Wskazania:
Betahistyna jest wskazana w leczeniu choroby Méniere’a, charakteryzującej się następującymi objawami: zawrotami głowy, szumami usznymi, utratą słuchu i nudnościami.
Dawkowanie:
Dorośli (w tym osoby w podeszłym wieku): początkowo doustnie należy przyjmować 8-16 mg 3x/dobę podczas posiłku. Dawki podtrzymujące zawierają się w zakresie 24-48 mg. Dawka może być dostosowana do potrzeb indywidualnego pacjenta. Czasem poprawa stanu pacjenta była zauważana po kilku tygodniach leczenia. Dzieci i młodzież: nie zaleca się stosowania betahistyny w postaci tabletek u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności działania leku w tej grupie pacjentów.
Przeciwwskazania:
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych. Betahistyna jest przeciwwskazana u pacjentów z guzem chromochłonnym. Ponieważ betahistyna jest syntetycznym analogiem histaminy może indukować uwalnianie amin katecholowych z guza powodując ciężkie nadciśnienie tętnicze.
Ostrzeżenia specjalne / Środki ostrożności:
Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z czynną lub przebytą chorobą wrzodową ze względu na występowanie sporadycznie dyspepsji u pacjentów leczonych betahistyną. Należy zachować ostrożność u pacjentów z astmą oskrzelową. Należy zachować ostrożność w przepisywaniu betahistyny pacjentom z pokrzywką, wysypkami, alergicznym nieżytem nosa ze względu na możliwość zaostrzenia się tych objawów. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku. Rzadko zgłaszano występowanie senności związanej ze stosowaniem betahistyny. Pacjenci, u których występują te objawy powinni być poinformowani o konieczności unikania czynności wymagających koncentracji, takich jak prowadzenie pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych.
Interakcje:
Nie ma udowodnionych przypadków niebezpiecznych interakcji. Istnieją doniesienia dotyczące interakcji z etanolem oraz preparatem zawierającym pyrimetaminę i dapson, a także nasilenia działania betahistyny przez salbutamol. Ponieważ betahistyna jest analogiem histaminy, teoretycznie możliwe są interakcje z preparatami przeciwhistaminowymi, ale dotychczas nie było takich doniesień.
Ciąża i laktacja:
Badania na zwierzętach są niewystarczające do określenia wpływu na ciążę, rozwój embrionalny, rozwój płodu, poród oraz rozwój pourodzeniowy. Potencjalne ryzyko dla człowieka nie jest znane. Nie zaleca się stosowania u kobiet w ciąży. Betahistyna przenika do mleka w stężeniu podobnym do występującego w osoczu. Działanie toksyczne betahistyny w tych stężeniach na noworodki nie jest znane. Należy unikać stosowania betahistyny u pacjentek karmiących piersią.
Działania niepożądane:
Zaburzenia układu immunologicznego: (bardzo rzadko): wysypki skórne i świąd. Zaburzenia układu nerwowego: (częstość występowania nieznana) bóle głowy i sporadycznie senność. Zaburzenia żołądka i jelit: (rzadko): zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nudności i dyspepsja.
Przedawkowanie:
Objawy przedawkowania betahistyny to nudności, wymioty, dyspepsja, ataksja i drgawki (w przypadku dużych dawek). Brak specyficznego antidotum. Zaleca się płukanie żołądka i leczenie objawowe.
Działanie:
Aktywność betahistiny jako agonisty receptora H1 na receptory histaminy w naczyniach krwionośnych obwodowych została wykazana poprzez znoszenie rozszerzenia naczyń krwionośnych wywołanych przez betahistynę antagonistą histaminy – difenhydraminą. Betahistyna ma minimalny wpływ na wydzielanie soku żołądkowego (reakcja z udziałem receptora H2). Mechanizm działania betahistyny w chorobie Méničre’a nie jest znany. Skuteczność betahistyny w leczeniu zawrotów głowy może polegać na wpływie na krążenie w uchu wewnętrznym lub bezpośrednim wpływie na neurony jądra przedsionkowego. Pojedyncze dawki betahistyny maks. do 32 mg podawane doustnie zdrowym ochotnikom powodowały zahamowanie indukowanego oczopląsu przedsionkowego w ciągu 3-4 h po podaniu dawki. Większe dawki były bardziej skuteczne w skróceniu czasu trwania oczopląsu. Przepuszczalność nabłonka płuc jest zwiększona podczas przyjmowania betahistyny. Badanie z wykorzystaniem znacznika radioaktywnego wykazało skrócenie czasu klirensu z płuc do krwi. Można temu zapobiec podając wcześniej terfenadynę, znanego blokera receptorów H1. Histamina ma dodatnie działanie inotropowe na serce. Betahistyna nie zwiększa pojemności minutowej serca a jej działanie wazodylatacyjne może powodować niewielkie spadki ciśnienia krwi u niektórych pacjentów. W populacji ludzkiej betahistyna wykazuje niewielki wpływ na gruczoły zewnątrzwydzielnicze.
Skład:
1 tabl. zawiera 8 mg, 16 mg lub 24 mg betahistyny dichlorowodorku.