fbpx

Mozarin

Mozarin - ulotka informacyjna dla pacjenta

Leczenie dużych epizodów depresji. Leczenie zaburzeń lęku napadowego (lęku panicznego) z agorafobią lub bez agorafobii. Leczenie zespołu lęku społecznego (fobii społecznej). Leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

1 tabl. zawiera 10 mg, 15 mg lub 20 mg escytalopramu.

Nie wykazano bezpieczeństwa stosowania dawki dobowej większej niż 20 mg. Duże epizody depresji: zwykle stosuje się dawkę 10 mg raz/dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można zwiększyć do dawki maks. 20 mg/dobę. Zwykle działanie przeciwdepresyjne pojawia się po 2-4 tyg. Po ustąpieniu objawów, leczenie należy kontynuować przynajmniej przez 6 m-cy, aby uzyskać utrwalenie odpowiedzi na leczenie. Zaburzenia lęku napadowego (lęku panicznego) z agorafobią lub bez agorafobii: w 1-szym tyg. zaleca się początkową dawkę 5 mg, a następnie zwiększenie dawki do 10 mg/dobę. Dawkę można następnie zwiększyć do dawki maks. 20 mg/dobę, zależnie od indywidualnej odpowiedzi pacjenta. Maks. skuteczność osiąga się po około 3 m-cach. Leczenie trwa kilka m-cy. Fobia społeczna: zwykle stosuje się dawkę 10 mg raz/dobę. Zwykle złagodzenie objawów uzyskuje się po 2-4 tyg. leczenia. Następnie, w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg/dobę lub zwiększyć do 20 mg/dobę. Fobia społeczna jest chorobą o przewlekłym przebiegu, a leczenie przez 12 tyg. zaleca się w celu utrwalenia odpowiedzi na leczenie. Długoterminowe leczenie osób odpowiadających na leczenie badane było przez 6 m-cy i można je rozważyć indywidualnie, w celu zapobiegania nawrotom choroby. Korzyści z prowadzonego leczenia powinny być oceniane w regularnych odstępach czasu. Fobia społeczna stanowi dobrze zdefiniowaną jednostkę chorobową i nie należy jej mylić z nadmierną nieśmiałością. Leczenie farmakologiczne jest wskazane wyłącznie wtedy, gdy choroba znacząco zaburza aktywność zawodową i społeczną. Nie przeprowadzono oceny pozycji leczenia farmakologicznego w odniesieniu do terapii poznawczo-behawioralnej. Farmakoterapia jest częścią ogólnej strategii terapeutycznej. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne: początkowa dawka wynosi 10 mg raz/dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do dawki maks. 20 mg/dobę. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne to choroba przewlekła, pacjenci powinni być leczeni przez okres wystarczająco długi, aby przekonać się, że objawy ich choroby ustąpiły. Korzyści terapeutyczne i dawkę należy oceniać w regularnych odstępach czasu. Pacjenci w podeszłym wieku (>65 rż.): początkowa dawka wynosi 5 mg raz/dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do dawki maks. 10 mg/dobę. Nie badano skuteczności produktu leczniczego w fobii społecznej u osób w podeszłym wieku. Dzieci i młodzież (<18 lat): produktu nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Zaburzenia czynności nerek: u pacjentów z niewielkim lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Należy zachować ostrożność u osób z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (CLCR poniżej 30 ml/min.). Zaburzenia czynności wątroby. U pacjentów z niewielkim lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby zaleca się stosowanie początkowej dawki 5 mg/dobę przez pierwsze 2 tyg. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg/dobę. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby zaleca się ostrożność i wyjątkową staranność podczas dostosowywania dawkowania. Osoby wolno metabolizujące leki z udziałem izoenzymu CYP2C19: pacjentom, o których wiadomo, że wolno metabolizują leki z udziałem izoenzymu CYP2C19, zaleca się początkową dawkę 5 mg/dobę, przez pierwsze 2 tyg. leczenia. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg/dobę. Objawy z odstawienia obserwowane po zakończeniu leczenia: należy unikać nagłego zakończenia terapii. Kończąc leczenie należy stopniowo zmniejszać dawkę produktu przez okres przynajmniej 1-2 tyg., aby ograniczyć ryzyko objawów z odstawienia. Jeśli zmniejszenie dawki lub odstawienie leku powoduje wystąpienie nietolerowanych przez pacjenta objawów, należy rozważyć wznowienie stosowania poprzednio przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować wolniejsze zmniejszanie dawki leku.

Escytalopram jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (5-HT) charakteryzującym się dużym powinowactwem do pierwotnego miejsca wiązania. Wiąże się także z allosterycznym miejscem na transporterze serotoniny z 1000 razy mniejszym powinowactwem. Escytalopram nie ma lub ma bardzo małe powinowactwo do wielu receptorów, w tym 5-HT1A, 5-HT2, DA D1 i D2, receptorów α1-, α2-, β-adrenergicznych, histaminowych H1, muskarynowych receptorów cholinergicznych, benzodiazepinowych i opioidowych. Hamowanie wychwytu zwrotnego 5-HT jest jedynym prawdopodobnym mechanizmem działania wyjaśniającym właściwości farmakologiczne i kliniczne działanie escytalopramu.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą produktu. Przeciwwskazane jest jednoczesne leczenie nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO z uwagi na ryzyko zespołu serotoninowego przebiegającego z pobudzeniem, drżeniami, hipertermią itd. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie escytalopramu z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemidem) lub odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO – linezolidem z uwagi na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego. Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym wydłużeniem odstępu QT lub z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT. Przeciwwskazane jest leczenie skojarzone escytalopramem z innymi lekami powodującymi wydłużenie odstępu QT.

Wpływ innych produktów leczniczych na farmakokinetykę escytalopramu: metabolizm escytalopramu zachodzi głównie z udziałem izoenzymu CYP2C19. CYP3A4 i CYP2D6, mogą także, chociaż w mniejszym stopniu, brać udział w metabolizowaniu escytalopramu. Wydaje się, że metabolizm głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego escytalopramu) jest częściowo katalizowany przez CYP2D6. Jednoczesne stosowanie escytalopramu i omeprazolu w dawce 30 mg raz/dobę (inhibitor CYP2C19) wywołuje umiarkowane (około 50%) zwiększenie stężenia escytalopramu w osoczu. Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cymetydyny w dawce 400 mg 2x/dobę (umiarkowanie silny inhibitor enzymów) spowodowało umiarkowane (około 70%) zwiększenie stężenia escytalopramu w surowicy. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania escytalopramu w skojarzeniu z cymetydyną. Może być konieczne dostosowanie dawkowania. Z tego względu należy zachować ostrożność stosując escytalopram jednocześnie z inhibitorami CYP2C19, np. omeprazolem, ezomeprazolem, fluwoksaminą, lanzoprazolem, tyklopidyną lub cymetydyną. Konieczne może być zmniejszenie dawki escytalopramu na podstawie obserwacji działań niepożądanych podczas leczenia skojarzonego. Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych produktów leczniczych: escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania produktów leczniczych metabolizowanych głównie przez ten enzym i charakteryzujących się małym wskaźnikiem terapeutycznym np. flekainid, propafenon i metoprolol (stosowane w niewydolności serca) a także niektórych leków działających na OUN (np. leki przeciwdepresyjne, takie jak: dezypramina, klomipramina i nortryptylina) oraz leków przeciwpsychotycznych (takich jak: rysperydon, tiorydazyna i haloperydol). Może być konieczne dostosowanie dawkowania. Jednoczesne stosowanie escytalopramu z dezypraminą lub metoprololem powoduje w obydwu przypadkach 2-krotne zwiększenie w surowicy stężenia tych 2 substratów CYP2D6. Badania in vitro wykazały, że escytalopram może wykazywać słabe działanie hamujące aktywność CYP2C19. Zaleca się zachowanie ostrożności stosując escytalopram jednocześnie z produktami metabolizowanymi przez CYP2C19.

Istnieją tylko ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję u szczurów. Produktu leczniczego nie należy stosować w okresie ciąży, chyba, że jest to bezwzględnie konieczne oraz jedynie po dokładnym rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści. Noworodka należy obserwować, jeśli kobieta kontynuowała stosowanie w późniejszym okresie ciąży, zwłaszcza w III trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w okresie ciąży. Stosowanie przez matkę leku z grupy SSRI/SNRI w późniejszym okresie ciąży może wywołać następujące objawy u noworodka: zaburzenia oddechowe, sinica, bezdech, drgawki, wahania ciepłoty ciała, trudności w karmieniu, wymioty, hipoglikemia, wzmożone lub zmniejszone napięcie mięśniowe, hiperrefleksja, drżenie, drżączka, drażliwość, letarg, ciągły płacz, senność i trudności w zasypianiu. Objawy te mogą wynikać zarówno z działania serotoninergicznego jak i z odstawienia. W większości przypadków występują bezpośrednio lub wkrótce (<24 h) po urodzeniu. Dane epidemiologiczne sugerują, że stosowanie leków z grupy SSRI w ciąży, w szczególności w zaawansowanej ciąży, może zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN). Obserwowane ryzyko wynosiło w przybliżeniu 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej zaobserwowano 1-2 przypadków PPHN na 1000 ciąż. Przypuszcza się, że escytalopram jest wydzielany do mleka kobiet karmiących piersią. Z tego powodu w czasie leczenia nie zaleca się karmienia piersią. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że cytalopram może wpływać na jakość nasienia. Z opisów przypadków stosowania u ludzi niektórych leków z grupy SSRI wynika, że wpływ na jakość nasienia jest przemijający. Dotychczas nie zaobserwowano wpływu na płodność u ludzi.

Toksyczność: dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone i w wielu przypadkach dotyczą jednoczesnego przedawkowania innych leków. U większości pacjentów nie obserwowano żadnych objawów lub były one łagodne. Rzadko opisywano zgony związane z przedawkowaniem samego escytalopramu. W większości przypadków dochodziło do przedawkowania przyjętych jednocześnie leków. Przyjęte dawki 400-800 mg samego escytalopramu nie powodowały żadnych ciężkich objawów. Objawy opisywane w związku z przedawkowaniem escytalopramu dotyczą głównie OUN (od zawrotów głowy, drżenia, pobudzenia poprzez rzadkie przypadki zespołu serotoninowego, drgawki do śpiączki), układu pokarmowego (nudności i/lub wymioty) i układu sercowo-naczyniowego (obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia, wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu) oraz zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia). Leczenie: nie ma swoistej odtrutki. Konieczne jest udrożnienie dróg oddechowych i utrzymanie ich drożności, zapewnienie dostatecznej podaży tlenu i prawidłowej czynności układu oddechowego. Należy rozważyć zastosowanie płukania żołądka i podanie węgla aktywnego. Płukanie żołądka należy wykonać możliwie jak najszybciej po przyjęciu doustnym. Zaleca się monitorowanie akcji serca i objawów czynności życiowych oraz stosowanie ogólnego leczenia objawowego podtrzymującego czynności organizmu. Po przedawkowaniu zaleca się wykonanie badania EKG u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca/bradyarytmiami, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki powodujące wydłużenie odstępu QT lub u pacjentów z zaburzonym metabolizmem, np. z niewydolnością wątroby.

Mozarin - wskazania i zastosowanie

Mozarin - zamienniki

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Łożysko przodujące — czy stanowi zagrożenie dla ciąży?
Według WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) krwawienie w ciąży pojawia się nawet u 10% pacjentek. W I trymestrze są one najczęściej wynikiem niekompletnego poronienia lub urazu. W II połowie ciąży najczęstszą przyczyną krwotoków są: rozejście się blizny po wcześniejszych zabiegach operacyjnych mających miejsce w obrębie macicy, przedwczesne oddzielenie łożyska, a także występowanie łożyska przodującego. Wszelkie powyższe komplikacje mogą wpłynąć negatywnie na stan zdrowia matki oraz dziecka [1,2].
Rany w cukrzycy — łatwiej zapobiegać niż leczyć
Rany w cukrzycy są złożonym problemem, ponieważ leczenie jest długotrwałe i często kończy się interwencją chirurgiczną. Ponieważ najczęściej osoby starsze są schorowane i niedowidzące (stąd szczególnie narażone na zranienie), dlatego najskuteczniejsza jest prewencja, czyli zapobieganie skaleczeniom i urazom. Leczenie ran w cukrzycy przedłużają wysoki poziom cukru we krwi i powikłania choroby. Natomiast zaniedbanie skaleczenia kończy się powstaniem rozległej rany i rozwojem stopy cukrzycowej. Skorzystaj z instrukcji jak chronić się i postępować ze skaleczeniem. Skompletuj z nami podręczną apteczkę.
Naszą misją jest przedstawienie pacjentom oraz specjalistom ochrony zdrowia pełnej, rzetelnej wiedzy o lekach i ich zastosowaniu. Wierzymy, że przyczynimy się tym do zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.

Serwis leki.pl jest prowadzony przez Fundację Healthcare Professionals.
Fundacja NIE jest powiązana z żadnym producentem czy dystrybutorem leków. Ewentualne finansowanie, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych związane jest z prowadzoną w ich imieniu reklamą, która jako taka jest jednoznacznie oznaczona.

Serwis leki.pl NIE jest apteką (w tym internetową) i nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży leków, suplementów diety i wyrobów medycznych. Jeśli chcesz kupić leki on-line zapoznaj się z naszym artykułem nt. Jak bezpiecznie kupować leki w internecie?
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x