fbpx

Gnak

Gnak - ulotka informacyjna dla pacjenta

Uzupełnienie wody, węglowodanów i elektrolitów u pacjentów, u których normalne przyjmowanie jest niewystarczające lub gdy występuje niedobór.

1000 ml roztw. do inf. zawiera: 50,00 g glukozy (jednowodnej), 1,00 g chlorku sodu, 3,13 g octanu sodu trójwodnego, 1,50 g chlorku potasu, 0,30 g chlorku magnezu sześciowodnego.

Dawkowanie, szybkość i czas podawania są ustalane indywidualnie i zależą od wskazań do stosowania, wieku, mc., stanu klinicznego oraz od równoczesnego leczenia, a także od klinicznej i laboratoryjnej odpowiedzi na leczenie. Bilans płynów, stężenie glukozy we krwi i stężenie elektrolitów w surowicy należy kontrolować przed podaniem oraz w trakcie podawania. Zalecana dawka dla dorosłych wynosi: 2-3 litrów płynu infuzyjnego/dobę. Produkt leczniczy, roztw. do inf.: 1000 ml podawane dożylnie w ciągu 4-12 h (dla pacjenta o mc. 70 kg). Szybkość inf.: 1,2-3,5 ml/kg mc./godz. Pojemność buforowa: w celu zwiększenia pH roztworu leku z 5 do 7 potrzeba około 7 mmol NaOH. W celu zmniejszenia pH roztworu produktu leczniczego z 5 do 4 potrzeba około 13 mmol HCl. Aby uniknąć hiperglikemii, szybkość inf. nie powinna przekraczać zdolności pacjenta do utleniania glukozy. Maks. zdolność do utleniania glukozy u dorosłych wynosi 5 mg/kg mc./min. Dzieci i młodzież: aktualnie brak zaleceń dotyczących dawkowania u dzieci.

Fizjologiczne zrównoważone roztwory podtrzymujące pokrywają podstawowe zapotrzebowanie na płyny i elektrolity przy dawce dobowej wynoszącej 2000-3000 ml. Zawartość glukozy wynoszącą 50 g/1000 ml wybrano w odniesieniu do ilości podawanej glukozy (w przybliżeniu 150 g/dobę), która jest potrzebna, aby zapobiec znacznej degradacji aminokwasów i wytwarzaniu ciał ketonowych.

Roztw. jest przeciwwskazany u pacjentów, u których występuje: hiperkaliemia, ciężka niewydolność nerek (ze skąpomoczem/bezmoczem), niewyrównana niewydolność serca lub oddechowa. Roztw. jest również przeciwwskazany w przypadku niewyrównanej cukrzycy, innych stwierdzonych nietolerancji glukozy, śpiączki hiperosmolarnej, hiperglikemii, hiperlaktatemii. Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Interakcje związane z zawartością sodu: kortykoidy/steroidy i karbenoksolon mogą powodować zatrzymanie w organizmie sodu i wody (z obrzękami i nadciśnieniem). Interakcje związane z zawartością potasu: leki moczopędne oszczędzające potas (amiloryd, kanreonian potasu, spironolakton, triamteren, osobno lub w mieszaninie); inhibitory ACE oraz leki blokujące receptor angiotensyny II; takrolimus i cyklosporyna – powodują wzrost stężenia potasu w osoczu, a łączne podawanie może prowadzić do potencjalnie śmiertelnej hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek prowadzącą do hiperkaliemii. Interakcje związane z zawartością octanu: zaleca się zachowanie ostrożności w trakcie podawania roztw. produktu leczniczego u pacjentów stosujących produkty lecznicze, których eliminacja przez nerki jest zależna od pH. W związku z działaniem alkalizującym (tworzenie wodorowęglanów) roztw. produkt leczniczy może wpływać na eliminację tych produktów leczniczych. Klirens nerkowy produktów leczniczych o charakterze kwasowym, takich jak salicylany i barbiturany oraz lit, może się zwiększyć wskutek alkalizacji moczu przez wodorowęglany pochodzące z metabolizmu octanów i glukonianów. Klirens nerkowy produktów leczniczych o charakterze zasadowym, takich jak sympatykomimetyki (np. efedryna, pseudoefedryna) oraz leki pobudzające (np. chinidyna, siarczan deksamfetaminy, chlorowodorek fenfluraminy), może ulec zmniejszeniu. Interakcje związane z zawartością magnezu: sole magnezu mogą nasilać działanie depolaryzujące leków blokujących złącze nerwowo-mięśniowe, takich jak suksametonium, wekuronium lub tubokuraryna. Dlatego nie zaleca się łączenia z tymi substancjami. Interakcje z lekami, które mogą zwiększać ryzyko hiponatremii: leki, które mogą obniżać stężenie sodu w surowicy, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia nabytej hiponatremii w wyniku leczenia z zastosowaniem płynów dożylnych nieodpowiednio zbilansowanych do potrzeb pacjenta pod względem objętości płynu i zawartości sodu. Należą do nich na przykład leki moczopędne, NLPZ, leki przeciwpsychotyczne, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, opioidy, leki przeciwpadaczkowe, oksytocyna i leki stosowane w chemioterapii.

W przypadku podawania produktu leczniczego roztw. do inf. kobietom ciężarnym w trakcie porodu, zwłaszcza w skojarzeniu z oksytocyną, może wystąpić zwiększone ryzyko hiponatremii. Dożylna inf. roztw. zawierających glukozę pacjentce w trakcie porodu może prowadzić do wytwarzania insuliny przez płód oraz związanego z tym wystąpienia hiperglikemii i kwasicy metabolicznej u płodu, a także wystąpienia hipoglikemii „z odbicia” u noworodka. W każdym indywidualnym przypadku, przed podaniem roztw. produktu leczniczego lekarze powinni uważnie rozważyć potencjalne ryzyka i korzyści.

Zbyt szybka inf. może prowadzić do przeciążenia wodą i sodem z ryzykiem obrzęku, zwłaszcza przy wadliwym wydalaniu sodu drogą nerkową. W takim przypadku może być konieczna dializa nerkowa. Podanie nadmiernej ilości lub szybka inf. lub długotrwałe podawanie glukozy może prowadzić do hiperglikemii. Podanie nadmiernej ilości potasu może prowadzić do wystąpienia hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Do objawów należą parestezje w obrębie kończyn, osłabienie mięśni, porażenia, zaburzenia rytmu serca, blok serca, zatrzymanie czynności serca i splątanie. Leczenie hiperkaliemii polega na podawaniu wapnia, insuliny (z glukozą), wodorowęglanu sodu, stosowaniu żywic jonowymiennych lub dializy. Podanie nadmiernej ilości magnezu może prowadzić do hipermagnezemii, której ważnymi objawami są: zniesienie głębokich odruchów ścięgnistych oraz depresja oddechowa, w obu przypadkach wskutek blokady złącza nerwowo-mięśniowego. Inne objawy hipermagnezemii mogą obejmować nudności, wymioty, zaczerwienienie skóry, pragnienie, spadek ciśnienia krwi wskutek rozszerzenia naczyń obwodowych, senność, dezorientację, osłabienie mięśni, bradykardię, śpiączkę oraz zatrzymanie czynności serca. Podawanie nadmiernej ilości soli chlorków może spowodować utratę wodorowęglanów z efektem kwasicy. Nadmierne podawanie takich związków, jak octan sodu, które w wyniku metabolizmu tworzą anion wodorowęglanowy, może prowadzić do hipokaliemii oraz alkalozy metabolicznej, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek. Objawy mogą obejmować zmiany nastroju, zmęczenie, duszność, osłabienie mięśni oraz arytmię serca. Nadmierne napięcie mięśniowe, drgawki i skurcze tężcowe mogą wystepować szczególnie u pacjentów z hipokalcemią. Leczenie zasadowicy metabolicznej związanej z przedawkowaniem wodorowęglanów polega głównie na odpowiednim skorygowaniu bilansu płynów i elektrolitów. Leczenie stanów ostrych: należy natychmiast przerwać inf. Należy podać leki moczopędne i stale monitorować stężenie elektrolitów w surowicy, korygować równowagę elektrolitową i równowagę kwasowo-zasadową. Oceniając przedawkowanie, należy uwzględnić także wszelkie dodatkowe produkty lecznicze dodane do roztworu. Skutki przedawkowania mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej i leczenia. Pacjenta z hipermagnezemią powyżej poziomu śmiertelnego leczono z powodzeniem za pomocą wentylacji wspomaganej, podawanego dożylnie chlorku wapnia oraz diurezy wymuszonej wlewami mannitolu.

Gnak - wskazania i zastosowanie

Gnak - zamienniki

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Półpasiec — choroba wirusowa starszych osób
Półpaśca wywołuje wirus ospy wietrznej, który należy do grupy wirusów herpes. Charakteryzuje się przechodzeniem w stan utajenia i ponownym rozwojem infekcji. Głównym objawem półpaśca jest osutka, czyli pęcherzykowo-grudkowa wysypka. Zmianom skórnym towarzyszą dolegliwości bólowe. Mogą to być przewlekłe bóle neuropatyczne, które utrudniają funkcjonowanie. Są także najczęstszym powikłaniem półpaśca, czasami utrzymują się miesiącami lub dłużej. Półpasiec jest zagrożeniem dla zdrowia i życia osób starszych i schorowanych. Przed zakażeniem powinni chronić się także inni.
Czy statyny mają swoje naturalne odpowiedniki?
Zbyt wysoki poziom cholesterolu to prawdziwa plaga naszych czasów. Hipercholesterolemia, bo o niej mowa, dotyka nawet 60% Polaków. Trudności diagnostyczne są związane z brakiem charakterystycznych objawów towarzyszących. To z pewnością jeden z powodów, dla których leczenie hipercholesterolemii podejmuje zaledwie 15% osób. Lekami pierwszego wyboru są najczęściej statyny, wywołujące niekiedy istotne skutki uboczne [1]. Co ciekawe, w niektórych przypadkach można je z powodzeniem zastępować naturalnymi odpowiednikami.
Alergiczny nieżyt nosa — jak sobie z nim radzić?
Alergiczny nieżyt nosa to najczęściej występująca choroba alergiczna — dotyczy aż 10-25% populacji. Niestety większość chorych jest nieprawidłowo diagnozowana, w związku z czym ich terapia jest błędna i nieskuteczna. Prawidłowe leczenie alergicznego nieżytu nosa uzależnione jest od jego postaci oraz stopnia nasilenia objawów. Jak należy postępować w przypadku alergicznego nieżytu nosa? Jakie leki warto stosować?
Naszą misją jest przedstawienie pacjentom oraz specjalistom ochrony zdrowia pełnej, rzetelnej wiedzy o lekach i ich zastosowaniu. Wierzymy, że przyczynimy się tym do zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.

Serwis leki.pl jest prowadzony przez Fundację Healthcare Professionals.
Fundacja NIE jest powiązana z żadnym producentem czy dystrybutorem leków. Ewentualne finansowanie, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych związane jest z prowadzoną w ich imieniu reklamą, która jako taka jest jednoznacznie oznaczona.

Serwis leki.pl NIE jest apteką (w tym internetową) i nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży leków, suplementów diety i wyrobów medycznych. Jeśli chcesz kupić leki on-line zapoznaj się z naszym artykułem nt. Jak bezpiecznie kupować leki w internecie?
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x