiększa stężenie paracetamolu w osoczu, prawdopodobnie poprzez hamowanie jego metabolizmu w wątrobie. Żywice jonowymienne (cholestyramina): zmniejszają wchłanianie paracetamolu, z możliwym hamowaniem jego skuteczności w związku z wchłanianiem paracetamolu w jelicie. Ryfampicyna: zwiększa klirens paracetamolu i tworzenie jego metabolitów o właściwościach hepatotoksycznych w związku z prawdopodobną indukcją jego metabolizmu w wątrobie. Zydowudyna: pomimo opisanego, w pojedynczych przypadkach, wzrostu toksyczności zydowudyny (neutropenia, hepatotoksyczność), wydaje się, że nie występuje żadna interakcja typu kinetycznego pomiędzy tymi dwoma lekami. Paracetamol może wpływać na wartości następujących badań diagnostycznych. Krew: zwiększenie (biologiczne) aktywności aminotransferaz (AlAT i AspAT), alkalicznej
fosfatazy, amoniaku, bilirubiny, kreatyniny, dehydrogenazy mleczanowej (LDH) i mocznika; wzrost (interferencja z testem) poziomu glukozy, teofiliny i kwasu moczowego; wzrost czasu protrombinowego (u pacjentów na terapii podtrzymującej z wykorzystaniem warfaryny, ale jest to nieistotne z klinicznego punktu widzenia); obniżenie (interferencja z testem) stężenia glukozy przy wykorzystaniu metody oksydazy-peroksydazy. Mocz: może pojawić się fałszywe zwiększenie stężenia metadrenaliny i kwasu moczowego. Test z wykorzystaniem bentyromidu stosowany w ocenie niewydolności trzustki: w związku z tym, iż paracetamol, podobnie jak bentyromid, jest metabolizowany do aryloaminy, obserwuje się podwyższoną ilość odzyskanego kwasu p-aminobenzoesowego (PABA); zaleca się, przerwanie stosowania paracetamolu przynajmniej trzy dni przed podaniem bentyromidu. Oznaczanie kwasu 5-hydroksyindolooctowego w moczu: paracetamol może być przyczyną uzyskiwania fałszywie pozytywnych wyników w jakościowym badaniu z wykorzystaniem odczynnika nitrozonaftolu. Lek nie wpływa na wyniki testu ilościowego.

Duża liczba danych dotyczących kobiet w ciąży wskazuje na to, że lek nie wywołuje wad rozwojowych ani nie jest toksyczny dla płodów lub noworodków. Wnioski z badań epidemiologicznych dotyczących rozwoju układu nerwowego u dzieci narażonych na działanie paracetamolu in utero, są niejednoznaczne. Paracetamol można stosować w okresie ciąży, jeżeli jest to klinicznie uzasadnione. Jednak należy wówczas podawać najmniejszą skuteczną dawkę przez jak najkrótszy czas i możliwie najrzadziej. Po podaniu doustnym, paracetamol przenika w małych ilościach do mleka matki. Nie stwierdzono występowania działań niepożądanych u noworodków karmionych piersią. W czasie karmienia piersią można stosować dawki lecznicze tego produktu leczniczego.

Przedawkowanie produktu leczniczego może objawiać się: zawrotami głowy, wymiotami, utratą apetytu, żółtaczką, bólem brzucha oraz niewydolnością nerek i wątroby. Jeżeli pacjent przyjął zbyt dużą dawkę produktu leczniczego, powinien zostać natychmiast zabrany do ośrodka zdrowia nawet, jeżeli nie pojawiły się żadne ciężkie objawy. Mimo że objawy przedawkowania mogą stanowić zagrożenie dla życia, często nie pojawiają się natychmiast po przyjęciu nadmiernej dawki, ale dopiero po 3 dniach. Śmierć może nastąpić w wyniku martwicy wątroby. Może pojawić się ostra niewydolność nerek. Przedawkowanie paracetamolu ocenia się w 4 fazach, począwszy od momentu przyjęcia nadmiernej dawki. FAZA I (12-24 h): nudności, wymioty, obfite pocenie i jadłowstręt. FAZA II (24-48 h): poprawa kliniczna; zaczyna wzrastać aktywność AspAT, AlAT, bilirubiny i protrombiny. FAZA III (72-96 h): największa hepatotoksyczność; wartości AspAT mogą sięgnąć poziomu 20 000. FAZA IV (7-8 dni): powrót do zdrowia. Może wystąpić hepatotoksyczność. Minimalna dawka toksyczna to 6 g u dorosłych i powyżej 100 mg/kg mc. u dzieci. Dawki większe niż 20-25 g są potencjalnie śmiertelne. Objawy hepatotoksyczności obejmują: nudności, wymioty, jadłowstręt, złe samopoczucie, obfite pocenie, ból brzucha i biegunkę. Hepatotoksyczność nie jest obserwowana przed upływem 48-72 h od przyjęcia produktu leczniczego. Jeżeli przyjęta dawka jest większa niż 150 mg/kg mc. lub nie jest możliwe dokładne ustalenie przyjętej dawki, próbka osocza powinna zostać pobrana po 4 h od przyjęcia produktu leczniczego. Jeżeli wystąpi hepatotoksyczność, powinny zostać przeprowadzone badania czynności wątroby, które należy powtarzać co 24 h. Niewydolność wątroby może prowadzić do encefalopatii, śpiączki i śmierci. Wykazano związek pomiędzy stężeniem paracetamolu w osoczu większym niż 300 µg/ml, obserwowanym 4 h od przyjęcia produktu leczniczego, a uszkodzeniami wątroby u 90% pacjentów. Proces ten zachodzi już w przypadku stężenia paracetamolu w osoczu większego niż 120 µg/ml po 4 h od przyjęcia lub większego niż 30 µg/ml po 12 h od przyjęcia. Długotrwałe przyjmowanie dawek produktu leczniczego większych niż 4 g/dobę może prowadzić do przejściowej hepatotoksyczności. Może dojść do martwicy kanalików nerkowych i uszkodzenia mięśnia sercowego. Leczenie: aspiracja oraz płukanie żołądka powinny być wykonane we wszystkich przypadkach, najlepiej w ciągu 4 h od przyjęcia nadmiernej dawki produktu leczniczego. Istnieje specyficzne antidotum stosowane przy zatruciu paracetamolem: N-acetylocysteina. Zalecana dawka wynosi 300 mg/kg mc. N-acetylocysteiny (co odpowiada 1,5 ml/kg mc. 20% roztw. wodnego; pH: 6,5), podawana dożylnie przez 20 h i 15 minut, w następujący sposób. Dorośli. Dawka nasycająca: 150 mg/kg mc. (co odpowiada 0,75 ml/kg mc. 20% roztw. wodnego N-acetylocysteiny; pH: 6,5) podawane poprzez powolną inf. dożylną lub rozcieńczone w 200 ml 5% dekstrozy przez 15 minut. Leczenie podtrzymujące: poczatkowo należy podać 50 mg/kg mc. (co odpowiada 25 ml/kg 20% roztw. wodnego N-acetylocysteiny; pH: 6,5) w 500 ml 5% dekstrozy poprzez powolną inf. dożylną przez 4 h. Następnie, należy podać 100 mg/kg mc. (co odpowiada 0,50 ml/kg mc. 20% roztw. wodnego N-acetylocysteiny; pH: 6,5) w 1000 ml 5% dekstrozy poprzez powolną inf. dożylną przez 16 h. Dzieci. Ilość 5% roztw. dekstrozy do inf. powinna być dostosowana do wieku i mc. dziecka, w celu uniknięcia zatorów naczyniowych w płucach. Odtrutka jest najbardziej skuteczna jeżeli zostanie podana w ciągu po 8 h i jest nieskuteczna 15 h po zatruciu. Podawanie 20% wodnego roztw. N-acetylocysteiny może zostać przerwane w momencie, gdy badanie krwi wykaże stężenie paracetamolu poniżej 200 µg/ml. Działania niepożądane IV N-acetylocysteiny: bardzo rzadko obserwowano wysypkę skórną i anafilaksję w ciągu 15 minut do 1 h od rozpoczęcia inf. Przy podaniu doustnym, odtrutka (N-acetylocysteina) powinna zostać podana w ciągu 10 h od przedawkowania. Zalecana dawka odtrutki dla dorosłych wynosi: dawka pojedyncza wynosząca 140 mg/kg mc; 17 dawek po 70 mg/kg mc., co 4 h. Ze względu na nieprzyjemny zapach oraz drażniące i wywołujące stan zapalny właściwości, przed podaniem, każda dawka powinna zostać rozcienczona do stężenia 5% w napoju typu cola, soku pomarańczowym, soku winogronowym lub wodzie. Jeżeli w ciągu 1 h od podania pojawią się wymioty, należy powtórzyć dawkę. Jeżeli jest to konieczne, odtrutka (rozpuszczona w wodzie) może zostać podana przez sondę dwunastniczną.

Pedicetamol - zamienniki

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Zioła, które warto podać przeziębionemu dziecku
Sezonowe infekcje to jeden z najpowszechniejszych problemów zdrowotnych maluchów, z jakim muszą borykać się ich rodzice. Leczenie przeziębienia skupia się głównie na podawaniu leków objawowych i wspieraniu naturalnej odporności organizmu. Jednym ze sprawdzonych rozwiązań terapeutycznych jest podawanie dziecku w trakcie infekcji preparatów ziołowych. 
Tran a olej z wątroby rekina — który preparat wybrać!
Na rynku aptecznym dostępnych jest wiele produktów. W okresie zimowym szczególne zainteresowanie wzbudzają preparaty na odporność. Wśród nich wyróżniamy produkty z olejem z wątroby dorsza lub sardeli, tzw. tran, a także preparaty z olejem z wątroby rekina. Na pierwszy rzut oka oba preparaty wydają się podobne i oba kojarzą się z podnoszeniem odporności. Jednak to tylko pozory, gdyż oba oleje zawierają zupełnie inne składniki.
Bamlanivimab — czy ten lek zakończy pandemię koronawirusa?
Covid-19 pojawił się pod koniec 2019 roku i do tej pory sieje spustoszenie. Chociaż u wielu pacjentów przebieg tej choroby jest łagodny lub wręcz bezobjawowy, u grona osób koronawirus wywołuje naprawdę ciężkie symptomy. Niezbędny jest skuteczny lek, który pomoże zahamować jego dalsze rozprzestrzenianie i mutowanie. Do tej pory specjaliści podejmowali się próby leczenia SARS-CoV-2 różnymi dostępnymi metodami, jednak żadna z nich nie była odpowiednio skuteczna. Bamlanivimab to najnowsze odkrycie naukowców. Czy to przeciwciało monoklonalne pozwoli zakończyć trwającą epidemię?
Epidiolex — jedyny lek zawierający CBD
25 czerwca 2018 roku FDA (ang. Food & Drug Administration) dopuściło do obrotu lek zawierający CBD (Epidiolex) w postaci roztworu doustnego w dawce 100 mg kannabidiolu na 1 ml roztworu. Rok później Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi Europejskiej Agencji Leków (ang. Comittee for Medicinal Products for Human Use, CHMP) również zatwierdziła lek do stosowania na terenie Unii Europejskiej.
Rany w cukrzycy - łatwiej zapobiegać niż leczyć
Rany w cukrzycy są złożonym problemem, ponieważ leczenie jest długotrwałe i często kończy się interwencją chirurgiczną. Ponieważ najczęściej osoby starsze są schorowane i niedowidzące (stąd szczególnie narażone na zranienie), dlatego najskuteczniejsza jest prewencja, czyli zapobieganie skaleczeniom i urazom. Leczenie ran w cukrzycy przedłużają wysoki poziom cukru we krwi i powikłania choroby. Natomiast zaniedbanie skaleczenia kończy się powstaniem rozległej rany i rozwojem stopy cukrzycowej. Skorzystaj z instrukcji jak chronić się i postępować ze skaleczeniem. Skompletuj z nami podręczną apteczkę.
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x