fbpx

Clopixol Acuphase

Clopixol Acuphase - ulotka informacyjna dla pacjenta

Początkowe leczenie ostrych psychoz, w tym manii oraz zaostrzenia przewlekłych psychoz.

1 ml zawiera 50 mg octanu zuklopentiksolu.

Dorośli. Dawkowanie należy ustalać indywidualnie, w zależności od stanu pacjenta. Dawka zwykle wynosi 50-150 mg (1-3 ml) podana domięśniowo, w razie potrzeby dawkę można powtarzać, najlepiej w odstępie 2 do 3 dni. U niektórych pacjentów wymagane może być dodatkowe wstrzyk. po 24 lub 48 h po pierwszym podaniu. Octan zuklopentyksolu nie jest przeznaczony do długoterminowego podawania i leczenie nie może trwać dłużej niż 2 tyg. Maks. skumulowana dawka podczas 1 kursu leczenia nie może być większa niż 400 mg, a liczba wstrzyknięć – większa niż 4. W leczeniu podtrzymującym należy kontynuować terapię podając zuklopentyksol doust. lub dekanonian zuklopentyksolu domięśniowo, zgodnie z poniższymi zaleceniami. Zmiana na postać doust. dichlorowodorku zuklopentyksolu: 2-3 dni po ostatnim wstrzyk. octanu zuklopentyksolu pacjentowi, którego leczono octanem zuklopentyksolu w dawce 100 mg, należy rozpocząć podawanie dichlorowodorku zuklopentyksolu doust. w dawce wynoszącej około 40 mg/dobę, jeśli to możliwe w dawkach podzielonych. W razie potrzeby dawkę można zwiększać o 10-20 mg co 2-3 dni do dawki 75 mg/dobę lub większej. Zmiana z octanu zuklopentyksolu na dekanonian zuklopentyksolu: równocześnie z (ostatnim) wstrzyk. octanu zuklopentyksolu (100 mg) należy podać domięśniowo 200-400 mg (1-2 ml) dekanonianu zuklopentyksolu w roztw. o stężeniu 200 mg/ml. Następnie należy powtarzać wstrzyk. dekanonianu zuklopentyksolu co 2 tyg. Wymagane mogą być większe dawki lub krótsze odstępy czasu między wstrzyk. Octan zuklopentyksolu i dekanonian zuklopentyksolu można mieszać w strzykawce i podawać w 1 wstrzyk. Kolejne dawki dekanonianu zuklopentyksolu i odstępy czasu między wstrzyknięciami należy ustalać zgodnie z odpowiedzią pacjenta na leczenie. Pacjenci w podeszłym wieku. U osób w podeszłym wieku może być konieczne zmniejszenie dawki. Maks. dawka podana w 1 wstrzyk. powinna wynosić 100 mg. Dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci ze względu na brak doświadczenia klinicznego. Zaburzenie czynności nerek. Pacjentom z zaburzeniem czynności nerek można podawać produkt leczniczy w zwykle stosowanych dawkach. Zaburzenie czynności wątroby. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby powinni otrzymywać połowę zalecanej dawki i, jeśli to możliwe, wskazane jest oznaczanie stężenia leku w surowicy.

Zuklopentiksol jest pochodną tioksantenu o silnym przeciwpsychotycznym oraz przejściowym uspokajającym działaniu zależnym od dawki. Działanie uspokajające występujące na początku leczenia jest korzystne w ostrej/podostrej fazie psychozy. Tolerancja na niespecyficzne działanie uspokajające rozwija się szybko. Przeciwpsychotyczne działanie leków neuroleptycznych wynika z ich wpływu blokującego receptory dopaminergiczne i wtórnego wpływu na inne układy neuroprzekaźnikowe. Specyficzne tłumiące działanie preparatu sprawia, że lek ten jest szczególnie przydatny w leczeniu pacjentów psychotycznych pobudzonych, niespokojnych, lub agresywnych. Preparat jest przeznaczony do wstępnego leczenia ostrych psychoz, w tym manii oraz stanów zaostrzenia w przewlekłych psychozach. Podanie jednej iniekcji preparatu zapewnia wyraźne i szybkie zmniejszenie nasilenia objawów psychotycznych. Działanie leku trwa 2-3 dni i zwykle po podaniu tylko jednego lub dwóch zastrzyków tego preparatu dokonuje się zmiany leczenia na podtrzymujące formą doustną lub depot. Preparat jest szczególnie przydatny w leczeniu pacjentów pobudzonych psychoruchowo, niespokojnych, agresywnych. Octan zuklopentiksolu po podaniu domięśniowym ulega enzymatycznemu rozkładowi do aktywnego zuklopentiksolu oraz kwasu octowego. Maks. stężenie zuklopentiksolu w surowicy krwi pojawia się w okresie 24-48 h, przeciętnie po ok. 36 h od wstrzyknięcia. Następnie krzywa stężenia leku w surowicy krwi powoli opada. Po trzech dniach od iniekcji poziom leku w surowicy krwi wynosi około 1/3 maks. stężenia. Niewielka ilość zuklopentiksolu przenika przez barierę łożyskową; zuklopentiksol jest wydzielany w małych ilościach z mlekiem matki. Metabolity pozbawione są aktywności neuroleptycznej. Wydalanie następuje głównie z kałem, a także w małej ilości z moczem.

Nadwrażliwość na pochodne tioksantenu, ostre zatrucie środkami wpływającymi depresyjnie na OUN tj. alkoholem, barbituranami i związkami opioidowymi, stany śpiączkowe, zapaść krążeniowa, u dzieci poniżej 12 lat, okres bezpośrednio po zawale, leukopenia, granulocytopenia, uszkodzenie układu pozapiramidowego, przebyty złośliwy zespół neuroleptyczny, guz chromochłonny.

Preparat nasila wpływ alkoholu i działanie barbituranów oraz innych środków tłumiących funkcje ośrodkowego układu nerwowego. Neuroleptyki mogą nasilać lub osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych. Nie należy podawać preparatu jednocześnie z guanetydyną lub podobnie działającymi lekami, ponieważ dochodzi do osłabienia ich wpływów hipotensyjnych. Jednoczesne podawanie neuroleptyków i preparatów litu zwiększa ryzyko powikłań neurotoksycznych. Trójpierścieniowe środki przeciwdepresyjne i neuroleptyki mogą wzajemnie hamować swój metabolizm. Octan zuklopentiksolu może zmniejszać działanie lewodopy i leków adrenergicznych. Równoczesne zastosowanie metoklopramidu i piperazyny zwiększa ryzyko pojawienia się objawów pozapiramidowych.

Preparatu nie należy podawać w okresie ciąży i karmienia piersią, o ile spodziewane korzyści nie przewyższają teoretycznego ryzyka dla płodu. Badania rozrodczości zwierząt przy podawaniu zuklopentiksolu nie dostarczyły dowodów na wzrost częstości uszkodzeń płodów ani innego rodzaju szkodliwy wpływ na proces reprodukcji. Ponieważ zuklopentiksol przenika do mleka w niewielkich stężeniach, mało prawdopodobne jest, by w dawkach terapeutycznych wywierał wpływ na organizm dziecka. Spożywana przez niemowlę dawka wynosi niecałe 1% dawki u matki (przeliczonej na ciężar ciała). Podczas terapii preparatem można kontynuować karmienie piersią, jeżeli uzna się je za celowe terapeutycznie, jednak zaleca się obserwację stanu niemowlęcia, zwłaszcza w okresie noworodkowym.

Objawy: senność, śpiączka, objawy pozapiramidowe, drgawki, niedociśnienie, wstrząs, hipertermia lub hipotermia. Leczenie: ma charakter objawowy i podtrzymujący. Należy utrzymać czynność układu oddechowego oraz sercowo-naczyniowego. Epinefryna (adrenalina) nie może być zastosowana w związku z ryzykiem wystąpienia spadku ciśnienia krwi. Drgawki mogą być leczone diazepamem, a objawy pozapiramidowe biperidenem.

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Witamina D3. Obowiązkowa witamina dla seniorów?
Niedobór witaminy D3 może przyczynić się do wzrostu ryzyka rozwoju wielu chorób oraz innych negatywnych skutków zdrowotnych. W naszej szerokości geograficznej, w miesiącach od października do marca, synteza skórna cholekalcyferolu praktycznie nie występuje. W związku z tym deficyt witaminy D3 jest istotnym i powszechnym problemem zdrowotnym w Polsce.
Wszawica — jak się przed nią ustrzec?
Wszawica to choroba pasożytnicza, stanowiąca problem zarówno zdrowotny, jak i społeczny. Często kojarzona jest — choć błędnie — z niedostatecznym poziomem higieny, przez co pacjenci często się jej wstydzą i nie podejmują właściwego leczenia. Aby zminimalizować ryzyko jej rozwoju, niezbędna jest odpowiednia edukacja. Jakie działania profilaktyczne pomogą nam ustrzec się przed wszawicą?
Wilgotność i temperatura powietrza, a transmisja COVID-19
SARS-CoV-2 wywołuje chorobę układu oddechowego. Okazuje się, że większość wirusów tego typu cechują sezonowe wahania liczby zakażonych [3]. Czy do masek, dystansu i dezynfekcji powinniśmy dodać coś jeszcze? Okazuje się, że tak. W rozprzestrzenianiu się wirusów oddechowych bardzo ważna jest wilgotność powietrza. Dlatego musimy kontrolować jej poziom w pomieszczeniach, gdyż wilgotność powietrza wpływa znacząco na transmisję COVID-19.
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x