fbpx

Atenolol Sanofi 25; -50

Atenolol Sanofi 25; -50 - ulotka informacyjna dla pacjenta

Nadciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, zaburzenie rytmu z szybką czynnością serca, zawał mięśnia sercowego (wczesna interwencja w ostrej fazie zawału).

1 tabl. produktu leczniczego zawiera 25 lub 50 mg atenololu.

Dawka powinna być ustalona indywidualnie, zależnie od stanu klinicznego pacjenta i wartości ciśnienia tętniczego oraz tętna; leczenie rozpoczyna się od najmniejszej dawki początkowej. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze: początkowa dawka wynosi 50 mg/dobę, następnie można zwiększyć dawkę do 100 mg/dobę, podawane w jednej dawce dobowej lub w dawkach podzielonych. Działanie terapeutyczne uzyskuje się po 1-2 tyg. stosowania produktu leczniczego. Dodatkowe obniżenie ciśnienia krwi można osiągnąć przez stosowanie atenololu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie krwi, na przykład z lekami moczopędnymi. Dławica piersiowa: stosuje się od 50-100 mg atenololu /dobę, w jednej dawce dobowej lub w dawkach podzielonych. Zwiększenie dawki nie powoduje nasilenia działania terapeutycznego. U pacjentów z dławicą piersiową nie należy nagle przerywać podawania atenololu, gdyż może to spowodować nasilenie bólów dławicowych, a nawet wystąpienie świeżego zawału serca. Zaburzenia rytmu serca z szybką czynnością serca: początkowa dawka atenololu wynosi 2,5 mg podawanego we wstrzyknięciu dożylnym w ciągu 2,5 minuty (tzn. 1mg/1min). Dawka 2,5 mg może być powtórzona w 5 minutowych odstępach aż do uzyskania spodziewanego działania terapeutycznego do dawki maksymalnej 10 mg. W infuzji dożylnej atenolol stosowany jest w dawce 0,15 mg/kg mc. przez 20 minut. Jeśli konieczne, iniekcje lub infuzje dożylne można powtarzać co 12 h. Po uzyskaniu kontroli zaburzeń rytmu serca po podaniu dożylnym atenololu konieczna jest kontynuacja leczenia lekiem doustnym w dawce od 50-100 mg/dobę. Zawał mięśnia sercowego: pacjentom wymagającym dożylnego leczenia beta-adrenolitykami, podaje się atenolol w dawce 5-10 mg w powolnym wstrzyknięciu dożylnym (1 mg/1 min) w ciągu 12 h od wystąpienia bólu w klatce piersiowej. Po dożylnym podaniu i w przypadku braku objawów niepożądanych leczenie jest kontynuowane przez podanie doustne atenololu w dawce 50 mg po 15 minutach od podania dożylnego, a następnie po 12 h od podania atenololu dożylnie w dawce 50 mg i dawce 100 mg/dobę po następnych 12 h. Jeżeli wystąpią objawy niepożądane – zwolnienie rytmu serca i/lub niedociśnienie tętnicze lub inne, leczenie atenololem powinno być przerwane. Dawkowanie w niewydolności nerek: u pacjentów z niewydolnością nerek dawkę atenololu należy zmniejszyć. Nie zaobserwowano kumulacji atenololu u pacjentów, z ClCr większym niż 35 ml/min/1,73 m2 (wartość prawidłowa wynosi 100 -150 ml/min/1,73 m2). U pacjentów z ClCr 15-35 ml/min/1,73 m2 (odpowiednio do stężenia kreatyniny 300-600 mikromoli/litr) dawka doustna powinna wynosić 50 mg na dobę a dawka dożylna 10 mg co 2 dni. U pacjentów z ClCr mniejszym niż 15 ml/min/1,73 m2 (odpowiednio do stężenia kreatyniny powyżej 600 mikromoli/litr) dawka doustna powinna wynosić 25 mg/dobę lub 50 mg co drugi dzień. Pacjenci dializowani powinni otrzymać dawkę 50 mg doustnie po każdej dializie; leczenie powinno być przeprowadzane w warunkach szpitalnych ze względu na możliwość wystąpienia znacznego obniżenia ciśnienia krwi. Pacjenci w podeszłym wieku: może być konieczne zmniejszenie dawki, szczególnie w przypadku współistnienia niewydolności nerek. Dzieci: ze względu na brak doświadczenia w stosowaniu atenololu u dzieci nie zaleca się stosowania produktu leczniczego w tej grupie wiekowej.

Atenolol należy do beta-adrenolityków wykazujących selektywną aktywność w stosunku do receptorów adrenergicznych beta1 – działa preferencyjnie na receptory beta1-adrenergiczne w mięśniu sercowym. Selektywność działania zmniejsza się wraz ze zwiększeniem dawki. Atenolol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i wpływu stabilizującego błony komórkowe. Tak jak w przypadku innych beta-adrenolityków, wykazuje ujemne działanie inotropowe (z tego powodu jego stosowanie jest przeciwwskazane w niestabilnej niewydolności krążenia) i jego działanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego nie jest do końca wyjaśnione. Prawdopodobnie efekt działania atenololu, polegający na zwolnieniu czynności serca i kurczliwości mięśnia sercowego wpływa na jego skuteczność w eliminowaniu lub redukcji objawów u pacjentów z dławicą piersiową.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, wstrząs kardiogenny, niewyrównana niewydolność serca, zespół chorego węzła zatokowego, blok przedsionkowo – komorowy II lub III stopnia, nieleczony guz chromochłonny nadnerczy, kwasica metaboliczna, bradykardia poniżej 45 uderzeń na minutę, niedociśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenia krążenia tętniczego obwodowego, dożylne stosowanie antagonistów wapnia typu werapamil, diltiazem lub innych leków przeciwarytmicznych.

Zwiększone ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia krwi, bradykardii i niewydolności serca może wystąpić w przypadku: jednoczesnego stosowania atenololu z antagonistami wapnia wykazującymi ujemne działanie inotropowe tj. werapamil i diltiazem mogą prowadzić do nasilenia tego działania szczególnie u chorych z zaburzoną czynnością komór i/lub z zatokowo-przedsionkowymi i przedsionkowo – komorowymi zaburzeniami przewodzenia. Może to spowodować ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię lub niewydolność serca. Dożylne podanie antagonistów wapnia podczas stosowania beta-adrenolityków i w ciągu 48 h po ich odstawieniu jest przeciwwskazane, jednoczesnego stosowanie z dihydropirydyną, np: nifedypiną, może spowodować zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego i niewydolność serca u pacjentów z utajoną niewydolnością serca, glikozydy naparstnicy w skojarzeniu z beta-adrenolitykami mogą wydłużać czas przewodzenie przedsionkowo-komorowe, beta-adrenolityki mogą nasilać tzw. nadciśnienie z odbicia podczas odstawienia klonidyny,jeżeli klonidyna i beta-adrenolityki stosowane są jednocześnie, należy zaprzestać stosowania beta-adrenolityków kilkanaście dni przed odstawieniem klonidyny. Jeżeli stosowanie klonidyny ma być zastąpione przez stosowanie beta-adrenolityków, rozpoczęcie podawania beta-adrenolityków powinno nastąpić kilkanaście dni po zaprzestaniu podawania klonidyny. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania: leków przeciwarytmicznych klasy I: dyzopiramid i chinidyna, leków sympatykomimetycznych: tj. adrenalina, może zmniejszyć działanie betaadrenolityków, insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, może prowadzić do znacznego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. Objawy hipoglikemii, szczególnie tachykardia, mogą być maskowane, leków hamujących syntezę prostaglandyn: tj. ibuprofen i indometacyna, mogą zwiększyć działanie przeciwnadciśnieniowe beta-adrenolityków. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania leków znieczulających. Leki stosowane do znieczulenia ogólnego nasilają działanie kardiodepresyjne atenololu i mogą powodować niedociśnienie tętnicze. Anestezjolog powinien być poinformowany o leczeniu atenololem, stosowany do znieczulenia lek powinien mieć możliwie jak najmniejsze ujemne działanie inotropowe.

Lek przenika przez barierę łożyskową i jest wykrywany we krwi pępowinowej. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania atenololu u kobiet w I trymestrze ciąży, dlatego nie można wykluczyć możliwości działania teratogennego produktu leczniczego. Atenolol był stosowany pod ścisłym nadzorem w leczeniu nadciśnienia tętniczego w III trymestrze ciąży. Podawanie atenololu kobietom w ciąży w celu leczenia łagodnego i umiarkowanego nadciśnienia tętniczego spowodowało opóźnienie wzrostu płodu. U kobiet w ciąży (zwłaszcza w pierwszym i drugim trymestrze) oraz u kobiet w okresie rozrodczym należy rozważyć korzyści ze stosowania atenololu do możliwego ryzyka. Stosowanie beta-adrenolityków powoduje zmniejszony przepływ krwi przez łożysko co może doprowadzić do przedwczesnego porodu lub zgonu płodu. Produkt leczniczy przenika do pokarmu kobiecego. Stwierdzono znaczną kumulację atenololu w pokarmie kobiecym. Stosowanie atenololu w okresie okołoporodowym lub w czasie karmienia piersią może spowodować u noworodków zwiększone ryzyko hipoglikemii i bradykardii. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania atenololu u kobiet w ciąży i karmiących piersią.

W wyniku przedawkowania atenololu mogą wystąpić następujące objawy: zwolnienie czynności serca, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, ostra niewydolność serca, skurcz oskrzeli. Pacjenta należy umieścić w szpitalu i bardzo dokładnie obserwować. Należy zastosować leczenie objawowe. Po zatruciu ostrym w celu zapobieżenia wchłaniania leku z przewodu pokarmowego należy wykonać płukanie żołądka, podać węgiel aktywowany i leki przeczyszczające. Można zastosować transfuzję osocza w celu leczenia niedociśnienia tętniczego lub wstrząsu. Należy rozważyć zastosowanie hemodializy i hemoperfuzji. Nasilona bradykardia powinna być leczona przez zastosowanie atropiny 1-2 mg dożylnie i/lub stymulatora serca. Jeśli wymaga tego sytuacja, leczenie powinno być kontynuowane przez podanie dożylne 10 mg glukagonu. W zależności od reakcji, glukagon może być podawany w dawce 1-10 mg/h. Zamiast glukagonu można podawać dobutaminę. Skurcz oskrzeli zwykle ustępuje po zastosowaniu leków rozszerzających oskrzela.

Artykuły warte przeczytania #leki.pl

Tabletka ODT — czym jest ta innowacyjna postać leku?
Najprostszą i najwygodniejszą formą podania leku jest droga doustna. Klasyczne doustne tabletki i kapsułki to najpowszechniejsze postaci leku. Mimo szeregu niewątpliwych zalet “standardowa” tabletka posiada również pewne wady. Taka sytuacja skłoniła naukowców do rozpoczęcia poszukiwań nowych metod podawania leków — równie prostych w użyciu, ale jednocześnie bardziej skutecznych i efektywnych. Modyfikacja klasycznej tabletki doprowadziła do opracowania tzw. tabletki ODT, czyli takiej, która ulega rozpadowi w jamie ustnej. Czym różni się ona od zwykłych tabletek? Jakie leki można w ten sposób formułować?
Melatonina a cukrzyca typu 2
Melatonina znana jest od dawna jako związek regulujący rytm biologiczny. Tymczasem badania przeprowadzone w ostatnich latach wskazują na jej dodatkowe właściwości. Istnieje teza, jakoby melatonina miała regulować także stężenie glukozy we krwi. Czy w związku z tym melatonina może odgrywać rolę w rozwoju cukrzycy?
Atopowe Zapalenie Skóry (AZS) — kilka faktów i praktycznych porad
Skóra to nasza pierwsza linia obrony przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Ponadto jest ona obszernym narządem zmysłu, który odbiera bodźce takie jak zimno, ciepło, ból i dotyk. Niestety problemy skórne stają się coraz większą bolączką, dotykającą nawet dzieci tuż po urodzeniu. Atopowe zapalenie skóry to przewlekłe i bardzo dokuczliwe schorzenie, którego etiologia nie jest do końca poznana. Brak konkretnej przyczyny utrudnia efektywne leczenie i łagodzenie uciążliwych symptomów. Jak można pomóc choremu cierpiącemu na atopowe zapalenie skóry?
Krwawienie z nosa - co robić?
Krwotok z nosa, o ile zdarza się okazjonalnie, jest bagatelizowany. W rzeczywistości może mieć bardzo różne przyczyny, od zwyczajnego przemęczenia organizmu, poprzez infekcję czy uraz nosa, na zaburzeniach związanych z krzepliwością krwi kończąc. Co zrobić w przypadku krwawienia z nosa? Jakie leki można zastosować? Kiedy należy udać się do lekarza?
Naszą misją jest przedstawienie pacjentom oraz specjalistom ochrony zdrowia pełnej, rzetelnej wiedzy o lekach i ich zastosowaniu. Wierzymy, że przyczynimy się tym do zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.

Serwis leki.pl jest prowadzony przez Fundację Healthcare Professionals.
Fundacja NIE jest powiązana z żadnym producentem czy dystrybutorem leków. Ewentualne finansowanie, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych związane jest z prowadzoną w ich imieniu reklamą, która jako taka jest jednoznacznie oznaczona.

Serwis leki.pl NIE jest apteką (w tym internetową) i nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży leków, suplementów diety i wyrobów medycznych. Jeśli chcesz kupić leki on-line zapoznaj się z naszym artykułem nt. Jak bezpiecznie kupować leki w internecie?
2
0
A jaka jest Twoja opinia? Dodaj komentarzx
()
x