fbpx

Navirel

Navirel - ulotka informacyjna dla pacjenta

W monoterapii u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi (w IV stopniu zaawansowania), u których chemioterapia obejmująca antybiotyk antracyklinowy i taksan zakończyła się niepowodzeniem lub nie jest właściwa. Niedrobnokomórkowy rak płuca (w III lub IV stopniu zaawansowania).

1 ml zawiera 10 mg winorelbiny.

Dawkowanie. Winorelbina jest zwykle podawana w dawce 25-30 mg/m2 powierzchni ciała raz w tygodniu. Jeśli winorelbina jest stosowana w skojarzeniu z innymi cytostatykami, dokładną jej dawkę określa stosowany protokół leczenia. Winorelbinę można podawać w powolnym wstrzyknięciu (trwającym 6-10 minut) po rozcieńczeniu w 20-50 ml roztworu chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) przeznaczonego do wstrzykiwań lub roztworu glukozy o stężeniu 5% (w/v) przeznaczonego do wstrzykiwań albo w krótkiej infuzji (trwającej 20-30 minut) po rozcieńczeniu w 125 ml roztworu chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) przeznaczonego do wstrzykiwań lub roztworu glukozy o stężeniu 5% (w/v) przeznaczonego do wstrzykiwań. Zawsze po zakończeniu podawania winorelbiny należy podać co najmniej 250 ml roztworu chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) w infuzji w celu przepłukania żyły. Maksymalna tolerowana dawka przypadająca na jedno podanie: 35,4 mg/m2 pc. Maksymalna dawka całkowita przypadająca na jedno podanie: 60 mg. Modyfikacje dawkowania. Winorelbina jest metabolizowana i eliminowana głównie w wątrobie – tylko 18,5% podanej dawki wydalane jest z moczem. Brak jest jakichkolwiek badań prospektywnych oceniających związek pomiędzy zmienionym metabolizmem substancji czynnej a jej działaniem farmakodynamicznym, na podstawie których można by sformułować wytyczne dotyczące zmniejszania dawkowania winorelbiny u pacjentów z upośledzoną czynnością wątroby lub nerek. Upośledzenie czynności wątroby. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności wątroby farmakokinetyka winorelbiny nie ulega zmianie. Mimo to u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby zaleca się zastosowanie środka ostrożności w postaci zmniejszenia dawki do 20 mg/m2 pc. i uważnego monitorowania parametrów hematologicznych. Upośledzenie czynności nerek. Zważywszy na nikłą rolę drogi nerkowej w eliminacji winorelbiny nie ma żadnych argumentów farmakokinetycznych, które by przemawiały za zmniejszaniem dawki winorelbiny u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek. Osoby w podeszłym wieku. W trakcie stosowania winorelbiny w praktyce klinicznej nie stwierdzono żadnych istotnych różnic wśród pacjentów z podeszłym wieku, jeżeli chodzi o odsetek odpowiedzi, choć nie można wykluczyć większej wrażliwości u części tych pacjentów. Wiek nie ma wpływu na farmakokinetykę winorelbiny. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego u dzieci, w związku z czym nie zaleca się jego stosowania w tej populacji pacjentów.

Winorelbina to przeciwnowotworowa substancja czynna należąca do grupy alkaloidów barwinka, różniąca się jednak od pozostałych alkaloidów należących do tej grupy zmodyfikowaną strukturalnie częścią katarantynową. Na poziomie molekularnym winorelbina wpływa na równowagę dynamiczną tubuliny w układzie mikrotubularnym w komórce.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub inne alkaloidy barwinka lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Liczba neutrofili poniżej 1500/mm3 lub obecność bądź niedawne przebycie (w ciągu ostatnich 2 tyg.) ciężkiego zakażenia. Liczba płytek krwi poniżej 100 000/mm3. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, niezwiązane z procesem nowotworowym. W skojarzeniu ze szczepionką przeciwko żółtej gorączce. Ciąża. Laktacja.

Interakcje wspólne dla wszystkich cytostatyków. Ze względu na zwiększone ryzyko zakrzepicy u pacjentów z nowotworami złośliwymi często stosuje się u nich leki przeciwzakrzepowe. U pacjentów otrzymujących leki przeciwzakrzepowe należy zwiększyć częstotliwość oznaczania INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego) ze względu na dużą zmienność międzyosobniczą krzepliwości krwi w przebiegu chorób oraz możliwość wystąpienia interakcji między doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi a cytostatykami. Jednoczesne stosowanie niezalecane. Omawianego produktu leczniczego generalnie nie zaleca się stosować w skojarzeniu ze szczepionkami żywymi atenuowanymi ze względu na ryzyko uogólnionej i mogącej zakończyć się zgonem choroby poszczepiennej. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów, u których z powodu choroby podstawowej stwierdza się obniżoną odporność. Należy stosować szczepionki inaktywowane, jeśli takowe istnieją (choroba Heinego-Medina). Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane. Jeżeli chodzi o szczepionkę przeciwko żółtej gorączce, to jej łączne stosowanie z omawianym produktem leczniczym jest przeciwwskazane. Fenytoina – ze względu na ryzyko zaostrzenia drgawek wynikających z obniżonego jej wchłaniania z przewodu pokarmowego przez omawiany cytostatyczny produkt leczniczy bądź ze względu na ryzyko nasilenia działań toksycznych lub utraty skuteczności omawianego cytostatycznego produktu leczniczego wskutek wzmożonego przez fenytoinę metabolizmu wątrobowego. Jednoczesne stosowanie do rozważenia. Cyklosporyna, takrolimus – należy wziąć pod uwagę ryzyko wywołania nadmiernej immunosupresji mogącej doprowadzić do odczynu limfoproliferacyjnego. Interakcje swoiste dla alkaloidów barwinka Jednoczesne stosowanie niezalecane. Alkaloidów barwinka nie należy stosować w skojarzeniu z itrakonazolem ze względu na ryzyko nasilenia neurotoksyczności wskutek spowolnienia ich metabolizmu wątrobowego przez itrakonazol. Jednoczesne stosowanie do rozważenia. Jednoczesne stosowanie alkaloidów barwinka i mitomycyny C zwiększa ryzyko wystąpienia skurczu oskrzeli i duszności. W rzadkich przypadkach, szczególnie w skojarzeniu z mitomycyną, opisywano śródmiąższowe zapalenie płuc. Winorelbina jest substratem glikoproteiny P, w związku z czym jednoczesne stosowanie winorelbiny z inhibitorami (np. werapamilem, cyklosporyną, chinidyną) lub induktorami tego białka transportowego może wpływać na jej stężenie. Interakcje swoiste dla winorelbiny. Skojarzone stosowanie winorelbiny z innymi produktami leczniczymi mogącymi oddziaływać toksycznie na szpik kostny obarczone jest dużym ryzykiem nasilenia działań niepożądanych związanych z mielosupresją. Ponieważ zasadniczą rolę w metabolizmie winorelbiny odgrywa izoenzym CYP3A4, skojarzone jej stosowanie z silnymi inhibitorami tego izoenzymu (np. itrakonazolem, ketokonazolem, klarytromycyną, erytromycyną i rytonawirem) może prowadzić do zwiększenia jej stężenia we krwi, a skojarzone jej stosowanie z silnymi induktorami tego enzymu (np. ryfampicyną, fenytoiną, fenobarbitalem, karbamazepiną i preparatami ziela dziurawca) – do zmniejszenia jej stężenia we krwi. W przypadku skojarzonego stosowania winorelbiny i cisplatyny (bardzo często stosowane połączenie) nie stwierdza się wpływu na parametry farmakokinetyczne. W przypadku skojarzonego stosowania winorelbiny i cisplatyny częstość występowania granulocytopenii jest natomiast większa niż w przypadku stosowania winorelbiny w monoterapii. W jednym z przeprowadzonych badań klinicznych I fazy stwierdzono zwiększoną częstość występowania neutropenii III/IV stopnia, kiedy z winorelbiną podawaną doż. stosowano lapatynib. W badaniu tym zalecana dawka winorelbiny podawanej dożylnie w 1. i 8. dniu 3-tygodniowego cyklu leczenia wyniosła 22,5 mg/m2 pc., kiedy stosowana była w skojarzeniu z lapatynibem w dawce 1000 mg raz/dobę. Tego rodzaju połączenie należy stosować z zachowaniem ostrożności.

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania winorelbiny u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały działanie embriotoksyczne i teratogenne. W oparciu o wyniki badań na zwierzętach oraz działanie farmakologiczne winorelbiny istnieje podejrzenie, że podawanie tego produktu leczniczego w okresie ciąży wywołuje wady wrodzone. Produkt jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży. Kobiety nie powinny zachodzić w ciążę w czasie leczenia winorelbiną. W przypadku ważnego dla życia wskazania należy przeprowadzić konsultacje medyczne odnośnie ryzyka szkodliwego działania dla dziecka i leczenia pacjentki w ciąży. W przypadku zajścia w ciążę w czasie leczenia należy rozważyć skierowanie pacjentki do poradni genetycznej. Kobiety w wieku rozrodczym muszą zostać poinformowane o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji w okresie leczenia oraz przez 3 m-ce po jego zakończeniu, a także o konieczności powiadomienia swojego lekarza, jeśli zajdą w ciążę. Nie wiadomo, czy winorelbina przenika do mleka ludzkiego. W badaniach na zwierzętach nie badano wydzielania winorelbiny do mleka. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia winorelbiną karmienie piersią należy przerwać. Mężczyznom leczonym winorelbiną zaleca się niepłodzenie potomstwa w okresie leczenia oraz w okresie 6 m-cy po jego zakończeniu. Ze względu na ryzyko spowodowania przez winorelbinę nieodwracalnej niepłodności zaleca się przed rozpoczęciem jej przyjmowania zasięgnięcie porady dotyczącej oddania nasienia do banku nasienia.

U ludzi opisywano przypadki niezamierzonego ostrego przedawkowania: w takich przypadkach może dochodzić do hipoplazji szpiku kostnego i czasem towarzyszą im zakażenia, gorączka i niedrożność porażenna jelit. Zwykle w takich przypadkach, zależnie od uznania lekarza, wdrażane jest leczenie wspomagające obejmujące przetoczenia krwi oraz podawanie czynników wzrostu lub antybiotyków o szerokim spektrum działania. Nie jest znana swoista odtrutka. Ponieważ nie jest znana swoista odtrutka dla winorelbiny podawanej dożylnie, w przypadku jej przedawkowania konieczne jest wdrożenie postępowania objawowego obejmującego m.in.: ciągłe monitorowanie parametrów życiowych i stanu ogólnego pacjenta. Codzienne oznaczanie morfologii krwi obwodowej w celu ustalenia, czy konieczne jest przetoczenie krwi, podanie czynników wzrostu, przeniesienie pacjenta do oddziału intensywnej opieki medycznej oraz w celu minimalizowania ryzyka zakażeń. Profilaktykę lub leczenie niedrożności porażennej jelit. Monitorowanie wydolności krążeniowej i czynności wątroby. W przypadku powikłań zakaźnych może być konieczne podawanie antybiotyków o szerokim spektrum działania. W przypadku niedrożności porażennej jelit konieczne może być odbarczenie za pomocą zgłębnika.

Navirel - zamienniki

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Co stosować na zawroty głowy?
Zawroty głowy dotykają osób w różnym wieku. Są objawem niepokojącym, który może mieć podłoże w wielu schorzeniach. Po ustaleniu przyczyny ich występowania lekarz dobiera leki na receptę. W niektórych przypadkach można wspomagać terapię lekami dostępnymi bez recepty. Poniższy artykuł wskaże dobry lek na zawroty głowy oraz odpowie na pytanie skąd się one biorą?
Jak zrobić zastrzyk w brzuch z heparyną?
Heparyny drobnocząsteczkowe to powszechnie stosowane leki przeciwzakrzepowe. Najczęściej podawane są w iniekcjach podskórnych. Zakres wskazań do ich stosowania jest szeroki, używane są m.in. w leczeniu choroby zakrzepowo-zatorowej, a także w profilaktyce przeciwzakrzepowej np. po operacjach czy złamaniach. Jak prawidłowo wykonać zastrzyk w brzuch z heparyną? Na co zwrócić szczególną uwagę?
Leki złożone w terapii nadciśnienia tętniczego
Nadciśnienie tętnicze dotyka ponad 9 mln Polaków. To ogromna liczba, która z roku na rok wzrasta. Z danych zebranych przez Narodowy Fundusz Zdrowia wynika, że tylko w 2018 roku zrealizowano recepty na ok. 130 mln opakowań leków o działaniu hipotensyjnym [1]. W Polsce dostępne są obecnie preparaty jednoskładnikowe (proste) lub kilkuskładnikowe (złożone). W poniższym artykule skupię się na tych ostatnich.
Lawaseptyki — środki pierwszego użycia w postępowaniu z raną
Lawaseptyki służą to środki do przemywania skaleczeń i większych ran. Niewielkie skaleczenia i rany przemywa się wodą utlenioną. Na salach operacyjnych używa się do tego soli fizjologicznej. Niestety tradycyjne substancje mają wiele wad. Dlatego warto sięgać po nowe lawaseptyki. Są bezpieczne dla tkanek i przede wszystkim skuteczne. Lawaseptyki najlepiej się sprawdzają w połączeniu z antyseptykami. Na rynku jest kilka preparatów, które warto mieć w podręcznej apteczce. Przewlekłe rany, odleżyny i oparzenia obowiązkowo przemywa się lawaseptykami.
Bamlanivimab — czy ten lek zakończy pandemię koronawirusa?
Covid-19 pojawił się pod koniec 2019 roku i do tej pory sieje spustoszenie. Chociaż u wielu pacjentów przebieg tej choroby jest łagodny lub wręcz bezobjawowy, u grona osób koronawirus wywołuje naprawdę ciężkie symptomy. Niezbędny jest skuteczny lek, który pomoże zahamować jego dalsze rozprzestrzenianie i mutowanie. Do tej pory specjaliści podejmowali się próby leczenia SARS-CoV-2 różnymi dostępnymi metodami, jednak żadna z nich nie była odpowiednio skuteczna. Bamlanivimab to najnowsze odkrycie naukowców. Czy to przeciwciało monoklonalne pozwoli zakończyć trwającą epidemię?
Naszą misją jest przedstawienie pacjentom oraz specjalistom ochrony zdrowia pełnej, rzetelnej wiedzy o lekach i ich zastosowaniu. Wierzymy, że przyczynimy się tym do zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.

Serwis leki.pl jest prowadzony przez Fundację Healthcare Professionals.
Fundacja NIE jest powiązana z żadnym producentem czy dystrybutorem leków. Ewentualne finansowanie, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych związane jest z prowadzoną w ich imieniu reklamą, która jako taka jest jednoznacznie oznaczona.

Serwis leki.pl NIE jest apteką (w tym internetową) i nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży leków, suplementów diety i wyrobów medycznych. Jeśli chcesz kupić leki on-line zapoznaj się z naszym artykułem nt. Jak bezpiecznie kupować leki w internecie?
1
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x