fbpx

Furosemide Kabi

Furosemide Kabi - ulotka informacyjna dla pacjenta

Obrzęk i/lub wodobrzusze spowodowane chorobami serca lub wątroby, obrzęk spowodowany chorobami nerek (w przypadku zespołu nerczycowego należy w pierwszej kolejności leczyć chorobę podstawową), obrzęk płuc (np. w przypadku ostrej niewydolności serca), przełom nadciśnieniowy (jako uzupełnienie innego postępowania leczniczego), pozajelitowe podawanie furosemidu wskazane jest w przypadkach, w których wymagana jest szybka i skuteczna diureza, a podanie doustne jest niemożliwe lub nieskuteczne.

1 ampułka po 2 ml zawiera 20 mg furosemidu, co odpowiada 10 mg furosemidu w 1 ml.

Zawsze należy stosować najmniejszą dawkę, zapewniającą pożądaną reakcję. Czas leczenia powinien być ustalony przez lekarza, w zależności od rodzaju i stopnia nasilenia choroby. Pozajelitowe podanie furosemidu jest wskazane w przypadkach, w których podanie doustne jest niemożliwe lub nieskuteczne (np. w przypadku zmniejszonego wchłaniania jelitowego) lub, gdy niezbędne jest szybkie działanie produktu leczniczego. Jeżeli produkt leczniczy podawany jest pozajelitowo, zaleca się rozpoczęcie podawania doustnego tak szybko, jak to możliwe. Aby osiągnąć maksymalną skuteczność i zapobiec przeciwnemu działaniu, zaleca się podawanie furosemidu w infuzji ciągłej, zamiast w powtarzanych bolusach. Kiedy niemożliwe jest podawanie furosemidu w infuzji ciągłej, w celu kontynuowania leczenia po podaniu jednej lub kilku dawek w szybkim bolusie, korzystniej jest podać kilka małych dawek w krótkich odstępach czasu (co około 4 h) niż podawać w bolusie większe dawki w dłuższych odstępach czasu. Dożylnie furosemid należy podawać powoli, nie szybciej niż 4 mg/minutę oraz nie należy podawać innych produktów leczniczych w tej samej strzykawce. Podanie domięśniowe furosemidu musi być ograniczone jedynie do wyjątkowych przypadków, kiedy niemożliwe jest doustne lub dożylne podanie produktu leczniczego. Należy zaznaczyć, że domięśniowe podanie nie jest odpowiednie w stanach ostrych, takich jak obrzęk płuc. W przypadku braku przeciwwskazań, zalecana dawka początkowa dla dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 15 lat wynosi od 20-40 mg (1-2 ampułki), podawana dożylnie (bądź w wyjątkowych przypadkach domięśniowo); maksymalna dawka jest zależna od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. Jeżeli wymagane jest zastosowanie większej dawki, należy ją zwiększać jednorazowo o 20 mg i nie podawać częściej niż co 2 h. U dorosłych, maksymalna zalecana dawka dobowa furosemidu wynosi 1500 mg. Zmniejszenie masy ciała spowodowane nasiloną diurezą nie powinno być większe niż 1 kg/dobę. Dzieci i młodzież. Dożylne podanie furosemidu dzieciom i młodzieży w wieku poniżej 15 lat zalecane jest tylko w wyjątkowych przypadkach. Dawkę należy dostosować do mc, a zalecana dawka wynosi od 0,5 do 1 mg/kg mc/dobę, maksymalnie do całkowitej dawki dobowej 20 mg. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny w osoczu >5 mg/dl) nie zaleca się stosowania infuzji o szybkości większej niż 2,5 mg/minutę. Pacjenci w podeszłym wieku. Zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę, zwiększana stopniowo aż do uzyskania pożądanej reakcji. Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania. U dorosłych dawka jest ustalona następująco: Obrzęk związany z przewlekłą i ostrą zastoinową niewydolnością serca: zalecana dawka początkowa wynosi 20-40 mg/dobę. W razie konieczności, dawkę można dostosować w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Dawka dobowa powinna być podana w 2 lub 3 dawkach podzielonych w przewlekłej zastoinowej niewydolności serca, a w postaci bolusa w ostrej zastoinowej niewydolności serca. Obrzęk związany z chorobami nerek. zalecana dawka początkowa wynosi 20-40 mg/dobę. W razie konieczności, dawkę można dostosować w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Całkowitą dawkę dobową można podać w dawce pojedynczej lub w kilku dawkach podzielonych. Jeżeli zastosowanie tej dawki nie powoduje pożądanego zwiększenia wydalania płynów, wówczas należy podać furosemid w ciągłej infuzji dożylnej, o początkowej szybkości 50-100 mg/h. Przed zastosowaniem furosemidu należy skorygować hipowolemię, niedociśnienie i zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej i elektrolitowej. U pacjentów dializowanych, zazwyczaj stosowana dawka podtrzymująca wynosi od 250-1500 mg/dobę. Z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u pacjentów z zespołem nerczycowym, dawkę produktu leczniczego należy dostosować ostrożnie. Przełom nadciśnieniowy (jako uzupełnienie innego postępowania leczniczego). Zalecana dawka początkowa w przełomie nadciśnieniowym wynosi 20-40 mg, podawana we wstrzyknięciu dożylnym w postaci bolusa. W razie konieczności, dawkę można dostosować w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Obrzęk związany z chorobami wątroby. Jeżeli bezwzględnie konieczne jest dożylne podawanie produktu leczniczego, dawka początkowa powinna wynosić od 20-40 mg. Dawkę można dostosować w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Całkowita dawka dobowa może być podana w dawce pojedynczej lub w kilku dawkach podzielonych. Furosemid może być stosowany w skojarzeniu z antagonistami aldosteronu w przypadkach, w których te produkty lecznicze są nieskuteczne w monoterapii. Aby uniknąć objawów niepożądanych, takich jak objawy ortostatyczne lub zaburzenia równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej lub encefalopatii wątrobowej, należy ostrożnie dostosować dawkę w celu uzyskania stopniowej utraty płynów. Zastosowana dawka może powodować u dorosłych zmniejszenie masy ciała wynoszące około 0,5 kg/dobę. Obrzęk płuc (w ostrej niewydolności serca). Dawka początkowa furosemidu podawana dożylnie wynosi 40 mg. Jeżeli wymaga tego stan pacjenta, po 30-60 minutach można podać następną dawkę 20-40 mg furosemidu we wstrzyknięciu. Furosemid należy stosować jako uzupełnienie innego postępowania leczniczego.

Leki jest silnym, szybko działającym moczopędnym produktem leczniczym. Z farmakologicznego punktu widzenia furosemid hamuje wchłanianie zwrotne (reabsorpcję) jonów sodowych, potasowych i chlorkowych przez błonę luminalną ramienia wstępującego pętli Henlego. Z tego powodu skuteczność furosemidu jest uzależniona od przenikania produktu leczniczego do światła kanalików nerkowych, zależnego od mechanizmu transportu anionów. Działanie moczopędne produktu leczniczego jest rezultatem zahamowania wchłaniania zwrotnego chlorku sodu w tej części pętli Henlego. W rezultacie, ilość wydalanego sodu może zwiększyć się o 35% w odniesieniu do przesączania kłębuszkowego sodu. Wtórnie do zwiększonego wydalania sodu występuje: zwiększone wydalanie moczu i zwiększone wydalanie potasu w kanalikach dystalnych. Zwiększone jest również wydalanie soli wapnia i magnezu.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, pacjenci z niewydolnością nerek, ze skąpomoczem/bezmoczem (oligo-/anurią), niereagujący na leczenie furosemidem. Niewydolność nerek spowodowana zatruciem substancjami nefrotoksycznymi lub hepatotoksycznymi, pacjenci w stanie przedśpiączkowym lub w stanie śpiączki na skutek encefalopatii wątrobowej, pacjenci z ciężką hipokaliemią, ciężką hiponatremią, hipowolemią z towarzyszącym lub nie niedociśnieniem tętniczym lub odwodnieniem, pacjenci z nadwrażliwością na sulfonamidy (np. pochodne sulfonylomocznika lub antybiotyki z grupy sulfonamidów). Furosemid jest przeciwwskazany podczas karmienia piersią.

Poziomy eliminacji litu mogą ulec zmniejszeniu przez furosemid, czego wynikiem jest zwiększone działanie kardiotoksyczne oraz toksyczność litu. Z tego powodu jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania, należy dokładnie monitorować stężenie litu we krwi oraz odpowiednio dostosować dawkę litu. Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności. Produkty lecznicze, których stosowanie powoduje zwiększone ryzyko wydłużenia odcinka QTc oraz hipokalemię związaną z torsades de pointes. Zaburzenia elektrolitowe indukowane furosemidem (hipokalemia, hipomagnezemia oraz hipokalcemia) mogą powodować wydłużenie odcinka QT, a zatem ryzyko arytmii jest podwyższone, przy jednoczesnym podawaniu z substancjami czynnymi, które wydłużają odcinek QT lub powodują hipokalemię, takimi jak: antyarytmiczne produkty lecznicze klasy I i III, np. chinidyna, hydrochinidyna, dizopiramid, amiodaron, sotalol, ibutilid, dofetilid, glikozydy nasercowe (digoksyna), równoczesne podawanie furosemidu zwiększa toksyczność sercową glikozydów oraz może prowadzić do zagrażających życiu arytmii, przeciwpsychotyczne produkty lecznicze jak sultopryd, fenotiazyny (np. chloropromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna), benzamidy (amisulpryd, sulpiryd), butyrofenony (np. droperidol, haloperidol), inne neuroleptyki (pimozyd), inne różnorodne substancje, np. bepridyl, cyzapryd, erytromycyna, halofantryna, sparfloksacyna, pentamidyna, chinolony itd. Z tego powodu należy prowadzić monitorowanie poziomu potasu w surowicy oraz wykonywać EKG, kiedy te substancje czynne przepisywane są jednocześnie. Substancje czynne zmniejszające poziom potasu w surowicy. Jednoczesne podawanie furosemidu z amfoterycyną B, glukokortykoidami, karbenoksolonem, tetrakozaktydem lub środkami przeczyszczającymi może zwiększać utratę potasu. Lukrecja wywiera taki sam wpływ jak karbenoksolon. W powiązaniu z glukokortykoidami, należy brać pod uwagę wystąpienie hipokalemii, oraz jej ewentualne pogorszenie w związku z nadmiernym stosowaniem środków przeczyszczających. Ze względu na ryzyko nieodwracalnego uszkodzenia słuchu, równoczesne stosowanie zalecane jest jedynie w przypadku, jeżeli istnieją istotne powody medyczne. Należy monitorować poziom potasu. Substancje czynne zmniejszające poziom sodu w surowicy. Jednoczesne podawanie karbamazepiny lub aminoglutetymidu może zwiększać ryzyko hiponatremii. Niesteroidowe produkty przeciwzapalne, w tym inhibitory COX, mogą indukować ostrą niewydolność nerek w przypadkach wcześniej istniejącej hipowolemii oraz zmniejszać działanie diuretyczne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe furosemidu. W przypadku jednoczesnego stosowania z dużymi dawkami salicylanów, wrażliwość na toksyczny wpływ salicylanów może wzrosnąć na skutek zmniejszenia wydalania nerkowego lub zmiany czynności nerek. Działania hipotensyjne i/lub nerkowe są wzmagane w sytuacji, kiedy podawane są jednocześnie z furosemidem. Zaleca się zmniejszenie lub przerwanie leczenia furosemidem przynajmniej na trzy dni przed rozpoczęciem podawania inhibitorów ACE oraz ARA. Upośledzenie czynności nerek może również wystąpić podczas pierwszego równoczesnego podania produktów leczniczych lub po pierwszym podaniu dużych dawek inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II. i innych produktów leczniczych, które obniżają ciśnienie tętnicze takich jak beta-blokery może ulec wzmocnieniu przez równoczesne podawanie furosemidu. Istnieje potencjał działania dodatkowego pomiędzy furosemidem i amifostinem, baklofenem lub alfablokerem pod względem działania hipotensyjnego. Istnieje zwiększone ryzyko rozwoju niedociśnienia ortostatycznego, kiedy jednocześnie podawane są diuretyki pętlowe takie jak furosemid oraz trójpierścieniowe przeciwdepresyjne produkty lecznicze (np. imipramina, nortryptylina, amitryptylina) lub produkty lecznicze przeciwpsychotyczne. Może wystąpić pogorszenie tolerancji glukozy, ponieważ furosemid może osłabiać działanie przeciwcukrzycowych produktów leczniczych. Konieczne może być dostosowanie dawki produktów przeciwhiperglikemicznych. W odosobnionych przypadkach, dożylne podawanie furosemidu 24 h przed podawaniem wodzianu chloralu może prowadzić do wystąpienia zaczerwienienia twarzy, nadmiernego pocenia się, uczucia niepokoju, nudności, wzrostu ciśnienia tętniczego i tachykardii. Zatem, nie zaleca się jednoczesnego podawania furosemidu i wodzianu chloralu. Podwyższeniu mogą ulec poziomy furosemidu w surowicy oraz pochodnych kwasu fibrynowego (takich jak klofibrat i fenofibrat) podczas ich równoczesnego podawania (w szczególności w przypadku hipoalbuminemii, np. w zespole nerczycowym). Należy monitorować zwiększenie jego działania (zwiększona diureza i objawy ze strony mięśni). U pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak podwyższone poziomy S-kreatyniny, odwodnienie, zastoinowa niewydolność krążenia, wiek powyżej 70 lat lub równoczesne podawanie neurotoksycznych produktów leczniczych, jednoczesne podawanie furosemidu i środków cieniujących zawierających jod może zwiększać ryzyko związanej ze środkami cieniującymi ostrej niewydolności nerek, a zatem należy ich unikać. Furosemid może zwiększać stężenie metforminy w surowicy. Odwrotnie, metformina może zmniejszać stężenie furosemidu. Ryzyko to związane jest z podwyższoną częstością występowania kwasicy mleczanowej w przypadku niewydolności nerek. Kolestyramina i kolestipol te produkty lecznicze mogą zmniejszać biodostępność furosemidu. Furosemid może nasilać działanie nefrotoksyczne nefrotoksycznych produktów leczniczych (np. cefalorydyny, cefalotyny, ceftazydymu, polimyksyny, aminoglikozydów, organoplatyny, produktów immunosupresyjnych, foskarnetu, pentamidyny). Antybiotyki takie jak cefalosporyny – u pacjentów leczonych furosemidem oraz dużymi dawkami określonych cefalosporyn, może rozwinąć się zaburzenie czynności nerek. Istnieje ryzyko działań ototoksycznych, jeżeli cisplatyna podawana jest jednocześnie z furosemidem. Dodatkowo, nefrotoksyczność cisplatyny może być uwydatniona, jeżeli furosemid nie jest podawany w małych dawkach (np. 40 mg u pacjentów z prawidłową funkcją nerek) oraz z dodatnim bilansem płynów, kiedy stosowany jest w celu uzyskania diurezy wymuszonej podczas leczenia cisplatyną. Furosemid może również nasilać ototoksyczność określonych produktów leczniczych na przykład aminoglikozydów i antybiotyków takich jak kanamycyna, gentamycyna i tobramycyna, w szczególności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ponieważ może to prowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia, produkty lecznicze te mogą być stosowane z furosemidem jedynie, jeżeli istnieją istotne powody medyczne. Niewielkie dawki furosemidu (poniżej 100 µg/kg) mogą nasilać blokadę nerwowo-mięśniową konkurencyjnego blokera nerwowo-mięśniowego (produkty zwiotczające mięśnie o typie kurary takie jak atrakurium i tubokuraryna) oraz depolaryzującego blokera nerwowo-mięśniowego (takiego jak sukcynylocholina), podczas gdy wysokie dawki mogą powodować antagonizm blokady nerwowo-mięśniowej. Działanie diuretyków powodujące utratę potasu może uwydatniać działanie konkurencyjnego blokera nerwowo-mięśniowego. Równoczesne podawanie furosemidu i diuretyków oszczędzających potas może prowadzić do efektu synergistycznego związanego z diurezą. Wydalanie sodu może ulec zwiększeniu, zaś potasu może ulec zmniejszeniu. Stwierdzono, że klirens teofiliny uległ zmniejszeniu o około 20% przez jednoczesne podawanie furosemidu, tym samym wzmagając działanie teofiliny. Istnieje podwyższone ryzyko hipokalemii, kiedy jest ona podawana jednocześnie z furosemidem. Efekt synergistyczny diurezy oraz wydalania sodu i potasu występuje jako rezultat interakcji furosemidu i tiazydów, czego wynikiem jest podwyższone ryzyko odwodnienia, hiponatremii i hipokalemii. Probenecyd, metotreksat i inne produkty lecznicze, które, podobnie jak furosemid, podlegają istotnej sekrecji kanalikowej mogą zmniejszać działanie furosemidu. Z drugiej strony, furosemid może obniżać nerkową eliminację tych substancji. W przypadku leczenia wysokimi dawkami (w szczególności zarówno furosemidu jak i innych substancji), może to prowadzić do wzrostu poziomów w surowicy oraz zwiększonego ryzyka działań niepożądanych spowodowanego przez furosemid lub jednocześnie podawany produkt leczniczy. Osłabienie działania furosemidu może występować po równoczesnym podawaniu produktów leczniczych przeciwdrgawkowych (np. fenytoiny, fenobarbitalu). Równoczesne stosowanie furosemidu może osłabiać działanie amin presyjnych. Równoczesne stosowanie cyklosporyny i diuretyków jest związane z podwyższonym ryzykiem zapalenia stawów w przebiegu dny moczanowej oraz wyższej wartości kreatyniny w surowicy u pojedynczych pacjentów.

Ponieważ furosemid przenika przez łożysko, w okresie ciąży powinien być stosowany krótko i tylko jeśli istnieją istotne wskazanie medyczne. Diuretyki nie są odpowiednie do rutynowego leczenia nadciśnienia i obrzęków występujących w ciąży, ponieważ zmniejszają przepływ łożyskowy i, w konsekwencji, hamują wzrost płodu. Leczenie furosemidem w okresie ciąży wymaga monitorowania stężenia elektrolitów, wartości hematokrytu oraz wzrostu płodu. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczny wpływ na rozmnażanie. Furosemid osiąga w krwi pępowinowej 100% stężenia osoczowego u matki. Do chwili obecnej nie ma doniesień dotyczących wystąpienia zaburzeń rozwojowych płodu u ludzi, których przyczyną mogłoby być narażenie na furosemid. Jednak, nie ma wystarczających doświadczeń pozwalających stwierdzić, czy istnieje potencjalna możliwość uszkodzenia zarodka/płodu. W przypadku stosowania furosemidu w okresie ciąży, u płodu może wystąpić hiperkalciuria, wapnica nerkowa i wtórna nadczynność przytarczyc. W rozwoju wewnątrzmacicznym może być również stymulowane wytwarzanie moczu przez płód. Furosemid przenika do mleka ludzkiego i hamuje laktację. W takich przypadkach karmienie piersią jest przeciwwskazane.

Obraz kliniczny ostrego lub przewlekłego przedawkowania produktu leczniczego jest uzależniony od wielkości przyjętej dawki i stanowi konsekwencję utraty płynów i elektrolitów, (np. hipowolemia, odwodnienie, zagęszczenie krwi, zaburzenia rytmu serca – w tym blok AV oraz migotanie komór) z powodu nasilonej diurezy. Objawy zaburzeń to stan majaczeniowy, ciężkie niedociśnienie tętnicze (prowadzące do wstrząsu), ostra niewydolność nerek, zakrzepica, porażenie wiotkie, apatia i stan splątania. Leczenie: po zaobserwowaniu pierwszych objawów wstrząsu (niedociśnienie, nadmierne pocenie się, nudności, sinica) należy natychmiast przerwać podawanie produktu leczniczego, ułożyć pacjenta z głową poniżej tułowia i umożliwić mu swobodne oddychanie, podanie płynów i wyrównanie zaburzeń elektrolitowych; monitorowanie metabolizmu, i zapewnienie prawidłowej diurezy, postępowanie w przypadku wstrząsu anafilaktycznego: rozcieńczyć 1 ml 1:1000 roztworu adrenaliny w 10 ml i w powolnym wstrzyknięciu podać 1 ml powstałego roztworu (dawka adrenaliny – 0,1 mg), należy monitorować tętno i ciśnienie oraz ewentualne zaburzenia rytmu serca. Jeżeli jest to konieczne można powtórzyć podanie adrenaliny. Następnie należy podać we wstrzyknięciu dożylnym glikokortykosteroid (np. 250 mg metyloprednizolonu), wstrzyknięcie można powtórzyć w razie konieczności. Wymienione powyżej dawki produktów leczniczych należy dostosować dla dzieci na podstawie mc. Należy doprowadzić do przywrócenia prawidłowej objętości krwi krążącej za pomocą dostępnych środków i zastosować oddychanie wspomagane, podać tlen, a w przypadku wstrząsu anafilaktycznego produkty lecznicze przeciwhistaminowe. Nie jest znane specyficzne antidotum dla furosemidu. Jeżeli dojdzie do przedawkowania podczas podawania pozajelitowego, w zasadzie należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Hemodializa nie przyspiesza eliminacji furosemidu.

Furosemide Kabi - zamienniki

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Diklofenak — dwojaki mechanizm działania a jego bezpieczeństwo i skuteczność
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) to niezwykle istotna oraz popularna w świadomości pacjentów grupa leków. Obejmuje wiele znanych i często stosowanych substancji. Ibuprofen, ketoprofen czy tytułowy diklofenak stanowią podstawowe wyposażenie naszych apteczek. Są pierwszym wyborem, gdy dopadnie nas ból zęba, głowy czy kręgosłupa. Ratują, gdy dokucza gorączka czy też różnego rodzaju stany zapalne. Warto zatem poznać je bliżej.
Bamlanivimab — czy ten lek zakończy pandemię koronawirusa?
Covid-19 pojawił się pod koniec 2019 roku i do tej pory sieje spustoszenie. Chociaż u wielu pacjentów przebieg tej choroby jest łagodny lub wręcz bezobjawowy, u grona osób koronawirus wywołuje naprawdę ciężkie symptomy. Niezbędny jest skuteczny lek, który pomoże zahamować jego dalsze rozprzestrzenianie i mutowanie. Do tej pory specjaliści podejmowali się próby leczenia SARS-CoV-2 różnymi dostępnymi metodami, jednak żadna z nich nie była odpowiednio skuteczna. Bamlanivimab to najnowsze odkrycie naukowców. Czy to przeciwciało monoklonalne pozwoli zakończyć trwającą epidemię?
Co to jest tężyczka i jak ją leczyć?
Tężyczka jest chorobą objawiającą się problemami z układem mięśniowym. U pacjentów cierpiących na nią dochodzi do drętwienia i drżenia mięśni. Tężyczka ma różne postacie, które związane są z różnymi rodzajami zaburzeń współistniejących. W poniższym artykule dowiesz się jak diagnozować i czym leczyć tężyczkę?
Jaką pastę do zębów wybrać dla dziecka?
Higiena jamy ustnej jest ważnym elementem codziennej pielęgnacji nie tylko osoby dorosłej, ale również dzieci. Regularne i prawidłowe mycie zębów to najlepsza metoda profilaktyki próchnicy i chorób przyzębia. Pielęgnacja zębów mlecznych powinna rozpocząć się w chwili pojawienia się pierwszego mleczaka. Jaką pastę wybrać dla naszego dziecka?
Dieta DASH w zapobieganiu i leczeniu nadciśnienia tętniczego
Choroby układu krążenia są najczęstszą przyczyną zgonów w Polsce. Z przeprowadzonego badania NATPOL wynika, że nadciśnienie tętnicze występuje u 32% osób w wieku 18-79 lat [1]. Natomiast w badaniu POLSENIOR stwierdzono nadciśnienie tętnicze aż u 76% osób w wieku powyżej 64. roku życia. U 90% osób choroba ma charakter pierwotny, czyli przyczyna jej powstania nie jest znana. W pozostałych przypadkach mamy do czynienia z nadciśnieniem wtórnym, które jest konsekwencją występowania innych chorób [2]. Stan ten znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia zawału serca, udaru mózgu, niewydolność nerek oraz wielu innych schorzeń.
Naszą misją jest przedstawienie pacjentom oraz specjalistom ochrony zdrowia pełnej, rzetelnej wiedzy o lekach i ich zastosowaniu. Wierzymy, że przyczynimy się tym do zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.

Serwis leki.pl jest prowadzony przez Fundację Healthcare Professionals.
Fundacja NIE jest powiązana z żadnym producentem czy dystrybutorem leków. Ewentualne finansowanie, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych związane jest z prowadzoną w ich imieniu reklamą, która jako taka jest jednoznacznie oznaczona.

Serwis leki.pl NIE jest apteką (w tym internetową) i nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży leków, suplementów diety i wyrobów medycznych. Jeśli chcesz kupić leki on-line zapoznaj się z naszym artykułem nt. Jak bezpiecznie kupować leki w internecie?
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x