fbpx

Ketipinor

Ketipinor - ulotka informacyjna dla pacjenta

Produkt leczniczy jest wskazany do stosowania: w leczeniu schizofrenii, w leczeniu choroby dwubiegunowej, w tym: epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej, epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych lub epizodów depresji u pacjentów z chorobą dwubiegunową, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną.

1 tabl. powl. zawiera 25 mg, 100 mg lub 200 mg fumaranu kwetiapiny.

Dla każdego ze wskazań schemat dawkowania leku jest inny. Należy dopilnować, aby pacjent otrzymał dokładne inf. dotyczące dawkowania odpowiedniego dla jego choroby. Dorośli. Leczenie schizofrenii. W leczeniu schizofrenii produkt należy podawać 2x/dobę: całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Od 4. dnia dawka powinna wynosić 300-450 mg/dobę (dawka zwykle skuteczna). Dawka może być zmieniana w zakresie 150-750 mg/dobę, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta. Leczenie ciężkich epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej. W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu choroby dwubiegunowej lek należy podawać 2x/dobę: Całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.). Następnie dawka może być zwiększana maks. o 200 mg/dobę do dawki dobowej 800 mg w 6. dniu leczenia. Zależnie od reakcji pacjenta i tolerancji dawka dobowa w leczeniu podtrzymującym może wynosić 200-800 mg/dobę. Zwykle dawka skuteczna wynosi 400-800 mg/dobę. Leczenie ciężkich epizodów depresyjnych związanych z chorobą dwubiegunową. Lek powinien być stosowany raz/dziennie przed snem: przez pierwsze 4 dni leczenia całkowite dawki dobowe wynoszą odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie obserwowano dodatkowych korzyści ze stosowania produktu w dawce 600 mg, w porównaniu z dawką 300 mg. W pojedynczych przypadkach korzystne może być stosowanie dawki 600 mg. Dawki większe niż 300 mg powinny być wprowadzane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu choroby dwubiegunowej. U niektórych pacjentów, w przypadku problemów wynikających z gorszej tolerancji leczenia, w badaniach klinicznych wykazano, że można rozważyć zmniejszenie dawki do min. 200 mg. Zapobieganie nawrotom w chorobie dwubiegunowej. Pacjenci, u których wystąpiła odpowiedź na leczenie kwetiapiną w ostrym leczeniu choroby dwubiegunowej, powinni kontynuować przyjmowanie kwetiapiny w tej samej dawce, w celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych, maniakalno-depresyjnych lub depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej. Dawka może być dostosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta, w zakresie dawek 300-800 mg/dobę, podawane 2x/dobę. Ważne jest, aby w terapii podtrzymującej stosować najmniejsze skuteczne dawki leku. Osoby w podeszłym wieku. Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie terapii. Konieczne może być wolniejsze zwiększanie dawki kwetiapiny i stosowanie mniejszej dawki dobowej niż u młodszych pacjentów, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie. Średni klirens osoczowy kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku był zmniejszony o 30-50%, w porównaniu z wartościami występującymi u młodszych pacjentów. Nie badano skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z epizodami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej. Dzieci i młodzież. Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 rż., ze względu na brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Dane dostępne z kontrolowanych placebo badań klinicznych przedstawione są w ChPL. Zaburzenia czynności nerek. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zaburzenia czynności wątroby. Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w początkowym okresie stosowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpocząć od dawki dobowej wynoszącej 25 mg. Dawkę można zwiększać codziennie o 25-50 mg/dobę aż do dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie.

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym, który działa na wiele receptorów neuroprzekaźników. Wykazuje ona powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT2) i receptorów dopaminowych D1 i D2 w mózgu. Jest to połączenie antagonizmu receptorów z większą selektywnością w kierunku receptora 5HT2 w porównaniu do receptorów D2, co jest uznawane za przyczynę właściwości przeciwpsychotycznych i małej zdolności kwetiapiny do wywoływania niepożądanych objawów pozapiramidowych. Kwetiapina wykazuje także duże powinowactwo do receptorów histaminowych i α1-adrenergicznych, oraz mniejsze powinowactwo do receptorów α2-adrenergicznych. Powinowactwo do receptorów cholinergicznych muskarynowych lub benzodiazepinowych jest nieznaczne.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami cytochromu P450 3A4, takimi jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon.

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na OUN, należy zachować ostrożność podczas podawania leku jednocześnie z innymi lekami o działaniu ośrodkowym, jak również z alkoholem. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie jest również zalecane przyjmowanie kwetiapiny razem z sokiem grejpfrutowym. Jednoczesne stosowanie karbamazepiny znacznie zwiększa klirens kwetiapiny – w wyniku tej interakcji może występować zmniejszenie stężeń leku w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. Równoczesne podawanie kwetiapiny z fenytoiną powodowało znaczne zwiększanie klirensu kwetiapiny. Wprowadzenie leczenia preparatem u pacjentów otrzymujących lek indukujący enzymy wątrobowe należy brać pod uwagę jedynie wtedy, kiedy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania leku przeważają ryzyko odstawienia leku indukującego enzymy. Jest ważne, aby jakakolwiek zmiana leku indukującego enzymy była dokonana stopniowo i jeśli nastąpi taki wymóg, zastąpiono go lekiem nie indukującym enzymy wątrobowe (np. walproinianem sodu). Farmakokinetyka kwetiapiny nie uległa istotnym zmianom podczas jednoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych, takich jak imipramina lub fluoksetyna. Farmakokinetyka kwetiapiny nie uległa istotnym zmianom podczas jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych takich jak rysperydon lub haloperydol. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny powodowało zwiększenie klirensu kwetiapiny. Farmakokinetyka kwetiapiny nie uległa istotnym zmianom podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną, litem i walproinianem sodu. Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z lekami zazwyczaj stosowanymi w leczeniu chorób układu krążenia. Należy zachować ostrożność, przepisując kwetiapinę z lekami, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QTc.

Preparat należy podawać w ciąży jedynie wówczas, gdy związane z tym korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Jeśli w czasie ciąży była stosowana kwetiapina, u noworodków obserwowano objawy odstawienne. Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka matki – kobietom w okresie laktacji zaleca się unikanie karmienia piersią podczas stosowania leku.

Opisywane objawy przedmiotowe i podmiotowe zazwyczaj odpowiadały nasilonemu znanemu działaniu farmakologicznemu leku, były to: senność i uspokojenie, tachykardia i niedociśnienie tętnicze. Brak specyficznej odtrutki dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia, należy uwzględnić możliwość zażycia kilku leków. Pacjent powinien być leczony w oddziale intensywnej terapii. Należy zapewnić drożność dróg oddechowych, odpowiednie natlenowanie krwi i wentylację, jak również monitorowanie i leczenie zaburzeń czynności układu krążenia. Należy rozważyć płukanie żołądka (po intubacji, jeśli pacjent jest nieprzytomny) i podanie węgla aktywowanego jednocześnie ze środkiem przeczyszczającym, ponieważ zapobieganie wchłanianiu leku podczas przedawkowania nie było badane. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską aż do powrotu do zdrowia.

Ketipinor - wskazania i zastosowanie

Ketipinor - zamienniki

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Przeterminowane leki — przygotowanie i utylizacja
Niepokojące doniesienia ekologów wielu ludziom dają do myślenia. Coraz częściej jesteśmy świadomi zagrożeń płynących z nieodpowiedniego doboru opału grzewczego, czy nadmiaru plastiku, ale rzadko zastanawiamy się, co dzieje się z niewykorzystanymi lekami. O ile ich prawidłowa utylizacja nie niesie za sobą zazwyczaj negatywnych skutków, o tyle pochopne wyrzucanie ich do zwykłych śmietników może mieć dalekosiężne konsekwencje. Co więc można zrobić z przeterminowanymi lekami?
Wszawica — jak się przed nią ustrzec?
Wszawica to choroba pasożytnicza, stanowiąca problem zarówno zdrowotny, jak i społeczny. Często kojarzona jest — choć błędnie — z niedostatecznym poziomem higieny, przez co pacjenci często się jej wstydzą i nie podejmują właściwego leczenia. Aby zminimalizować ryzyko jej rozwoju, niezbędna jest odpowiednia edukacja. Jakie działania profilaktyczne pomogą nam ustrzec się przed wszawicą?
Błędne koło bezsenności — jak się nie dać?
Przez całe życie spędzamy ogromną ilość czasu, śpiąc. Mimo to rzadko zdajemy sobie sprawę, jak ważny dla naszego dobrego samopoczucia jest sen. Co więcej, czasem nawet uważamy 8 godzin snu za stratę czasu i próbujemy uszczknąć go trochę i przenieść na inne aktywności. Innym razem marzymy o porządnym wyspaniu się, ale wszystko dookoła zdaje się nam to uniemożliwiać.
Nebulizacja i 11 rzeczy, które musisz wiedzieć o nebulizatorach
Wraz ze spadkiem temperatury rośnie ilość przeziębień w społeczeństwie. Niekiedy przeziębienie przechodzi samo wraz z upływem czasu, jednak bywa i tak, że potrzeba jakiejś interwencji. Nie zawsze najlepszym rozwiązaniem w chorobach dróg oddechowych jest wytoczenie dział ciężkiego kalibru w postaci, np. antybiotykoterapii. Nebulizacja może skutecznie skrócić okres choroby i poprawić samopoczucie chorego. Poniżej poznasz podstawowe zasady nebulizacji.
Wchłanianie minerałów z pożywienia, a stosowanie leków
Znajomość potencjalnych interakcji leków z pożywieniem jest bardzo pomocna w prowadzeniu skutecznej terapii pacjenta. Farmaceuta stojący za pierwszym stołem, widząc listę leków przyjmowanych przez chorego, jest w stanie uzupełnić zalecenia lekarskie i wskazać jakie pokarmy pacjent powinien wprowadzić do swojej diety, bądź z jakich warto tymczasowo zrezygnować. Jak pokarm może wpływać na losy leku w organizmie? Czy takie wzajemne oddziaływania mogą spowodować negatywne skutki?
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x